Για την Πάρνηθα, ρε γαμώ το...

Μέσα στα αποκαϊδια αυτών των ημερών, ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν εθελοντές που τρέχουν μες στη φωτιά της Πάρνηθας για να σώσουν ό,τι προλάβουν. Εθελοντές, που όλο το καλοκαίρι, ανεξαρτήτως πυρκαγιών, τρέχουν κάθε μέρα στην Πάρνηθα για να διαφυλάξουν το δάσος και το δρυμό...

Για τα υπόλοιπα δεν θα πω πολλά... Ο συνεργάτης μου Δημ. Σταματίου τράβηξε κάποιες φωτογραφίες που δείχνουν τα σημάδια της καταστροφής, μέσα από το σύμπλεγμα της πόλης που θα "το πληρώσει". Μια μόνο κουβέντα για τα υπόλοιπα: η χώρα μπορεί να έχει ευτραφείς πολιτικούς, μητροπολίτες, ακαδημαϊκούς. Το να έχει, όμως, ευτραφείς αρχηγούς της Πυροσβεστικής ή "κορυφαίους" του Στρατού και των δυνάμεων Τάξεως είναι ενδεικτικό μιας κατάστασης: όλα έχουν αφεθεί τόσο πολύ στην τύχη τους, πολλοί έχουν γίνει τόσο δημόσιοι υπάλληλοι, ώστε ξεχάσαμε ότι ένας χοντρός πυροσβέστης είναι απόδειξη πως η Πυροσβεστική δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της.

Τέλος, όταν ο Φούρλας και ο αρχηγός της Πυροσβεστικής μιλάνε με 30 τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς την ώρα, τότε πόσο χρόνο και μυαλό έχουν για να κάνουν συντονισμό;

Γι’ αυτό το λόγο, ας ξαναθυμηθούμε τους εθελοντές, τα παληκάρια που με αθωότητα και αποφασιστικότητα αφιέρωσαν τον ελεύθερο χρόνο τους για ένα πεύκο, μια πηγή, ένα θάμνο... Το δικό μας θάμνο...

Αυτοοργανωθείτε για το νερό...

Η διάλυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η αποδιοργάνωση της κρατικής μηχανής έχουν οδηγήσει στη διαρκή υποβάθμιση βασικών υπηρεσιών προς τον πολίτη, όπως είναι η παροχή συνεχούς ύδρευσης με εγγυημένης ποιότητας νερό.

Το κείμενο του κ. Νίκου Γιαννή αφορά στο Νέο Βουτζά, αλλά ενδιαφέρει όλους μας. Να δούμε, όμως, τη θετική πλευρά: σε κάποιες περιπτώσεις, όπως αυτή του Νέου Βουτζά, οι πολίτες αυτοοργανώνονται, ίσως γιατί δεν έχουν πολλά να περιμένουν από τους Δημάρχους ή την κεντρική εξουσία. Θα αναγκαστούμε να το κάνουμε πολλοί από εμάς, χωρίς να νοιώθουμε "περιθώριο" ή μέλη κάποιας ριζοσπαστικής οργάνωσης...

Διάθεση CDs από τη μουσική του Ανέστη...

Η εκδήλωση έγινε ανήμερα της Ευρωπαϊκής Ημέρας της Μουσικής και ο Ανέστης έφτιαξε ένα cd για όσους ασχολήθηκαν ή παρευρέθηκαν...

Ελέγξαμε ότι δεν υφίσταται νομικό εμπόδιο και μπορείτε να δηλώσετε ενδιαφέρον για 30 cds τα οποία είναι στη διάθεσή σας. Για να μην μπλέξουμε με διαδικασίες, θα βρούμε τον τρόπο να σας τα στείλουμε εμείς, δεν υπάρχει κόστος για το cd, ούτε για την αποστολή...

Η μουσική προέρχεται από κομμάτια που είναι ελεύθερα στο Internet και, πάντως, είναι έξω από τα δίκτυα των μεγάλων δισκογραφικών. Μη διστάσετε να στείλετε στο blog μου ένα e-mail… Όποιος πάρει το cd θα κεράσει ένα καφέ, όταν μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε από κοντά...

H ελληνική μπλογκόσφαιρα σε "πτήση" και έξω από τα δικά μας...

Ο Guillaume du Guardier έκανε τις εντυπώσεις του video. Η εκδήλωση του έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει ο ίδιος Έλληνες bloggers και να ζητήσει την άποψή τους. Αν εξαιρέσετε εμένα, που μπορεί να ζήτησε την συμβολή μου επειδή είχα την πρωτοβουλία της φιλοξενίας του, οι συνεντεύξεις που πήρε δίνουν μια άλλη οπτική γωνία.

Σημαντικό, επίσης, ότι δεν πρόλαβα να ασχοληθώ με το θέμα, οπότε βρήκε την ευκαιρία να ανεβάσει το video και να σχολιάσει ο Νίκος Αναγνώστου.

O Guillaume έκανε επαφές, κάποιοι συνέλληνες και συνιστολόγοι δείχνουν ενδιαφέρον για το blog του... Είμαι λίγο πιο old economy τύπος, πάνε πολλά χρόνια απ' όταν πήρα το πτυχίο του Πολυτεχνείου... Μου ήταν πιο φυσικό να καλέσω τον Guillaume να έλθει να κάνει κάποια στιγμή διακοπές στην Ελλάδα -του άρεσε... Με κάλεσε και εκείνος στο Παρίσι...

Ωραία τα παράπλευρα οφέλη του blogging.

Σχόλια και κριτική για την εκδήλωση περί Blogs, κοινωνίας πολιτών

Εκτός από τα σχόλια που διαβάσατε σε αυτό εδώ το blog, γράφτηκαν μια σειρά παρεμβάσεις σε ιστολόγια(http://paiktis.pblogs.gr/, http://andriotakis.wordpress.com/,
http://www.oraelladas.gr/, http://metablogging.gr/, http://www.oraelladas.gr/, http://blog.postmaster.gr/, http://politikoblog.gr/ και http://www.blogspace.gr/). Ανάμεσά τους και ορισμένα με κριτική διάθεση και οπτική...

Η συμμετοχή "σκέτων" bloggers στην εκδήλωση, μέσω φυσικής παρουσίας ή posting, είχε θεωρηθεί από τις ημέρες σχεδιασμού της ημερίδας ως στόχος της οργάνωσης (το "σκέτοι" bloggers είναι όρος που είδα στο post του Νίκου Αναγνώστου).

"Η κοινωνία των πολιτών, stupid!"

Κάποια άλλη στιγμή θα σας πω μια ιστοριούλα, όπου ένας σημερινός κορυφαίος Έλληνας πολιτικός μιλούσε στο Λονδίνο για την Κοινωνία των Πολιτών, ενθουσίασε τους ακροατές του, αλλά μια Ελληνίδα τους ενημέρωσε με SMS ότι αυτά –δυστυχώς- δεν περνάνε στην Ελλάδα...

Έχουμε έλλειμμα σε κάτι θεμελιώδες για την επιβίωση της χώρας και γι' αυτό είναι πάρα πολύ χρήσιμο να ρίξετε μια ματιά στο post του G700, το οποίο αναρτήθηκε ως συμβολή στην ημερίδα για τα blogs, αλλά πήρε μια «άγρια ομορφιά» με δεκάδες σχόλια για την Κοινωνία των Πολιτών...

Με κάποια μπορεί να διαφωνήσετε, με άλλα να συμφωνήσετε. Πιστεύω, όμως, ότι το πιο σημαντικό είναι το εξής: υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα, που ενδιαφέρονται για το δημόσιο χώρο και το δείχνουν με συγκρότηση, επιχειρήματα, όρεξη για διάλογο (και για κόντρες), διεθνείς αναφορές, φρεσκάδα. Δείτε το, αξίζει για πολλούς λόγους...

