Κλέβουν στην Αθήνα τα ταξί, αλλά όχι σε Βουδαπέστη, Βουκουρέστι…

Ο Ανέστης και το Mega μας θύμισαν την αθλιότητα ενός μεγάλου αριθμού ταξιτζήδων. Σκέφτομαι θετικά, άρα, για να δούμε αν υπάρχει τρόπος να μπει φρένο σε αυτή την ασυδοσία... Τους περασμένους μήνες, λοιπόν, ταξίδεψα σε πόλεις που δεν ανήκουν σε χώρες με έντονο κράτος δικαίου... Στο Βουκουρέστι και στη Βουδαπέστη οι τοπικές Αρχές χρησιμοποιούν απλές "πατέντες", για να προφυλάξουν τους επισκέπτες από τυχόν αρπακτική διάθεση των ταξιτζήδων.

Οι μέθοδοι είναι απλές. Το ερώτημα είναι, γιατί στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες έχουν γίνει κράτος εν κράτει... Μια εξήγηση, νομίζω, είναι ότι οι πολιτικοί (υπουργοί, κλπ), που θα έπρεπε να βάλουν φρένο με απλούς, εφαρμόσιμους νόμους σε αυτή την τριτοκοσμική και "μαφιόζικη" κατάσταση, λόγω του άγχους της ψήφου έχουν αφήσει απροστάτευτη την καθημερινή ζωή της πόλης, καθώς και την εικόνα της χώρας.

Μέτρα υπάρχουν, λοιπόν, για να μην ακούμε αυτά τα απίθανα από τους ταξιτζήδες και τον Μπαντουράκη (...υπήρξε και αριστερός). Το ζητούμενο είναι να νοιώσουν οι πολιτικοί ότι το κόστος, όταν χαϊδεύουν τους ταξιτζήδες, είναι μεγαλύτερο από το να βάλουν κάποια στοιχειώδη τάξη.

Είναι "Γολιάθ" το marketing και "Δαυίδ" τα social media;

Η δυναμική που έχουν αναπτύξει τα social media έχει δημιουργήσει ενθουσιασμό σε κάποιο κόσμο, που θεωρεί ότι θα αλλάξουν τους κανόνες στην πολιτική, το marketing, τα media...
Ένα άρθρο του Guardian δείχνει ορισμένες παραμέτρους για το ότι, στην πραγματικότητα, οι εξελίξεις είναι λιγότερο ρομαντικές. Ωστόσο έχουν δημιουργήσει ενδιαφέρον και είναι βέβαιο ότι αλλάζουν τους κανόνες του παιγνιδιού...

Εξοικονόμηση Ενέργειας: ούτε μισή καμπάνια, εκτός από "ολίγη" Δ. Σιούφα

Βλέποντας το με το μάτι του πολίτη, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι αυξήθηκε η κατανάλωση ρεύματος κατά 15-17% σε σχέση με πέρυσι, ενώ δεν βρίσκεται σε εξέλιξη –αν δεν κάνω λάθος- ούτε μια τόση δα καμπάνια για την εξοικονόμηση ενέργειας. Εκτός από τις επίμονες εκκλήσεις του υπουργού Ανάπτυξης κ. Δ. Σιούφα, που έχουν και αυτές τα όριά τους ως προς τη δυνατότητα απόδοσης...

Στις τουαλέτες του μεγαλύτερου βιομηχανικού ομίλου της χώρας, υπάρχουν ταμπέλες που υπενθυμίζουν σε όποιον βγαίνει να κλείνει τα φώτα. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, δεν μου έρχεται στο μυαλό ούτε ένας φορέας του κράτους, ούτε μια εταιρεία, ούτε ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ούτε ένας φορέας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ούτε κάποια οργάνωση των πολιτών, που να κάνουν μια στοιχειώδη οργανωμένη προσπάθεια για την εξοικονόμηση ενέργειας. Βλέποντας τα αυτά από τη σκοπιά του πτυχιούχου ηλεκτρολόγου μηχανικού ή εκείνη του ασχολούμενου με τη στρατηγική επικοινωνίας, το μόνο που μπορώ να πω είναι το εξής: στον τομέα της εξοικονόμησης ενέργειας επικρατεί το πλήρες παράδοξο.

Κάποιος φορέας να ξεκινήσει μια καμπάνια; Το ΤΕΕ; Οι φίλοι του Citroen Deux Chevaux ή του Fiat 500; Κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης; Ένα τμήμα του Μετσοβίου; Κάποια οικολογική οργάνωση;...

Γιατί πάω προς ένα "άσχημο", υβριδικό αυτοκίνητο...

Λίγο πριν τις 6 το πρωί και ακούω ένα λογίδριο στην τηλεόραση, πως, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε μια (λεκτική) παρέμβαση για το περιβάλλον, εμείς οι πολίτες δεν κάνουμε κάτι για την προστασία του. Το Think Positive, αυτό εδώ το ιστολόγιο, ξεκίνησε την πορεία του με την πολύ ευγενή φιλοδοξία, δίνοντας όρκους ότι δεν θα είναι άλλο ένα βήμα γκρίνιας και ατέρμονης κριτικής.

Εδώ και αρκετούς μήνες, η απόφασή μου είναι να στραφώ για το επόμενο οικογενειακό μου αυτοκίνητο σε ένα υβριδικό μοντέλο. (Τώρα πλέον δεν κυκλοφορεί μόνον από έναν κατασκευαστή, άρα αποφεύγω και την έμμεση διαφήμιση). Μεταξύ μας, τώρα, τα μοντέλα που κυκλοφορούν, δεν μπορούν να σταθούν εύκολα σε αυτή την καταιγιστική συζήτηση που γίνεται κάθε μέρα, ως προς το ποια αυτοκίνητα είναι εξαιρετικής αισθητικής και αχαλίνωτης ιπποδύναμης. Αφήστε που, στην Ελλάδα πλέον ο πήχυς έχει ανεβεί στο επίπεδο του Porsche Cayenne.

Σας αναφέρω αυτές τις σκέψεις, γιατί, πρώτον, δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι ηρωικό. Αυτή τη στιγμή, νοιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, π.χ. δεν διανοούμαι να αγοράσω ένα μοντέλο που να έχει διπλάσια κατανάλωση βενζίνης απ' ό,τι ένα υβριδικό. Δεύτερον, κάνοντας ένα μικρό τσεκάρισμα της "εικόνας" μου, "δεν δίνω μία" για όσους πουν ότι οδηγώ ένα αυτοκίνητο που δεν είναι μέσα στα πιο όμορφα και πιο γρήγορα.

Τρίτον, από την μικρή έρευνα που έχω κάνει, καθώς δεν διαθέτω πολύ χρόνο για έρευνα αγοράς, έχω αντιληφθεί ότι τα υβριδικά έχουν και κάποια "κουσούρια", όπως:

-χάνουν χώρους τους οποίους καταλαμβάνουν τα ηλεκτρικά "σύνεργα",

-έχουν λιγότερα "γκάζια" από τα αντίστοιχα συμβατικά,

-πιθανόν σε 2-3 χρόνια να έχει προχωρήσει η υβριδική τεχνολογία, άρα αυτό που θα αγοράσεις τώρα ίσως θα χάσει κάτι από την τιμή μεταπώλησης,

-μάλλον το πληρώνεις κάτι παραπάνω το υβριδικό, οι κατασκευαστές ζητάνε premium.

Στην ιστορία υπάρχει και ένα "ψιλοβρώμικο" μυστικό... Η κόρη μου και ο γιος μου (14 και 13), έχουν "τσιμπήσει" και θεωρούν πολύ καλή μια τέτοια επιλογή, όχι μόνο για την αξία του αυτοκινήτου, αλλά και από την πλευρά του style... Δεν έκανα και πολύ μεγάλη προσπάθεια να τους το "πουλήσω", το επιδίωξα με χαλαρό τρόπο. Αυτό που έχει αξία για τη διήγησή μας, είναι ότι τα παιδιά κατάλαβαν την αξία του να καταναλώνεις το 50-65% της βενζίνης, που θα έκαιγες αν αγόραζες το αντίστοιχο συμβατικό αυτοκίνητο...

