H αγωνία του Τύπου και η έκρηξη της ελληνικής blog-όσφαιρας

Όσοι έχουμε ζήσει τα ελληνικά media, αλλά επειδή έχουμε ξανοιχτεί, με το ένα μάτι παρακολουθούμε και την εξέλιξη της ελληνικής blog-όσφαιρας, διαπιστώνουμε ότι αυτοί οι δύο κόσμοι κινούνται σε διαφορετικές ταχύτητες. Παρακολουθώ ορισμένες εφημερίδες, που δίνουν την μάχη της ανανέωσης και της αναγέννησης. Το εγχείρημα είναι δύσκολο και τα εμπόδια πολλά -πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι το προϊόν δεν είναι κερδοφόρο, γεγονός που δεν επιτρέπει να γίνουν μεγάλες επενδύσεις. Από την άλλη πλευρά, τα μηνύματα που έρχονται από την ελληνική blog-όσφαιρα, δημιουργούν την εντύπωση της έκρηξης...
Ναι, είναι αλήθεια πως πρόκειται για καινούργιο ‘παιγνίδι’, είναι της μόδας, το «κόστος εισόδου» είναι πολύ μικρό κ.λπ. Από την άλλη όμως φαίνεται πως αυτή η σκηνή έχει απορροφήσει ένα μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων που διαβάζουν, σκέπτονται, τους αρέσει να κάνουν διάλογο (και ενίοτε πολεμική). Αν ο Τύπος (και τα media συνολικά), χάσει αυτό το πολύ ζωντανό κομμάτι του πληθυσμού, τότε έχει απολέσει έσοδα, αλλά και ενέργεια και φλόγα. Ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας δεν διαβάζει πλέον καθόλου εφημερίδες, και πιθανόν να προσφεύγει μόνο σε free press. Πράγματι, υπάρχουν δωρεάν έντυπα που είναι σπινθηροβόλα και εκπέμπουν ζωντάνια και δυναμισμό. Ωστόσο, η βιωσιμότητά τους δεν διασφαλίζεται, καθώς είναι ολοφάνερο ότι και στο free press, καταγράφεται υπερπροσφορά.
Η είσοδος εφοπλιστικού κεφαλαίου στα συμβατικά Media είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, που ασφαλώς θα δώσει ευκαιρίες για ανανέωση και επενδύσεις. Υπάρχει όμως η αίσθηση πως ένα τμήμα του πληθυσμού, που θέλει να κάνει την υπέρβαση και να ξεφύγει από την εσωστρέφεια της χώρας και τον αυτισμό ορισμένων δομών και στεγανών, αυτό το αναζητεί μέσα από το Internet. Πάρα πολλά από τα εγχειρήματα στον κόσμο των blogs θα μαραθούν όταν θα φανεί ότι χρειάζονται συνεχή τροφοδοσία και επαγγελματική επιμέλεια. Το γεγονός αυτό όμως δεν φαίνεται ότι θα ανακόψει την τάση, που δείχνει ότι τα ελληνικά συμβατικά Media είναι πιθανόν να υποστούν μεγαλύτερες απώλειες από την ενίσχυση του Internet, σε σχέση με τις ζημίες που φαίνεται να καταγράφουν τα Media μεγάλων χωρών (που συμβαίνει να κυκλοφορούν σε γλώσσες με πολύ μεγαλύτερο ζωτικό χώρο, απ’ ό,τι η ελληνική).

Προεκλογική περίοδος και αναδουλειές

Οι πολιτικοί και οι αναρίθμητοι πολιτικοί σχολιαστές αναφέρονται στην μακρά και οξεία προεκλογική περίοδο, από τη σκοπιά του πολιτικού κλίματος. Γύρω μας όμως, εκατοντάδες επιχειρήσεις ζουν την κατάσταση αυτή, βλέποντας την κρατική μηχανή να έχει κατεβάσει (και άλλο!) τους ρυθμούς, το υπερδιογκωμένο δημόσιο να αναβάλει ακόμα περισσότερο τις αποφάσεις: για ανάθεση διαγωνισμών, για ψήφιση νομοσχεδίων που έχουν αναγγελθεί εδώ και καιρό, κ.λπ.