Όσοι έχετε παιδιά, μπορεί να σκεφθείτε ότι αυτή η χώρα έχει ελπίδες να μην ασχολείται μόνο με επαρχιώτικα celebrities και νεοπλουτίστικες συμπεριφορές χαμηλής αισθητική...

Όχι άλλο «γύρω-γύρω όλοι» στην υπόθεση Τσιπρόπουλου, μια συγκεκριμένη πρόταση...

Δεν είναι έκπληξη το ότι, επί αρκετούς μήνες, αιωρείται και μετεωρίζεται το ζήτημα Τσιπρόπουλου, αλλά η κατάσταση έχει παραμείνει στο εξής επίπεδο: οι bloggers και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαμαρτύρονται και συμπαρίστανται και η υπόθεση συνεχίζεται στα δικαστήρια. Το έχω γράψει ξανά, ότι στις 30 Οκτωβρίου 2006, στο Internet Governance Forum του ΟΗΕ, που είχε γίνει στο Καβούρι τις ημέρες που ξέσπασε η υπόθεση, έγινε «θόρυβος» ο οποίος ήταν αρνητικός για τη χώρα.

Τότε είχαμε τη δικαιολογία ότι το ζήτημα ήταν πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του θεσμικού πλαισίου της κοινωνίας. Τώρα, όμως, που έχουν περάσει 10 μήνες; Με αυτά τα δεδομένα, είναι ρεαλιστική η εξής πρόταση: ορισμένοι πολιτικοί, ας πούμε αυτοί που συμμετείχαν στην πρόσφατη ημερίδα για τα blogs, να κάνουν μια κοινή έκκληση/παρέμβαση προς το Κοινοβούλιο και το υπουργείο Δικαιοσύνης, προκειμένου να υπάρξει σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό του δικαίου, όσον αφορά σε ζητήματα που προκύπτουν από την διείσδυση του Internet και των συναφών μορφών επικοινωνίας. Λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε ότι η ελληνική Δημοκρατία δείχνει άλλοτε αμήχανη και άλλοτε εξαιρετικά αργοπορημένη σε θεσμικά ζητήματα τα οποία προκύπτουν από την ταχεία εξάπλωση των νέων τεχνολογιών.

Και μια δεύτερη πρόταση: η δραστήρια σε πολλά θέματα Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), μαζί με την Ειδική Γραμματεία Ψηφιακού Σχεδιασμού να οργανώσουν μια ημερίδα με θέμα τα θεσμικά και νομικά ζητήματα που προκύπτουν από την διείσδυση του Internet. Είναι φυσικό, αντί να «ανακαλύπτουμε τον τροχό», να δούμε τι έχουν κάνει κοντινές μας χώρες όπως η Ιταλία ή η Ισπανία, το προτείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να υπενθυμισθεί εδώ, ότι ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων εκφράζει τεχνοφοβία (διαθέτω σχετικές έρευνες), ενώ πολλές οικογένειες διατυπώνουν υπερβολικούς φόβους για τους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά από το Internet.

Τι δεν πρέπει να ξεχάσω μετά την εκδήλωση...

H εκδήλωση της 21ης Ιουνίου "BLOGS, Internet: Η κοινωνία των πολιτών εν όψει των επόμενων εκλογών" καταγράφεται ως μια από τις πιο επιτυχημένες εκδηλώσεις. Από εκείνες τις πολλές, που συμβαίνει να έχω άμεση σχέση, δηλαδή περι τις 1-2 ανά εβδομάδα.

Όλοι οι ομιλητές είχαν δουλέψει τις τοποθετήσεις τους, με αποτέλεσμα να εισφέρουν ζωντανό λόγο και αναλύσεις σε βάθος. Οι συνεργάτες μου και εγώ θα βρούμε τον τρόπο να τεθεί στη διάθεσή σας όλο το υλικό, γιατί όποια τοποθέτηση και αν ξεχωρίσουμε θα ήταν άδικο για τις υπόλοιπες

Σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας ήταν η συμμετοχή bloggers που δεν είναι γνωστοί από τη δραστηριότητά τους στην πολιτική, τη δημοσιογραφία ή τις επιχειρήσεις. Το ζητούμενο της οργάνωσης ήταν να δημιουργηθεί μια "γέφυρα" ανάμεσα στη ζωντανή κοινότητα των ενεργών bloggers και σε εκείνους (πολιτικούς, decision makers, opinion formers) που θα έπρεπε να παρακολουθούν την μπλογκόσφαιρα, ώστε αυτή να γίνει ουσιαστικό στοιχείο της κοινωνίας των πολιτών.

Δεν θα μπω στον πειρασμό να σας πω τι να κάνετε εσείς, ως προς το υλικό ή την ατμόσφαιρα της εκδήλωσης... Νομίζω έχει περισσότερη χρησιμότητα να αναφέρω τι σκέπτομαι να κάνω εγώ:
1. Θα μελετήσω ορισμένες από τις εισηγήσεις, που με εντυπωσίασαν για τα καινούργια στοιχεία που έθεσαν σε σχέση με αυτά που γνωρίζω ή νομίζω...
2. Θα απομονώσω κάποια θεματάκια, ώστε να αποτελέσουν post στο blog μου, γιατί αξίζουν τον κόπο.
3. Θα τακτοποιήσω τις κάρτες που πήρα από ενδιαφέροντες ανθρώπους που ήλθαν στην εκδήλωση, γιατί με ορισμένους βρήκαμε κοινά ενδιαφέροντα.
4. Θα επιβεβαιώσω τη δημόσια διάθεση του υλικού, ώστε να έχει πρόσβαση ο κάθε ενδιαφερόμενος.
5. Δεν θα ξεχάσω να σας αναφέρω ότι είναι διαθέσιμα 20 CD με μουσική που ξεχώρισε ο Ανέστης ειδικά για η χθεσινή εκδήλωση, με κομμάτια που ακούγονται σε blogs και διατίθενται εκτός δικτύου δισκογραφικών...

Τελειώνοντας, δεν υπάρχουν υποσχέσεις για μελλοντικές "κεντρικές" ενέργειες... ΄Οχι γιατί δεν υπάρχει διάθεση ή ιδέες. Αλλά, επειδή είναι απολύτως σεβαστό αυτό που ακούστηκε από πολλούς συμμετέχοντες: αν κάτι μας δείχνει η δυναμική των social media, είναι ότι θα πρέπει να αφήνονται να εξελίσσονται μέσα από την κοινωνία των πολιτών. Οι όποιες "κεντρικές" κινήσεις, θα πρέπει να ακολουθούν την δυναμική που έρχεται από τα "κάτω". Δεν είναι κολακεία προς τους bloggers, είναι η μόνη διαδικασία που δεν οδηγεί σε αδιέξοδα...
Όλοι οι άνθρωποι που δούλεψαν, εν πολλοίς εθελοντικά, για την εκδήλωση και εγώ προσωπικά , σας ευχαριστούμε...

Ελληνική μπλογκόσφαιρα: τρία λάθη, μια αδυναμία και πολλές ευκαιρίες…

Για να απαντήσω σε όσους λένε ότι τα βλέπω λίγο ρομαντικά τα πράγματα, μπαίνω στον πειρασμό να αναφερθώ σε τρία λάθη που γίνονται συχνά γύρω από τα ιστολόγια. Ελπίζω να σας δω στο King George, όπου σήμερα έχουμε την εκδήλωση για τα blogs, το Internet και τις επόμενες εκλογές. Εκεί είναι δροσερά, ο ψηφιακός κόσμος διατηρεί το πλεονέκτημα να ρυθμίζει μόνος του τη θερμοκρασία του... Με την ευκαιρία, ας δούμε τα τρία λάθη σχετικά με την μπλογκόσφαιρα, που κάνουν κάποιοι πολιτικοί, ορισμένες επιχειρήσεις και κάποιοι bloggers.

