Υπουργοί, επιχειρηματίες οι υψηλοί προστάτες χούλιγκανς

Είναι πολύ απλό να σπάσει ο κύκλος του χουλιγκανισμού, που ξεκινά από τα ομαδικά σπορ και απλώνεται στην κοινωνία. Οι ιδιωτικοί αυτοί στρατοί υπάρχουν, επειδή ορισμένοι ισχυροί πολιτικοί έχουν πάρει υπό την προστασία τους ομάδες φανατικών οπαδών, γιατί αποτελούν και εκλογικό μηχανισμό. Επιπλέον γνωστοί επιχειρηματίες, που συνδέονται με ομαδικά αθλήματα, έχουν ολοφάνερες ευθύνες, επειδή δίνουν χρήματα και συντηρούν ομάδες χούλιγκανς, Το κάνουν είτε επειδή τις θεωρούν αναγκαία ασπίδα της ΠΑΕ που διευθύνουν, είτε επειδή κρίνουν ότι χρειάζεται ιδιωτικό στρατός.

Οι αποδείξεις και για τις δύο περιπτώσεις, είναι απλές και πασίγνωστες... Άρα ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Παπανδρέου, που είναι άνθρωποι ευγενικοί, μπορούν να προχωρήσουν σε επισημάνσεις και η κυβέρνηση σε μέτρα. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να πούμε ότι είναι άδικο και αδιέξοδο να ρίχνονται όλες οι ευθύνες στην αστυνομίας: όταν συλληφθεί κάποιος χούλιγκαν, τότε "πέφτουν" πάνω στην υπόθεση υπουργοί, πρόεδροι ΠΑΕ, μέχρι και μητροπολίτες (!) για να αφεθούν ελεύθεροι ή να αθωωθούν στο δικαστήριο.

Δύο μεγάλες ΠΑΕ, από εκείνες που έχουν ισχυρό "κίνημα" χούλιγκανς, λειτουργούν χωρίς να έχουν ιδιοκτήτη! Τους συντηρεί το κράτος, χάρη σε παρεμβάσεις ισχυρών υπουργών, τόσο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, όσο και της σημερινής.

Δυστυχώς το φαινόμενο της κολακείας των μηχανισμών που συντηρούν τους χούλιγκαν είναι γενικευμένο, ανάμεσα σε φορείς εξουσίας, που επιθυμούν να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα: η παρουσία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και ο πύρινος λόγος του, σε γιορτή ΠΑΕ, από εκείνες που διαθέτουν τους πιο φανατικούς χούλιγκανς, αποτελεί κινήσεις από εκείνες που ενθαρρύνουν τα φαινόμενα και τους δίνουν νομιμοποίηση.

Συνεπώς, όσοι μπορούν να πάρουν αποφάσεις για τον περιορισμό του φαινομένου του χουλιγκανισμού, γνωρίζουν το δρόμο και είναι εύκολο να βρουν τα μέτρα.

Ασφαλιστικά Ταμεία: Φταίει το μεγάλο κράτος, stupid!!!

Οι συζητήσεις για το αν φταίει ο Αγάπιος, ο Τσιτουρίδης ή οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, είναι αδιέξοδες, καθώς η ρίζα του κακού βρίσκεται στο απίστευτα μεγάλο κράτος... Η κάθε κυβέρνηση που έρχεται στα πράγματα, πρέπει να βρει 5-6.000 στελέχη για τις διοικήσεις πάσης φύσεως δημοσίων φορέων, ενώ η ελληνική αγορά ΔΕΝ διαθέτει ένα τέτοιο αριθμό στελεχών. Δεν έχει τέτοιο βάθος η εγχώρια αγορά εργασίας, ακόμα και αν κάποια κυβέρνηση έμπαινε στον πειρασμό να επιλέξει προέδρους οργανισμών κλπ. με αξιοκρατικά κριτήρια...

Έχοντας ένα τέτοιο τέρας, είναι πιο εύκολο για τις κυβερνήσεις, να επιλέξουν το γιο του Σημαιοφορίδη ή τον επικεφαλής της τάδε κομματικής οργάνωσης ή τον κομματάρχη ενός υπουργού που εκλέγεται στην Β’ Αθηνών. Μέσα σε αυτήν την ωραία ατμόσφαιρα, ορισμένοι πρόεδροι Ασφαλιστικών Ταμείων δέχονται να εργάζονται με αμοιβή 400 ευρώ το μήνα!!! Εν προκειμένω, θα έπρεπε να διωχθούν ποινικά αυτοί που διορίζουν προέδρους ταμείων, οι οποίοι διαχειρίζονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ το μήνα, με αμοιβή 400 ευρώ...

Η ουσία λοιπόν είναι, ότι αυτό το κράτος Λεβιάθαν, γεννά πολλά άνθη του κακού... Το αίτημα για μείωση του κράτους, δεν είναι φιλελεύθερο... Η διαφορετική φιλοσοφία των κομμάτων θα έπρεπε να φανεί στο πώς θα μειώσουν το κράτος και όχι στο αν θα το μειώσουν.

Βιβλία που αξίζει να ξεφυλλίσουμε

Τρία βιβλία άσχετα μεταξύ τους που τα έγραψαν άνθρωποι με γνώσεις, όρεξη αλλά και ταλέντο. Ο Λευτέρης Κουσούλης «διέπραξε» στις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις τα «Κείμενα για την Πολιτική και την Επικοινωνία». Αποτελεί ένα σύνολο πονημάτων του συγγραφέα απ' όπου ξεχωρίζω τη συνέντευξη που έχει τίτλο «Η στρατηγική αντίληψη και οι μύθοι της πολιτικής». Ο Λ. Κουσούλης είναι από τους λίγους που έχει το δικαίωμα να μιλά για την στρατηγική, μια έννοια που έχει κακοπάθει στη χώρα μας.

