Ο Φ. Καρζής για τους συνδικαλιστές και τα «γιουχαΐσματα»

Με το σημερινό του σχόλιο, ο δημοσιογράφος Φοίβος Καρζής υποστηρίζει ότι οι συνδικαλιστές του κρατικού τομέα είναι η πραγματική εξουσία στον τόπο. Ας μας τα πει καλύτερα ο ίδιος…

…«Της Γαλλίας» στη «διαπλοκή»

Η «γαλλική φινέτσα» σε όλο της το μεγαλείο. Ο λόγος για την «διαπλοκή» media, πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Το άρθρο του Economist τα λέει όλα…

Αυτό που μένει είναι να σκεφτούμε όλα αυτά που λέγονται για την εγχώρια «διαπλοκή». Έχει τη φινέτσα της Γαλλίας; Είναι sustainable; Έχει μέλλον; Θα έχει συνέχεια η στάση του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος πήρε τη σκυτάλη από τον Κώστα Καραμανλή της περιόδου που η ΝΔ ήταν στην αντιπολίτευση;…

Τα blogs επιτίθενται στη viral «ομορφιά» του Dove

Το Dove και η Unilever έκαναν διάνα με την καμπάνια της «πραγματικής ομορφιάς», που δείχνει τις κυρίες με τις συνήθεις αναλογίες γυναικών, που απέχουν από τις διαστάσεις των ανορεξικών μοντέλων.

Ωστόσο, όταν η Dove θέλησε να «χοντρύνει το παιγνίδι», κάνοντας και viral, τότε συνάντησε την αντίδραση των bloggers, αλλά και της διαφημιστικής αγοράς με τις mainstream διαφημίσεις.

Το θέμα, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, έχει ενδιαφέρον και είναι γουστόζικο…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

O Λάκης Λαζόπουλος διασκεδάσει ή επηρεάζει;

Μια ριζοσπαστική προσέγγιση θα ήταν ότι ένας Έλληνας blogger, που δεν είναι μεταξύ των stars (π.χ., «Πιτσιρίκος», κλπ), αλλά λίγο παρακάτω σε επισκεψιμότητα, έχει δύναμη επιρροής συγκρίσιμη με αυτήν του Λάκη Λαζόπουλου, που κάθε εβδομάδα τον βλέπουν πάνω από 2 εκατομμύρια τηλεθεατές…

Το υλικό για να στηρίξει μια τέτοια υπόθεση είναι ο Λαζόπουλος, ενώ κάποτε δημιουργούσε και έπαιρνε το ρίσκο της πρωτότυπης προσέγγισης, τώρα πλέον λέει στο κοινό του αυτό που (το κοινό) θέλει να ακούσει με τρόπο διασκεδαστικό.

Δεν σας κρύβω ότι θέλω να διαθέσω χρόνο για κάποια post που έχουν σχέση με τα καινούργια κανάλια επικοινωνίας στην κοινωνία, τις υπό διαμόρφωση διαδικασίες συζήτησης και διαλόγου (conversation, dialogue and debate) και τις εφαρμογές τους στην κοινωνία και την αγορά.

Για τα θέματα του Λαζόπουλου τα έχουν γράψει –πολύ καλύτερα απ’ όσο θα τα κατάφερνα εγώ- ο Ανέστης και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, ο εκδότης της εφημερίδας LiFO. Τους γνωρίζω καλά και τους δύο (με τον Τσαγκαρουσιάνο συνυπήρξαμε επί 12 χρόνια συμμαθητές). Έτσι, δεν μου κάνει εντύπωση ότι τα κείμενά τους εκκινούν από δύο διαφορετικές αφετηρίες, αλλά γραμμένα και τα δύο με υλικό που γονιμοποιεί τη σκέψη. Αν θέλετε να ασχοληθείτε λίγο παραπάνω με το «φαινόμενο Λαζόπουλου», διαλέξτε το ένα ή το άλλο ή και τα δύο…

