Δέκα κορυφαία sites, για να βουτήξουμε στη χλιδή των luxury goods

Είμαστε politically correct: το blogging και τα social media πρέπει να βρίσκονται στην υπηρεσία της κοινωνίας των πολιτών. Επειδή, όμως, έρχονται Χριστούγεννα ή ενδεχομένως σκέφτεστε τι να κάνετε τα κέρδη από το "Στοίχημα", μπορείτε να έχετε κατά νου 10 κορυφαία sites, που φιλοξενούν προτάσεις για είδη πολυτελείας ("δανείζομαι" τον κατάλογο από το τελευταίο τεύχος του Wallpaper*).

Αυτή την περίοδο δημοπρατούνται, με σχετική σπουδή, μια σειρά έργα της τελευταίας φουρνιάς του Γ’ ΚΠΣ, ενώ σε λίγους μήνες αρχίζουν οι προκηρύξεις έργων του Δ’ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ). Ως γνωστόν, αρκετά από αυτά τα έργα αφήνουν αρκετά "ψιλά" για ματαιόδοξες αγορές. Πολλά από τα κέρδη του Β’ και του Γ’ ΚΠΣ "επενδύθηκαν" σε είδη πολυτελείας που είχαν και μια δόση kitch, αλλά το γούστο βελτιώνεται... Βοηθούν και τα ταξίδια σε "έγκυρες", ενημερωμένες αγορές του εξωτερικού (πριν δύο χρόνια, την Κυριακή της Αποκριάς στη Via de Condotti άκουγες από παντού ελληνικα. Πέρυσι στο Μιλάνο με ρώταγαν αν είχαμε αργία στην Ελλάδα, αν και ήταν ένα συνηθισμένο Σαββατοκύριακο, έστω 1-2 εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα).

Για να κρατήσετε και κάποια ισορροπία, μπορείτε να δείτε και κάποια ανάλυση για το "θάνατο του design" στο knowhow.gr.

Δεν είναι ντροπή να κάνετε marketing στο blog σας

Η Ελλάδα είναι μια χώρα του εμπορίου και όχι της επιχειρηματικότητας (...θα τα πούμε μια άλλη φορά επ’ αυτού). Σ’ αυτό οφείλεται και ένα μέρος των αιτίων, που μπερδεύουμε το πλασάρισμα με το marketing... Εντάξει, είναι μικρή η ελληνική αγορά (και η γλώσσα), ωστόσο υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για να εφαρμόσουν τα περισσότερα ελληνικά blogs ένα πλάνο marketing για τον εαυτό τους...

Για να μην ανακαλύψουμε τον τροχό, μπορούμε να δούμε τις απλές "συνταγές", ενίοτε απλοϊκές, που έχουν συμπυκνώσει bloggers σε πιο "ώριμες" και πιο μεγάλες, πολύ πιο μεγάλες αγορές και κοινωνίες. Δείτε, λοιπόν, αυτό και απορρίψτε το, υιοθετείστε κάποιες από τις "ρετσέτες" του, ή –το καλύτερο- χρησιμοποιείστε το ως καταλύτη για να φθάσετε στα δικά σας tips, στα δικά σας "πρέπει" και "απαγορεύεται". Με στόχο να πιάσει περισσότερο τόπο ο χρόνος και η ενέργεια που επενδύτετε στο να χτίζετε ένα blog ή να "ζυγίζετε" τα blogs των άλλων.

"Τα παιδιά του παπουτσή δεν έχουν παπούτσια", λέει μια γνωστή μέχρι κοινοτυπίας παροιμία. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να δω και εγώ πώς θα αφομοιώσω μερικές απλές αρχές, που μπορούν να δώσουν περισσότερη προστιθέμενη αξία σε αυτούς που δαπανούν μερικά λεπτά από τη ζωή τους κάθε μέρα, για να δουν τι κατέβηκε από το κεφάλι μου...

Οργάνωση εθελοντών για περίπτωση εθνικών καταστροφών

Την αφορμή μου την έδωσε επίδειξη συστήματος μιας χώρας των Βαλκανίων, από αυτές που υποτιμάμε στην Ελλάδα, γιατί νομίζουμε ότι είναι λιγότερο ανεπτυγμένες από εμάς. Πρόκειται για ένα σύστημα online , που συντονίζει υπηρεσίες σε περίπτωση φυσικής καταστροφής.

Μόλις πριν λίγες εβδομάδες η χώρα έζησε τη μεγαλύτερη καταστροφή σε περίοδο ειρήνης. Από τα πιο σοβαρά θέματα που προέκυψαν από την καταστροφή ήταν:
-η ανυπαρξία οποιουδήποτε σχεδίου οργάνωσης για μια τέτοια περίπτωση,
-η αδυναμία αξιοποίησης των χιλιάδων εθελοντών, που ήθελαν να προσφέρουν αλλά δεν μπορούσε να τους συντονίσει ένα διαλυμένο κράτος και οι επαγγελματίες (πυροσβέστες κλπ), οι οποίοι και αυτοί δεν είχαν περάσει την αναγκαία εκπαίδευση

Πιθανόν, ένα χρήσιμο στοιχείο στο πλαίσιο μια ελάχιστης θωράκισης της χώρας να ήταν η δημιουργία ενός online συστήματος, που θα έδινε τις στοιχειώδεις πληροφορίες και θα συνέβαλε στην αυτοοργάνωση των εθελοντών. Βλέπω στα μάτια σας την απορία ή και την αντίδραση, αφού:
-σε περίπτωση καταστροφής το πιο πιθανόν είναι να "πέσει" το σύστημα,
-η διείσδυση του Internet στη χώρα είναι χαμηλή,
-όταν δεν δουλεύουν τα φυσικά (off-line) συστήματα σε περιπτώσεις καταστροφών, τότε είναι ελάχιστη η συμβολή των online.

Είναι κατανοητά όλα αυτά τα επιχειρήματα, ωστόσο, επιμένω στην αρχική σκέψη της δημιουργίας του online συστήματος, επειδή:
1. παρά την κατάπτωση ηθών και αξιών σε αυτή τη χώρα, είναι μεγάλος ο αριθμός των πολιτών που έχει διατηρήσει ένα ελάχιστο επίπεδο αισθήματος ευθύνης και θα ήθελε να προσφέρει ως εθελοντής ή –τέλος πάντων- να βάλει ένα χέρι όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού του και
2. το on line σύστημα θα είναι –εκ των πραγμάτων- ένας μικρός καθρέφτης, που θα δείχνει πόσο "γυμνή" είναι η ουσιαστική ασπίδα της χώρας σε θέματα αντιμετώπισης καταστροφών. Θα μοιάζει με ένα γυάλινο τοίχο, μέσα από τον οποίο θα φαίνεται αν υπάρχει πραγματικό σύστημα αντιμετώπισης καταστροφών ή αν έχουμε το μεγαλείο του show των Φούρλα-Κόη.