Ευτυχώς υπάρχει ένας κύκλος ανθρώπων, διόλου μικρός, που δείχνει σοβαρό ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση των ασκήσεων (της πολιτικής, των επιχειρήσεων), με γνώμονα τη στρατηγική. Αυτό επιτρέπει στον Λ. Κουσούλη και σε αυτούς που σέβονται εξίσου την έννοια αυτή, να έχουν συνομιλητές, αλλά και κύκλο ώστε να παρέχουν τις υπηρεσίες τους.

Ο Μιχάλης Μοδινός, ένας χαρισματικός άνθρωπος, που επέλεξε να απολαμβάνει τις παρέες του και τα ταξίδια, υπογράφει το καινούργιο του μυθιστόρημα «Ο Μεγάλος Αμπάι» (Εκδόσεις Καστανιώτη). Όσοι γνωρίζετε τον Μοδινό, έναν από τους πρώτους που έσπειραν τις ιδέες της Οικολογίας στη χώρα μας και όσοι θέλετε να διαβάσετε ένα καλό μυθιστόρημα, θα κάνετε μια καλή επένδυση παίρνοντας στα χέρια σας το «Μεγάλο Αμπάι».

Υπάρχουν και φίλοι που αγαπούν την ιστορία. Οι «Ταυτότητες Πρακτόρων και Κωδικά Ονόματα» του Θοδωρή Σαμπατακάκη, αποτελούν ένα αξιόλογο εγχείρημα για όσους βρίσκουν γοητεία στα πρακτόρικα παίγνια που παίχτηκαν σε αυτή τη χώρα. Το συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρεται στη δραστηριότητα των βρετανικών υπηρεσιών πληροφοριών στην Ελλάδα (1939-1944). Παρά τις μακρές συζητήσεις για εκείνη την περίοδο της ιστορίας μας, υπάρχουν πολλά θέματα που έχουν μείνει μετέωρα. Ο Θ. Σαμπατακάκης αποφεύγει επιμελώς τις θεωρίες συνωμοσίας, που είναι τόσο δημοφιλείς στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, δεν πέφτει θύμα της τάσης των τελευταίων χρόνων, να απαλυνθούν ιστορικά γεγονότα, στο βωμό της αφελούς αντίληψης «να ξεχάσουμε τα γεγονότα για να κατευνάσουμε τα πάθη και τις εντάσεις».

Στη χώρα μας υπάρχουν ακόμα, ευτυχώς, πολλοί που διαβάζουν βιβλία, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που γράφουν. Και οι δύο αυτές κατηγορίες θα βοηθήσουν ώστε η αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση να μην «κάψει» τις αξίες του λόγου, της ανάγνωσης, της επικοινωνίας μέσα από κείμενα πλήρη νοημάτων, που δεν ασφυκτιούν στην αγχωτική οικονομία των SMS, των e-mails, του MSN.

ΔΕΗ, τo πείραμα Π. Αθανασόπουλου συνεχίζεται

Ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Παναγιώτης Αθανασόπουλος συνεχίζει την προσπάθειά του, που μπορεί να ανεβάσει τον πήχη της διοίκησης των (πρώην και νυν) ΔΕΚΟ πιο ψηλά. Μέχρι το επίπεδο του διευθυντή έχει επιβάλει την επικοινωνία μόνο με ηλεκτρονικό τρόπο (e-mail). Η ΔΕΗ έχει διαθέσει ηλεκτρονικές ατζέντες (PDA) στους διευθυντές, ώστε να μπορούν να εφαρμόζουν αυτή την νέα μορφή επικοινωνίας. Οι διευθυντές με τη σειρά τους έχουν αναλάβει να προωθήσουν αντίστοιχες μορφές επικοινωνίας μέχρι δύο επίπεδα κάτω από το δικό τους.

Η εγκύκλιος του κ. Αθανασόπουλου που αναφερόταν στις παρεμβάσεις εξωτερικών παραγόντων στα της διοίκησης, μπορεί να προκάλεσε σχόλια -κυρίως από πολιτικούς- αλλά στο εσωτερικό είχε θετική επίδραση. Πολλοί προϊστάμενοι τμημάτων της ΔΕΗ υποστήριζαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους, επειδή αρκετοί εργαζόμενοι επικαλούνταν υψηλά «πρόσωπα» για να αποφεύγουν την εργασία και τις ευθύνες.

Η σκανδαλολογία για τη μονάδα του Αλιβερίου οδήγησε την διοίκηση της ΔΕΗ να ορίσει επιτροπή ενστάσεων του διαγωνισμού στην οποία ανέλαβε πρόεδρος ο κ. Αθανασόπουλος.

Ο διευθύνων της ΔΕΗ προωθεί την οργάνωση σεμιναρίων με την μετάκληση ειδικών από το εξωτερικό, με βάση και την εμπειρία του από τη διοίκηση της Toyota. Οι πληροφορίες που αναφέρω σε αυτό το σημείωμα προέρχονται από στελέχη της Επιχείρησης, που έχουν απηυδήσει από τη στασιμότητα των τελευταίων χρόνων. Η στάση του κ. Αθανασόπουλου έχει διαψεύσει όσους φοβόντουσαν μήπως βρεθεί «έξω από τα νερά» του, καθώς η ΔΕΗ δεν έχει σχέση με την οργάνωση και την ευλαβική τήρηση των διαδικασιών που τηρείται στην Toyota. Ωστόσο ο διευθύνων έχει φιλοδοξίες και όρεξη, την ίδια στιγμή που πολλές άλλες επιχειρήσεις στις οποίες κύριος μέτοχος είναι το κράτος, η κατάσταση δείχνει στασιμότητα.

«Ευχαριστούμε τα λαμόγια της Εθνικής Ελλάδος…»

Αναγνώστης του blog, μου έστειλε το ακόλουθο σημείωμα:

«Νοιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε εκείνα τα λαμόγια, που έφεραν σε αυτή την κατάντια την Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου. Μιλάω για κάτι Γκαγκάτσηδες, κάτι Τοπαλίδηδες, που πήραν την επιτυχία του Euro, στην Πορτογαλία το 2004, την εξαργύρωσαν και την κατάντησαν σε αυτό που είδαμε: στον διασυρμό από την Εθνική Τουρκίας.