Οι τραπεζίτες μας λένε ευθέως ότι έχει αυξηθεί αισθητά ο αριθμός των δανειοληπτών, που δεν μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις... Αν ρωτήσετε γνωστούς σας εργολάβους θα σας πουν ότι έχει πέσει δραματικά ο αριθμός των αγοραπωλησιών διαμερισμάτων και ακινήτων. Έχουμε άλλο, μικρότερο ρόλο, από το να κάνουμε τους μικρούς πρωθυπουργούς των καφενείων ή των παραθύρων για να υποδείξουμε στο πολιτικό σύστημα τι να κάνει.

Ως ενεργά μέλη όμως, της οικονομίας, μπορούμε να δηλώσουμε στους πολιτικούς ότι η επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας έχει κόστος για όλους μας. Ορισμένοι, ίσως έχουμε την πολυτέλεια να δουλέψουμε λίγο παραπάνω για να έλθουμε σε ισορροπία. Τι θα γίνει π.χ. με τους νέους, που ζητούν δουλειά και δεν θέλουν να περάσουν από πολιτικά γραφεία;

Ας δούμε και το σχετικό σχόλιο του Φ. Καρζή http://fivoskarzis.blogspot.com/2007/04/blog-post_26.html

Ένας κομμωτής κάνει μαθήματα management

Ο κομμωτής Γιώργος Τρ. είναι μια περίπτωση από τις χιλιάδες Ελλήνων επιχειρηματιών που επιχειρούν να βελτιώσουν την επαγγελματική τους θέση μέσα από επιμόρφωση. Η δική του επιλογή είναι να παρακολουθήσει μαθήματα management, κάτι που ακούγεται παράξενο, αν σκεφτεί κανείς ότι διατηρεί ένα ανδρικό κομμωτήριο σε μεσαία (όχι χλιδάτη) περιοχή της Αττικής και απασχολεί -μαζί με τη συνεταίρο του- μόνο 3 - 4 άτομα.

Η υπόθεση υπενθυμίζει ότι υπάρχουν χιλιάδες αντίστοιχες περιπτώσεις μικρομεσαίων επιχειρηματιών, οι οποίοι θα ήθελαν να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους μέσα από την επιμόρφωση. Τελικώς η πολιτική επιδοτήσεων της χώρας δεν ευνοεί την επιμόρφωση των επιχειρηματιών, αλλά την άντληση επιχορηγήσεων για υπολογιστές, ανακαινίσεις, κ.λπ., χρήματα που συνήθως έχουν ελάχιστη απόδοση στον εκσυγχρονισμό, καθώς υπάρχουν δεκάδες πατέντες για να καταλήγουν στις τσέπες των ενδιαμέσων και των επιχειρηματιών (όχι των επιχειρήσεων).

Στη σημερινή ειδησεογραφία αναφέρεται άλλη μια κατάταξη διεθνούς οργανισμού, που βρίσκει ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας κατέβηκε και άλλα σκαλοπάτια. Δεν προξενεί κατάπληξη, καθώς δεν υπάρχει οργανωμένη προσπάθεια ανάπτυξης των μικρών επιχειρήσεων, -επί πολλά χρόνια έχει ταυτισθεί με την παραχώρηση αλλεπάλληλων επιδοτήσεων του ΚΠΣ.

Οι χιλιάδες επιχειρηματίες που ζητούν πραγματική επιμόρφωση αποτελούν μια μικρή ελπίδα για την οικονομία και την κοινωνία, για τον καθένα μας που θα ήθελε να απολαμβάνει καλύτερες υπηρεσίες στο εστιατόριο, το ξενοδοχείο, κ.λπ. Για την ώρα αυτή η ζήτηση αντιμετωπίζεται ανοργάνωτα, οι ενδιαφερόμενοι δεν γνωρίζουν πού να απευθυνθούν, καθώς τα επίσημα κανάλια εκπαίδευσης και επιμόρφωσης ασχολούνται με το πιο προσοδοφόρο «σπορ»: την «αξιοποίηση» των κρατικών επιχορηγήσεων.