ΠΡΩΤΟ ΛΑΘΟΣ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ: ορισμένοι πολιτικοί πιστεύουν ότι είναι ένα επιπλέον «καλούδι». Ότι τα blogs είναι ένα πρόσθετο εργαλείο για να βρουν λίγες ψήφους επιπλέον και μια ευκαιρία για να «παιχθεί» το show της δημοκρατίας, της συμμετοχής, του διαλόγου… Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι πολιτικοί, που αντιλαμβάνονται ότι οι διαδικασίες της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού αλλάζουν ριζικά με την εξάπλωση του Internet και των social media. Ο κόσμος της μπλογκόσφαιρας είναι άγριος και απειλεί να αποκαλύψει όσους πολιτικούς θέλουν να «στριμώξουν» τα blogs, τα fora και τα social media στη «στρούγκα» της ελεγχόμενης πληροφορίας.

Ο Λαζόπουλος καταγγέλλει ότι, ενώ ξεμπροστιάστηκε το επεισόδιο στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, δεν αποκαλύφθηκε αντίστοιχο αστυνομικό έγκλημα που είχε γίνει το 2001 επί ΠΑΣΟΚ… Λάκη, Λάκη, δεν φταίει η αντιπολίτευση που το 2007 έγινε «βούκινο» το επεισόδιο στο τμήμα της Ομόνοιας, ενώ το 2001 «μούγκα»… «Φταίει» το ότι στις μέρες μας φθάνουν λίγες ώρες για να μεταδοθεί ένα συμβάν μέσω Internet, κόντρα στη λογική των συμβατικών media. Το 2001 το σύστημα όπου εσύ, πιθανόν και εγώ, ήμασταν συνομιλητές ή και συνεργάτες, είχε τη δυνατότητα να κρατάει σε «χαμηλές πτήσεις» τις καταγγελίες για τα αδικήματα της αστυνομίας. Τα κινητά, σε συνδυασμό με τα blogs, μπορούν να φέρουν εκρήξεις μεγατόνων το 2007, ενώ πριν έξι χρόνια…

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ: ορισμένες επιχειρήσεις θεωρούν ότι θα καταφέρουν να ελέγξουν τη δυναμική των blogs και να αποκτήσουν σχέσεις επιρροής, όπως συνέβη με τα συμβατικά Μέσα… Τα γεγονότα, όπως δείχνουν αρκετά περιστατικά στις ΗΠΑ, διαψεύδουν αυτή τη προσέγγιση. Οι επιχειρήσεις θα πρέπει να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι τα social media και τα blogs θα ανοίξουν το παιγνίδι της πληροφορίας… Η απάντηση σε ένα blog που δυσφημεί μια εταιρεία, δεν μπορεί να είναι η απόπειρα φίμωσής του. Η καλύτερη απάντηση είναι το άνοιγμα ενός άλλου blog για να πει η εταιρεία τη δική της αλήθεια. Οι νόμοι της επικοινωνίας λένε ότι, όσο περισσότερο ένας Οργανισμός, μια εταιρεία, ένας πολιτικός κερδίζει σε έλεγχο της πληροφορίας, τόσο χάνει στον τομέα της αξιοπιστίας. Το παιγνίδι ανοίγει και οι επιχειρήσεις, όπως και οι πολιτικοί, θα υποχρεωθούν, αργά ή γρήγορα, να συμμετάσχουν, συνειδητοποιώντας ότι, τώρα πλέον, είναι λιγότερο ισχυροί από την προ broadband και blog περίοδο. Τώρα, ο κάθε πολίτης μπορεί να γίνει δημοσιογράφος και να καταγγείλει τον πολιτικό που αντιπαθεί ή την εταιρεία που του έδωσε ελαττωματικά προϊόντα.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΠΟΙΩΝ BLOGGERS: ορισμένοι δραστήριοι του blogging δείχνουν να ανησυχούν για το ότι διάφοροι «επώνυμοι» και «μισοανώνυμοι» (δημοσιογράφοι κυρίως ή πολιτικοί) σπεύδουν να δημιουργήσουν ιστολόγια… Είναι κατανοητές οι ενστάσεις τους και εύλογες οι ανησυχίες τους. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μείνει το blogging στο σημερινό πλαίσιο. Είναι βέβαιο ότι θα διευρυνθεί. Θα μπουν καινούργιοι στο «πλοίο», άλλοι από ματαιοδοξία, άλλοι γιατί έχουν κάτι σημαντικό να πουν και αρκετοί για να εκτονωθούν. Ουδείς μπορεί να τους το απαγορεύσει. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πρώιμοι, δραστήριοι και παραγωγικοί bloggers είναι να καλοσωρίσουν τους όψιμους, που θα το κάνουν με ενδιαφέρον και έχουν προστιθέμενη αξία... Να δυναμώσουν οι «πυρήνες» που θα καταφέρουν, μέσα από τη μοναδικότητα του κάθε μέλους τους, να διατηρήσουν τον πήχη της καλής επικοινωνίας ψηλά.

ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΙΑ: ο εύκολος τρόπος με τον οποίο ορισμένα άτομα μπορούν να βρίζουν, να χυδαιολογούν και να προσβάλουν μέσα από σχόλια κάποιων blogs, δεν αποτελεί εύσημο της νέας επικοινωνίας. Δεν αρκεί ο αυτοπεριορισμός. Η συντριπτική πλειοψηφία των δημιουργικών bloggers μπορεί να το θέσει ως πρόβλημα, ώστε να μην πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις και δυσφημίσει ένα πολύ δυναμικό κανάλι επικοινωνίας.

ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ: αν μείνουμε στα προηγούμενα, τότε θα μπούμε στις γραμμές εκείνων που πιστεύουν ότι τα blogs είναι άλλο ένα μονοπάτι για τη μιζέρια... Θα ήταν όμως υπερβολή. Παρά τις αδυναμίες, παρόλο που η ελληνική μπλογκόσφαιρα βρίσκεται σε παιδική ηλικία, προσφέρει εναλλακτικούς δρόμους ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και προσωπικής έκφρασης... Θα χρειαστεί δουλειά, θα γίνουν και άλλα λάθη, αλλά είναι μονόδρομος και μάλιστα δημιουργικός.

«Γιατί τόσα πολλά ανώνυμα blogs;»

Αυτό με ρώτησε ένας Ευρωπαίος, με τον οποίο βρεθήκαμε πρόσφατα, σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα... Στην αρχή αντιμετώπισα το ερώτημά του με αμηχανία, αλλά στη συνέχεια έδωσα μια πρώτη ερμηνεία. Το πιο σημαντικό θέμα δεν είναι ότι λειτουργούν πολλά blogs ανωνύμων, αλλά το ότι πρόσωπα που θα μπορούσαν να διαθέτουν blog με την υπογραφή τους, το αποφεύγουν.

Ένας πολιτικός, με ανερχόμενη διαδρομή στην κεντρική σκηνή, μου έλεγε πριν λίγο καιρό ότι δεν αξίζει να έχει blog. «Δεν περνάνε αυτά, ειδικά στην περιφέρεια που εκλέγομαι», κατέληξε. Η γνώμη μου είναι ότι κάνει λάθος. Πρώτον, γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο να ξεκινήσει ένα blog, αλλά να διαμορφώσει μια κατάσταση διαδραστικής επικοινωνίας με πολίτες, που δεν είναι ανάγκη να έχει την κλασσική μορφή ενός blog. Δεύτερον, τα θέματα που διαχειρίζεται θα έπρεπε να τον υποχρεώσουν να είναι λιγότερο απόλυτος στην άποψή του...

Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλοί συνέλληνες, που αποφεύγουν το ρίσκο του να ανοίξουν διάλογο και να εκτεθούν στο ενδεχόμενο να έχουν αρνητικές αντιδράσεις... Μια υπόθεση που μπορώ να κάνω –και να τεκμηριώσω- είναι ότι θα πρέπει να σκεφθούν την έναρξη ενός blog, όχι κατ’ ανάγκην αύριο, αλλά μέσα στο επόμενο 12μηνο. Αυτά που χάνουν είναι περισσότερα από εκείνα που κερδίζουν...

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα ωριμάζει και θέλει το χρόνο της γι’ αυτό. Στην Ελλάδα έχουμε περί τα 2.000 ενεργά blogs όταν στην Γαλλία λειτουργούν περί το 1.000.000... Η μικρή –για την ώρα- διείσδυση του DSL και το μεγαλύτερο, αναλογικά με άλλες χώρες, εκτόπισμα των συμβατικών media, αποτελούν δύο σοβαρά αντίβαρα. Ωστόσο, ειδικότεροι εμού έχουν διατυπώσει την εκτίμηση ότι στο τέλος του 2008 η Ελλάδα θα διαθέτει μερικές δεκάδες χιλιάδες blogs.

Δεν είμαι από αυτούς που συστήνουν σπουδή με τον ενθουσιασμό κάποιου που είναι φρέσκος σε μια ζωντανή κοινότητα. Το ζήτημα για αρκετούς Έλληνες, που θα λειτουργήσουν blog την υπογραφή τους, δεν είναι αν θα πρέπει να το επιχειρήσουν. Τα ερωτήματα που αξίζει να τους απασχολήσουν είναι α) πότε θα κάνουν την αρχή και β) τι κανόνες και αρχές θα θέσουν στη λειτουργία του, ώστε να αποφύγουν εξελίξεις που θα πήγαιναν πίσω τις θετικές πλευρές του εγχειρήματός τους.

Ο Κ. Λαλιώτης ελέγχει το Internet και το YouTube!

Θα το ακούσατε και εσείς από ρεπορτάζ που μεταφέρουν πληροφορίες από το επικοινωνιακό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας: η αποκάλυψη του βίντεο της Ομόνοιας έγινε, λέει, με σχέδιο του Κ. Λαλιώτη! Το σενάριο αυτό είναι ένα "προϊόν" αντάξιο της ροπής προς τις θεωρίες συνωμοσίας που "βασιλεύουν" στη χώρα. Ωστόσο, δείχνει ότι άνθρωποι με εξουσία δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι η Διαδικτυακή Επικοινωνία, με όλα τα στραβά της, δεν μπορεί να ελεγχθεί από τον κ. Λαλιώτη και καμμία άλλη "διαβολική" δύναμη.

Είναι βέβαιο ότι παρόμοιες αντιλήψεις υπάρχουν και σε άλλους κομματικούς μηχανισμούς... Ακόμα και πολύ ισχυρές επιχειρήσεις δεν έχουν αντιληφθεί ότι η διακίνηση πληροφορίας στο Internet και η έκφραση απόψεων, δεν μπορεί επουδενί να ελεγχθεί, όπως συνέβαινε με τα παραδοσιακά "κανάλια" ενημέρωσης...

Blogs με επιρροή σε όλον τον κόσμο

Όσοι ενδιαφέρονται για τις τάσεις στην μπλογκόσφαιρα, επιθυμούν να ρίχνουν μια ματιά και στον υπόλοιπο κόσμο, ιδίως σε χώρες που, εκ των πραγμάτων, διαθέτουν τις προϋποθέσεις για πιο απαιτητικά ιστολόγια. Δανείζομαι ιδέες από σχετική μελέτη των Edelman και Technorati...

ΗΠΑ: http://www.boingboing.net/, http://www.lifehacker.com/, http://www.tmz.com/.

Βρετανία: http://www.techdigest.tv/, http://www.samizdata.net/, http://www.gapingvoid.com/.

Ιταλία: http://www.wittgenstein.it/, http://www.pandemia.info/.

Γαλλία: http://www.standblog.org/, http://www.pointblog.com/, http://www.fredcavazza.net/.

Δεν έχω κρύψει το ενδιαφέρον μου για ιστολόγια που φιλοξενούν κυρίως χρήσιμες πληροφορίες και λιγότερο προσωπικές εξομολογήσεις. Στην Ελλάδα ψαχνόμαστε και αυτό έχει τη γοητεία του...

Ενας σημαντικός manager για την agenda στη χώρα...

«Εγώ θέτω την agenda και μετά μπαίνει σε διαβούλευση» μου έλεγε πρόσφατα ένας από τους πιο σημαντικούς manager της χώρας. Ανέλαβε μια πολύ μεγάλη επιχείρηση και κατάλαβε ότι για κάθε θέμα γίνονταν "πηγαδάκια", πριν συζητηθεί στο αρμόδιο όργανο της εταιρείας.

Κατά την άποψή του, η χώρα έχει δύο μεγάλα προβλήματα. Πρώτον, υπάρχει τεράστιο ζήτημα κουλτούρας στο εσωτερικό και στον περίγυρο των μεγάλων επιχειρήσεων, ιδίως όσων έχουν σχέση με το Κράτος. Δεύτερον, η χώρα θεωρεί ότι ευνοεί το διάλογο, αλλά δεν είναι "διαλεκτική" (dialectic): για κάθε θέμα γίνονται πάμπολλες κουβέντες δεξιά και αριστερά, αλλά αυτό το "κουβεντολόι" δεν είναι παραγωγικό. Συνήθως η συζήτηση γύρω από ένα θέμα της κοινωνίας έχει ως αποτέλεσμα να μπλοκάρει κάθε προοπτική λύσης. Ομάδες, ομαδούλες, συμφέροντα, τα media, μπλέκονται σε ένα κουβάρι, όπου στο τέλος έρχεται το αδιέξοδο, επειδή δεν έγινε σωστά η αρχή...

Η φιλοσοφία του manager της ιστορίας μας, δείχνει κάτι που λείπει από τη χώρα: οι ηγέτες αποφεύγουν να θέσουν την agenda. Οι πιο πολλοί δέχονται να διαχειριστούν ό,τι συζητείται δεξιά και αριστερά -δεν παίρνουν την πρωτοβουλία να εισηγηθούν τη δική τους agenda…

Το αποτέλεσμα είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού: πόσα θέματα από αυτά που χρονίζουν, αντιμετωπίζονται με κάποιο στοιχειώδες πλάνο, που έχει εισηγηθεί ο ηγέτης; Για να δούμε πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, που ευνοεί "δημοσιοσχεσίτες" και ανθρώπους με μηχανισμούς.

Ο manager της ιστορίας μας, βρήκε στην επιχείρηση που ανέλαβε πολύ μεγάλα προβλήματα, ωστόσο στο πρόσωπό του στρέφονται πολλές ελπίδες, απ' όσους γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να αναδειχθούν ηγέτες που νοιάζονται και δεν αρκούνται στο να περνάει ο καιρός…

Ο Δ. Αβραμόπουλος και η λιμουζίνα

Χθες το πρωί οδηγούσα στην Β. Σοφίας, όπου διαπίστωσα να προπορεύεται ένα περιπολικό με «φάρους» που αναβόσβηναν και τροχονόμους σε κάθε φανάρι, οι οποίοι επιτάχυναν την κίνηση. Σε λίγο, είδα δίπλα μου μια πολύ μεγάλη λιμουζίνα, που είχε μπροστά της ένα ΙΧ με ασφάλεια, και άλλο ένα πίσω της. Μάλιστα, αυτό που ήταν μπροστά θέλησε να με προσπεράσει (από τα αριστερά) και μου έκανε νόημα –που δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα- να το αφήσω να παρακάμψει το δικό μου αυτοκίνητο...