Τους ευχαριστώ και δεν είναι σχήμα λόγου. Επειδή το blog σου, έχει σκοπό να ανακαλύπτει θετικά στοιχεία, θεωρώ ότι το ντροπιαστικό 1-4 από την Εθνική Τουρκίας, θα δώσει να καταλάβουν πολλοί Έλληνες, τι ρόλο παίζουν κάποια λαμόγια, που στο όνομα της Ελλάδας και των επιτυχιών, μετατρέπουν τα πάντα σε business. Επειδή μάλιστα είναι ανίκανοι και βαθύτατα διεφθαρμένοι, το αποτέλεσμα είναι οικτρό.

Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες, που μέσα από τέτοια στραπάτσα, θα αντιληφθούν ότι η χώρα δεν μπορεί να αφήνει τις τύχες της σε αρπακτικά που βρέθηκαν να κρατάνε μια θέση. Η Ελλάδα πρέπει να γίνει περισσότερο ανταγωνιστική στην οικονομία, στον τουρισμό, στην εκπαίδευση, στο ποδόσφαιρο, στα άλλα σπορ. Για να γίνει αυτό, πρέπει να αποκαλυφθούν διάφοροι ατάλαντοι τσαρλατάνοι, που κρατάνε πόστα, κερδίζουν προνόμια και υποβαθμίζουν τη θέση της χώρας.

Χρειαζόμαστε καινούργια πρόσωπα, που να πονάνε τη δουλειά τους, έχουν όρεξη να μασήσουν σίδερα και δεν κοιτάζουν μόνο να ξεσκίσουν τα ταμεία. Η χώρα διαθέτει τέτοια άτομα, που για την ώρα είναι στην απέξω. Οι κλίκες, οι οικογένειες, οι διαπλεκόμενοι, τους φράζουν το δρόμο, γιατί βάζουν τους άχρηστους που έχουν στην αυλή τους.

Ευχαριστώ τους Γκαγκάτσηδες και τους Τοπαλίδηδες... Έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο πώς κατεβαίνει η στάθμη της χώρας και πώς διασύρονται οι αγαθότερες των προθέσεων...

ΥΓ. Όσο για τον Ρεχάγκελ, αυτός μπορεί να είναι ξεροκέφαλος και κλεισμένος στον κόσμο του, αλλά δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Του έχουν δώσει ένα χρυσό συμβόλαιο, για να τους αφήνει να κάνουν τις κομπίνες τους. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε η γερμανική ευθύτητα να έχει διαφυλάξει κάτι από την αξιοπρέπεια του γερο-Οτο».

Υπάρχουν επιτυχίες, αλλά οι ηγεσίες…

Έρχεται η 25η Μαρτίου και δεν είναι κατάσταση αυτή να κάνουμε καψόνια στα παιδιά μας, για να μάθουν επιτέλους ποιου ιστορικού γεγονότος είναι επέτειος... Τα γεγονότα των κουκουλοφόρων, τα πανεπιστήμια με τα αδειανά θρανία, η πληθώρα των προθύμων να συμπράξουν στα «κρυφά ομόλογα» και στις φανερές προμήθειες, όλα αυτά μας οδηγούν στο ερώτημα «πού είναι οι ηγεσίες του τόπου;» Όχι μόνο οι πολιτικές, αλλά και οι πνευματικές και οι επιστημονικές και οι θρησκευτικές...

Ευτυχώς υπάρχει μια Ελλάδα που προοδεύει στα κρυφά, Έλληνες που έχουν επιτυχίες ουσιαστικές, αλλά «άγνωστες» στη χώρα μας, νέοι άνθρωποι που μοχθούν για καλύτερο επίπεδο ζωής και αναβάθμιση της περιβάλλουσας αισθητικής. Ευτυχώς είμαστε αρκετοί, που δεν δεχόμαστε ότι είναι ηγεσία της χώρας ο 70χρονος ξεροκέφαλος κ. Ρεχάγκελ, που έχει κολλήσει στα 35χρονα -πλέον- παλικάρια του... Ήταν μεγάλη επιτυχία το Ευρωπαϊκό της Πορτογαλίας, αλλά όσοι μένουν εκεί είναι ή πτωχοί τω πνεύματι ή ασθενείς στα οράματα… Δεν θέλω να κερδίσει αύριο η Εθνική Τουρκίας, αλλά αν νικήσει είμαι διατεθειμένος να παραδεχθώ τη νίκη της. Οι φίλοι μου, οι συνεργάτες μου, δεκάδες άνθρωποι που γνωρίζω κάθε εβδομάδα έχουν πάμπολλες αρετές και επιτυχίες, ώστε δεν περιμένουν μια -έστω και άδικη- νίκη επί της Τουρκίας για να νιώσουν καλύτερα…

Μέρες που είναι ας δούμε το σχόλιο του Φοίβου Καρζή για ένα θεσμό, που θα μπορούσε να είναι μέρος της ηγεσίας του τόπου, την Ακαδημία Αθηνών.

Οι επενδύσεις των επιχειρήσεων στο Web 2.0

Η λειτουργία ενός site και μερικών διευθύνσεων e-mail δεν είναι πλέον αρκετές για την υποστήριξη της ανάπτυξης των επιχειρήσεων. Οι σοβαρές και φιλόδοξες εταιρείες οφείλουν πλέον να έχουν στρατηγική για την παρουσία τους στο Internet… Και αυτή η στρατηγική δεν είναι υπόθεση ενός τεχνικού συμβούλου, αλλά του top management της επιχείρησης.