Το επιμύθιο σε όλα αυτά είναι αυτό που ανέφερε ο δημοσιογράφος στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή: για το περιβάλλον είμαστε όλο λόγια σε αυτή τη χώρα, δεν υπάρχουν πολιτικές, ούτε πρότυπα προσώπων να μας εμπνέουν... (Για να μην νομίσετε, πάντως, ότι μέσα σ’ αυτή τη ζέστη ήθελα να σας πω ότι έχω στην οικογένειά μου συγκροτημένη πολιτική περιβάλλοντος ή ότι εμπνέω τα παιδιά μου, σε επόμενο post θα σας πω μια άλλη διδακτική ιστορία, όπου την πάτησα και θα πρέπει να κάψω το πτυχίο μου του μηχανολόγου).

Αν, λοιπόν, έχουμε λίγη φωνή από τα ιστολόγια ή τα μετερίζια που βρίσκεται ο καθένας μας καθημερινά, θα πρέπει να πούμε με επιμονή, να σταματήσουν τα λόγια και οι δεκάρικοι για το περιβάλλον και να υποβληθούν πολιτικές μέτρων, που θα είναι ρεαλιστικές και δεσμευτικές. Σε αυτό το εγχείρημα χρειάζεται και μια καμπάνια για την εξοικονόμηση ενέργειας, για να περιορίζει ο καθένας μας κάθε χρόνο την κατανάλωσή του κατά 4-5 kilowatt και 5-6 λίτρα βενζίνης. Κοιτάξτε λίγο γύρω σας και θα καταλάβετε πόσο απλό είναι...

ΥΓ. Δείτε και σχετικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, όχι για το αυτοκίνητο, αλλά για την τραγωδία του ότι οι ηγεσίες μας και η νοοτροπία μας, μας έχουν οδηγήσει σε ένα σημείο, όπου κανένας μας δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον για το στοιχειώδες και αυτονόητο: να κάνει 1-2 απλές κινήσεις, ώστε να μειωθεί κατά τι η ενεργειακή κατανάλωση. Το σχόλιο του Φ. Καρζή κινείται, όπως πάντα, σε υψηλό επίπεδο ανάλυσης, συγκρινόμενο με την απλή σκέψη μου για το υβριδικό αυτοκίνητο.

Το Facebook ενός 23χρονου "βάζει κάτω" το MySpace του R. Murdoch

Η ιστορία του Facebook δείχνει ότι τα social media δεν είναι μόνο μια εκδοχή "reality show στο Internet"... Ότι υπάρχει χώρος για πιο "ψαγμένα" εγχειρήματα, με μεγαλύτερο τεχνολογικό βάθος, όπου μέρος της δύναμής τους προέρχεται από το ότι είναι δημιουργήματα νεαρών, έξω από τα business plan των "διαπλεκομένων" και των "δεινοσαύρων". Η ρομαντική πλευρά του θέματος τελειώνει κάπου εδώ, καθώς υπάρχουν θέματα του Facebook που είναι ανοιχτά στοιχήματα... Καλύτερα να τα δούμε σε ένα άρθρο του Economist.

Το εγχείρημα των social media έχει γοητευτικές πλευρές, αλλά και ζητήματα που θα κριθούν μέσα από τους νόμους της αγοράς. Το story ενός 23χρονου που "συγκρούεται" με τον Murdoch για την κορυφή έχει τη δική του, αυτόνομη γοητεία και αποτελεί ένα καλό ανάγνωσμα για όσους θέλουν να συνδυάσουν τη δράση με τη γνώση, αλλά και στοιχεία της νίκης του νέου απέναντι στο "Γολιάθ".

Πάλι για τους ανώνυμους των blogs και του Internet...

Μια πολύ έντονη συζήτηση γίνεται στις ΗΠΑ για την ανωνυμία στο Internet, μετά το περιστατικό που ξέσπασε με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Whole Foods Market, τον John Mackey, ο οποίος έγραφε –με ψευδώνυμο- σχόλια υπέρ της εταιρείας του. Τα επιχειρήματα της μιας και της άλλης πλευράς θα τα δούμε στη συνέχεια, με πηγή –μεταξύ των άλλων- και άρθρο του περιοδικού Time.

Να σημειώσω ξανά σε αυτό το ιστολόγιο ότι δεν θεωρώ πρόβλημα το γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες bloggers είναι ανώνυμοι. Πρόκειται για μια τάση, η οποία δεν είναι δύσκολο να ερμηνευθεί. Επαναλαμβάνω την θέση ότι θα ήταν επιθυμητή, όχι η μείωση των ανωνύμων bloggers, όσο η αύξηση αυτών που γράφουν με την υπογραφή τους.

Τέλος, να σημειώσω και κάτι που δεν είναι παραδοξολογία: θα ήταν επιπολαιότητα, ίσως και αχαριστία, να θεωρήσω πρόβλημα το ότι τόσοι πολλοί συνέλληνες προτιμούν να κάνουν blogging και να γράφουν σχόλια διατηρώντας την ανωνυμία τους. Και αυτό, γιατί, παρόλο που αυτό εδώ το ιστολόγιο, πειραματικά, δεν έχει βάλει κανένα φραγμό στα σχόλια, όλοι οι ανώνυμοι που έχουν γράψει κάποιο σχόλιο κινούνται σε ένα πλαίσιο που –έστω, υποκειμενικά- θεωρώ ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη διαλόγου: δεν βρίζουμε (χωρίς να σημαίνει ότι είμαστε δέσμιοι του καθωσπρεπισμού), δεν χρησιμοποιούμε τη φιλοξενία του Internet ως ευκαιρία για να "γλείψουμε" τους "κολλητούς" μας ή να "χτυπήσουμε" τους αντιπάλους μας... Α, μην ξεχάσω και τούτο: δεν είναι βλαβερό να πούμε και κάποια καλή κουβέντα για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε και από τους οποίους δεν προσδοκούμε κάποια "αντιπαροχή" στο μέλλον...

Η Ντόρα στην μπλογκόσφαιρα...

Με αφορμή το ενδιαφέρον concept "ενός λεπτού μαζί", η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη "μπήκε" στην μπλογκόσφαιρα. Η κίνηση αυτή είναι αξιοσημείωτη, καθώς ένα από τα πιο ισχυρά πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής κάνει ένα βήμα στην επικοινωνία, το οποίο δεν έχει αποφασίσει ακόμα το 98% των βουλευτών. Ως προς την αξία ή την ουσία της κίνησης της κυρίας Μπακογιάννη, άκουσα δύο εκδοχές:

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΧΗ: το concept δεν έχει ιδιαίτερο βάθος. Η κυρία Μπακογιάννη κάλεσε ένα ετερογενές σύνολο 34 ανθρώπων της κατεστημένης τέχνης, μεταξύ των οποίων πρόσωπα που είχαν επί χρόνια σχέση με την Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ (π.χ., η κυρία Πέμη Ζούνη είναι δις εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με το ΠΑΣΟΚ). Οι απόψεις τους είναι προσωπική έκφραση στο πλαίσιο μιας κοινωνικού χαρακτήρα συνάθροισης, που είναι πολύ δύσκολο να έχουν οποιαδήποτε εφαρμογή.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ: δεν έχει έννοια να εξεταστούν προθέσεις ή να διερευνηθούν κίνητρα. Μια πολιτικός της κεντρικής σκηνής ξεκινά τη διαδικασία της επικοινωνίας με ευρύτερο κοινό, επιλέγοντας το εργαλείο του blog (αξιόλογη τεχνογνωσία και πολύ ενδιαφέρον blog διαθέτει ήδη ο αδελφός της, κύριος Κυριάκος Μητσοτάκης). Η κίνηση αυτή πιθανόν να συμβάλει στην ενίσχυση της διαδικασίας για να λαμβάνουν μηνύματα οι Έλληνες πολιτικοί και από άλλα κανάλια, πέρα από τα media και τους προσωπικούς/κομματικούς μηχανισμούς...

Προσωπικά θεωρώ ότι η πρωτοβουλία της κυρίας Μπακογιάννη είναι ενδιαφέρουσα και θα λειτουργήσει ως "καταλύτης"... Μην περιμένετε εκρήξεις, απλώς θα επιταχυνθεί ο ρυθμός υιοθέτησης νέων καναλιών επικοινωνία πολιτών/πολιτικών. Εδώ θα είμαστε, να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και να διερευνήσουμε τις τάσεις.