Οφείλω να ομολογήσω ότι απόλαυσα το σκηνικό, άρα το σχόλιό μου δεν οφείλεται σε τσαντίλα, ανατρεπτική διάθεση κλπ. Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση, ήταν η εικόνα που έδινε η πομπή του υπουργού Υγείας. Έχει ιδιαίτερη σημασία το ότι η πολύ μεγάλη λιμουζίνα (Mercedes), ήταν μάλλον 10ετίας. Κάποτε ήταν αρχοντική, τώρα έδινε μια αίσθηση του ξεπερασμένου...

Κάποιος σύμβουλος θα μπορούσε να πει στον υπουργό ότι το σκηνικό "απέδιδε" περισσότερο τη διάθεσή του για μεγαλοπρέπεια και λιγότερο τα σύμβολα και τα φετίχ μιας σημερινής εξουσίας. Ικανοποιούσε περισσότερο την επιθυμία του να νοιώθει μέσα σε ένα κάστρο. Ένα υβριδικό αυτοκίνητο, μια πιο διακριτική ασφάλεια, πιθανόν να έδιναν πολύ περισσότερους πόντους στο image ενός πολιτικού, που θέλει να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί...

Ούτως ή άλλως, ούτε ο Δ. Αβραμόπουλος ενδιαφέρεται να ζητήσει την άποψή μου, ούτε εγώ αναζητώ την ευκαιρία να του παράσχω συμβουλές... Επειδή, όμως, υπάρχουν άλλοι πολιτικοί που ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν τις τάσεις ως προς το πρότυπο που πρέπει να ακολουθήσουν για να κερδίσουν πόντους, τότε μάλλον θα πρέπει:
-να δείχνουν λιγότερο ανασφαλείς
-να χρησιμοποιούν πιο μικρό και πιο σύγχρονο αυτοκίνητο
-να ακολουθούν συνήθειες που είναι πιο κοντά στον κοινωνικό περίγυρο.

Είναι ρομαντικά τα παραπάνω; Μπορεί... Θα εξακολουθήσουν να είναι τόσο "προστατευμένοι" και "απόρθητοι" οι ισχυροί της πολιτικής και των επιχειρήσεων; Βάζω στοίχημα (π.χ. ένα πολύ καλό κρασί) ότι θα παίξει ρόλο η αύξηση της καθημερινής παρέμβασης απλών πολιτών χωρίς την διαμεσολάβηση των συμβατικών media, για παράδειγμα με την αξιοποίηση blogs , αλλά και άλλων interactive μέσων...

Blogs τηλεοπτικοί σταθμοί και blogs με τόξα και βέλη...

Ο Guillaume du Gardier, ο οποίος θα είναι μαζί μας την άλλη Πέμπτη, σε ένα εξομολογητικό post εξηγεί ότι «μετατρέπει» τον ιστοχώρο του σε τηλεοπτικό σταθμό... Ο καθένας σαν και μένα, που ξεκίνησε πρόσφατα την περιπέτεια στην μπλογκόσφαιρα, θα πρέπει να χαλάσει πολλές ανατομικές θέσεις εργασίας, για να φθάσει σε αυτό το επίπεδο –τουλάχιστον στο βαθμό που το σηκώνει η ελληνική γλώσσα και η εγχώρια πραγματικότητα...

Ας το δούμε θετικά –όχι μόνο επειδή αυτή είναι η προμετωπίδα στο blog μου, αλλά και επειδή μας ευνοεί και το θέμα: στη Γαλλία υπάρχουν 1.000.000 ενεργά blogs, στην Ελλάδα περί τα 2.000. Υπάρχουν, συνεπώς, πολλά περιθώρια ωρίμανσης. Το ζήτημα δεν είναι να τραβήξει κάποιος το μοναχικό του δρόμο, αλλά να ανέβει συνολικά το επίπεδο της ψηφιακής δημοκρατίας των πολιτών, να ωριμάσουμε όλοι μαζί, ο ένας να προκαλεί τον άλλον να περάσει στο επόμενο βήμα. Άρα, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι –πάντοτε συγκρατημένα και με μέτρο, οι παγίδες παραμονεύουν παντού...

Είμαστε, συνεπώς, συγκρατημένα αισιόδοξοι, ότι από την εποχή του «τόξου και του βέλους», απ’ όπου ξεκινάει αυτό το blog, θα ωριμάσουμε, θα εμπλουτίσουμε τα blogs, θα γίνουν πιο πολλά, θα μιλήσουν στην καρδιά της κοινωνίας…

Μην ξεχάσετε να ρίξετε μια ματιά στο blog του Guillaume. Έστω και στα κλεφτά...

Social Media και διάσπαση προσοχής...

Όσοι «μπλογκάρουν» μπορεί να μη διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο, όπως αυτόν που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που «αρρωσταίνουν» με τα βιντεοπαιχνίδια, ωστόσο το «παίγνιον» έχει και αυτό τα ρίσκα του...

Ας δούμε μια ανάλυση από το blog ενός στελέχους της Edelman, λίγο «αμερικάνικη», στην οποία, πάντως, μπορούμε να βρούμε κάποια στοιχεία που μας αφορούν…

Blogs που διευρύνουν το διάλογο

Από blogger μου υποβλήθηκε η ερώτηση, ενόψει της εκδήλωσης της 21ης Ιουνίου, ποια ιστολόγια διευρύνουν το διάλογο, ποια θέτουν ζητήματα της κοινωνίας των πολιτών, ποια είναι εκτός του ισχυρού κλίματος διαμεσολάβησης που χαρακτηρίζει τη χώρα. Συνεργάτης μου, είχε την καλοσύνη να μου υποδείξει ορισμένα blogs, τα οποία θα μπορούσαν να καταχωρηθούν σε εκείνα που ανοίγουν τον διάλογο, ξεπερνούν το επίπεδο της προσωπικής έκφρασης και «συζητούν» θέματα που αφορούν ένα ευρύτερο αριθμό πολιτών. Από αυτά πρόλαβα και είδα τα παρακάτω:

http://polites4change.blogspot.com/
http://edrana.blogspot.com/
http://thelonapo.blogspot.com/
http://almelidis.wordpress.com/

Είναι αξιόλογα... Τα είδα με το κριτήριο κάποιου που πιστεύει ότι, αυτή τη στιγμή, έχει αξία να διευρυνθεί η δημόσια συζήτηση, να αποκτήσουν ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ φωνή πολίτες που ενδιαφέρονται για την ποιότητα ζωής, τη λειτουργία της γειτονιάς, της πόλης, των κοινών... Με άλλα λόγια, ακόμα και αν έβλεπα κάποια στοιχεία, για τα οποία θα μπορούσε να εκφρασθεί κάποια κριτική παρατήρηση, δεν θα το έκανα, γιατί –κατά την ταπεινή μου άποψη- το πρώτο ζητούμενο είναι να ξαναβρούν οι πολίτες φωνή και έκφραση. (Για να μην γίνει καμία παρεξήγηση, δεν είδα τίποτε που θα είχε έννοια να καταναλωθεί γι’ αυτό ενέργεια κριτικής).

Τέλος, για να μην θεωρηθεί ότι η ανάπτυξη του διαλόγου που επιτρέπει το διαδίκτυο αφορά μόνο ζητήματα δημοκρατίας, ή τοπικών κοινωνιών, να υπενθυμιστεί κάτι που διατρέχει όλα τα σημειώματα αυτού του ιστολογίου: η «υποχρεωτική πορεία» προς την απελευθέρωση του διαλόγου και της έκφρασης των πολιτών αφορά επίσης τη λειτουργία:
-των επιχειρήσεων (με την ανάπτυξη της φωνής των καταναλωτών και των εργαζομένων),
-των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (που θα αναπτύσσονται ολοένα και περισσότερο) και
-των πάσης φύσεως ηγεσιών (που θα ελέγχονται με πιο άμεσο τρόπο).