(Το τεχνικό/τεχνολογικό ζήτημα δεν είναι τόσο απλό... Ωστόσο, ας δώσει εντολή η κυβέρνηση να προχωρήσει ένα τέτοιο σύστημα, ας πιέσει η αντιπολίτευση, ας δείξουν ενδιαφέρον οι πολίτες -η πορεία σχεδιασμού, υλοποίησης ενός τέτοιου εργαλείου θα συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες διαδικασίες της αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών. Ζούμε σε μια εποχή, όπου όλες σχεδόν οι φυσικές υποδομές μπορούν να ξεκινούν από την ψηφιακή/ηλεκτρονική πλατφόρμα τους).

(Η φωτογραφία είναι από δορυφόρο της NASA και απεικονίζει τις πρόσφατες πυρκαγιές στην πολιτεία της Καλιφόρνια).

Change management, ή η ευκαιρία να «διώχνεις» τον Ριβάλντο

Πέρυσι, όλοι είχαν «πέσει» πάνω στον Ολυμπιακό, επειδή είχε οδηγήσει σε «διαζύγιο» τη σχέση με τον Ριβάλντο. Μιλώντας τότε με κάποιους φίλους, είχα υποστηρίξει την άποψη ότι, μια ομάδα που βασίζεται στον Ριβάλντο, είναι καταδικασμένη να είναι «φτωχός συγγενής» στο Champions League, αφού είναι αργή και προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός αστέρα, που ήταν κάποτε πολύ μεγάλος, πάρα πολύ μεγάλος, αλλά τώρα δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τους αγώνες με τα μεγαθήρια της Ευρώπης.

Η συζήτηση αυτή δεν με ενδιαφέρει τόσο από ποδοσφαιρικής πλευράς –στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια υπερβολή στην «ποδοσφαιροκουβέντα», που καταντά ενοχλητική και πολλές φορές ζημιογόνα για άλλα θέματα της χώρας. Το θέμα όμως έχει μεγάλο ενδιαφέρον στα θέματα της στρατηγικής, του management και της πολιτικής.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα, όπου η κουλτούρα, η κοινή γνώμη, αλλά και οι δομές, γίνονται εμπόδιο στην ανανέωση, με τους όρους που πραγματοποιούνται σε άλλες χώρες ή υποδεικνύουν τα κλασσικά βιβλία του change management. Οι ελπίδες και η προσδοκία στρέφονται πάντοτε σε κάποιο πρόσωπο, μια χαρισματική προσωπικότητα, που είχε σημαντικές επιτυχίες στο παρελθόν. «Κρεμόμαστε» πάνω του, μήπως το ξανακάνει… Δεν υπάρχουν σχέδια ανανέωσης, με πλάνο, με επένδυση, με εναλλακτικές λύσεις, όπως κάνουν οι μεγάλες εταιρείες (π.χ. General Electric) ή τα μεγάλα κόμματα (στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ισπανία).

Η πορεία του φετινού Ολυμπιακού και, κυρίως, η ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίζει είναι μια (πρώτη) δικαίωση της επιλογής της διοίκησής του να επενδύσει σε παίκτες ουσίας και αξίας, που είναι μικρότερης ηλικίας και δεν είναι stars. Το εγχείρημα έχει, βεβαίως, αρκετά ρίσκα: π.χ. ο συμπαθής Τάκης Λεμονής, ενδεχομένως δεν είναι ο προπονητής που μπορεί να δώσει προοπτική σε αυτή την επένδυση. Η επίδραση της συμπεριφοράς της ελληνικής διαιτησίας στην εντός συνόρων πορεία της ομάδας την κάνει «ομάδα θερμοκηπίου», που όταν «βγαίνει» στην Ευρώπη και δεν έχει ευνοϊκή διαιτησία, τότε τα χάνει, τρώει πολλά γκολ στα τελευταία λεπτά, κλπ.

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι το ποδόσφαιρο... Επειδή είναι ένα πολύ μαζικό άθλημα, μπορεί να μας δώσει εύκολα παραδείγματα για την κουλτούρα αλλαγής και ανανέωσης που πρέπει να αποκτήσει η κοινωνία και οι ηγεσίες της χώρας. Το γεγονός ότι οι πιο δημιουργικοί managers του δημοσίου τομέα είναι οι κ.κ. Τάκης Αθανασόπουλος (ΔΕΗ) και Παναγής Βουρλούμης (ΟΤΕ), δείχνει:
α) ότι το ζήτημα της ηλικίας δεν πρέπει να γίνει «ταμπού». Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που έχουν σφρίγος και μετά τα 55, αλλά, από την άλλη πλευρά, για κάθε έναν 60άρη πρέπει να αντιστοιχούν μια ντουζίνα 40άρηδες (μιλώντας για τους χώρους των business),
β) ότι δεν υπάρχει σχέδιο. Μόνο ο Κωστής Χατζηδάκης φαίνεται ότι έχει βάλει στόχο να ορίσει managers στις ΔΕΚΟ που ελέγχει, κατά κανόνα, στη ζώνη των 40 ετών.

Όσοι θυμόμαστε τον τρόπο αποχώρησης του μεγάλου Νίκου Γκάλη, ίσως συμφωνούμε ότι η έλλειψη κουλτούρας ανανέωσης στην Ελλάδα προσβάλει και τους σημαντικούς ανθρώπους: δεν έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο που τους ωθεί γλυκά προς την αποχώρηση μετά το πέρας κάποιας ηλικίας, με αποτέλεσμα αυτοί να εκτίθενται, καθώς δεν μπορούν να έχουν την απόδοση παλαιοτέρων εποχών, γραπώνονται ή να πιέζονται από το περιβάλλον τους, καταστρέφουν αξία (τη δική τους και της χώρας). Ας μελετήσουμε κάποιες απλές περιπτώσεις: την πρακτική των 3 κομμάτων της Βρετανίας (δεν ήταν πάντοτε αναίμακτη) ή τη φιλοσοφία μεγάλων αμερικανικών εταιρειών... Α, βεβαίως, βεβαίως και τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης (Manchester United, Arsenal, Milan, Lyon, Bayern, κλπ). Δεν θα έβαζα μέσα σε αυτό τον κύκλο την Real και την Chelsea, γιατί στην περίπτωση της ισπανικής ομάδας το marketing έχει κάνει ζημιά στην ουσία, ενώ στην ομάδα του Αμπράμοβιτς είναι φανερό ότι το τεράστιο budget δεν αγοράζει πάντοτε τη δημιουργικότητα και την αποτελεσματικότητα.