Μια παρηγοριά για την Ελλάδα, οι δυσκολίες της Πορτογαλίας

Αφού ο απολογισμός της πορείας της Ελλάδας δεν δείχνει πολλά θετικά στοιχεία, η περιρρέουσα απαισιοδοξία μπορεί να περιορισθεί από το γεγονός ότι άλλες χώρες, ανταγωνιστικές, δείχνουν να έχουν μεγαλύτερα προβλήματα. Η Πορτογαλία, λ.χ., περιγράφεται από τον Economist ως ο νέος «άρρωστος της Ευρώπης».

Το βασικό πρόβλημα της Πορτογαλίας είναι η αισθητή μείωση της αύξησης του ΑΕΠ και η αδυναμία της να αναλάβει πρωτοβουλίες, που προχώρησε δυναμικά η γειτονική της Ισπανία (π.χ. μείωση του δημόσιου τομέα και -ειδικά- της δημόσιας διοίκησης). Έχει έννοια να παίρνουμε θάρρος στην Ελλάδα από το γεγονός ότι κάποιες άλλες χώρες (Πορτογαλία, Πολωνία, κ.λπ.) βυθίζονται στην κρίση; Σε φιλοσοφικό ή πολιτικό ή ανθρώπινο επίπεδο, αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί μιζέρια και κακομοιριά.

Από την άλλη πλευρά πάντως, οι υγιείς δυνάμεις αυτής της χώρας, οι άνθρωποι που πασχίζουν για το καλύτερο, τα νέα παιδιά που ψάχνουν για μια καριέρα αξιοπρέπειας, όλοι αυτοί είναι δυνατόν να πάρουν μια ψυχολογική ανάσα: η χώρα μας δεν είναι ουραγός σε όλα. Στην κούρσα του ανταγωνισμού μεταξύ των χωρών υπάρχουν ακόμα κάποια περιθώρια να κερδίσουμε μικρές καθημερινές μάχες, που μεταφράζονται σε περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης. Το νοιώθουν όσοι Έλληνες συνεργάζονται με εταιρείες του εξωτερικού ή όσοι έχουν σχέση με πανεπιστήμια της αλλοδαπής... Οι καθημερινές τους επαφές δεν έχουν σχέση με την «καφρίλα» του ποδοσφαιρικού ανταγωνισμού, παρόλα αυτά μετράει η εικόνα που έχει η χώρα μας στην διεθνή σκηνή.

Τώρα που το ελληνικό ποδοσφαιρικό προϊόν είναι κοντά στην «ξεφτίλα» και μια ανάσα από το τίποτα, ίσως αυξηθούν αυτοί που σκέπτονται ότι η εικόνα της χώρας θα πρέπει να χτίζεται με άλλα μέσα. Η αποτυχία της Βίσση στην Eurovision και η επιλογή του –συμπαθούς- Σαρμπέλ φέτος, ενισχύουν αυτή την άποψη: είναι πολύ δύσκολο να ενισχυθεί το brand της χώρας διεθνώς με ταρατατζούμ και ποδοσφαιρικές αρπαχτές. Η κλασσική οδός της οικονομικής ανάπτυξης, των δυναμικών επιχειρήσεων, των επιτυχημένων στελεχών και επιστημόνων, είναι πάντοτε αποτελεσματική.