ΠΑΣΠ κατά ΑΣΟΕΕ, Εθνικής

Η καινούργια πρυτανική αρχή της ΑΣΟΕΕ (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών -ΟΠΑ- πλέον) οργάνωσε μια εκδήλωση για να καλέσει φίλους του Πανεπιστημίου. Τη χορήγησε η διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, της οποίας ο διευθύνων σύμβουλος κ. Αράπογλου συμβαίνει να είναι κοντά στο ΟΠΑ (συμμετέχει σε Επιτροπές Αξιολόγησης Μεταπτυχιακών, ή κάτι αντίστοιχο). Την ημέρα της εκδήλωσης, η ΠΑΣΠ του ΟΠΑ έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία καλούσε φοιτητές να παραστούν στο χώρο της εκδήλωσης, προκειμένου να δηλώσουν δυναμικά την αντίθεσή τους στην παρουσία του ιδιωτικού κεφαλαίου μέσα στα Πανεπιστήμια.

Δεν χρειάζονται κοσμητικά επίθετα, ούτε "χρωματισμός" των λέξεων. Ο παραλογισμός είναι προφανής... Μιλάμε για το νέο πρύτανη Γρηγόρη Πραστάκο, έναν καθηγητή που προσπαθεί αγωνιωδώς για το καλύτερο και έχει δώσει δείγματα γραφής, "χτίζοντας" το Διεθνές Μεταπτυχιακό του ΟΠΑ, το οποίο είναι από τα καλύτερα του κόσμου. Μιλάμε επίσης για το ΟΠΑ: το καλύτερο, μάλλον, ελληνικό πανεπιστήμιο. Χιλιάδες οικογένειες, αυτές για τις οποίες υποτίθεται ότι νοιάζονται ορισμένες φοιτητικές νεολαίες, θα ήταν ευτυχισμένες αν το παιδί τους κατάφερνε να φοιτήσει σε αυτό το πανεπιστήμιο, που σε κάποιο βαθμό έχει διασωθεί από την διαρκή υποβάθμιση των υπολοίπων...

Η σχέση μου με την υπόθεση κινείται καθαρά στο επίπεδο του προσωπικού ενδιαφέροντος. Η όποια συνεργασία μου με το ΟΠΑ (και με το Μετσόβιο, από το οποίο έχω αποφοιτήσει) βρίσκεται μόνο σε εθελοντική διάσταση. Στην εκδήλωση, λοιπόν, ήταν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, αλλά δεν είδα τα "μεγάλα ονόματα" του καπιταλισμού. Δυστυχώς, έλειπαν και κάποιοι νεώτεροι από το χώρο των φοιτητών, που θα έδιναν τον τόνο της "γέφυρας των γενεών", αλλά και την αίσθηση ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που παίρνει ζωή μόνο με την ενεργή συμμετοχή των νέων.

Είμαι βέβαιος ότι η νέα πρυτανική αρχή θα πάρει πρωτοβουλίες, ώστε να περιοριστεί αυτός ο παραλογισμός, όπου κάποιες μικρές μειοψηφίες, με την ανοχή –βεβαίως, βεβαίως- όλων των άλλων, έχουν οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα... Το γνωρίζω ότι είναι δύσκολο. Όλοι οι γύρω-γύρω έχουμε συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις των μειοψηφιών. Δεν μιλάμε, δεν λαλάμε, γιατί κι εμείς έχουμε κάποιες "μισοτελειωμένες δουλειές" σε εξέλιξη... Επειδή, όμως, τα πράγματα έχουν φθάσει σε οριακό σημείο, είναι πολύ πιθανόν κάποιοι να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, με πολύ πιο δυνατή "φωνή" από αυτήν που διαθέτει τούτο εδώ το ιστολόγιο..

Κύριε Πραστάκο, καλή επιτυχία...

"Λιθοβολισμός" της πολιτικής επικοινωνίας (Ι)

"Οι τρεις πυλώνες της αποδιάρθρωσης του πολιτικού συστήματος της χώρας είναι τα media, οι δημοσκοπήσεις και η πολιτική επικοινωνία", είπε -περίπου- σε πρόσφατη εκδήλωση του περιοδικού "Μεταρρύθμιση" ο γνωστός δημοσιογράφος Ριχάρδος Σωμερίτης. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η σκέψη ότι στην Ελλάδα υπάρχει "υπερκατανάλωση" media και δημοσκοπήσεων, ενώ -κατά τη δική μου αίσθηση- "υποκατανάλωση" πολιτικής επικοινωνίας... Στοιχεία δεν θα βρούμε, υπάρχει, όμως, πληθώρα ενδείξεων. Το "τελικό αποτέλεσμα" που δείχνουν αρκετοί πολιτικοί οργανισμοί και ορισμένα πολιτικά πρόσωπα, δίνει επιχειρήματα σε όσους θα έλεγαν ότι υπάρχει έλλειμμα επαγγελματικής υποστήριξης πολιτικού consulting.

Μια τέτοια συζήτηση είναι αρκετά δύσκολο να γίνει οργανωμένα, καθώς στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές διαφορετικές αντιλήψεις περί του τι είναι η πολιτική επικοινωνία, όπως, π.χ.:
-ένα σύστημα "ενδιάμεσων" για την παρουσία στα media,
-ένα πρόσωπο που κάνει μόνο consulting σε θέματα υψηλής πολιτικής και ενδεχομένως δίνει/επιβάλλει "έτοιμες" πολιτικές θέσεις στον πολιτικό,
-ένας πόλος παραγωγής του δημιουργικού μιας καμπάνιας, που αναλαμβάνει μετά την εφαρμογή της (π.χ. σε σποτάκι) και οργανώνει εκδηλώσεις,
-ένας μηχανισμός οργάνωσης υποστηρικτών σε μεγάλες εκλογικές περιφέρειες,

-ένα πρόσωπο που γράφει ατάκες για να τις πει ο πολιτικός -κατά κανόνα στην τηλεόραση.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές και αρκετές απόψεις για όλα αυτά... Πάντοτε, όμως, είναι χρήσιμο να δούμε τι γίνεται σε ποιο "ηλικιωμένες" δημοκρατίες και σε πιο μεγάλες αγορές. Και τα δύο παίζουν το ρόλο τους... Και η παράδοση μιας δημοκρατίας που έχει δημιουργήσει τεχνογνωσία, προϊστορία, case studies, διαθέτει και κάποιους "σοφούς" που θυμούνται ωραίες ιστορίες πολιτικής επικοινωνίας από το '70 και το '80, από επιτυχίες και fiascos. Εχει σημασία, όμως, και το μέγεθος της πολιτικής αγοράς, από την άποψη ότι υπάρχουν budgets για να υποστηρίξουν την επιβίωση μιας επαγγελματικής προσέγγισης της πολιτικής επικοινωνίας. Να δημιουργηθούν στελέχη και να έχουν τη δυνατότητα εταιρείες να πραγματοποιήσουν επενδύσεις. Να αναπτυχθούν ακαδημαϊκές σπουδές, όχι εν κενώ, αλλά σε αλληλεπίδραση με πραγματικές ασκήσεις πολιτικής επικοινωνίας...

Τον τελευταίο καιρό μελέτησα με ενδιαφέρον την υπόθεση του Alastair Cambell (γνωστού συμβούλου του Blair), το viral marketing του Obama, την τοποθέτηση του Gordon Brown, που πηγαίνει το εκκρεμές στην αντίθετη κατεύθυνση σε σχέση με τον Blair, το "γαϊτανάκι" ανάμεσα στην Hillary και τον Bill Clinton. Ξαναδιάβασα ένα κείμενο, που αναφέρεται στο πώς ο Robert Kennedy, σε μια δραματική βραδυά, έσκισε τις εισηγήσεις των συμβούλων του και αντιμετώπισε οργισμένους μαύρους της Alabama απαγγέλοντας δύο στίχους από τον Αισχύλο... Επειδή ετοιμάζω πολλές κούτες για μετακόμιση, βρήκα "Το τέλος της μικρής μας πόλης" του Δημήτρη Χατζή, όπου υπάρχει το καταπληκτικό διήγημα "Η διαθήκη του καθηγητή". Τις επόμενες μέρες θα διαβάσω για πολλοστή φορά αυτό το διήγημα και θα "κλέψω" χρόνο για μερικές παραπάνω σκέψεις ως προς τον "λιθοβολισμό" της πολιτικής επικοινωνίας...