Υ.Γ.: Για να μην παρεξηγηθώ, θα συμφωνούσα με όσους θα επέμεναν ότι το διαζύγιο με το Ριβάλντο θα μπορούσε να γίνει πιο ευρωπαϊκά και λιγότερο «βαλκανικά». Άλλο αυτό, κι άλλο το αν έπρεπε να προχωρήσει αυτό το διαζύγιο…

To ΠΑΣΟΚ «μαλλιά-κουβάρια» και το ΠΑΣΟΚ «βαθύτατου διαλόγου»

Οι τρεις υποψήφιοι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ επέλεξαν το κεντρικό «γήπεδο» της τηλεόρασης για να διεκδικήσουν την αρχηγία. Τα αποτελέσματα είναι ολοφάνερα και επηρεάζουν, όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά και το σύνολο της κοινωνίας, που παρακολουθεί στη διαδικασία της εκλογής αρχηγού το πιο έντονο reality show της περιόδου.

Είμαστε πολλοί οι πολίτες που παρακολουθούμε τη διαδικασία, χωρίς να είμαστε μέλη ή φίλοι, δίχως να υπήρχε περίπτωση να είμαστε ψηφοφόροι την 11η Νοεμβρίου. Γιατί αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας, γιατί, τέλος-τέλος, αφορά την καθημερινή μας ζωή [π.χ. ο Β. Βενιζέλος έκανε μια πρόταση για (νέες...) αλλαγές σε Γυμνάσιο και Λύκειο, που -δεν ξέρεις…- δεν είναι απίθανο να τις υιοθετήσει ο υπουργός Παιδείας].

Εκτός από το ΠΑΣΟΚ, που ψάχνει τα οικονομικά των ηγετών του στην Πάτρα και χειροδικεί στην Κοζάνη, υπάρχει και ένα άλλο μέρος του, λίγο virtual, που θέλει να κάνει συζήτηση για το «ανοικτό κόμμα». Μια εκδοχή θα ήταν ότι, ενώ η κεντρική μάχη γίνεται στην «αρένα» της τηλεόρασης, έχουν αφήσει και ένα μικρό, βοηθητικό «γηπεδάκι» για να εκτονώνονται και οι «περίεργοι» που είναι χρήστες του Internet.

Επειδή, όμως, μπορεί να είναι πιο σοβαρή αυτή η προσπάθεια διεξαγωγής του διαλόγου μέσα από τα διαδικτυακά κανάλια, δείτε τη δυνατότητα που υπάρχει για συμμετοχή στο διάλογο του ηλεκτρονικού περιοδικού Re_public. Τα θέματά του δεν αφορούν μόνο στο ΠΑΣΟΚ, καθώς το κεντρικό ζήτημα αφορά όλα τα κόμματα: έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στην «κεφαλή» τους, ενώ η αντιπροσώπευση της κοινωνίας στις οργανώσεις τους έχει εκφυλισθεί σε μερικές μικρές ομάδες ανθρώπων των μηχανισμών, που είναι πασιφανές τι αντίκτυπο έχουν στην υγιή λειτουργία της κοινωνίας.

Social media και «χειροπιαστό» marketing

Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να ομολογήσω την μεγάλη δυσκολία –έως αποτυχία- να πείσω επιχειρήσεις, Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς, ή πρόσωπα (π.χ. πολιτικούς) να «αγοράσουν» την αξία των social media. Το αναφέρω μόνο σε εκείνους που έχω βαθύτατα πεποίθηση ότι τους είναι χρήσιμο. Παλιομοδίτικη αντίληψη, το να μην πλασάρεις κάτι σε κάποιον που ΔΕΝ το έχει ανάγκη, αλλά επιμένω σε αυτήν...

Ενώ είμαι σίγουρος ότι κάποιοι από αυτούς το έχουν μεγάλη ανάγκη (έστω, σε μια μικρή δόση), ίσως δεν έχω διαμορφώσει ακόμα τη διάταξη των στοιχείων, των αποδείξεων, την αλληλουχία των επιχειρημάτων. Ξέρω ότι «κάτι δυναμικό τρέχει» στον κόσμο των social media, κάτι που επηρεάζει τις επιχειρήσεις, την εικόνα, το perception, το reputation…

Στις περισσότερες περιπτώσεις που «τσιμπάει» μια εταιρεία ή ένα πρόσωπο, αυτό οφείλεται:
• στο ότι το ζήτημα των blogs (και όχι των social media, συνολικά) είναι «hot and sexy»,
• στο ότι άκουσαν οι ενδιαφερόμενοι κάτι προερχόμενο από ΗΠΑ ή Βρετανία,
• στο φόβο κάποιος απρόβλεπτης κριτικής από το χώρο των blogs.

Αν το σκεφτούμε πιο ψύχραιμα, αυτή η «ψυχρή» ή ενστικτώδης υποδοχή είναι αναμενόμενη, εφόσον συνυπολογίσουμε:
• τον πολύ ισχυρό ρόλο των media στην Ελλάδα.
• το ότι υπάρχει πολύ μεγάλος βαθμός ανωνυμίας στους κύκλους αυτών που συμμετέχουν στη χώρα μας.
• την δημοφιλία των θεωριών συνομωσίας.
• το ότι το πελατειακό σύστημα σχέσεων και ο νεποτισμός συμβάλλουν, ώστε να είμαστε –αρκετοί από εμάς- λιγότερο ικανοί επαγγελματίες, απ’ όσο θα θέλαμε ή όσο θα απαιτούσε μια πιο ανταγωνιστική αγορά και μια πιο ανοικτή κοινωνία...

Εντάξει, να μην ξεχάσουμε την εκδοχή, ότι μπορεί το marketing στην Ελλάδα να είναι –σε κάποιο βαθμό- στα χέρια «γέρικων σκυλιών που δεν μπορούν να κάνουν καινούργια κόλπα», κατά την αγγλική παροιμία («γέρος γάιδαρος, παλιά περπατησιά» είναι μάλλον μια ελληνική εκδοχή της).

Αντί να (αμπελο)φιλοσοφώ, καλύτερα να σας παραπέμψω σε ένα πολύ καλό κείμενο του Γιώργου Καραμανώλη. Μπορεί στα 24 του χρόνια να μην έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει εμπειρίες σε θέματα marketing, αλλά είναι βέβαιο ότι «διαβάζει» πολύ καλύτερα από εμένα τις «γραμμές» των new media.