Κι όμως υπάρχουν ευκαιρίες καριέρας στον ιδιωτικό τομέα

Σοκαριστήκαμε όταν πρόσφατα ακούσαμε καθηγητή πανεπιστημίου κατεύθυνσης πληροφορικής να λέει πόσο κακός εργοδότης είναι ο ιδιωτικός τομέας... Συνειδητοποιήσαμε ότι πρόκειται για μια αντίληψη ευρέως διαδεδομένη, που θα ήταν καλό να υπονομευθεί… Πρώτον γιατί είναι ψευδής, δεύτερον επειδή εξατμίζει μια από τις λίγες ελπίδες που μπορούν να έχουν νέοι επιστήμονες στην αγωνία τους να βρουν απασχόληση και να κάνουν καριέρα. Στον ιδιωτικό τομέα λοιπόν, υπάρχουν ευκαιρίες καριέρας, που είναι πολύ καλύτερες από οποιαδήποτε έκφανση του κρατικού χώρου... Πιθανόν οι θέσεις εργασίας να μην είναι τόσες ώστε να καλύψουν την υπερπαραγωγή πτυχιούχων. Ασφαλώς ένα αξιοσημείωτο ποσοστό ιδιωτικών εταιρειών δεν είναι ιδανικοί εργοδότες, είτε γιατί το management δεν έχει όραμα και αρχές είτε επειδή πιέζονται από τα απίστευτα πλοκάμια του κράτους.

Μπορούμε όμως, να διαβεβαιώσουμε -και να εισφέρουμε στοιχεία, για τους δύσπιστους- ότι βλέπουμε αρκετές επιχειρήσεις, όπου νεαροί πτυχιούχοι σπάνε το φάσμα των 700 ευρώ (..........) μέσα στον πρώτο χρόνο, με αρκετά ανοδικές τάσεις... Μιλάμε για θέσεις εργασίας, που έχουν δημιουργικό πλαίσιο σε επιχειρήσεις που έχουν σχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις και επενδύουν στην συνεχή εκπαίδευση του προσωπικού.

Η αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα ήταν τα λόγια ενός καθηγητή πληροφορικής, δηλαδή ενός ακαδημαϊκού που θα έπρεπε να ξέρει ότι ειδικά στο χώρο αυτό δημιουργούνται αρκετές θέσεις εργασίας και υπάρχουν αξιόλογες προοπτικές ανόδου. Ασφαλώς, οι ευκαιρίες αυτές είναι λιγότερες από τον αριθμό των νέων που αποφοιτούν από τις πάσης φύσεως και αμφίβολης αξίας πανεπιστημιακές σχολής της Ελλάδας.

Θα ήταν όμως, πιο σωστό να τονίζουμε ότι υπάρχουν καλές θέσεις, αλλά είναι λίγες. Αυτό θα έδινε κάποιο κίνητρο στους νέους να παλέψουν πιο ορθολογικά για καλύτερες σπουδές, παρά να θεωρούν ότι η μόνη προοπτική είναι να ξεροσταλιάζει ο πατέρας τους έξω από το πολιτικό γραφείο κάποιου βουλευτή.

Η ισοπέδωση ευνοεί τους επαγγελματίες πολιτικούς, τους επαγγελματίες καθηγητές και τους επαγγελματίες φοιτητές, πιθανόν και τους ευκαιριακούς επιχειρηματίες.

Πώς μπορούν να μισήσουν την Ελλάδα οι Έλληνες της διασποράς;

Έλληνες της διασποράς ορκίστηκαν ότι δεν θα ερχόντουσαν ξανά στην Ελλάδα, γιατί ένοιωθαν ότι δεν είχαν κανένα δεσμό με τη χώρα που έβλεπαν στις «ειδήσεις» ιδιωτικού σταθμού... Κάποιος νεώτερος τούς έδειξε πώς μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση στην ΕΡΤ και τα δελτία της, μέσα από το Internet. Η εμπειρία αυτή έδειξε πως οι περισσότεροι καλμάρισαν και αποκατέστησαν κάποια σχέση με την πατρίδα.

Την ιστορία αυτή μου τη διηγήθηκε φίλος, που πήρε πρόσφατα το δρόμο της ξενιτιάς για καλύτερη δουλειά, -μάλλον μέτρησε και το ότι έβλεπε να αγριεύει το τοπίο στην Ελλάδα. Ας πάρουμε πάντως, τη θετική πλευρά και ας ελπίσουμε ότι η ΕΡΤ θα διεισδύσει και σε μακρινές χώρες του εξωτερικού, όπου συμβαίνει να υπάρχει αξιοσημείωτη ελληνική διασπορά.