Μαντέψατε σωστά, το ζητούμενο δεν είναι τι κάνουν στην Ουάσινγκτον ή στο Λονδίνο, αλλά εάν στα δικά μας μπορούμε να πάμε μερικά βήματα παραπέρα. Και, τέλος, είναι ανοικτή η δυνατότητα "λιθοβολισμού" των πάσης φύσεως πολιτικών-επικοινωνιακών συμβούλων, αλλά θα ήταν το ίδιο υπερβολικό με το να εξοστρακίζονταν όλοι οι πολιτικοί ή να "φιμώνονταν" σύμπαντες οι δημοσιογράφοι.

Ποιοι λήστεψαν τη γεωργιανή οικιακή βοηθό;

Μια γνωστή –από το χώρο της τέχνης- οικογένεια, που είναι χαμηλών τόνων και δεν είναι πλούσια, ασχολήθηκε επί 2-3 μέρες για να βοηθήσει μια πρώην οικιακή βοηθό, η οποία έπεσε θέμα ληστείας. Δύο τύποι άρπαξαν την τσάντα από την Γκραζένα -υποθετικό το όνομα-, της πήραν 2.000 ευρώ και την χτύπησαν στο κεφάλι με πέτρα. Η οικιακή βοηθός μπήκε νύχτα στο νοσοκομείο και εγχειρίστηκε στις 5 το πρωί... Οι Έλληνες ασχολήθηκαν μαζί της από διάθεση αλληλεγγύης, δεν δουλεύει στο σπίτι τους πλέον.

Την ίδια στιγμή ο αδελφός της Γκραζένα βρίσκεται στη φυλακή, ως παράνομος μετανάστης. Πριν δύο μήνες είχε μπει στη φυλακή και ο σύζυγος της κοπέλας, γιατί υπήρχε ένα πρόβλημα με τα χαρτιά του...

Το 10-15% των κατοίκων της χώρας είναι οικονομικοί μετανάστες. Δουλεύουν στα σπίτια μας, στα γραφεία μας, στα εστιατόρια που τρώμε, στα ξενοδοχεία που καταλύουμε... Χάρη σ' αυτούς και μόνο η Ελλάδα συνεχίζει να έχει αγροτική παραγωγή. Και, πάνω απ' όλα, τους εμπιστευόμαστε τους γονείς μας και τα παιδιά μας.

Το περιστατικό στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας μας έδειξε μετανάστες που είχαν υποπέσει σε παραβατική συμπεριφορά. Η συντριπτική πλειοψηφία, όμως, των οικονομικών μεταναστών είναι οικονομικά ενεργοί συνάνθρωποί μας. Απολύτως απαραίτητοι για να ζήσει η κοινωνία μας. Η περίπτωση της Γκραζένα δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ πιθανόν να βρίσκονται απροστάτευτοι, "χάρη" στην αστυνομία που έχουμε, με τα πολύ γνωστά αντανακλαστικά... Όταν 1-1,5 εκατομμύριο κάτοικοι αυτής της χώρας είναι χωρίς στοιχειώδη προστασία των δικαιωμάτων τους, τότε αυξάνονται οι αδικίες και, πιθανόν, οι μηχανισμοί παροχής "προστασίας".

Χώρες της Ευρώπης με μεγάλη εμπειρία στην μετανάστευση έχουν να μας διδάξουν πολλά. Η Ελλάδα έχει αργήσει πολύ...

Πρωτιές για την Ελλάδα που είναι αχρείαστες

Η Ελλάδα διαθέτει ορισμένες "πρωτιές" που δεν την κολακεύουν. Οι συνέπειες δεν "ρυτιδώνουν" μόνο την εικόνα της χώρας... Επιβαρύνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών, ενώ, τελικά, πλήττουν κατά κανόνα τους πιο αδύνατους από αυτούς. Ορισμένα παραδείγματα τέτοιων "υπερήφανων" επιτυχιών είναι χαρακτηριστικά:

-η Ελλάδα είναι πρώτη σε συχνότητα και σε θύματα οδικών ατυχημάτων (κρατάει χρόνια αυτή η πρωτιά στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης)

-πρώτη στο κατά κεφαλήν κάπνισμα,

-πρώτη στους δείκτες παχυσαρκίας και υπέρβαρων ατόμων,

-πρώτη στην πολυφαρμακία,

-πρώτη (και με διαφορά) στην κατά κεφαλήν δαπάνη για τυχερά παιγνίδια (χωρίς να υπολογίζονται οι παράνομες μπαρμπουτιέρες),

-μεταξύ των πρώτων στους δείκτες της διαφθοράς,

-πρώτη στο σνομπάρισμα του Internet (...δόξα τω Θεώ, αυτό προκύπτει από πολλούς δείκτες).

Οι προεκλογικές καμπάνιες αποτελούν ενίοτε ευκαιρία να τίθενται τέτοιου είδους προβληματισμοί... Εφόσον, βεβαίως, η μάχη γίνεται βάσει προγραμμάτων και εφόσον το περιεχόμενο ξεπερνάει τα στενά όρια των οικονομικών παροχών και των διορισμών. Τα social media με το δυναμισμό τους μπορούν να πιέσουν, ώστε να μπουν στο δημόσιο διάλογο θέματα που έχουν διαφύγει από την agenda των κομμάτων εξουσίας.

Μια χώρα όπως η Ελλάδα έχει χαρίσματα και παραδόσεις που μπορούν -μετά από συνειδητοποίηση της ζημιάς που κάνουν τέτοιες "πρωτιές"- να περιορίσουν τέτοια φαινόμενα παραίτησης... Τώρα που θα κάνουμε κάποιες ωραίες διαδρομές για τις διακοπές μας, θα συναντήσουμε όμορφα μέρη, που θα μας δώσουν την ευκαιρία να σκεφτούμε ότι αξίζει μια οργανωμένη προσπάθεια για πιο υγιεινή ζωή, λιγότερες δήθεν "μαγκιές", πιο υψηλή αισθητική, ισχυρότερο ενδιαφέρον για την ποιότητα ζωής, τη δική μας και του διπλανού μας.

Μια Κλεμμένη Ιστορία

Η Λίνα Βασιλοπούλου αποφάσισε να πλουτίσει το καλοκαίρι μας με ένα βιβλίο, από αυτά που τα ξεκινάς να τα φυλλομετρήσεις και καταλήγεις να τα ρουφήξεις…

Το Παρίσι, τα media και –λίγο- η Πάτρα είναι από τα πράγματα που η συγγραφέας φέρνει μέσα της… Προσθέστε και μια μεγάλη δόση μεταπολίτευσης και θα πάρετε μια ζωντανή ιστορία, πολύ καλή για την παραλία , αλλά και για την βεράντα.

Το βιβλίο "Μια Κλεμμένη Ιστορία" (Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις) είναι το πρώτο της έργο. Η Λίνα Βασιλοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία, μαθήτευσε στο Canal +, δούλεψε στην ΕΡΤ, τον Αθήνα 98,4, το περιοδικό STATUS και το Marie Claire. Σήμερα διευθύνει τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Best 92,6 και Εν Λευκώ 87,7.

"Αν θέλεις να το πάμε μαζί με σχέση συνενοχής και αποδοχής, εδώ είμαι"

Δεν χρωστάει ο Ντέμης, αλλά οι πολίτες έχουν πληρώσει 300 εκατ. ευρώ...

"Δεν χρωστάει η ΑΕΚ", είπε χθες ο Ντέμης Νικολαϊδης και εννοούσε ότι η ΠΑΕ οφείλει 13 εκατομμύρια ευρώ από τη ρύθμιση του άρθρου 44. Το μεγάλο θέμα είναι οι χαριστικές ρυθμίσεις ή επιχορηγήσεις που έχουν γίνει σε όλες τις ισχυρές ομάδες (Ολυμπιακός μετά Κοσκωτά, ΠΑΟ για γήπεδο Βοτανικού, ΠΑΟΚ κάθε τρεις και λίγο, Άρης που ζει χωρίς μετόχους, Νέος Πανιώνιος για αγάπη του Μπέου, κλπ). Ένας πρόχειρος υπολογισμός λέει ότι πρέπει να ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια ευρώ...