Σε επόμενα posts θα δώσουμε μια ματιά σε ιστολόγια του εξωτερικού, όπου είναι φανερό πώς αυτά λειτουργούν στην πράξη (επανέρχομαι στην υπόδειξη της έρευνας της Edelman που θέτει αρκετά από αυτά τα ζητήματα, με ονόματα, διευθύνσεις, αλλά και αναλύσεις)...

Για την ώρα, ας κάνουμε μια «βόλτα» στα ελληνικά blogs που αναφέρονται πιο πάνω, όπου συμπολίτες μας βρίσκουν το χρόνο και την όρεξη να εντοπίζουν θέματα, που εμπλουτίζουν το δημόσιο διάλογο...

21η Ιουνίου, ατυχής η ημερομηνία οργάνωσης της εκδήλωσης για blogs;

Ένας ανώνυμος συζητητής άφησε σχόλιο, λέγοντας ότι είναι ατυχής η επιλογή της 21ης Ιουνίου, ενώ ένας άλλος φίλος πήρε τηλέφωνο να πει ότι ήταν εξαιρετική ιδέα να γίνει η εκδήλωση (δείτε και το Save The Date) αυτή τη μέρα…

Επειδή η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι «νεαρή» και δεν χωράνε υποκρισίες σε έναν τόσο «φρέσκο» κόσμο, να πούμε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια: η επιλογή της 21ης Ιουνίου, έγινε κατά σύμπτωση και δεν αποφασίσθηκε έτσι ώστε να συμπέσει με τη δίκη του blogme.gr από τον Λιακόπουλο (τον τηλεπωλητή βιβλίων). Η εκδήλωση, συνεπώς, θα κάνει εκ των πραγμάτων αναφορές που θα στηρίζονται στην αυθόρμητη τοποθέτηση των συμμετεχόντων. Δηλαδή, δεν πρόκειται, ούτε να εκμεταλλευτεί το γεγονός, ούτε φυσικά να το αποσιωπήσει.

Με την ευκαιρία, να σημειώσω μια προσωπική μαρτυρία για τη σημασία της δίκης αυτής: η υπόθεση είχε πάρει διαστάσεις πέρυσι τον Οκτώβριο, τις μέρες που γινόταν στην Βουλιαγμένη το Internet Governance Forum , η πρώτη παγκόσμια εκδήλωση του ΟΗΕ, που την οργάνωνε (30-10-2006) για λογαριασμό του η χώρα μας. Το θέμα είχε απασχολήσει αρκετούς από τους συνέδρους, καθώς και τους ξένους δημοσιογράφους που βρίσκονταν στη χώρα μας και κάλυπταν το γεγονός.Βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους όλες τις ημέρες στη Βουλιαγμένη και πρέπει να πω ότι η εικόνα για τη χώρα μας δεν ήταν ευχάριστη. Τότε, μιλώντας με ξένους, μπορούσαμε να επικαλεστούμε ένα άλλοθι για τον τρόπο αντίδρασης των θεσμών της ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε ένα καινούργιο εργαλείο της άμεσης δημοκρατίας. «Το εργαλείο είναι πολύ νεαρό στη χώρα μας και δεν έχει προλάβει η Πολιτεία να προσαρμόσει τις αρχές και τους κανόνες της, οπότε εκφράζονται παρωχημένες αντιδράσεις» έλεγαν κάποιοι Έλληνες σε ξένους, ακόμα και σε στελέχη του ΟΗΕ, που δήλωναν αρνητική έκπληξη για την δίωξη του κ. Τσιπρόπουλου. Τότε μάλιστα, οι επίσημες απαντήσεις Ελλήνων αξιωματούχων, ήταν επιφυλακτικές.

Το ερώτημα είναι αν, από τότε, η ελληνική Πολιτεία προχώρησε κάποια μέτρα και ορισμένες διαδικασίες, ώστε να μην εκτεθεί η χώρα με την εξέλιξη της δίκης Λιακόπουλου κατά Τσιπρόπουλου. Οι bloggers έχουν πολλά να προσφέρουν προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς υπάρχει η αίσθηση ότι τα πράγματα έμειναν εκεί που ήταν…

21 Ιουνίου, (και) μουσική από bloggers

Στην εκδήλωση της 21ης Ιουνίου με θέμα "Blogs, Internet και κοινωνία των πολιτών" (save the date...), θα έχουμε και μουσική επένδυση, σε επιμέλεια ελλήνων bloggers. Πρόκειται για μουσική που έχει ανεβεί σε blogs, από "κομμάτια" που κυκλοφόρησαν κυρίως εκτός του παραδοσιακού συστήματος (δισκογραφικές, κλπ).

Οι φίλοι της μουσικής μπορούν να φέρουν το MP3 τους μαζί τους, για να "κατεβάσουν" τη μουσική της εκδήλωσης. Κάτι μου λέει ότι θα αξίζει τον κόπο...

«The Mafia Manager» και «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες»: δύο βιβλία για τους ανθρώπους που παίρνουν εξουσία

Σε γνωστούς και φίλους που παίρνουν κάποιο πόστο εξουσίας, συνηθίζω να στέλνω τις ευχές μου μαζί με δύο βιβλία. Το πρώτο είναι το «The Μafia Manager» (ελληνική έκδοση «Περίπλους»). Αυτό το εκπληκτικού σαρκασμού βιβλίο, περιέχει τις συμβουλές ενός μαφιόζου σε ένα manager επιχείρησης. Το σκεπτικό του είναι ότι πολλές από τις πρακτικές της μαφίας μπορούν να βρουν εφαρμογή στο πεδίο της διοίκησης. Η ευχή που δίνω στους αποδέκτες είναι να γνωρίζουν πώς σκέπτονται αυτοί που θα επιχειρήσουν να τους εξευμενίσουν, ή να τους εξαγοράσουν.

Το δεύτερο έντυπο είναι «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες», όπου ο γνωστός ήρωας, έρχεται στην (αρχαία) Αθήνα, για να συμμετάσχει στους αγώνες της Ολυμπίας. Είναι εκπληκτικό πώς ο συγγραφέας του Αστερίξ έχει καταγράψει την κατάσταση στην Ελλάδα, όπου –μεταξύ των άλλων- κυριαρχούν οι παρέες, οι συγγενείς και η έλλειψη επαγγελματικών κριτηρίων. Η ευχή μου που συνοδεύει αυτό τον «Αστερίξ» είναι να καταφέρουν οι αποδέκτες να χειριστούν την εξουσία που αναλαμβάνουν, με λιγότερα στοιχεία οικογενειοκρατίας, νεποτισμού και φαβοριτισμού...

Δεν έχει σημασία πόσο σοβαρά παίρνουν τις ευχές μου, πάντως κάποιοι από τους αποδέκτες αποχώρησαν από το πόστο τους, γιατί δεν διάβασαν τα βιβλία... Πέρα από το χιούμορ, αξίζει τον κόπο να τα απολαύσετε, ενδεχομένως και να τα χαρίσετε σε κάποιους που δεν έχουν ακούσει την αρχαιοελληνική ρήση «αρχή άνδρα δείκνυσι» (δηλαδή, για όσους νεότερους δεν θυμούνται τα αρχαία: "όποιος αναλαμβάνει εξουσία, τότε θα δείξει αν έχει αξίες και αντοχές")...

Blogs, Internet και κοινωνία των πολιτών (ενόψει των επομένων εκλογών)…

Αυτός είναι ο τίτλος της εκδήλωσης που (συν)διοργανώνει η Communication Effect στις 21 Ιουνίου. Με κύριο ομιλητή τον Γάλλο ειδικό Guillaume du Gardier (βλέπε και http://www.knowhow.gr/ecPage.asp?id=37685&nt=105), αλλά και με την συμμετοχή πολιτικών, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Κωστής Χατζηδάκης. Δεν έχουμε στόχο να εξιδανικεύσουμε τα πράγματα, -τα blogs δεν πρόκειται να δώσουν απαντήσεις για όλες τις αδυναμίες της ελληνικής πραγματικότητας...