Μια πρόσφατη έρευνα της Mc Kinsey δείχνει τις τάσεις, τις αντιλήψεις των διευθυνόντων συμβούλων, τα σχέδια για επενδύσεις. Όντας και εγώ μέλος του panel των ερωτηθέντων, παρακολούθησα τον προβληματισμό των επιχειρήσεων για την κατεύθυνση του Web 2.0. Όσοι δεν είστε ικανοποιημένοι από τις συζητήσεις για τους κουκουλοφόρους ή τις επενδύσεις του Αγάπιου Σημαιοφορίδη -και είστε αρκετοί- ρίξτε μια ματιά στην έρευνα... Τα συμπεράσματά της αφορούν όλες τις επιχειρήσεις και όλα τα στελέχη...

Δείτε την έρευνα εδώ

Σύγκριση της Ελλάδας με άλλες χώρες, να τολμήσουμε benchmark

Όποιος κάνει μια επίσκεψη στην Πορτογαλία, στη Ρουμανία ή στην Τσεχία, καταλαβαίνει την ανάγκη να διεξάγεται περιοδικά μια συγκριτική έρευνα, που να οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα: ένα είδος benchmark που θα υποδεικνύει χώρους ή δραστηριότητες, όπου η Ελλάδα θα ήταν καλό να λάβει υπόψη της την εμπειρία των άλλων, να βελτιώσει τις επιδόσεις της… Μια τέτοια πρακτική θα εξόργιζε όσους Έλληνες θεωρούν ότι η χώρα μας είναι το κέντρο του κόσμου και ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ή ο ήλιος και το Αιγαίο, μας έχουν δώσει τόσα προνόμια, που δικαιολογούν να είμαστε αμετανόητα εσωστρεφείς...

Αν η χώρα μας θέλει να γίνει πιο ανταγωνιστική, δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να παρακολουθεί στενά και με ειλικρίνεια τις προόδους που κάνουν άλλες χώρες, οι οποίες μας ανταγωνίζονται ευθέως (στις οικονομικές επιδόσεις, στο ποδόσφαιρο κλπ). Γράφω αυτές τις γραμμές από τη Ρουμανία... Δεν θα φθάσω πάντως στο σημείο να πω τα ηττοπαθή, ότι μας πέρασε ακόμα και αυτή η χώρα, καταστρεφόμαστε κλπ... Είναι γεγονός ότι ορισμένες χώρες, όπως η Ρουμανία ή η Τσεχία δείχνουν έναν δυναμισμό και αναδεικνύουν προοπτικές που πρέπει να μας προβληματίσουν. Ωστόσο αυτό απέχει πολύ από το να πούμε ότι η Ελλάδα είναι ξεγραμμένη.

Στο επόμενο σημείωμα, θα γράψω ορισμένες ιδέες από τις χώρες αυτές, που μπορούν να ανοίξουν τους ορίζοντές μας ή να κάνουν την καθημερινή μας ζωή πιο εύκολη.

Πόσο μας αφορά η γενιά των 700 ευρώ;

Έχω πολλούς γνωστούς που, ενώ οι ίδιοι είναι πολύ έως πάρα πολύ επιτυχημένοι, τους απασχολεί ότι τα παιδιά τους ανήκουν στην γενιά των 700 ευρώ. Υπάρχει ένα blog που ασχολείται με αυτή τη γενιά, που φέρνει στην επιφάνεια δύο σοβαρά θέματα.

Πρώτον, το ζήτημα αυτό είναι πολύ πιο σκληρό για τους νέους που παίρνουν μισθό 700 ευρώ, ενώ οι γονείς τους δεν έχουν τους πόρους ή τις γνωριμίες να τους στηρίξουν. Βλέποντας πάνω από 10 παιδιά το μήνα σε interviews για προσλήψεις, είναι ολοφάνερο πως υπάρχουν νέοι άνθρωποι, με πολύ καλές σπουδές, δυναμική προσωπικότητα και πολύ όρεξη για δουλειά, που δεν θα βρουν εύκολα απασχόληση αντίστοιχη των προσόντων τους. Κρίμα, γιατί οι περισσότεροι νέοι αυτής της κατηγορίας, έχουν ξεπεράσει τα ελλείμματα των ελληνικών πανεπιστημίων... Πολλοί από αυτούς/αυτές μάλιστα, έχουν κάνει και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, συνήθως με στερήσεις, αλλά με πολύ διάθεση για γνώση και δημιουργικότητα...

Το δεύτερο ζήτημα, όπως θα διαπιστώσετε σε αυτό το blog (g700), είναι ότι ενισχύει μια διάθεση για «έξυπνη» βία, για βία γενικώς... Παρόλο που οι διαδηλώσεις των τελευταίων δύο μηνών υποδαύλισαν μια φιλολογία για τους χαβαλέδες κουκουλοφόρους ή κάποια καλόπαιδα πλουσίων οικογενειών, ορισμένες εκμυστηρεύσεις δείχνουν ότι η λαϊκίστικη υπεράσπιση του «δημόσιου πανεπιστήμιου», δεν μπορεί να σβήσει το πραγματικό πρόβλημα: η ανεργία και οι μισθοί πείνας των νέων, δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με την αθρόα διανομή πτυχίων που μοιάζουν με ακάλυπτες επιταγές... Επιπλέον, η συνεχιζόμενη επέκταση του πελατειακού κράτους, που κάνει τους νέους ικέτες για μια θέση στο δημόσιο, δεν αρκεί για να ανακουφίσει το αίσθημα αδικίας και απόρριψης που έχει μια ολόκληρη γενιά.

Η αυτοοργάνωση αυτών των νέων είναι ένα αναγκαίο βήμα... Εμείς οι υπόλοιποι, πέρα από την συμπάθειά μας, άλλοτε ειλικρινή, ενίοτε υποκριτική, δεν μπορούμε να προσφέρουμε πολύ περισσότερα...