Πρόκειται για την αποθέωση του πελατειακού κράτους. Υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι, πολιτευτές συνωστίζονται για να χαρίσουν λεφτά του φορολογούμενου στις υποτιθέμενες Ανώνυμες Εταιρείες, αρκετές εκ των οποίων διαθέτουν και στρατό από 500-1.000 χούλιγκανς, οι οποίοι παρανομούν, βιαιοπραγούν κλπ...

Το παλιό σύνθημα "λεφτά για βούτυρο και όχι για κανόνια" ήταν λίγο ρομαντικό, ωστόσο δεν είναι εξωπραγματικό ένα αίτημα να σταματήσει η σκανδαλώδης επιχορήγηση ποδοσφαιρικών ομάδων, την ώρα που τα δημόσια σχολεία καταρρέουν, το πράσινο συρρικνώνεται, τα δάση καίγονται, δεν υπάρχουν χώροι να αθληθούν τα παιδιά στη γειτονιά. Το παραδοσιακό σύστημα νομής της εξουσίας (πολιτικοί, media, κλπ) θεωρεί δεδομένο ότι αυτά τα 300 εκατομμύρια έπρεπε να χαριστούν σε ποδοσφαιρικές εταιρείες. Τώρα που "ανοίγει" το παιγνίδι, με ανεξάρτητες φωνές μέσα από τα social media και "εκτοξεύονται" μούντζες κατά των πολιτικών για την Πάρνηθα, είναι ενδιαφέρον να δούμε, αν θα υπάρξει πίεση. Πίεση, ώστε να σταματήσει η τόσο χοντροκομμένη απομύζηση πόρων της κοινωνίας υπέρ ολίγων ισχυρών του θεάματος, που παίζουν αντιπαιδαγωγικό ρόλο...

Ο Lessig κατά της διαφθοράς

Ένας άνθρωπος που έδωσε μια σημαντική εφαρμογή στα social media και στο blogging, ο Lawrence Lessig, νοιώθει την ανάγκη να αφιερώσει τη δράση του στον αγώνα κατά της διαφθοράς…

Επειδή οι κατάλογοι που λένε ότι αυξάνεται η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι κατ' ανάγκην ψευδείς, είναι χρήσιμο να δούμε την οπτική μιας προσωπικότητας που, αντί να ασχολείται με τις δάφνες της, προτιμά να «πέσει με τα μούτρα» σε ένα τόσο «μπανάλ» -για πολλούς- θέμα…

Οι μούντζες στο Σύνταγμα τρόμαξαν τους πολιτικούς

O Αλέκος Παπαδόπουλος, ένας πολιτικός που έχει πάρει αρκετές φορές το ρίσκο να λέει την άποψή του κόντρα στο κόμμα του, δήλωσε εντυπωσιασμένος από την σημαντική εκδήλωση της Κυριακής 8 Ιουλίου για την Πάρνηθα, ωστόσο σημείωσε ότι είναι βαθιά προβληματισμένος. Τον προβλημάτισαν οι φωτογραφίες που είδε στις εφημερίδες με τις μούτζες προς την πλευρά του Κοινοβουλίου.

"Με τρόμαξε η συγκέντρωση στο Σύνταγμα" είπε, προλογίζοντας εκδήλωση του περιοδικού "Μεταρρύθμιση" (10-07-2007). "Οι άνθρωποι που ήταν εκεί δεν ήταν ούτε ακροδεξιοί, ούτε αναρχικοί. Είμαι σίγουρος ότι είναι άνθρωποι προβληματισμένοι, που έχουν κοινωνική δράση, άτομα που αρκετά από αυτά μπορεί να προέρχονται από το μεσαίο χώρο. Ηταν πολίτες που το ξέρω ότι έχουν συνείδηση, έχουν πρόθεση να βοηθήσουν μια συλλογική προσπάθεια" (το ρεπορτάζ είναι από δικές μου σημειώσεις για το Think Positive).

"Με προβλημάτισε", συνέχισε ο Αλέκος Παπαδόπουλος, "ότι οι μούντζες στράφηκαν εναντίον του Κοινοβουλίου, που είναι το σύμβολο της βαθιάς Δημοκρατίας. Με ανησυχεί η κλονισμένη αξιοπιστία του Κοινοβουλίου". Τη βαθιά του ανησυχία για τις μούντζες εξέφρασε και ο δημοσιογράφος Ριχάρδος Σωμερίτης, που ήταν ομιλητής στην ίδια εκδήλωση.

Στη συνέχεια ο Αλέκος Παπαδόπουλος ήταν πολύ σκληρός για τη ληστεία που έχει κάνει το πολιτικό σύστημα και οι σημερινές γενιές των ενήλικων στην περιουσία των επόμενων γενιών (επειδή το θέμα αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, επιφυλάσσομαι για επόμενο post).

Και εμένα, τον ιστολόγο αυτού του blog, δεν μου αρέσουν οι μούντζες... Ωστόσο, αν πρέπει κάποιος να πάρει μια πρωτοβουλία, αγαπητέ κ. Παπαδόπουλε και αγαπητέ –και συμπατριώτη- Ριχάρδε, δεν είναι οι νέοι που μούντζωσαν. Η μούντζα είναι μια πράξη υπερβολής, οργής ή αγένειας, διαλέγεις ό,τι θέλεις. Το κάψιμο της Πάρνηθας, όμως, και οι συνεχείς καταπατήσεις δασών είναι άγρια κλοπή, την οποία υφίστανται αυτοί που μούντζωναν και όλη η κοινωνία...

Πρακτικά λοιπόν, αν πρέπει κάτι να γίνει από τους λίγους –ή περισσότερους- πολιτικούς που έχουν φιλότιμο και όραμα, είναι να μην μείνουν στο αγενές της μούντζας... Το καλύτερο που έχουν να κάνουν αυτοί οι πολιτικοί, είναι να κάνουν το πρώτο βήμα για να συναντήσουν την πλειοψηφία των ανθρώπων που πήγαν στο Σύνταγμα. Τα πρώτα βήματα πρέπει να τα κάνουν οι όποιοι σοβαροί πολιτικοί και να δηλώσουν με έμφαση ότι θέλουν την επικοινωνία αυτή για να ακούσουν, όχι για να μιλήσουν...

Γνωρίζω ότι υπήρχαν πολιτικοί, από εκείνους που έχουν δώσει δείγματα σοβαρότητας και συνέπειας, που σκέφτηκαν να πάνε στο Σύνταγμα, αλλά φοβήθηκαν μήπως γίνονταν αντικείμενο "γιούχας"... Η γνώμη μου είναι ότι έπρεπε να πάρουν το ρίσκο, αφού πράγματι ήθελαν να πάνε ως απλοί πολίτες και είχαν αποφασίσει ότι δεν επρόκειτο να μιλήσουν σε καμμιά κάμερα...

Χάθηκε μια ευκαιρία για συνάντηση, αλλά δεν χάθηκε η δυνατότητα... Οι πολιτικοί που αντιλαμβάνονται ότι οι κομματικοί μηχανισμοί και η τηλεόραση τους έχουν αποξενώσει από τις πραγματικές διεργασίες της κοινωνίας, μπορούν να δημιουργήσουν και άλλες ευκαιρίες. Και, υποθέτω ότι οι ανήσυχοι πολίτες, πριν μουντζώσουν κάποιον όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος, θα του μεταφέρουν την οργή τους, θα τα "ψάλλουν" στους πολιτικούς, θα πουν τα αιτήματά τους... Μετά, μπορεί να μην χρειαστεί να επιστρατεύσουν τη μούντζα σε αυτή τη συνάντηση, γιατί θεωρώ βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που πήγαν στο Σύνταγμα, έχουν επίπεδο, επιχειρήματα, κουλτούρα και αγωγή.

No post today...

Για να παραφράσω λίγο τους Herman's Hermits -τους οποίους μπορείτε να ακούσετε και να δείτε εδώ- "no post today"...

Η αίγλη και ο μύθος των blogs, μετά την Πάρνηθα

Σήμερα Δευτέρα, οι περισσότερες εφημερίδες αναφέρονται στο κύριο θέμα τους στην συγκέντρωση του Συντάγματος για την Πάρνηθα, που την αποδίδουν κατά βάσιν στα blogs. Αντίστοιχη αναφορά υπήρξε χθες σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές...