Η «αρρώστια» με τον Economist

Είμαι «άρρωστος», τι να κάνουμε… Η ανάγνωση του Economist είναι για μένα μια τελετουργία του Σαββατοκύριακου, που συνεχίζεται και τις καθημερινές… Κρατάει πάνω από 25 χρόνια. Μάλλον ήμουν και τυχερός, καθώς μέσα από την περιδιάβαση στα ενίοτε «προκατειλημμένα» άρθρα του, έχω την ευκαιρία να αναπληρώσω σπουδές που δεν έκανα και ταξίδια που δεν πρόλαβα…

Διαισθάνομαι βαθύτατα ότι καταναλώνω τον «μύθο του Economist», ότι πίσω από την εγκυρότητα και τη σταθερότητα σε απόψεις, υπάρχει agenda, συμπάθειες και προκαταλήψεις. Όσοι έχουμε περάσει από ισχυρά Μέσα το «μυριζόμαστε», μπορούμε να βάλουμε και στοίχημα. Όπως φαίνεται και από την συνέντευξη που «ψάρεψε» ο Λάμπρος Σμαΐλης, ο Economist επενδύει για να διατηρήσει το μύθο του. Έχει πλάνο, αιχμές και μπόλικο «δηλητήριο», ενίοτε και για το «αδελφό» έντυπο των Financial Times.

Γι’ αυτό ο Economist βλέπει την κυκλοφορία του εντύπου να αυξάνει και κάποιους σαν και εμάς να τον έχουμε αναγάγει σε γλυκιά συνήθεια. Παρά τη βρετανική ξεροκεφαλιά του, την συντηρητική εμμονή σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (π.χ., Ιράκ), την προσήλωσή του στο αμερικάνικο «άρμα»…

(η φωτο είναι από διαφήμιση του περιοδικού…)

Το αδιέξοδο κάποιων ΔΕΚΟ –και του πελάτη τους, του πολίτη!

Από ορισμένες συζητήσεις με κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων που ελέγχονται από το Κράτος, διαπιστώνω ένα αδιέξοδο, που μας αφορά. Μας αφορά ως πελάτες τους, σε μερικές περιπτώσεις εξαρτόμαστε αποκλειστικά από αυτές. Μας αφορά ως πολίτες, που πληρώνουμε τα ελλείμματα στο ταμείο...

Κάποιοι από τους συνομιλητές μου είναι καταξιωμένοι επαγγελματίες, σοβαροί άνθρωποι και ευκατάστατοι, άρα δεν διορίστηκαν για να κάνουν λεφτά, ούτε γιατί δεν είχαν δουλειά. Σας προλαβαίνω και σημειώνω ότι είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις, αλλά είναι υπαρκτές και δεν είναι ελάχιστες. Το αδιέξοδο δημιουργείται και ενισχύεται από τα εξής στοιχεία:
1. Ο κύριος μέτοχος, που είναι το Κράτος, ελέγχει την διοίκηση και την κουμαντάρει με βάση την agenda της εκάστοτε κυβέρνησης.
2. Τα συνδικάτα, παίρνοντας αφορμή από το ότι οι πολιτικοί δεν τηρούν τους θεσμοθετημένους κανόνες, κάνουν υπερβολές, διεκδικούν συνδιοίκηση και, συνήθως, το έχουν επιτύχει.
3. Ορισμένοι εργαζόμενοι αυτών των ΔΕΚΟ επικαλούνται πολλούς λόγους, οι οποίοι τους φέρνουν στο σημείο να δίνουν χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες στους πελάτες, δηλαδή στους πολίτες.

Δείτε τι υπηρεσίες παίρνετε, για παράδειγμα, από την ΕΥΔΑΠ ή τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, για να αναφερθώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, που ίσως δεν είναι οι πιο σημαντικές. Για να μην μακρυγορούμε, η κατάσταση αυτή είναι μια από τις αιτίες που επηρεάζεται η ποιότητα ζωής των πολιτών, η τσέπη τους, αλλά και αυξάνουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, που δεν επιτρέπουν να γίνουν σχολεία ή νοσοκομεία.