Ωστόσο, για πρώτη φορά έχουμε ένα «κανάλι», που επιτρέπει σε πολίτες να εκφρασθούν, χωρίς αυτό να είναι εύκολο να χειραγωγηθεί από τα κέντρα που, εκ των πραγμάτων, είχαν μέχρι σήμερα τον έλεγχο της πληροφόρησης. Δεν είναι δικό μου θέσφατο αυτό: π.χ. ο Τάκης Καμπύλης αυτά υποστήριζε προχθές μέσα από τις στήλες μιας εφημερίδας που «παίζει» στο κέντρο του πολιτικού και οικονομικού συστήματος...

To blogging, εκτός από μια μορφή ριζοσπαστικής παρέμβασης, αλλά και προσωπικής έκφρασης, είναι ένα κανάλι όπου εκφράζονται χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι δεν είχαν φωνή στα παραδοσιακά media, αλλά και χιλιάδες καταναλωτές, που δεν είχαν ελπίδα να τους ακούσουν οι εταιρείες. Παρά τις αδυναμίες, τις υπερβολές και τις «παιδικές ασθένειες», η «από τα κάτω» παραγωγή πληροφόρησης και ζύμωσης, είναι ένα ποτάμι χωρίς επιστροφή. Θα ήταν υποκρισία να σας έλεγα ότι παρακολουθώ αυτή την εξέλιξη από τη σκοπιά ενός οργισμένου 25άρη. Πιστεύω, όμως, ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν μπορούν να αντιληφθούν για ποιο λόγο πρέπει να αποδέχονται ότι πρέπει να έχει τόσο χρόνο στη διάθεσή του για να βγάζει «διαγγέλματα» στον ελληνικό λαό ο Κίμωνας Κουλούρης, ή ο Μάκης Γιακουμάτος. Όπως, επίσης, φαίνεται ότι ασκούν μεγάλη πίεση οι χιλιάδες καταναλωτές, που θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τις κακές υπηρεσίες που λαμβάνουν από μεγάλες εταιρείες, οι οποίες αγνοούν τα παράπονα και τις υποδείξεις...

Χιλιάδες πολίτες, ή καταναλωτές έχουν θέματα, που δεν μπορούν να θέσουν μέσω των συμβατικών διαδικασιών. Το Internet (και το blogging) δίνουν διεξόδους και προσφέρουν κανάλια εκτός του παραδοσιακού ελέγχου. Το ζητούμενο είναι να διερευνήσουμε τις τεχνικές, τα συν και τα πλην, ενός κύματος που έρχεται. Λίγο πιο νωρίς, ή –ως συνήθως στην Ελλάδα- λίγο πιο αργά... Σας καλώ στις 21 Ιουνίου, στην εκδήλωση που οργανώνει η εφημερίδα «Κέρδος» με την Communication Effect. Στην πορεία προς την εκδήλωση, θα πούμε περισσότερες λεπτομέρειες. Φυσικά, είναι ευπρόσδεκτα τα σχόλιά και οι υποδείξεις σας. Αφού «απλώνουμε τραχανά», ας το κάνουμε σωστά...

H κοσμοθεωρία των «Ελληναράδων», μήπως υφίσταται ρωγμές;

Ο www.anebala.blogspot.com συγκέντρωσε με μεγάλη προσοχή τα επιχειρήματα της «ελληνικής» μαγκιάς και καπατσοσύνης (http://anebala.blogspot.com/2007/06/blog-post_02.html). Δείτε το γιατί έχει χιούμορ -ο ποιητής είχε έμπνευση... Επειδή, όμως, αυτό εδώ το ιστολόγιο έχει δεκάδες αιτίες και αφορμές να σκέπτεται θετικά, ας δούμε και την άλλη πλευρά…

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί «Ελληναράδες» γύρω μας, αλλά είναι εύκολο να εντοπίσουμε και άτομα με δημιουργική διάθεση, με συναίσθηση ευθύνης ως να ήταν Γερμανοί, με ωραίο γούστο ως να ήταν Γάλλοι, με φιλότιμο όπως το ξέραμε παλιότερα στην Ελλάδα. Ας μη γελιόμαστε. Αυτή θα είναι η τάση... Θα εξακολουθήσουν να είναι αρκετοί αυτοί που παρακολουθούν με συμπάθεια τις αγρυπνίες του Θεσσαλονίκης Άνθιμου, αλλά θα αυξάνονται και οι συνέλληνες που νοιώθουν ευρωπαίοι, δεν «γουστάρουν» τη τσίκνα. Κάποιοι δεν νοιώθουν υπερήφανοι που η χώρα είναι πρώτη στο κάπνισμα, στα οδικά ατυχήματα, στο τζόγο -και το δείχνουν με τον τρόπο τους...

Με την ευκαιρία: στο www.anebala.blogspot.com δεν αναρτώνται μόνο σχόλια για τα δυσάρεστα γύρω μας, αλλά και πολύ ωραίες μουσικές, από αυτές που διακινούνται εκτός δισκογραφικών. Σε όσους αρέσει η μουσική, αλλά τους κουράζουν τα μπλα-μπλα των εκφωνητών, ας δοκιμάσουν κάτι που δεν είναι απλώς εναλλακτικό, αλλά και καλόγουστο...

Blog, νέα μέθοδος κινητοποίησης πολιτών, ή ψευδαίσθηση ελπίδας…

Πριν από μερικούς μήνες δέχτηκα να συμμετάσχω στις εκλογές του Συλλόγου Γονέων του (δημόσιου) Γυμνασίου που πάνε τα δύο παιδιά μου. Έχοντας μια παλιομοδίτικη αντίληψη περί προσωπικής ευθύνης, μετά τις εκλογές στήριξα την ψήφιση ως Προέδρου της δραστήριας Ναυσικάς, που γνώρισα στις εκλογές, και έγινα μέλος του ΔΣ, γιατί γνώριζα ότι δεν είχα το χρόνο να αναλάβω περισσότερες ευθύνες. Στην πορεία, φάνηκε στην πράξη αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε: το σχολείο είναι παρατημένο από τις αρχές που έχουν την ευθύνη να το στηρίξουν, τα μέλη του ΔΣ έκαναν μεγάλες προσπάθειες από τον προσωπικό τους χρόνο, ενώ πολλοί γονείς αρνήθηκαν στοιχειώδη επικοινωνία και απουσίαζαν από κάθε εκδήλωση.

Στο Δήμο που ανήκει το σχολείο, τα πράγματα είναι σε ακόμα πιο κρίσιμη κατάσταση (το σχολείο, είναι αλήθεια, παρά τις δυσκολίες που περνά, π.χ. σε στοιχειώδη θέματα καθαρισμού, παραμένει σε πολύ υψηλό επίπεδο χάρη σε ατομικές προσπάθειες γονιών, καθηγητών, στην παράδοσή του και την καλή πάστα των παιδιών). Ο Δήμος, παρότι ανήκει στην ελάχιστη μειοψηφία των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης που δεν είναι πνιγμένοι στα χρέη, αφήνει τα περισσότερα «ανοικτά μέτωπα» στην τύχη τους, γιατί οι τοπικοί άρχοντες έχουν αντίληψη «παραγοντισμού» της δεκαετίας του 1960...

Κι όμως, βάζω στοίχημα πως υπάρχουν 50-70 γονείς και 500-1.000 δημότες (ο Δήμος είναι μικρός), που έχουν έγνοια για το σχολείο του παιδιού τους και για τη γειτονιά τους. Το βλέπω και το ζω στις επαφές που έχω στην περιοχή, ότι υπάρχουν αρκετές οικογένειες με επίπεδο, παιδεία, πολύ καλή προαίρεση, διάθεση να δώσουν κάποιο προσωπικό χρόνο και –ίσως- και κάποιες συνδρομές. Το ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχουν οι 2-3 μπροστάρηδες που θα διαθέσουν πολύ προσωπικό χρόνο για να οργανώσουν τους υπόλοιπους με την παραδοσιακή λογική: να ζωντανέψουν κάποιους τοπικούς συλλόγους, να κάνουν πολλές προσωπικές επαφές, να πάρουν και κάποιο ρίσκο, προτείνοντας λύσεις που μπορεί να ξεσηκώσουν πολέμιους, οι οποίοι θα κάνουν κριτική, ίσως ρίξουν και λάσπη...