To social media marketing δεν περιορίζεται στο blogging, αυτό είναι μόνο μια πλευρά του. Μάλιστα, μπορούμε να πούμε ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, είναι ακόμα πρόωρο για μια επιχείρηση ή ένα πρόσωπο (π.χ., ένα διευθύνοντα σύμβουλο ή έναν υπουργό) να κάνει άλμα σε αυτά τα «βαθιά νερά»…

Από την άλλη πλευρά, για να γίνω και λίγο μονότονος, η περίπτωση Βαγγ. Βενιζέλου δείχνει –κατά την προσωπική μου άποψη- τι μπορεί να χάσει ένα δημόσιο πρόσωπο που δεν αξιοποιεί την διαδραστικότητα με τον κόσμο του διαδικτύου: μια interactive καμπάνια θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει η υποψηφιότητα Βενιζέλου τις τάσεις των τελευταίων ημερών. Ενώ η TV ενισχύει τα στοιχεία που συμβάλουν στην τάση αυτή για την υποψηφιότητα Βενιζέλου, η interactive καμπάνια θα τον έδειχνε πιο «ανοιχτό» και θα τον έφερνε σε επαφή με το μη ενταγμένο κομματικά κοινό, που είναι το μόνο το οποίο μπορεί να αλλάξει την διαφαινόμενη τάση…

11 εκατ. Έλληνες δίνουν 13 εκατ. βραβεία (…στον εαυτό τους)

Προσκλήθηκα τους τελευταίους μήνες να είμαι κριτής σε ορισμένους –επιχειρηματικούς, κατά κανόνα- διαγωνισμούς. Επίσης, είχα πολύ περισσότερες προσκλήσεις για να παραβρεθώ σε απονομή βραβείων διαφόρων διαγωνισμών.

Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι σε ορισμένους από αυτούς, η στάθμη των υποψηφίων προς βράβευση δεν ήταν η αναμενόμενη. Η εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι με τόσες βραβεύσεις στον «αέρα», εκ των πραγμάτων διασπάται η όποια αξία υπάρχει στο «κοινό» των επιχειρήσεων ή προσώπων, που θα μπορούσαν να πάρουν βράβευση.

Μια δεύτερη διαπίστωση είναι ότι, σε αρκετές περιπτώσεις θεσμών βράβευσης, τα βραβεία είναι πάρα πολλά, πιθανόν για να μένουν ευχαριστημένοι όσο το δυνατόν περισσότεροι από τους υποψηφίους.

Μα, τι σας λέω τώρα; Το φαινόμενο το βλέπετε σε μαζική μορφή στην περίπτωση των τηλεοπτικών βραβείων. Υπάρχουν 2-3 τέτοιοι θεσμοί κάθε χρόνο, όπου οι διακρίσεις πηγαίνουν συνήθως στα ίδια πρόσωπα. Να θυμηθούμε δύο «ατυχήματα» βραβεύσεων: πριν λίγο καιρό, είχε βραβευθεί ως «δημοσιογράφος της χρονιάς» για 8η, 9η (;) συνεχή φορά, ο κ. Νίκος Χατζηνικολάου, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες, είχε σταματήσει με επεισοδιακό τρόπο να είναι στέλεχος του Alpha. Πριν 10-12 χρόνια το ΕΒΕΑ είχε δώσει βραβείο στον επιχειρηματία κ. Δημ. Χατζή και στην εταιρεία του, Globe. Λίγους μήνες μετά η εταιρεία αυτή είχε κηρύξει πτώχευση, με κατάρρευση της μετοχής της στο Χρηματιστήριο.

Να μην μείνουμε στα «ατυχήματα», που συμβαίνουν, άλλωστε, σε κάθε ζωντανή κοινωνία. Το ζητούμενο είναι να περιορισθεί η «φόρα» των πάσης φύσεων διαγωνισμών και βραβεύσεων, γιατί η συνεχής αύξησή τους απομειώνει την αξία των επιδόσεων... Αυτά, σε μια περίοδο που η Ελλάδα έχει ανάγκη από πρότυπα. Σε μια συγκυρία που είναι χρήσιμο να ξεχωρίζουν οι καλύτεροι, αυτοί που πετυχαίνουν στόχους και έχουν τη δυνατότητα να σταθούν σε διεθνές επίπεδο.

Εταιρείες υψηλής τεχνολογίας στη Ρουμανία

Δύο μονάδες κατασκευής η Siemens, μια η Nokia, εγκαταστάσεις για όλη τη ΝΑ Ευρώπη η Hewlett Packard, είναι μερικές από τις επενδύσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια στη Ρουμανία. Οι θέσεις αναλυτών - προγραμματιστών και, γενικώς, τα επαγγέλματα πληροφορικής - τηλεπικοινωνιών βρίσκονται σε ανοδική πορεία, μαζί με το "πακέτα" των αποδοχών. Το ίδιο συμβαίνει και με τη ζήτηση επαγγελματιών managers: το γνωρίζουν καλά οι ελληνικές επιχειρήσεις που, πλέον, πρέπει να πληρώσουν για ένα Ρουμάνο σχετικά έμπειρο επαγγελματία, ενώ πριν δύο χρόνια ο Ρουμάνος "κόστιζε" το 50-60% της αμοιβής του Έλληνα.

Δεν είναι πρόθεση αυτού του σημειώματος να υποστηρίξει ότι η Ρουμανία είναι παράδεισος. Είναι προφανές, όμως, ότι η οικονομία της χώρας αυτής διαθέτει τα χαρακτηριστικά της πραγματικής ανάπτυξης, κάτι που αποτυπώνεται στην αγορά εργασίας, αλλά και στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Το ερώτημα για την Ελλάδα είναι, ποιοι παραγωγικοί τομείς βρισκόνται σε ανάπτυξη και ποιες θέσεις εργασίας δημιουργούν. Γιατί είναι τόσο δύκολο να τους εντοπίσουμε; Μήπως ο κρατικός τομέας και ο (άκρως παραοικονομικός) τομέας της οικοδομής/κατασκευών αποτελούν τους μόνους χώρους που απορροφούν εργαζόμενους; Η ανεργία παραμένει σταθερή ή και ελαφρά μειωμένη, αλλά κάτι συμβαίνει με την ανάπτυξη. Χωρίς επενδύσεις, δίχως ανάπτυξη νέων υγιών επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, δίχως ανταγωνισμό στην οικονομία, το κράτος απλώς μεταθέτει το πρόβλημα. Για πόσο;

Η «τέχνη» του να γίνει κάποιος «λαμόγιο»

Βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους με τάλαντο που κατέληξαν να γίνουν losers. Στη χώρα μας, διακρίνουμε και πολλά άτομα που ήταν ικανά και ακολούθησαν το δρόμο του κυνικού, που επωφελείται από την επικράτηση της ανομίας, για να αποκτήσουν πλούτη και αξιώματα. Η πιο αξιοθρήνητη περίπτωση, όμως, είναι αυτών που προσπάθησαν να γίνουν «λαμόγια», επειδή θεώρησαν ότι αυτό είναι μόδα και δείγμα επιτυχίας. Άτομα που είχαν εσωτερική αξία, βάθος, συγκρότηση, σπουδές και διαμέτρημα, κάποια στιγμή θεώρησαν ότι το επόμενο σκαλοπάτι της επιτυχίας είναι να αξιοποιήσουν ότι είχαν ως «περιουσία», για να περάσουν στον κόσμο των κυνικών και των αδίστακτων. Φευ, παραγνώρισαν πως δεν είχαν την ευελιξία και άλλες παρόμοιες «αρετές», για να περάσουν από τον κόσμο των άξιων σε αυτό των «λαμογίων».