Το τέλος του «μέσου καταναλωτή»…

Σε μια πολύ επιτυχημένη εκδήλωση που οργάνωσε το ECR Ελλάς και ο πρόεδρός του Μιχ. Φανδρίδης, αναδείχθηκε από ομιλητές ο «θάνατος» του μέσου καταναλωτή και η ανάδειξη ειδικών «φυλών», με εξειδικευμένα γούστα και εξατομικευμένες απαιτήσεις. Οι καταναλωτές είναι μια μάζα μόνο στο «μυαλό» των τηλεοπτικών «δελτίων ειδήσεων» των 8 μ.μ.

Ο επικεφαλής της διαφημιστικής Lowe κ. James Nass αναφέρθηκε στους καταναλωτές που οδηγούν Cherokee και ψωνίζουν στο Lidle, τη δίψα για εμπειρίες, την ανάγκη του σύγχρονου πολίτη να ζει μια και δύο και τρεις ζωές. Το συνέδριο του ECR Ελλάς, που έχει ως μέλη όλες τις μεγάλες εταιρείες του λιανεμπορίου (σούπερ μάρκετ κλπ), είχε τίτλο «Βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής των καταναλωτών», βάζοντας ως σημείο στίξης και θαυμαστικό και ερωτηματικό.

Οι καταναλωτές έχουν αποκτήσει μεγάλη εξουσία μέσα από τη δύναμη της αγοραστικής τους έκφρασης, αλλά και μέσα από την δυνατότητα να εκφράζουν τα παράπονα τους και τα γούστα τους στην υπερπληθώρα των Media. Η έκρηξη των Μέσων πολλαπλασιάστηκε από την αύξηση της διείσδυσης του Internet.

Η ποιότητα των υπηρεσιών και προϊόντων που παρέχουν οι επιχειρήσεις του λιανεμπορίου έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Το ασθενές και κατακερματισμένο καταναλωτικό κίνημα της χώρας μας, δεν είναι σε θέση να ασκήσει ουσιαστική παρέμβαση. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού περνάει μια περίοδο δυσκολιών, ενώ οι εντεταλμένες αρχές για τους ελέγχους ομολογούν ότι έχουν έλλειψη μέσων. Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι ο Έλληνας καταναλωτής δεν είναι ικανοποιημένος από την ποιότητα των υπηρεσιών και προϊόντων που απολαμβάνει. Είναι ζήτημα χρόνου να διαφανεί ποιοι φορείς θα καταφέρουν να ανταποκριθούν στην πρόκληση των καιρών, καθώς το κοινό πληρώνει τιμές Ευρωπαϊκής Ένωσης για να παίρνει βαλκανική εξυπηρέτηση.

Change management No 2, οι οκτώ φάσεις

Πολλοί επισκέπτες του blog με ρώτησαν ποιες είναι οι οκτώ φάσεις του Change Management, σύμφωνα με τον «πάτερα» της θεωρίας, καθηγητή John P. Kotter. Μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Οι παρατηρήσεις των συνομιλητών μου ποικίλουν... Αν αναζητήσουμε την αισιόδοξη εκδοχή, θα ξεχωρίσουμε εκείνους που πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να εφαρμόσει μαζικά το Change Management, τόσο σε εταιρείες, όσο και σε πολιτικούς οργανισμούς... Η χώρα, λένε, πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική... «Change management που μας χρειάζεται», είπε χαρακτηριστικά ένας από αυτούς...

Όλη η Ελλάδα χρειάζεται change management

Είχα την τύχη να δω από κοντά, από μέσα, ορισμένα από τα σημαντικά Εγχειρήματα Διαχείρισης Αλλαγής (Change Management), που έχουν επιχειρήσει εταιρείες, πρόσωπα και (σπανιότερα) πολιτικοί οργανισμοί. Λίγα ήταν νικηφόρα, αλλά άξιζε τον κόπο γι' αυτούς που τα εφάρμοσαν.

Μια ενδιαφέρουσα άσκηση είναι ο απολογισμός του change management που επιχείρησε ο Γιώργος Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ. Μια δεύτερη άσκηση είναι η υπόθεση εργασίας ότι όλη η Ελλάδα χρειάζεται change management: η επιχειρηματική σκηνή, το πολιτικό σύστημα, το σύστημα αξιών και λειτουργίας των τοπικών κοινωνιών.

Το θέμα είναι τεράστιο... Για να μην αμπελοφιλοσοφούμε, ας μείνουμε στην προκλητική άσκηση του ερωτήματος «πώς πήγε το change management του Γιώργου Παπανδρέου». Για λόγους μεθοδολογίας, μπορούμε να δουλέψουμε με βάση «τις 8 φάσεις του change management», όπως τις όρισε ο «πατέρας» του θέματος, αμερικανός καθηγητής John P. Kotter. Παρότι έχουν εμφανισθεί πιο σύγχρονες τοποθετήσεις, οι 8 φάσεις του Kotter, είναι μια κλασσική προσέγγιση, που μας οδηγεί σε ένα σίγουρο δρόμο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται ότι δεν έχει σταθεροποιήσει το σχέδιό του, ως προς την 2η Φάση (συγκρότηση της ηγετικής ομάδας), την 5η Φάση (εκχώρηση αρμοδιοτήτων για την ανάληψη δράσης) και την 6η Φάση (επίτευξη βραχυχρόνιων νικών). Το change management του ΠΑΣΟΚ δεν είναι σαφές ακόμα ποια καινούργια πρόσωπα έχει βγάλει, ενώ οι ψηφοφόροι του και τα στελέχη του περιμένουν κάποιες μικρές νίκες, για να πάρουν θάρρος και να συγκροτήσουν ένα περισσότερο οργανωμένο και αποτελεσματικό φορέα διεκδίκησης της εξουσίας.

Η μηχανιστική μεταφορά μοντέλων από το management και τις business στην πολιτική, οδηγεί πολλές φορές σε παρεξηγήσεις και υπεραπλουστεύσεις. Παρόλα αυτά, η «συνταγή» του change management έχει ασφαλή εφαρμογή σε συστήματα που βρίσκονται σε κρίση ή σε παρακμή. Πολλές από τις εκφράσεις της σημερινής Ελλάδας ή θα κάνουν change management ή θα περάσουν στη λήθη μιας μίζερης βαλκανικής γωνιάς. Ευτυχώς δεν είναι λίγοι οι φορείς της χώρας, που επιχειρούν το μετασχηματισμό, εταιρικό, προσωπικό, κοινωνικό. Ας μην προτρέξουμε για τα αποτελέσματα, μπορούμε όμως να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι...