Πέρα από ορισμένες εκπομπές («φραπελιές», κ.λπ.), η κρατική τηλεόραση διαθέτει προγράμματα, που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτό που συμβαίνει να είναι η ελληνική πραγματικότητα. Η εικόνα της Ελλάδας που μεταφέρει σε κάποιον εκτός της χώρας, ή σε αλλοδαπό είναι πιο κοντά σε αυτό που είναι αυτή η γωνιά της γης. Με τα ελαττώματά της και με αρκετά θετικά.

Επειδή είναι προφανές ότι ο προϋπολογισμός της ΕΡΤ αυξάνεται, ας ελπίσουμε ότι θα αφιερωθεί κάτι παραπάνω για να φθάσει το σήμα της σε Έλληνες του εξωτερικού, που παραμένουν μια από τις πιο ισχυρές και υγιείς δυνάμεις του ελληνισμού.

Ξεκολλάει από τις τελευταίες θέσεις στην ευρυζωνική πρόσβαση η Ελλάδα

Η Ελλάδα φαίνεται να βελτιώνει τη θέση της στον τομέα της ευρυζωνικής πρόσβασης. Είναι κάτι θετικό, παρόλο που υπάρχουν αρκετά σημεία που θα συγκεντρώσουν την κριτική όσων διαπιστώνουν ότι η χώρα παραμένει στην εσχατιά της Ευρώπης. Δανειζόμαστε την αξιολόγηση της σχετικής έρευνας από κείμενο που διένειμε γνωστός καθηγητής με προϊστορία και παρόν στην παρακολούθηση των θεμάτων του Internet.

Από μια πρόχειρη ανάγνωση φαίνεται πως επιτέλους η Ελλάδα καταγράφεται ως η χώρα με την πιο δυναμική ανάπτυξη, μαζί με το Βιετνάμ, την Ουκρανία και άλλες χώρες που βρίσκονταν στο τέλος της λίστας. Η συνύπαρξη αυτή είναι ερώτημα, κατά πόσον ενισχύει την εικόνα της Ελλάδας, ωστόσο το κέρδος είναι ότι η χώρα μας ξεκολλάει από τις τελευταίες θέσεις…

Το digital divide φαίνεται να τείνει να σπάσει. Σημειωτέον πως στην Ελλάδα ο ΟΤΕ αναφέρεται να έχει πάνω από το 90% των γραμμών DSL (υποθέτω μέσω full / partial local loop unbundling). Η Ιαπωνία έχει τα σκήπτρα σε FFTX, ενώ εντυπωσιακή είναι η υπεροχή και των Ευρωπαϊκών χωρών (εκτός Ελλάδος) σε σύγκριση με Β. Αμερική. Στην Κορέα πάνω από το 90% των νοικοκυριών έχουν broadband access.

Louis, ο «βασιλιάς» του «φθηνού» τουρισμού

Τέσσερα ατυχήματα σε δύο χρόνια είναι ο απολογισμός της δραστηριότητας του Κύπριου επιχειρηματία κ. Κ. Λοίζου στον ελληνικό τουρισμό. Εφόσον το επίπεδο των ελληνικών τουριστικών υπηρεσιών γίνεται ολοένα και πιο χαμηλό, είναι επόμενο να αναδειχθούν διάφοροι «βασιλιάδες». Και εφόσον ο ανταγωνισμός βρίσκεται στο ποιος επιχειρηματίας θα δώσει πιο φθηνές υπηρεσίες, είναι αναμενόμενο να πέφτει το επίπεδο της συντήρησης και των μέτρων ασφαλείας.

Η ελληνική τουριστική βιομηχανία προβάλει λαμπερές διαφημίσεις του προϊόντος της, αλλά το ίδιο το προϊόν είναι στην ευχέρεια του κάθε επιχειρηματία, μικρού ή μεγάλου, «βασιλιά» ή τοπικού βαρώνου. Το μέγα θέμα είναι η χαλάρωση κάθε έννοιας ελέγχου σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα. Το αν αυτό γίνεται, επειδή δίνουν γραμμή οι κυβερνήσεις, ή διότι τα ελεγκτικά όργανα αποφεύγουν να κάνουν τη δουλειά τους, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Άλλωστε, συνήθως συμβαίνουν και τα δύο μαζί, σε συνδυασμό.