Δεν αρκεί να είσαι έξυπνος ή ικανός για να «μείνεις στον αφρό», στον «άλλο» κόσμο, όπου μετράει η προσποίηση, η ταχύτητα προσαρμογής σε ολοένα και χαμηλότερο επίπεδο, η προθυμία να «πουλήσεις» φίλους και αξίες, η διάθεση να κάνεις deals με τον υπόκοσμο, αλλά και η αντοχή να μην βρεθείς με τον «μουντζούρη».

Η επιλογή του «be yourself», του να είσαι –δηλαδή- ο εαυτός σου, είναι μεγάλος κανόνας στη ζωή... Πράγματι, τα «λαμόγια» μπορεί να κερδίσουν μεγάλα οφέλη και πολύ μεγάλη αναγνώριση, έχουν τους τρόπους τους να παίρνουν εισοδήματα και αξιώματα κόντρα σε κάθε κανόνα αξιοκρατίας που θα έπρεπε να έχει μια υποτιθέμενη ανοικτή και ανταγωνιστική κοινωνία. Δεν μπορούν, όμως, όλοι να γίνουν «λαμόγια». Όποιοι μπουν στον πειρασμό να τα μιμηθούν, παρόλο που δεν έχουν τα «γκάζια» ή τα αντανακλαστικά τυχοδιώκτη, παίρνουν τα ρίσκα τους...

Κάποιοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της φυλακής, ορισμένοι άλλοι χάνουν όλους τους καλούς τους φίλους, κάποιοι τρίτοι χάνουν αυτό που θα τους «πήγαινε» καλύτερα: να διεκδικήσουν τα λιγότερο λαμπερά, αλλά σίγουρα οφέλη, όντας σοβαροί, αξιόπιστοι και χαλαροί... Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αρκετά από τα αποτυχημένα «λαμόγια», είναι αξιοθρήνητα πρόσωπα. Γιατί ήταν άρχοντες σε ένα μικρό παράδεισο και το ρισκάρισαν για να γίνουν «αρχηγοί φαμίλιας» σε μια μεγάλη κόλαση. Και έχασαν...

H ιντερνετική καμπάνια που μάλλον ΔΕΝ θα κάνει ο Β. Βενιζέλος

Ο "ορυμαγδός" στη μάχη ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ έχει παράπλευρες απώλειες και στην φήμη του Διαδικτύου και την εικόνα των blogs. Τις τελευταίες μέρες, τα κανάλια αναφέρουν το Internet και το blogging ως "άντρα λασπομαχίας" και "θύλακες ιδεολογικών τρομοκρατών".

Για να δούμε μήπως μπορεί να γίνει κάτι θετικό... Ο Β. Βενιζέλος, αντί να παραπονιέται ότι ο Γιώργος διαθέτει "στρατό" στο Διαδίκτυο, θα μπορούσε να ενισχύσει τη δική του υποψηφιότητα με μερικές απλές κινήσεις, όπως:

1. Να δημιουργήσει ένα νέο δικό του site (π.χ. στο στυλ αυτού της Χίλαρυ Κλίντον, που το έχει ακολουθήσει και άλλο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), στο οποίο σε αντίθεση με αυτό που απέσυρε, θα έχει τις απαραίτητα διαδραστικές (interactive) λειτουργίες.

2. Να προχωρήσει σε μια αλλαγή ύφους στο blog του, ώστε να έχει λιγότερες φορές τη λέξη "εγώ", να αναρτά λιγότερα αποσπάσματα από ομιλίες του, κλπ.

3. Να καλέσει το Γιώργο σε ένα διαδικτυακό debate, που –σε αντίθεση με την τηλεόραση- θα έχει το πλεονέκτημα της συμμετοχής του κόσμου. Μια τέτοια αντιπαράθεση θα έχει στη διάθεσή της χρόνο, χώρο, θα γίνει σε βάθος, θα μείνει αναρτημένη επί πολύ χρόνο για να μελετηθεί από τους ενδιαφερόμενους, αλλά και να δεσμεύει τον καθένα από τους αντιπάλους.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν στο πλαίσιο μιας γενικότερης καμπάνιας της υποψηφιότητας Βενιζέλου με έναν τίτλο του τύπου "Ανοιγόμαστε στην κοινωνία, χτίζουμε δίκτυο εμπιστοσύνης".

Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες προσεγγίσεις επί του θέματος. Είναι βέβαιο ότι θα μπορούσαν να προταθούν και άλλες πλατφόρμες, με καλύτερη επεξεργασία απ’ αυτή ενός post σε ένα blog. Ο Β. Βενιζέλος είχε το θάρρος να είναι ένας από τους πρώτους πολιτικούς που ξεκίνησε ιστολόγιο, στο οποίο χρειάστηκε να απαντήσει πολλές φορές σε επιθέσεις. Η μέχρι στιγμής αντιμετώπιση του Μέσου, όμως, δεν διαμορφώνει τις καλύτερες συνθήκες για να απευθυνθεί στο περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες που είναι χρήστες του Διαδικτύου, ένα μεγάλο μέρος των οποίων είναι πιθανοί ψηφοφόροι στην εκλογή Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό το blog δεν έχει καμιά πρόθεση να πάρει θέση στην διαδικασία του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ. Ενδιαφέρεται, όμως, για την αναβάθμιση της αξιοποίησης του Διαδικτύου από μια σημαντική στιγμή των πολιτικών εξελίξεων. Κάτι τέτοιο θα αναβάθμιζε την επικοινωνία με τους πολίτες, την πολιτική επικοινωνία, τον πολιτικό διάλογο, την ανάπτυξη θέσεων και την διατύπωση αρχών. Θα μείωνε την αδρεναλίνη που διαχέεται στα παράθυρα, όπου δίνεται μερικές φορές η εντύπωση πως η εκλογή στο ΠΑΣΟΚ αποτελεί το πιο hot reality show του φθινοπώρου.