Η ιστορία μας έγινε «αμαρτία» μας; Ρωτείστε τους μαθητές…

Δεκάδες περιφερόμενοι αναλυτές, που έχουν άποψη για όλα τα θέματα, ζητούν να καεί στην πυρά το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ' τάξης δημοτικού και αυτοί που το έγραψαν.

Την ίδια ώρα, τα παιδιά της ΣΤ' τάξης δημοτικού και των παραπλήσιων ηλικιών, δηλώνουν πλήρη απέχθεια για την ιστορία και πλήξη για όλους εμάς που προσπαθούμε να τα πείσουμε ότι έχει αξία... Μήπως αυτή είναι η πιο σκληρή εκδίκηση για όλους όσους έχουν κάνει την εκπαίδευση προσοδοφόρο επάγγελμα και την ελληνική ιστορία πεδίο υπολογισμών και επιδιώξεων; Οι μαθητές στην συντριπτική τους πλειοψηφία γυρνάνε την πλάτη στην Αθήνα του Περικλή, το Βυζάντιο του Βουλγαροκτόνου, τις μάχες στο Μανιάκι και τα έργα του Χαρίλαου Τρικούπη... Πού βρίσκεται η ευθύνη; Είναι βέβαιο ότι οι ίδιοι οι μαθητές έχουν πολύ μικρότερη ευθύνη από αυτήν που επωμιζόμαστε εμείς οι γονείς και – βεβαίως, βεβαίως – οι υπουργοί Παιδείας και οι εκπαιδευτικοί...

Ας δούμε επί του θέματος και το σχόλιο του Φοίβου Καρζή.

Τα στοιχεία του εγχειρήματος του «Ελεύθερου Τύπου»

Από νεαρό συντάκτη της εφημερίδας «Ελ. Τύπος» πήρα ένα σημείωμα σχετικά με το εγχείρημα ανανέωσης της εφημερίδας.

«Τον τελευταίο καιρό διαβάζω σε πολλά έντυπα και sites, πληροφορίες και στοιχεία για τις εξελίξεις στην εφημερίδα που δουλεύω. Θα ήθελα να σας μεταφέρω την δική μου εικόνα των πραγμάτων. Κατ’ αρχάς, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι νέοι ιδιοκτήτες του Ελ. Τύπου, η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου, έχει σχέδια για ισχυρές επενδύσεις.

Η φιλοσοφία μου ως δημοσιογράφου με οδηγεί στο να αντιμετωπίζω κριτικά τις ηγεσίες και το management. Επειδή όμως, παράλληλα, έχω το μικρόβιο του ανθρώπου των Media που παρακολουθεί διαρκώς τις διεθνείς εξελίξεις στον Τύπο, μπορώ να πω το εξής: το εγχείρημα της ανανέωσης του Ελ. Τύπου, είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί ίσως είναι η μοναδική επένδυση σε εφημερίδα αυτή τη στιγμή, που μπορεί να δοκιμάσει τις προοπτικές των ελληνικών εφημερίδων.

Να σας γράψω λίγα λόγια, που κατά τη δική μου λογική τεκμηριώνουν τα παραπάνω. Πρώτον, οι αρχές της εφημερίδας γίνονται, μετά τις εισηγήσεις των Ισπανών συμβούλων (Innovation) ‘Ανεξαρτησία, Αξιοπιστία’. Μια σημαντική συνέπεια αυτής της αρχής είναι ότι το συντακτικό δυναμικό λειτουργεί ανεξάρτητα από το εμπορικό τμήμα. Είμαι πολύ νέος για να ξέρω πολλά, ωστόσο πιστεύω ότι αυτή η αρχή, έρχεται ενάντια σε τάσεις των τελευταίων χρόνων και θα πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε δημοσιογράφο. Προσωπικά ελπίζω να τηρηθεί και να μην θυσιαστεί στο βωμό της φθίνουσας πορείας των εσόδων των ελληνικών εφημερίδων.

Ένα δεύτερο στοιχείο του νέου Ελεύθερου Τύπου, αν τηρηθούν οι συμβουλές της Innovation, θα είναι μια εντελώς καινούργια φιλοσοφία στην παραγωγή/δημοσιοποίηση του περιεχομένου, δηλαδή της δημοσιογραφικής δουλειάς: ενώ η παραδοσιακή παραγωγή δημοσιογραφικής ύλης στηρίζεται σήμερα στους συντάκτες που καλύπτουν τα υπουργεία της κυβέρνησης, σύμφωνα με την καινούργια φιλοσοφία, οι δημοσιογράφοι θα δουλεύουν με βάση τα ενδιαφέροντα του αναγνώστη/πολίτη. Θα δοθεί, επομένως, μεγαλύτερη έμφαση στα θέματα που αφορούν τη ζωή στην πόλη, τα διεθνή, τα κοινωνικά θέματα.

Τρίτο στοιχείο, η δημοσιοποίηση της δημοσιογραφικής δουλειάς στο Internet, δηλ. το site της εφημερίδας, θα χτισθεί ώστε να αποκτήσει ίση περίπου προσοχή σε σχέση με την έντυπη μορφή».

Γράφει και άλλα η επιστολή του δημοσιογράφου, αλλά η οικονομία του χώρου δεν επιτρέπει την δημοσίευση του συνόλου της. Το παραπάνω απόσπασμα πάντως είναι αρκετό για να δείξει ότι το εγχείρημα του «Ελ. Τύπου» αποτελεί μια πρόταση αναδιάρθρωσης του τρόπου λειτουργίας των ελληνικών εφημερίδων. Αξίζει να το παρακολουθήσουμε...