Το μοντέλο μιας Ελλάδας, ως χώρας φθηνών και αναξιόπιστων υπηρεσιών, δεν είναι διατηρίσιμο. Διότι υπάρχουν άλλοι, που μπορούν να δώσουν ακόμα πιο φθηνές υπηρεσίες και ελάχιστα πιο αξιόπιστες, οπότε «μας τρώνε στη στροφή». Το ερώτημα είναι ποιες ηγεσίες θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, γνωρίζοντας π.χ. ότι όσο υποβαθμίζεται η εκπαίδευση, τόσο πιο χαμηλά θα κατεβαίνει η Ελλάδα στην κλίμακα της ποιότητας των υπηρεσιών. ΄Ολα είναι αλυσίδα και όλα εδώ πληρώνονται...

Η επέτειος Σολωμού, μια ευκαιρία να ξεπεραστεί μικρό μέρος της μιζέριας...

Όσο συγκεντρώνω τα στοιχεία για τον προγραμματισμό δράσεων κατά την 150η επέτειο από τον θάνατο του Διονυσίου Σολωμού, τόσο γίνεται φανερό ότι θα μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα... Δεν μιλάμε για δεκάρικους ή για μαθητικά σκετσάκια, αλλά για εκδηλώσεις που υπενθυμίζουν τις αξίες και τα οράματα, σε μια στιγμή που η χώρα ασχολείται με τις κλοπές των ασφαλιστικών ταμείων και τους χούλιγκαν-ιδιοκτήτες των ομάδων ή τους χούλιγκαν-υπουργούς…

Λίγα λόγια για τον Δ. Σολωμό και κάποια στοιχεία για τις κατά καιρούς εκδηλώσεις σχετικές με το έργο του, από το παρθενικό σχόλιο του Διονύση Βίτσου (των εκδόσεων «Περίπλους») στο blog του.

Επέτειος Διον. Σολωμού, ας τσεκάρουμε τα αντανακλαστικά μας

Φέτος είναι η επέτειος των 150 χρόνων από τον θάνατο του Διονυσίου Σολωμού και είναι ενδιαφέρον να τσεκάρουμε πώς θα τα τιμήσει η Ελλάδα... Το μέγεθός του το παραδέχεται και η δεξιά και η αριστερά, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Τι ανάστημα έχει σήμερα η χώρα, για να οργανώσει ορισμένες εκδηλώσεις, που θα υπενθυμίσουν ορισμένες από τις μεγάλες αλήθειες του Εθνικού Ποιητή;

Για την ώρα, έχουν προγραμματισθεί ορισμένες περιφερειακές εκδηλώσεις, που τιμούν αυτούς που τις σκέφθηκαν, αλλά είναι πολύ μακριά, από το να αντιπροσωπεύσουν το πολυσχιδές έργο του Ποιητή και τα μηνύματά του, που είναι επίκαιρα σε μια τόσο ταραγμένη εποχή. Εκτός από τον πασίγνωστο «Υμνο εις την Ελευθερία» , έγραψε και το «Η γυναίκα της Ζάκυνθος», που συνεχίζει να εμπνέει (π.χ. φέτος ήταν το εναρκτήριο θέμα του Σταμάτη Κραουνάκη στις «Δουλάρες») και να θεωρείται κορυφαίο λογοτεχνικό δημιούργημα.

Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός Σολωμιστών σε όλον τον κόσμο - τι καλύτερο οξυγόνο για τη σημερινή Ελλάδα, που είναι εγκλωβισμένη στην εσωστρέφεια και στη συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας, σε όλα σχεδόν τα επίπεδα;

Η επέτειος των 150 χρόνων από τον θάνατο του Σολωμού είναι μια μεγάλη ευκαιρία... Το έργο του Σολωμού μας ενώνει, δεν τίθεται ζήτημα να υπάρξουν διαφωνίες ως προς το έργο του… Άρα εάν περάσει η επέτειος ανεκμετάλλευτη αυτό θα οφείλεται στην αδράνεια και στο διαμέτρημα των μικρών και μεγάλων ηγετών μας.