Ένα από τα βασικά στοιχεία της κριτικής των αντιπάλων του Β. Βενιζέλου, είναι η σπουδή του. Στα διαδικτυακά έχει καθυστερήσει λίγο, αλλά δεν αποκλείεται να ετοιμάζει κινήσεις που θα δώσουν μια άλλη διάσταση σε σχέση με τις –προβλέψιμες, πλέον- διαμάχες προσώπων στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Εξαφάνιση 48 παιδιών από τα χέρια των ελληνικών Αρχών

Η είδηση πέρασε απαρατήρητη, αλλά μπορεί να είναι ανατριχιαστική... Τους τελευταίους έξη μήνες εξαφανίστηκαν 48 παιδιά λαθρομεταναστών, μέσα από τα χέρια (...) των ελληνικών Αρχών. Ας δούμε περισσότερα στοιχεία μέσα από σχετική ερώτηση της Αννας Διαμαντοπούλου προς τους υπουργούς Υγείας και Εσωτερικών. Είναι τόσος ο κυνισμός γύρω μας, που μπορεί να διογκώνεται ένα τέτοιο φαινόμενο και –μάλιστα- με την "ανοχή" των αρχών...

"Επιχειρηματική καινοτομία και συλλογική ευφυΐα"

Ένας πρώην υπουργός, από τα (ευφυή) «παιδιά της πιάτσας», μου είχε πει «Τι απάτη είναι αυτή;», όταν του ανέφερα ότι θα συμμετείχα σε μια ημερίδα για το knowledge management. Τα «παιδιά της πιάτσας» έχουν αυγατίσει από τότε και ασκούν γοητεία σε μια χώρα, όπου θεωρούνται πρότυπα η μαγκιά, η καπατσοσύνη και η ανέλιξη χωρίς αρχές. Ευτυχώς, όμως, κάποια στελέχη που ασχολούνταν με το knowledge management συνεχίζουν αυτά τα ριψοκίνδυνα σπορ και –όχι και τόσο παράδοξο- έχουν κοινό και ζωτικό χώρο.

Ένας από αυτούς είναι ο Γρηγόρης Μέντζας, καθηγητής πλέον του Μετσοβίου, που ξεκίνησε το δικό του blog. Η αξία της ιστοσελίδας του, όπως μπορείτε να δείτε από το συγκεκριμένο θέμα, εντοπίζεται όχι στα όσα έχει κάνει μέχρι στιγμής, αλλά και στο γεγονός ότι ταξιδεύει συχνά και παρακολουθεί από ερευνητική/ακαδημαϊκή σκοπιά θέματα που, όσοι τρέχουμε με την ασφυκτική πίεση της επιχειρηματικής καθημερινότητας, τα βλέπουμε «ξώφαλτσα».

Καλό ταξίδι στο Γρηγόρη, καλή ανάγνωση σε εμάς...

Έχει ακόμα sex appeal η ελληνική αγορά πληροφορικής;

Φίλος άφησε σχόλιο, παροτρύνοντάς με να γράφω περισσότερα σημειώματα για την αγορά πληροφορικής. Την «έχω φάει με το κουτάλι» αυτή την αγορά, από το 1980 μέχρι περίπου το 2004. Συνεχίζω να την παρακολουθώ, αλλά εκτιμώ ότι έχει επηρεαστεί και αυτή από τα διάφορα ΚΠΣ: η κούρσα να απορροφήσουμε όπως-όπως κοινοτικά κονδύλια έχει, κατά τη γνώμη μου, κάνει μεγάλη ζημιά στην Ελλάδα. Ένας μεγάλος αριθμός εταιρειών, αντί να επενδύουν στο να γίνονται πιο υγιείς και ισχυρές επιχειρήσεις, έχουν «μπει στο trip» να «κυνηγάνε» συμβάσεις έργων του Δημοσίου, κάτι που απαιτεί άλλου τύπου προτεραιότητες και όχι την επένδυση στη λογική της επιχειρηματικής ανάπτυξης, της ενίσχυσης του management, κλπ.

(Δεν κάνω αφ’ υψηλού κριτική... Και η δική μου επιχειρηματική προσπάθεια βρίσκεται μπροστά σε ένα πολύ σκληρό δίλημμα: πώς θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε την επιχειρηματική υγεία μας, όταν τα περισσότερα έργα στην αγορά προέρχονται από κονδύλια του ΚΠΣ;).

Το blog μου, αλλά και (περισσότερο) ο «εξάδελφός» του, το knowhow.gr θα αναφέρονται σε θέματα Πληροφορικής, αλλά μόνο όταν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον ή κάτι που δεν αναφέρει η πληθώρα των media που κατά κόρον ασχολούνται με αυτά τα θέματα.

Κατά τα άλλα, οι εμπειρίες μου από αυτή την αγορά είναι πλούσιες και σημαντικές... Γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 όλους τους νεαρούς τότε Έλληνες επιχειρηματίες που είχαν ξεκινήσει δημιουργικές και φιλόδοξες προσπάθειες (Infoquest, Altec, Singular Logic, κλπ). Είχα την τύχη να πιάσω συζήτηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τον ξεχασμένο ελληνικό υπολογιστή Cat, που είχε αναγγείλει μια ομάδα συμβούλων του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν υφυπουργός Παιδείας (περί το 1987). Παρακολούθησα από κοντά το ΜΟΠ Πληροφορικής και όλα τα ΚΠΣ (το πρώτο επί Μητσοτάκη, τα υπόλοιπα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, αλλά και Κώστα Καραμανλή). Είδα με αρκετή αμηχανία αυτά που διαδραματίσθηκαν το 1999, όταν πολλές ελληνικές επιχειρήσεις Πληροφορικής έγιναν «turbo» στο Χρηματιστήριο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι μέτοχοί τους είδαν τις μετοχές τους να απογειώνονται, αλλά οι περισσότερες επιχειρήσεις έμειναν με αρκετά προβλήματα.

Αυτή τη στιγμή η ελληνική αγορά Πληροφορικής έχει –κατ’ εμένα- ενδιαφέρον, κυρίως από την σκοπιά του πώς θα εκτελέσει τα έργα που έχει αναλάβει, προκειμένου να δημιουργηθούν υποδομές που θα δώσουν υπηρεσίες στον Έλληνα πολίτη... Το Web 2.0, η μπλογκόσφαιρα, το interactive marketing αυτή την περίοδο εκκρίνουν αρκετή αδρεναλίνη και αξίζει να τα παρακολουθούμε. Δεν μας αφήνουν να πλήξουμε…

Η συνολική αγορά Πληροφορικής, μετά από πολλές περιπέτειες, βρίσκεται σε μια φάση consolidation, από την οποία –μέσα από πολύ επώδυνες διαδικασίες που «καίνε» πολύ χρήμα- μένουν στην επιφάνεια λιγότερες, αλλά υγιέστερες εταιρείες. Ας ελπίσουμε ότι το ελληνικό δημόσιο θα γίνει πιο απαιτητικός πελάτης, προς όφελος των υπηρεσιών που θα έχουν την διάθεσή τους οι πολίτες, αλλά και για το καλό του κλάδου.