Δεν θα ψάξω ούτε για σκοπιμότητες, ούτε θα τα αποδώσω στις θετικές συγκυρίες... Η τόσο ευρεία αναφορά από τα συμβατικά media, από μόνη της δηλώνει αναγνώριση της δυναμικής των social media και του blogging. Ακόμα και οι σκληροί επικριτές των "παλιών" media παραδέχονται ότι ένα φαινόμενο, μια εξέλιξη αρχίζει να "μετράει" όταν καταγράφεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα Μέσα.

Να πάρουμε τη θετική πλευρά όλων αυτών... Παρότι σε μια από τις συγκεντρώσεις των τελευταίων ημερών, στην οποία ήμουν παρών, ο αριθμός των παρευρισκομένων δεν ήταν πάνω από 60-70, οι "κεραίες" των media και του πολιτικού συστήματος έχουν "πιάσει" ότι κάτι τρέχει με τα blogs. Πως υπάρχουν ομάδες πολιτών που έχουν αιτήματα, τα οποία εκφράζουν καλύτερα μέσα από το Internet, απ' ότι μέσα από τις παραδοσιακές δομές των κομμάτων, των τοπικών συλλόγων, κλπ.

Υπάρχει και κάτι άλλο: αν γίνονταν μόνο οι συγκεντρώσεις, τότε μάλλον θα περνούσαν απαρατήρητες, καθώς ο αριθμός των συμμετεχόντων δεν ήταν μεγάλος... Ο συνδυασμός, όμως, διαδικτυακής καμπάνιας, συμμετοχής σε διάλογο αρκετών blogs και παρουσίας στις συγκεντρώσεις, δημιουργεί ένα "μίγμα", ένα άθροισμα, που ξεπερνά κατά πολύ το αποτέλεσμα κάθε μεμονωμένης ενέργειας.

Ασφαλώς υπάρχει και ένα στοιχείο μύθου, όπως σε κάθε τι καινούργιο... Το υφαίνουν, μεταξύ των άλλων, αυτοί που το φοβούνται, οι άλλοι που θα ήθελαν να το ελέγξουν, κάποιοι τρίτοι που δεν το κατανοούν... Δεν είναι κακό αυτό. Είναι αναμενόμενο και είναι μέσα στο παιγνίδι... Όσοι έχουν γνώμη σε αυτή τη χώρα, καλό είναι να γνωρίζουν ότι αν κάνουν μια έρευνα κοινής γνώμης που θα "βγάζει" ότι το 51% των κατοίκων της χώρας είναι υπερ των αυθαιρέτων, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήσουν τα αυθαίρετα να αυξάνονται... Γιατί μπορεί να υπάρξει μια δυναμική αντίδραση όσων θεωρούν απαράδεκτη την ανοχή στην αυθαίρετη δόμηση. Π.χ., να γίνει κινητοποίηση μέσω blogs 40-50.000 πολιτών, με τέτοια δυναμική που να αποδειχθεί πολύ ισχυρή απέναντι στο 51% της έρευνας κοινής γνώμης.

Εξοστρακισμός της Ακροπόλεως από τα 7 θαύματα

Η ψηφορορία για την ανάδειξη των 7 θαυμάτων θα μπορούσε να θεωρηθεί μια διαδικασία, στην οποία η Ελλάδα δεν ήθελε να εμπλακεί για να κινητοποιήσει κόσμο που θα ψήφιζε την Ακρόπολη των Αθηνών. Μια άλλη εκδοχή είναι η εξής: σε ένα ακόμα ζήτημα εικόνας της χώρας, οι ηγεσίες της Ελλάδας απέφυγαν ή αμέλησαν να δηλώσουν 'παρών'.
Η εικόνα της Ελλάδας στη διεθνή κοινότητα είναι ζήτημα τύχης και κατανάλωσης των κεφαλαίων του παρελθόντος...
Πέρα από τους bloggers που ασχολούνται με τα στοιχειώδη της διαβίωσης (αξιοπρεπής αμοιβή, ποιότητα αγαθών, προστασία δασών κλπ), θα ήταν ευχή να δούμε και ιστολόγους, που θα σηκώσουν φωνή για να γίνει οργανωμένη προσπάθεια σε σχέση με την εικόνα της χώρας. Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα δεν έχει πολλούς πόρους (resources) για να 'κυνηγήσει' όλα τα θέματα που μάθαμε με υπερβολές στα σχολικά βιβλία της ιστορίας. Ωστόσο είναι ζήτημα αυτοπεποίθησης των κατοίκων αυτής της χώρας και αξιοπρέπειας των φίλων της Ελλάδας στο εξωτερικό, να σχεδιασθεί ένα στοιχειώδες πλάνο για το το brand της Ελλάδας.

Ακραία blogs πηγαίνοντας προς τις εκλογές...

Έχοντας περάσει από αυτό που ήταν κάποτε η "βαριά βιομηχανία" της πληροφόρησης, δεν φοβάμαι να ανοίγει το "παιχνίδι", ούτε είμαι ξένος με τα ακραία φαινόμενα δημοσιοποίησης παντελώς μη τεκμηριωμένων πληροφοριών. Ίσως πιο ενδιαφέρον για την ελληνική μπλογκόσφαιρα θα είναι η πιθανότητα να ανοίξουν, ενόψει των εκλογών, 10 - 15 blogs, που θα έχουν ως "στόχο" κάποιο πολιτικό πρόσωπο ή κάποιο κόμμα.

Άρα, το θέμα δεν είναι τόσο να μην ξεφύγουμε από κάποιο μέτρο ή κάποια ρύθμιση, που, άλλωστε, δεν υπάρχει. Το κύριο ζήτημα είναι ότι μπορεί να δημιουργηθούν "προϊόντα", που κατασκευάζονται με προχειρότητα, με μοναδικό στόχο να κάνουν ζημιά σε κάποιον. Επίσης είναι πιθανόν να δημιουργηθούν blogs "στο πόδι" για να χτυπήσουν κάποιο άλλο blog που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θεωρείται ότι κάνει ζημιά σε ένα κόμμα, ένα πρόσωπο κλπ. Παρόμοιες σκηνές έχουν εκτιλυχθεί πολλές φορές στα συμβατικά media...

Δεν υπάρχει, πάντως, λόγος για φόβο ή ανησυχία. Η πιο πιθανή παρενέργεια από το ξεφύτρωμα τέτοιων blogs, είναι ότι θα ενισχύσουν τις φωνές κάποιων για τις "βλαβερές συνέπειες του άναρχου blogging". Η θετική πλευρά είναι ότι όλη αυτή η φασαρία και η δημοσιότητα για τα blogs, πιθανόν να προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ένα ευρύτερο κοινό, που –πώς να το κάνουμε- δεν έχει κατακλύσει ακόμα τα ελληνικά ιστολόγια...

Ζώντας το μέλλον του Internet και του blogging

"Κλέβω" μια παρουσίαση του ΜΙΤ για το μέλλον της επικοινωνίας και του Internet. Να ρίξουμε, έστω, μια "κλεφτή" ματιά...

Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε στερεότυπα ("το μέλλον είναι εδώ", κλπ). Οι εξελίξεις τρέχουν και το Internet, τα social media, το blogging δεν είναι μόνο για χομπίστες... Αφορούν τη δουλειά μας και τη ζωή μας...

Πάρνηθα, η χθεσινή συγκέντρωση bloggers στο Πεδίο του Άρεως

Ζωντανή κι ενδιαφέρουσα ήταν η χθεσινή συγκέντρωση bloggers στο Πεδίο του Άρεως με πρωτοβουλία του blog anadasosi, για την προστασία της Πάρνηθας. Η συζήτηση ήταν ζωηρή και οι συγκεντρωμένοι έδειξαν ότι αναζητούν τρόπους να μετασχηματίσουν το ενδιαφέρον τους σε πράξη και αποτέλεσμα.