Πολύ μεγάλη δυναμική στις υπηρεσίες περί τον πολιτισμό

Η συμμετοχή των προϊόντων/υπηρεσιών πολιτισμού στο ΑΕΠ της Ελλάδας είναι μικρότερη από αυτήν που ισχύει για την Κροατία και την Σλοβενία. Αυτό ειπώθηκε και σε κυβερνητική σύσκεψη που έγινε πριν από καιρό, όπου το προφανές συμπέρασμα ήταν πως η Ελλάδα έχει μεγάλα περιθώρια να αναπτύξει τις υπηρεσίες που είναι σχετικές με τον πολιτισμό.

Στην ίδια συνάντηση, σημειώθηκε ότι το απόλυτο ποσόν που αντλεί η χώρα είναι μεγάλο, αλλά η συμμετοχή του στο ΑΕΠ είναι μικρή.

Μια από τις πρώτες σκέψεις που έρχονται, όταν αναλύεται το συγκεκριμένο θέμα, είναι η ανάγκη ενοποίησης των υπουργείων Τουρισμού και Πολιτισμού. Μόνο η Ελλάδα κρατάει χωριστά το υπουργείο Τουρισμού (που τείνει να ασχολείται με μικρομεσαίες μονάδες αμφίβολης ποιότητας) και το υπουργείο Πολιτισμού (που σε μεγάλο βαθμό καλύπτει νοοτροπίες εσωστρέφειας και αρχαιολατρίας, με μουσεία απρόσιτα στο ευρύ κοινό).

Κατά ένα παράξενο τρόπο, ο παρών υπουργός κ. Βουλγαράκης και σε πείσμα των τόσων άσπονδων φίλων του, είναι ο πρώτος που συνέλαβε την αξία μιας τέτοιας προοπτικής. Έχει δώσει ορισμένα μηνύματα ότι σκέπτεται να αντιμετωπίσει τον πολιτισμό, ως παράγοντα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Το εκλογικό κλίμα δεν αποτελεί το καλύτερο περιβάλλον για την μεθοδική οικοδόμηση αυτής της ιδέας, που αναμένεται να θίξει ένα μεγάλο όγκο κατεστημένων ιδεών και συμφερόντων. Ωστόσο ακόμα και ένας σπόρος που θα πέσει τώρα, μπορεί να πιάσει τόπο μετά από λίγους μήνες.

To blog του Κωστή Χατζηδάκη

Θα έχετε ακούσει αρκετούς Έλληνες πολιτικούς να μιλούν για το Ιντερνετ, αλλά ελάχιστοι έχουν μπει στον κόπο να λειτουργήσουν ένα αξιοπρεπές blog. Για την ακρίβεια, λίγοι το έχουν επιχειρήσει, ενώ ο αριθμός αυτών που αξίζουν μνείας δεν ξεπερνά το δάχτυλο του ενός χεριού. «Σιγά μην βοηθήσει τον Κωστή Χατζηδάκη το blog να κερδίσει τη μάχη της Β’ Αθηνών», θα πουν αρκετοί από εκείνους που αντιμετωπίζουν πρόχειρα, ισοπεδωτικά ή κυνικά τα πράγματα...

Κι όμως κάνουν λάθος – και εδώ είναι η αξία του εγχειρήματος του Κωστή Χατζηδάκη... Προφανώς το blog δεν θα είναι το βασικό εργαλείο για να «δαμάσει» την αχανή Β’ Αθηνών... Στοιχηματίζω όμως -και το εννοώ- ότι ένα τέτοιο όπλο θα του δώσει «πόντους», που δεν θα μπορούσε να τους πάρει αλλιώς... Πρώτον, υπάρχει ένα κοινό της τάξεως των 600-700.000 Ελλήνων, που είναι καθημερινοί χρήστες του Ιντερνετ. Με μια πολύ πρόχειρη αναγωγή, θα έλεγα ότι πάνω από 250.000 είναι ψηφοφόροι ή έχουν στενή σχέση με ψηφοφόρους της Β’ Αθηνών. Επιπλέον, οι περισσότεροι χρήστες του Ιντερνετ είναι «πολλαπλασιαστές» κοινής γνώμης, λόγω μορφωτικού επιπέδου και εισοδηματικού status.

Δεύτερον, η λειτουργία του blog μπορεί να δώσει μια διαφορετική τοποθέτηση στον Κ. Χατζηδάκη, κάτι που το έχει ανάγκη για να ξεχωρίσει ανάμεσα στα «τέρατα» της Β’ Αθηνών, τον Γεράσιμο Γιακουμάτο, τον Παναγιώτη Καμμένο, τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, την Φάνη Πετραλιά... Πάλι με μια πολύ πρόχειρη αναγωγή, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν 20-40.000 «περίεργοι» ψηφοφόροι της ΝΔ στην Β’ Αθηνών, που θέλουν μια αφορμή, ένα σημάδι, ένα «νεύμα», για να βάλουν ένα σταυρό σε κάποιον που δεν έχει σχέση με το λαϊκισμό, τα θορυβώδη «παράθυρα»... Δεν ξέρω πόσοι από αυτούς θα επιλέξουν τον Κ. Χατζηδάκη, είναι βέβαιο όμως ότι είναι μέσα στις πιθανές επιλογές του για β’ ή γ’ σταυρό. Ε, λοιπόν η επικοινωνία του Κωστή Χατζηδάκη με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να είναι ένα μικρό αγκίστρι, που πιθανόν να του δώσει κάποιους από αυτούς τους σταυρούς.

Με την ευκαιρία, μπορούμε να κάνουμε και μια πρόβλεψη: σε αυτές τις εκλογές το Ιντερνετ, ειδικά στις μεγάλες περιφέρειες, θα παίξει αρκετά πιο αναγνωρίσιμο ρόλο, απ’ ό,τι στις προηγούμενες. Αυτή η θέση χρειάζεται ανάλυση.