Καραμανλής, όπως Sarkozy;

Ο Γάλλος Πρόεδρος Nicolas Sarkozy, αφού προσεταιρίστηκε πολλά στελέχη των Γάλλων σοσιαλιστών (Jack Lang, κλπ), έδωσε ρόλο και στον διευθυντή της εφημερίδας Le Monde, Jean-Marie Colombani. Το ΠΑΣΟΚ στις «καλές μέρες Σημίτη» (1996-2000) είχε πάρει την πρωτοβουλία και είχε αξιοποιήσει στελέχη που είχαν πολιτικές ρίζες και από τα δεξιά του και από τα αριστερά του.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αντισταθεί σε τέτοιες πρακτικές... Όσον αφορά στην επιλογή της μην δώσει μερίδιο εξουσίας σε στελέχη άλλων ιδεολογικών τοποθετήσεων, είναι δικαίωμά της. Το ζήτημα είναι ότι, αν επιθυμεί να περιορίσει την –τεχνητή εν πολλοίς- πόλωση και να χτίσει ευρύτερες συμμαχίες, αυτό δεν μπορεί να γίνεται με φιλοαριστερές διακηρύξεις ή φιλολαϊκές εξαγγελίες. Η αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας περνά μέσα από συναινέσεις. Οι συναινέσεις προκύπτουν μέσα από «ανοικτές θύρες» και συνεργασία σε κοινωνικά θέματα, όπου οι διαχωριστικές γραμμές φαντάζουν αστείες. Το γεγονός, λ.χ., ότι πηγαίνει ολοένα και χειρότερα το Δημόσιο ως φορέας παροχής υπηρεσιών στον πολίτη, δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής προσέγγισης του ενός ή του άλλου κόμματος εξουσίας (ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα).

Τα κόμματα δεν συμφωνούν σε αυτό το σημείο, όχι γιατί έχουν διαφορές στην πολιτική τους, αλλά επειδή το καθένα θέλει το Κράτος για τον εαυτό του. Τα κόμματα της Αριστεράς, ομοίως , αρνούνται κάθε μορφής συνεργασία με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, επειδή δεν ενδιαφέρονται για την επίλυση προβλημάτων, αλλά διότι έχουν ως πρωτεύονται στόχο να διατηρήσουν το καθένα το δικό του μερίδιο εξουσίας (η παρουσία με 10 ή 20 βουλευτές στο Κοινοβούλιο έχει και αυτή ένα χώρο εξουσίας).

Τα κόμματα, λοιπόν, τα εξυπηρετεί –κατά τη δική τους λογική- η στρατηγική της περιχαράκωσης και των στεγανών. Όλα τα παραπάνω δεν έχουν φιλοδοξία ανάλυσης, αλλά μιας υπενθύμισης ότι η κοινωνία των πολιτών, της οποίας ένα μικρό λιθαράκι είναι και η μπλογκόσφαιρα, πρέπει να πιέσει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ακόμα και όποιοι δεν συμπαθούν τον Sarkozy, γιατί είναι σκληρός δεξιός, πρέπει να παραδεχθούν ότι μέσα από τις συναινέσεις που επιχειρεί, θα βρει υπερβάσεις για κάποια από τα προβλήματα που έχουν μπλοκάρει τη γαλλική κοινωνία και οικονομία. Θα ξεμπλοκάρει το σύστημα, που βρίσκεται σε τέλμα.

Μόνο στην Ελλάδα θριαμβεύουν τα κλειστά συστήματα, οι λογικές κατοχής ενός χώρου εξουσίας. Τα περισσότερα κλειστά συστήματα, διατηρούν τα σύνορά τους με τεχνικό τρόπο. Δεν εκφράζουν εναλλακτικές λύσεις, δεν αποτελούν διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ο κ. Κ. Καραμανλής πήρε την πρωτοβουλία και έβαλε κάποια στοιχεία ρίσκου στην καινούργια του κυβέρνηση, αφού είδε ότι η προηγούμενη οδηγήθηκε σε τοίχο... Μπορεί να κάνει ένα βήμα παραπέρα, όχι για να δώσει οφίτσια σε μερικούς που είχαν πόστα και επί άλλων κυβερνήσεων, αλλά για να διευρύνει την επιρροή του στην κοινωνία, που θα του δώσουν την ευκαιρία να παλέψει κάποιες τομές και ορισμένες αληθινές μεταρρυθμίσεις. Η κ. Ντ. Μπακογιάννη, που έχει εμπειρία των ζητημάτων επιρροής, στην κίνηση «Ενός λεπτού μαζί» είχε καλέσει τη σύζυγο καθηγητή που υπέγραψε υπέρ Βενιζέλου, ηθοποιό-πολιτεύτρια του ΠΑΣΟΚ, καλλιτέχνες που ενίοτε δείχνουν συμπάθεια προς την Αριστερά. Κάποιοι θα πουν ότι αυτά είναι δημόσιες σχέσεις και μόνο. Ας περιμένουμε άλλους πολιτικούς που θα κάνουν ανοίγματα με ουσία.

Στο χώρο των business, έχουν βρει εδώ και 10 περίπου χρόνια τον όρο coo-petition, από τις λέξεις cooperate και competition. Εταιρείες και συστήματα, αλλού ανταγωνίζονται και αλλού συνεργάζονται. Για να μην μακρηγορήσω, ας αναφερθώ σε έναν πρακτικό κανόνα: για όσο διάστημα κάποιο κόμμα λέει «δεν συνεργάζομαι με την Χ -γειτονικό- πολιτικό χώρο γιατί έχω τελείως διαφορετική ατζέντα», μπορούμε αυτό να το θεωρούμε προσχηματικό. Η στάση του θα γίνει ουσιαστική, όταν φθάσει στο σημείο να πει «με το Χ κόμμα συμφωνώ μόνο στο 10% των θεμάτων, το α, το β, και το γ». Η χώρα είναι σε τέτοιο σημείο, που δεν πρόκειται να προχωρήσει ούτε βήμα, εάν οι φορείς εξουσίας επισείουν μόνο το τι τους χωρίζει. Όσο βλέπουμε τόσο πολλούς «αυτάρκεις» γύρω μας, θα παρατηρούμε το ασφαλιστικό, το εκπαιδευτικό , το περιβάλλον να κατεβαίνουν σκαλοπάτια. Όσο για το Σκοπιανό, αυτό μας έχει κάνει θέαμα διεθνώς. Έχουμε δικαιώσει τον κ. Παπαθεμελή, αλλά διεθνώς είμαστε πολύ ωραίο θέαμα.