Απ' όσα ειπώθηκαν, κατά την γνώμη μου, έρχονται στην επιφάνεια μια σειρά θέματα, ορισμένα εκ των οποίων έχουν σημειωθεί σε προηγούμενά μου posts. Επιγραμματικά, μπορούμε να πούμε τα εξής:

- Ο μετασχηματισμός της διαδικτυακής ενέργειας των blogs σε δράσεις της πραγματικής ζωής (συναντήσεις, καμπάνιες, πρωτοβουλίες, κλπ) θέλει και άλλη προετοιμασία, καθώς δεν είναι εύκολη η μετάβαση από την οθόνη του P/C στην πλατεία ή στις πλαγιές της Πάρνηθας.
- Τα blogs ανοίγουν ευκαιρίες για να "βρεθούν" οι πολίτες που ενδιαφέρονται για ένα θέμα (λ.χ. αναδάσωση), οι οποίοι θα ήταν δύσκολο να βρουν ο ένας τον άλλον με τις παραδοσιακές μεθόδους (τοπικοί σύλλογοι, περιβαλλοντικές οργανώσεις, κλπ).
- Η γνώση διακινείται πιο εύκολα, καθώς πριν την φυσική συνάντηση, γίνεται κάποια ζύμωση που επιτρέπει να διαμορφωθούν οι βασικές κατευθύνσεις (ναι ή οχι στην αναδάσωση, ποια μέθοδος αναδάσωσης είναι καλύτερη, κλπ).

Εχει μεγάλη σημασία να στηρίξουμε και τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες που αφορούν την αποκατάσταση της Πάρνηθας. Το σκίτσο του Α. Πετρουλάκη στην "Καθημερινή" και το πρωτοσέλιδο άρθρο της ίδιας εφημερίδας για τον ρόλο Σουφλιά, δείχνουν ότι, μπορεί μεν η κυβέρνηση να έκανε μια καλή ντρίμπλα βάζοντας τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ ως επικεφαλής της αναδάσωσης, ωστόσο το θέμα δεν έχει λήξει: ενδοκυβερνητικές αντιδράσεις και αδυναμίες της κρατικής μηχανής, όχι μόνο αφήνουν ρόλο στις πρωτοβουλίες των πολιτών, αλλά αντίθετα αυτές είναι απολύτως απαραίτητες.

Η προϊστορία έχει αποδείξει ότι η Ελλάδα δεν έχει μνήμη... Πιστέψτε με, έχω παρακολουθήσει από κοντά πολλές φυσικές καταστροφές και κρίσεις από το 1980 και μετά και η κύρια παράμετρος είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις υπήρξαν υποσχέσεις, εξαγγελίες, όρκοι την ώρα της καταστροφής για αποκατάσταση, "δεσμεύσεις" που ξεχάστηκαν λίγες μέρες μετά.

Οι bloggers έχουν το χώρο, την πολυτέλεια, τη διάθεση να ενισχύσουν αυτό που είναι εν ανεπαρκεία: τη μνήμη... Τον Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη, κλπ, να ελέγξουμε την υλοποίηση των εξαγγελιών που έγιναν για την αποκατάσταση της Πάρνηθας.

Χάος ή/και τάξη στην μπλογκόσφαιρα;

Αξίζει να αναδειχθεί το ερώτημα που υπέβαλε ως σχόλιο ο BioLogos στο σημείωμά μου "Ενωτικά, και όχι πολυδιάσπαση για την Πάρνηθα". Το σχόλιό του έχει ως εξής:

"Το σχόλιο μου είναι λίγο άσχετο αλλά κινείται στον προβληματισμό για τα μπλογκς. Όπως βλέπουμε με το θέμα της αναδάσωσης η διάχυση της πληροφορίας ήταν αστραπιαία. Αλλά τι γίνεται αν μια λανθασμένη πληροφορία γίνει ευρέως αποδεκτή ως γεγονός που δεν επιδέχεται αμφιβολίας; Μπορούν μερικοί μπλόγκερς να λειτουργήσουν ρυθμιστικά σε μια τέτοια περίπτωση ή θα παρασυρθούν από το data-flow;".

Η πρώτη αντίδρασή μου, σε συνέχεια του σημειώματος "Ενωτικά και όχι πολυδιάσπαση για την Πάρνηθα", τοποθετείται στα παρακάτω σημεία:

1. Για ένα θέμα όπως η αναδάσωση, σε μια οργανωμένη κοινωνία υπάρχουν 2-4 το πολύ υπεύθυνοι τεχνικοί φορείς, που θα έχουν το βάρος της επιστημονικής γνώσης και το κύρος από την προηγούμενη ιστορία τους (των φορέων) για να κάνουν τοποθετήσεις. Δυστυχώς ο "συντεχνιασμός" και ο κομματισμός δεν έχουν επιτρέψει σε πολλούς τέτοιους φορείς να διατηρήσουν το κύρος τους. Εμείς, όμως, θα πρέπει να το ξανανακαλύψουμε και να τους υποχρεώσουμε να βρεθούν στο ύψος των περιστάσεων.

2. Για ένα θέμα όπως η αναδάσωση, θα έχουν αναδειχθεί 5-10 προσωπικότητες, που έχουν το κύρος να βάλουν κάποια πράγματα στη θέση τους... Στη νέα κατάσταση μεταξύ αυτών θα είναι και bloggers, που σιγά-σιγά αναδεικνύονται στους διανοούμενους της εποχής μας... Στις προσωπικότητες αυτές ΔΕΝ ανήκουν 15-20 συνδικαλιστές (πυροσβέστες, κλπ) που βγαίνουν στην τηλεόραση, καθώς έχουν αναδειχθεί μέσα από την διεκδίκηση επιδομάτων για τους ψηφοφόρους τους και είναι μέρος της διάλυσης της κρατικής μηχανής.

3. Για ένα θέμα όπως η αναδάσωση, η κοινωνία θα έπρεπε να δει ορισμένους ηγέτες της (πνευματικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς, θρησκευτικούς, κλπ) να παίρνουν θέση και να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, να βάζουν μια τάξη στον τεράστιο όγκο της πληροφορίας και να παίρνουν το ρίσκο της πρότασης... Εδώ ανοίξαμε μεγάλο θέμα -ως προς το αν υπάρχουν ηγέτες και ποιοί είναι-, μένω στη διαπίστωση. Θα επανέλθουμε... Κοινωνίες χωρίς ηγέτες, ή με "ηγετίσκους" που αναλώνονται "πετώντας" ατάκες στα παράθυρα, έχουν την τύχη που τους αξίζει...

Μετά από αυτές τις υποσημειώσεις να μην ξεχάσουμε να πάμε στην σημερινή διαδήλωση των bloggers (8μ.μ., Πεδίον του Άρεως) και στην άλλη της Κυριακής (8μ.μ., στη Βουλή). Η απάντηση στα ερωτήματά μας, όπως τα παραπάνω, θα δοθεί μέσα από τη δράση και την δικτύωση με άλλους ενδιαφερόμενους. Η μοναξία του καναπέ ή της οθόνης του υπολογιστή δεν είναι η καλύτερη συνταγή για ενίσχυση της ποιότητας ζωής και του δημόσιου χώρου.

Το μήνυμα από τα 5,2 δις ευρώ της Marfin...

Η συγκέντρωση 5,2 δισεκατομμυρίων ευρώ από την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του Ομίλου της Marfin αποτέλεσε μια εξέλιξη που σχολιάσθηκε από όλα τα διεθνή media. Το ποσό είναι τεράστιο στην κλίμακα του παγκόσμιου συστήματος της κεφαλαιαγοράς. Δύο – τρία σημεία που ενδιαφέρουν την Ελλάδα και εμάς:

1. Οι διεθνείς κεφαλαιούχοι και τα αμοιβαία συμμετείχαν, επειδή "ψήφισαν" την ιδέα του κ. Α. Βγενόπουλου να επενδύσει αυτός για λογαριασμό τους στην ΝΑ Ευρώπη, όπου τα αμερικανικά ή βρετανικά funds γνωρίζουν ότι υπάρχουν ρίσκα.

2. Στην αύξηση συμμετείχαν οι πιο σημαντικοί "θεσμικοί" του κόσμου, όπως η Fidelity και η Templeton.

3. Η επένδυση αυτών των κεφαλαίων είναι μια υπόθεση που δείχνει ότι η Ελλάδα, παρά τις αδυναμίες και το μικρό μέγεθος της χώρας, έχει περιθώρια να παίξει κάποιο ρόλο στην παγκοσμιοποίηση.