Για την ώρα, ας δώσουμε μια ματιά στο blog του Κ. Χατζηδάκη, θεωρώντας δεδομένο, πως όσοι το επιθυμείτε μπορείτε να του τα «χώσετε». Είναι από τους τύπους που το βλέπουν θετικά και «παίζουν» καλά το παίγνιο της αντιπαράθεσης, η οποία έχει αποδυναμωθεί πλήρως στα παράθυρα της TV. Αν έχετε να μας υποδείξετε το blog κάποιων άλλων πολιτικών, μη διστάσετε να το κάνετε σε κάποιο σχόλιο στο δικό μου blog.

Τα «γεράματα» των Media κρίνουν τους νέους

Η αναστάτωση στην παιδεία έχει δώσει το δικαίωμα σε αρκετούς να δείξουν μια ανέξοδη «συμπαράσταση» στη φτωχολογιά, αλλά και το άλλοθι σε πολλούς άλλους να επιτεθούν στους νέους. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Φοίβος Καρζής, ένας από τους λίγους που διατηρεί την ιδιότητα του λογίου και του αναλυτή στη σημερινή δημοσιογραφία, εντόπισε το θέμα και αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε (εδώ...).

Πράγματι, είναι εύκολο για κάποιον που δεν είναι πλέον νέος, είναι ευκατάστατος και μέρος του συστήματος εξουσίας (σε οποιαδήποτε εκδοχή του), να βρίσκει αφορμές για να δίνει μεγαλύτερες ευθύνες στα νιάτα από αυτές που τους αναλογούν. Μια τέτοια τακτική, κατ’ επέκταση, κατανέμει μικρότερες ευθύνες από αυτές που θα έπρεπε, στις κυβερνήσεις (είτε ΠΑΣΟΚ, είτε ΝΔ) και στις άλλες δυνάμεις που κάνουν χειρότερο το περιβάλλον για τους νέους, είτε επιρρίπτοντας κατηγορίες, είτε κολακεύοντάς τους. Γιατί ξεχάσαμε γρήγορα τι κάναμε εμείς όταν ήμασταν νέοι; Δώσαμε πολλές λάθος μάχες, σηκώσαμε πολλές ουτοπικές σημαίες… Επειδή όμως ήμασταν έντιμοι και ειλικρινείς, καταφέραμε κάποιες μικρές νίκες, κόντρα στα «γεράματα» της τότε εποχής, που υπερασπίζονταν την ακινησία, φορώντας –τα γεράματα- άλλοτε τον χιτώνα της συντήρησης και άλλοτε το προκάλυμμα της αριστεράς.

Α, αυτές τις μέρες έχει ωραίο καιρό... Μπορούμε να κάνουμε κάποιες μικρές εκδρομές, να οργανώσουμε συγκεντρώσεις με αγαπημένους φίλους, γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία…

«Χθες το βράδυ ‘σκότωσα’ την Telekom Austria!»

Αυτή την φράση είπε κορυφαίος παράγοντας της χώρας, μετά την συνάντηση του με τον πρωθυπουργό, κατά την οποία «πυροβολήθηκε» η περίπτωση πώλησης του ΟΤΕ στον αυστριακό οργανισμό τηλεπικοινωνιών. Εκείνο το βράδυ επιβεβαιώθηκε ότι η κυβέρνηση της χώρας δεν θα προχωρούσε σε μια κίνηση, που θα σήμαινε ότι έχουμε χάσει -ως Ελλάδα- την αίσθηση του μέτρου, την αντίληψη της προοπτικής.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι ζήτημα ρατσισμού («σιγά μην αγοράσουν οι Αυστριακοί τον δικό μας ΟΤΕ») . Ο αυστριακός οργανισμός είναι μικρότερος, ενώ ο ΟΤΕ έχει μεγαλύτερη γεωγραφική/διεθνή παρουσία. Πέραν αυτών, ακόμα και όσοι είμαστε -για λόγους αρχής- υπέρ της μείωσης του κράτους, η εκχώρηση του ΟΤΕ σε έναν υποψήφιο, όπως η Telekom Austria θα σήμαινε:
- σπουδή της χώρας να εκποιήσει με συνοπτικές διαδικασίες, περιουσιακά στοιχεία που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν μέσα από εναλλακτικές
- πώληση του ΟΤΕ, κατά τρόπο που δεν διασφαλίζει επιτάχυνση της απελευθέρωσης της αγοράς, κάτι που είναι το μείζον ζητούμενο (ένας ιδιωτικός ΟΤΕ υπό την διοίκηση της Telekom Austria, μπορεί να είναι πολύ χειρότερο μονοπώλιο για τα συμφέροντα του καταναλωτή)
-κίνδυνος να πάθει η Ελλάδα ότι συνέβη σε χώρες όπως η Ουγγαρία: «έσπρωξαν» προς πώληση το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του κράτους μέσα σε 4-5 χρόνια και τώρα «απολαμβάνουν» μια βαθύτατη οικονομική κρίση, καθώς το δημόσιο έχει ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία προς πώληση ή ως εργαλεία πολιτικής.

Η «δολοφονία» της ιδέας περί Telekom Austria συνέβη ένα βράδυ πριν μερικές εβδομάδες, ωστόσο συνεχίζεται η επικοινωνία με τον αυστριακό οργανισμό, για λόγους αβρότητας. Όπως μου επισήμανε χθες το βράδυ κορυφαίο στέλεχος πρεσβείας πολύ σημαντικής χώρας, θεωρεί πολύ λυπηρό το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι τελευταία στην διείσδυση του Internet στην Ευρώπη των 25. Με λίγα λόγια το μέγα ζήτημα είναι πώς θα προχωρήσει η απελευθέρωση της αγοράς για να ωφεληθεί ο καταναλωτής... Η πώληση του ΟΤΕ σε ιδιώτη μπορεί να φέρει λεφτά στα ταμεία του προϋπολογισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν διασφαλίζει τα συμφέροντα του καταναλωτή.