Συνεδριάσεις 8 το πρωί, οι φοιτητές κοιμούνται!!!

Είδαν και αποείδαν οι καθηγητές σε ένα κεντρικό και ισχυρό πανεπιστήμιο και αποφάσισαν να κάνουν τις συνελεύσεις για την εφαρμογή διατάξεων του Νόμου στις 8 το πρωί. Ο λόγος είναι ότι αυτή την ώρα οι φερόμενοι ως εκπρόσωποι των φοιτητών, αυτοί που διαλύουν τις συνελεύσεις για να μην εφαρμοσθεί ο νόμος Γιαννάκου, δεν πηγαίνουν, επειδή δεν μπορούν να ξυπνήσουν τόσο νωρίς...

Σημειώνεται ότι οι φερόμενοι ως εκπρόσωποι των φοιτητών, δηλαδή μέλη κάποιων παρατάξεων, πηγαίνουν σε αυτές τις συνελεύσεις και δημιουργούν τέτοιο θόρυβο, ώστε αναγκάζουν τους άλλους παρευρισκόμενους να φύγουν και να ακυρωθεί εκ των πραγμάτων η διαδικασία.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την εφευρετικότητα των καθηγητών, που βρήκαν τον τρόπο παράκαμψης των αντιδράσεων της μειοψηφίας των φοιτητών; Ή την αδυναμία των συγκεκριμένων φοιτητών να ξυπνήσουν το πρωί, ώστε να υπερασπιστούν το όραμα (;) και τις αρχές (;) τους;

(η φωτογραφία από συνέλευση φοιτητών είναι από την εφημερίδα "Το Βήμα")

Διαγωνισμός βουλευτών για το περιβάλλον, ακόμα και beauty contest...

Οι τοποθετήσεις βουλευτών για το περιβάλλον είναι λίγες και συνήθως χωρίς ιδιαίτερη τεκμηρίωση. Μετά τον οδυρμό για τις πυρκαγιές, γυρίσαμε ξανά στην κατάσταση όπου οι περισσότεροι πολιτικοί αναφέρονται στο περιβάλλον με γενικολογίες, χωρίς τεκμηρίωση.

Οι πολιτικοί έχουν ανάγκη τη δημοσιότητα και αυτό είναι κατανοητό... Ένα κίνητρο, προκειμένου οι βουλευτές να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στο περιβάλλον, θα ήταν ακόμα και ένας διαγωνισμός, όπου θα βραβεύονταν οι 10 κοινοβουλευτικοί άνδρες ή γυναίκες με τις περισσότερες τοποθετήσεις σχετικά με το ζήτημα αυτό... Για 1-2 χρόνια θα μπορούσε ο διαγωνισμός αυτός να βασίζεται μόνο σε ποσοτικά κριτήρια. Πολύ "χοντροκομμένο" το κριτήριο, ωστόσο η χώρα βρίσκεται σε τέτοια καθυστέρηση, που πιθανόν να ωθήσει κάποιους πολιτικούς να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση σε ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματά της.

Μέχρι να βρούμε τις διαδικασίες ενός τέτοιου διαγωνισμού, ας δούμε την τοποθέτηση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη κατά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Κάποιοι από εσάς πιθανόν να διαφωνείτε με κάποιες από τις θέσεις του βουλευτή του Συνασπισμού, ωστόσο θα του αναγνωρίσετε ότι διατηρεί το θάρρος να κάνει τοποθετήσεις που τον διαφοροποιούν από τις κοινοτυπίες, ενώ πάντοτε καταθέτει επιχειρήματα, στοιχεία και συσσωρευμένη γνώση.

Έντυπα περιοδικά, Internet και blogs

Ο Economist δημοσιεύει ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ για το συνεχές και ισχυρό "στρίμωγμα" των περιοδικών, κυρίως από την ανάπτυξη του Internet. Πριν λίγες μέρες, ο nikan έκανε στο metablogging ένα πολύ κολακευτικό σχόλιο για το καινούργιο knowhow.gr και για εμένα.

Μένοντας λίγο στα δικά μας, δηλαδή, τη σχέση media, Internet και μπλογκόσφαιρας, θα επιχειρήσω 2-3 τηλεγραφικές παρατηρήσεις:

-Για μια σειρά λόγους τα media διατηρούν στην Ελλάδα πολύ μεγαλύτερη επιρροή, απ' όσο σε όλες τις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες (κάτι που επιβεβαιώθηκε κατά τις πρόσφατες εκλογές).

-Η ισχύς των media, δεν μεταφράζεται και σε οικονομική υγεία των εκδοτικών επιχειρήσεων. Για κάποιους λόγους, που δεν είναι της ώρας, πιθανόν να ισχύει και το αντίστροφο: ο πολύς μεγάλος αριθμός τους, τους εξασφαλίζει επιρροή, αλλά μειώνει τις πιθανότητες κερδοφορίας.

-Η πραγματικότητα αυτή –"it's the financial results, stupid!"- δεν είναι κατάσταση ισορροπίας. Εξ ου και οι πολλές συζητήσεις για συγχωνεύσεις Μέσων.

-Η είσοδος εφοπλιστικών κεφαλαίων για επένδυση σε κάποια media, πιθανόν να ενισχύσει ορισμένα από αυτά, αλλά δεν θα αλλάξει την συνολική κατάσταση. Τα κεφάλαια αυτά –στην πλειοψηφία τους- δεν επενδύονται για οικονομική απόδοση, αλλά για επιδίωξη επιρροής, κάτι που μπορεί να κάνει ακόμα πιο περίπλοκη την κατάσταση.

-Όλο αυτό το σκηνικό και η επέκταση της ευρυζωνικότητας, ευνοεί το Internet και την μπλογκόσφαιρα. Η διαίσθησή μου μου λέει ότι υπάρχει χώρος για επενδύσεις στο Internet, κάτι όμως που δεν διευκολύνεται από την αίσθηση της πολύ ισχυρής τοποθέτησης των παραδοσιακών media.

-Ποιες είναι οι προβλέψεις μου για το μέλλον; Θα ήταν παρακινδυνευμένο να το κάνω σε ένα τόσο μικρό σημείωμα... Είμαι πάντως συγκρατημένα αισιόδοξος για την ανάπτυξη/ζήτηση των υπηρεσιών πληροφόρησης/ψυχαγωγίας στο Internet. Θα προχωρήσουν πιο αργά απ' όσο δείχνει μια ορθολογική ανάλυση των οικονομικών δεδομένων, αλλά θα προχωρήσουν...