Κάποιοι θα πουν "τι μας αφορά εμάς"… Στο βαθμό που πολλά νέα παιδιά αναζητούν δουλειά σε φορείς και εταιρείες που δραστηριοποιούνται εκτός Ελλάδος, είναι χρήσιμο να υπάρχουν ελληνικοί Όμιλοι που αναπτύσσουν δραστηριότητες έξω από τα σύνορα της χώρας. Ο κ. Α. Βγενόπουλος έχει αρκετούς "άσπονδους φίλους", που κατά καιρούς υποστηρίζουν μια σειρά κριτικές θέσεις για την Marfin. Αυτή τη στιγμή, όμως, το ενδιαφέρον και σημαντικό είναι ότι έκανε μια κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Ενωτικά, και όχι πολυδιάσπαση για την Πάρνηθα

Η οργάνωση 2 - 3 διαφορετικών συγκεντρώσεων - διαδηλώσεων υπέρ της προστασίας και της αναδάσωσης της Πάρνηθας, ελπίζουμε να λειτουργήσει προσθετικά ως προς την κατεύθυνση της επιτυχίας του στόχου.

Ένα άλλο ζήτημα είναι η ζωηρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθελοντές, περιβαλλοντολόγους, δασολόγους, γεωλόγους κλπ, για το κατά πόσο πρέπει να γίνει αναδάσωση, πότε και πώς (δείτε στο anadasosi, "καφές και τσιγάρο" του BioLogos, κλπ). Πιο σοβαρός είναι ο κίνδυνος στις περιπτώσεις που επιχειρείται να βγουν συμπεράσματα ως προς την αναδάσωση και να αποφασιστούν κατευθύνσεις μέσα στο πλαίσιο των τηλεοπτικών παραθύρων, όπου κύριο χαρακτηριστικό είναι οι καυγάδες μεταξύ των συμμετεχόντων, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται.

Επειδή το κουβάρι είναι πολύ μπλεγμένο, ας δούμε ορισμένες αρχές με τις οποίες μπορούμε να κινηθούμε:

1) πρέπει να τις στηρίξουμε όλες τις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

2) να διαπιστώσουμε ότι η υποβάθμιση των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων και της ερευνητικής δραστηριότητας έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν έγκυρα πρόσωπα, προσωπικότητες που με το κύρος τους θα βάλουν τάξη στις έντονες αντιπαραθέσεις για το είδος και το χρόνο της αναδάσωσης, οι οποίες δημιουργούν τον κίνδυνο της πολυδιάσπασης ή της αδράνειας.

3) να ζητήσουμε από τις ηγεσίες της χώρας -τις όποιες ηγεσίες- να κάνουν αποφασιστικές προτάσεις για την αναδάσωση και να μην καλυφθούν πίσω από τις αντιπαραθέσεις διαφόρων επιστημόνων.

Το ζεϊμπέκικο της Άννας και οι φάλαινες στο Μενίδι…

Στα παραλειπόμενα της εκδήλωσης για τα blogs και την κοινωνία των πολιτών, ήταν και 2 - 3 στιγμιότυπα που, μέσα από τις εικόνες μιας ιστορίας, θέτουν στην κρίση μας ζητήματα που:
-είτε είναι παλιά, αλλά έρχονται με καινούργια ορμή
-είτε δίνουν μια τελείως καινούργια διάσταση.

Η Άννα Διαμαντοπούλου, σε μια αποστροφή της εισήγησής της, αναφέρθηκε στην επαναφορά του ερωτήματος «τι είναι ιδιωτικό και τι είναι δημόσιο», μέσα από μια προσωπική της ιστορία: σε κάποια φιλική εκδήλωση, ένας παριστάμενος γύρισε σε βίντεο το χορό της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και πρώην Επιτρόπου. Ο «δράστης» της είπε μετά ότι την έχει βιντεοσκοπήσει και η κυρία Διαμαντοπούλου ένοιωσε άβολα, καθώς ήταν μια προσωπική στιγμή, που δεν θα της άρεσε να γίνει δημόσια (άλλα σημεία της ομιλίας της κυρίας Διαμαντοπούλου ήταν πιο σημαντικά και θα αναρτηθούν με το πλήρες κείμενο της τοποθέτησής της στο αμέσως επόμενο διάστημα).

Ένας συνεργάτης μου σημείωσε σε συζήτησή μας ότι δεν υπάρχει σύνορο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό για ένα δημόσιο πρόσωπο. Από τη δική μου πλευρά, μάλλον κατανοώ την Άννα Διαμαντοπούλου: χωρίς να μιλάει κανείς για περιορισμούς στα blogs και στα social media, είναι πιθανόν να τίθενται στη διάθεση του κοινού πληροφορίες και υλικό που δεν είναι βέβαιο ότι προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο στο διάλογο, τους θεσμούς κλπ. Σε κάποιες περιπτώσεις πιθανόν να υπάρξουν υπερβολές, οπότε χρειάζεται ωρίμανση, ώστε να λειτουργήσουν αυτοπεριορισμοί, αλλά και να αναπτυχθεί μια νέα κουλτούρα για τον σεβασμό της πληροφορίας και της προσωπικότητας του πολίτη.

Η δεύτερη ιστορία ήταν πιο γαργαλιστική: την ανέφερε ένας ενδιαφέρων ακροατής της εκδήλωσης, που συμβαίνει να είναι ο άνθρωπος που υποστηρίζει το blog του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ντίνου Βρεττού. Η λειτουργία του blog από τον συγκεκριμένο βουλευτή, που έχει ως προνομιακή περιοχή το Μενίδι (ήταν νομίζω και δήμαρχος, παλαιότερα,) τον οδήγησε σε μια «φυσική οδό», να κάνει παρέμβαση στη Βουλή για τον κίνδυνο εξαφάνισης της φάλαινας. Απ’ ό,τι κατάλαβα, η πράξη αυτή του κυρίου Βρεττού δεν ήταν μια κίνηση για να κολακεύσει μια μικρή ομάδα ψηφοφόρων, που είχε ένα περίεργο αίτημα. Η λειτουργία του blog οδήγησε από μόνη της έναν «παραδοσιακό» βουλευτή, που εκλέγεται σε μια «πολύ παραδοσιακή» περιοχή, να αντιληφθεί ότι το επόμενο βήμα είναι να πάρει πρωτοβουλίες, που βγαίνουν μέσα από τον καινούργιο κόσμο, που επέλεξε να «περπατήσει».

Η εντελώς ιεραρχική διάταξη των συμβατικών media και το κλειστό σύστημα παραγωγής και διάθεσης της πληροφόρησης σε χώρες όπως η Ελλάδα, θα δώσει «αέρα» στα social media. Αυτά τα νέα μονοπάτια μας επαναφέρουν παλιά διλήμματα, αλλά, παράλληλα, μας οδηγούν σε πράξεις που δεν είχαμε σκεφτεί… Έχουμε, πάντως, πολύ δρόμο ακόμα…

Η επομένη μέρα της Πάρνηθας

Το εύκολο είναι να κάνουμε σκληρή κριτική σε 4-5 υπεύθυνους. Το δύσκολο είναι να πιεστούν όσοι μπορούν να πάρουν αποφάσεις, προκειμένου να πάρουν πρωτοβουλίες και μέτρα. Με απλά λόγια, το τέρμα της αδράνειας σχετικά με τις πυρκαϊές, μπορεί να ξεκινήσει ως εξής:
1. Να ληφθούν τώρα πειστικά μέτρα για την προώθηση προγραμμάτων αναδάσωσης... Η αναδάσωση έχει στην πράξη, ξεχασθεί, από το ελληνικό κράτος. Δεν θέλουμε λόγια ή νόμους, αλλά προγραμματισμό συγκεκριμένων ενεργειών και δράσεων.
2. Να υιοθετηθεί μια ολοκληρωμένη πολιτική κατά των πυρκαιών, που να περιλαμβάνει και μέτρα πρόληψης. Η χώρα έχει ηρωϊκούς πυροσβέστες, αλλά διαλυμένη μηχανή πυρόσβεσης.
3. Να υποστηριχθούν όλες οι πρωτοβουλίες αναδάσωσης... Να γραφτούμε και εμείς στο www.anadasosi.blogspot.com και σ' όποια άλλη πρωτοβουλία το τολμήσει. Να πάμε μαζί τους για δενδροφύτευση στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στον Υμηττό.