Η ρομαντική ιδέα μου είναι ότι η δημιουργία ενός blog για τα θέματα της περιοχής θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης: να ανοίξει τα θέματα, να φέρει πιο κοντά ανθρώπους που δεν έτυχε να γνωριστούν με τις άλλες διαδικασίες, να κινητοποιήσει και κάποιους που έχουν χρόνο να συμβάλουν με ένα σχόλιο, αλλά δεν έχουν διάθεση, ή χρόνο να μαζεύονται μια φορά το μήνα σε ένα σύλλογο. Προσωπικά νοιώθω ότι μια τέτοια απόπειρα, αν και θα πάρει χρόνο να ωριμάσει, δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι είναι η καλύτερη επένδυση για το λίγο χρόνο που διαθέτω ως πολίτης. Wishful thinking? Θα δούμε... Ρομαντική αντίληψη; Ψευδαίσθηση; Πιστεύω, πάντως, ότι ο ψηφιακός διάλογος και η διαδικτυακή οργάνωση, μπορούν με πυρήνα 2-3 εθελοντές να κινητοποιήσουν 500-800 πολίτες. Αντίθετα, η φυσική μορφή οργάνωσης, π.χ. στο πλαίσιο ενός συλλόγου, χρειάζεται 10 μπροστάρηδες για να κρατούν σε στοιχειώδη επικοινωνία 50-100 μέλη...

Αν προσπαθούσαμε να κάνουμε πολιτική ανάλυση, θα καταλήγαμε σε δύο ζητήματα: πρώτον η κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα, είναι μια έννοια που έχει υποστεί καθίζηση, σε αντίθεση λ.χ. με την Ιταλία ή την Ισπανία. Δεύτερον, η κατάσταση όπου ένας στους 30 Έλληνες είναι εκλεγμένος σε κάποιο όργανο (στο δήμο, στο σύλλογο εργαζομένων, στην ποδοσφαιρική ομάδα, κλπ), σε συνδυασμό με το απίστευτα μεγάλο κράτος, έχει δημιουργήσει μια παραμόρφωση: στρατιές από παραγοντίσκους, που χειρίζονται εξουσία, κρατικά χρήματα και κοινωνικό status, πρακτικά χωρίς κανέναν έλεγχο...

Ας αφήσουμε όμως και κάτι για επόμενο post… Α, και μια τελευταία λέξη: δεν είναι άσχετη με τις παραπάνω σκέψεις, η συμμετοχή μου στην πρωτοβουλία για την οργάνωση κεντρικής εκδήλωσης την 21η Ιουνίου με θέμα: «Blogs, Internet και επόμενες εκλογές». Ο Guillaume du Gardier, αλλά και απλοί bloggers θα μας πουν αν πιαστήκαμε από τα μαλλιά μας, ή μήπως πράγματι ο ψηφιακός διάλογος και η διαδικτυακή ζύμωση μπορούν να δώσουν κάποιες ανάσες σε μια κοινωνία των πολιτών που γοητεύθηκε από την δικτύωση των «κολλητών»...

Για την Αμαλία...

Τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής, η Αμαλία Καλυβίνου έφυγε από τη ζωή στα 30 της χρόνια. Από τα οποία, τα 22 τα πέρασε πονώντας πολύ, λόγω ενός καλοήθους, αρχικά, και εν συνεχεία κακοήθους όγκου στο πόδι της, ο οποίος άργησε να διαγνωστεί, με αποτέλεσμα να κάνει μετάσταση στους πνεύμονες. Επί 17 χρόνια, η Αμαλία Καλυβίνου πέρασε έναν πραγματικό Γολγοθά, εισερχόμενη στο ελληνικό σύστημα υγείας (συνολικά), αντιμετωπίζοντας περιπτώσεις ανικανότητας, άγνοιας, εκμετάλλευσης, ή, απλώς (που λέει ο λόγος, βέβαια) αδιαφορίας, από γιατρούς και γραφειοκράτες. Την ιστορία της μπορεί κανείς να την «ακούσει» από την ίδια: η Αμαλία από το 2005 «μιλούσε» όσο πιο συχνά μπορούσε μέσα από το κυβερνοδιάστημα, μέσω του ιστολογίου που η ίδια είχε δημιουργήσει (http://fakellaki.blogspot.com).

Διαβάζοντας τα posts της Αμαλίας, θα μπορούσε κανείς να αρχίσει να επιτεθεί στο σύστημα και τους γιατρούς (…όλοι έχουν μια ιστορία για να διηγηθούν). Θα μπορούσε να κατακεραυνώσει τους γραφειοκράτες, που υποστηρίζουν τη Διαδικασία αντί για την Ουσία, ακόμα και σε περιπτώσεις ζωής ή θανάτου, όπως της Αμαλίας. Θα μπορούσε, πάλι, να αρχίσει μια συζήτηση γύρω από το ζήτημα της ιατρικής αμέλειας και από τον τρόπο αντιμετώπισής του από τη συντεταγμένη Πολιτεία. Ή, απλώς, θα μπορούσε να εξοργιστεί από τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε μια νέα γυναίκα, αλλά και να θαυμάσει τον αγώνα που έδωσε, όχι μόνο ενάντια στην ασθένεια, αλλά και απέναντι σε ένα απρόσωπο και -συχνότερα απ’ όσο θα μπορούσε να μας κάνει να νιώθουμε άνετα- απάνθρωπο «σύστημα»…

Όλα αυτά είναι αντιδράσεις που έχουν καταγραφεί, μες από τα σχόλια που οι αναγνώστες του blog της Αμαλίας έκαναν, αλλά και μέσα από έντονους διαλόγους που έχουν αναπτυχθεί και σε άλλα ιστολόγια. Όμως, ένα ζήτημα που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας είναι ότι, όλα αυτά γίνονται χάρη σε ένα μέσο. Ένα μέσο που επέτρεψε στην Αμαλία Καλυβίνου να πει την ιστορία της, χωρίς περικοπές, χωρίς λογοκρισία, όπως ακριβώς έβγαινε από μέσα της. Το blog της Αμαλίας –αποδεικνύεται- είχε την ίδια δύναμη με τη δημιουργό του. Όλος ο αγώνας της, όλη η οργή της, όλος ο πόνος της, αλλά και όλη της η τρυφερότητα για εκείνους που τη βοήθησαν αποτυπώνεται στις γραμμές του ιστολογίου της, κάτι που σχεδόν κανένα άλλο μέσο δε θα μπορούσε να κάνει.

Το ότι η ιστορία της δημιουργεί μικρά tsunami στην κοινωνία και –απ’ ό,τι έχει ακουστεί- στην ιατρική κοινότητα της χώρας, οφείλεται ακριβώς σε αυτό: στην απόλυτη αμεσότητα του μέσου που χρησιμοποίησε για να την πει. Το ότι σήμερα οι Έλληνες bloggers αποτείουν φόρο τιμής και ύστατο χαίρε στην Αμαλία Καλυβίνου, οφείλεται και στην παρακαταθήκη που το ιστολόγιό της αφήνει. Στην επαγγελία ότι, ναι, έχεις φωνή και μπορείς να φωνάξεις. Και ότι κάποιοι θα σε ακούσουν: η κοινότητα του κυβερνοδιαστήματος δεν κοιμάται ποτέ.

Καλό ταξίδι, Αμαλία…