Η κατάσταση αυτή θα γίνεται χειρότερη, στο βαθμό που συνεχιστεί ο λαϊκισμός. Έχουν πολλαπλασιαστεί τα φαινόμενα τύπου Γιάννη Μανώλη, που ζητούν αυξήσεις για τους εργαζόμενους, μη αύξηση των τιμών των υπηρεσιών ΔΕΚΟ, αποτροπή κάθε μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό σύστημα… Υπουργοί έδιναν μέχρι πρόσφατα αυξήσεις κάτω από το τραπέζι για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και σύσσωμη η αντιπολίτευση αγκαλιάζει κάθε παράλογο αίτημα. Αυτός που μένει τελευταίος είναι ο πελάτης των ΔΕΚΟ, ο πολίτης. Και πιο πολύ μένουν «στην απέξω» τα χαμηλότερα εισοδήματα και οι συνταξιούχοι της πείνας.

Sex και blogging, σχέσεις ανταγωνιστικές…

Το πρωτοάκουσα από τη φίλη ενός blogger, όταν είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι, απ’ όταν άρχισε ο «δικός της» το μπλογκάρισμα, ένα μέρος της μαγείας μεταφέρθηκε από την σχέση προς το γράψιμο και το Διαδίκτυο.

Ένας αναλυτής της τεχνολογίας, σε μια άλλη περίπτωση, έκανε μια μικρή τοποθέτηση, με κεντρική ιδέα ότι τα social media και το blogging είναι υποκατάστατο του sex. Να δούμε και μια πιο φιλόδοξη ανάλυση, όπως αυτή.

Περιμένουμε τη «Λυσιστράτη» του Διαδικτύου, που αυτή τη φορά μπορεί να είναι και άνδρας –αν βλέπουμε τα πράγματα από μια politically correct οπτική γωνία…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Η εκπαίδευση δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια μετά τα social media

Ένα παιδί που έχει μάθει να ζει στο ρυθμό του iPOD, του MSN και του κινητού, είναι αδύνατον να συμφιλιωθεί με το ρυθμό μιας τάξης σχολείου, που κινείται στο κλίμα του 1980. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του σχολείου σήμερα.

Αυτό το ζήτημα, άλλες χώρες το παλεύουν και άλλες -όπως η Ελλάδα- οδηγούν το (δημόσιο) σχολείο σε ολοένα και χαμηλότερο επίπεδο. Αντί, όμως, να σας μεταφέρω με δικά μου λόγια, είναι προτιμότερο να δείτε αυτά που λένε οι γνώστες. Γι’ αυτό, κάντε ένα κλικ σε αυτό.

(η φωτογραφία είναι από το flickr.com)

Β’ Αθηνών, η μεγαλύτερη –ίσως- εστία διαφθοράς και διαπλοκής

Κάτι πήγε να πει η κυβέρνηση, ενώ πιθανολογείται ότι θα κάνει σαφή τοποθέτηση ο Γ. Παπανδρέου. Επειδή μπορεί αυτά να μείνουν σε επίπεδο ψιθύρων στη διάρκεια της φημολογίας για τον καινούργιο εκλογικό νόμο, κάποιοι πρέπει να το πουν ξεκάθαρα: η τεράστια, αχανής και ανομοιογενής Β’ Αθηνών, είναι ίσως η μεγαλύτερη εστία διαφθοράς στη χώρα.

Αν δεν σπάσει σε τρία τουλάχιστον κομμάτια, τότε οι περισσότεροι υποψήφιοι βουλευτές πρέπει να αναμέτριονται με ένα εκλογικό κόστος που δεν πέφτει κάτω από τις 500.000 ευρώ. Είναι λάθος να λέγεται ότι αυτά τα χρήματα τα βάζουν, όλα, γνωστοί επιχειρηματίες. Τα νούμερα είναι μεγάλα, πολύ μεγάλα και οι σοβαροί επιχειρηματίες δεν παίρνουν τόσο μεγάλα ρίσκα…

Γι’αυτό βλέπουμε «κεντροαριστερούς» υποψήφιους να είναι τόσο υποχωρητικοί απέναντι στα πιο ακραία στοιχεία της Εκκλησίας, κλάδους στους οποίους όλοι λένε ότι γίνεται λαθρεμπόριο να παραμένουν στην ησυχία τους, τους ταξιτζήδες να έχουν «κατακτήσει» το δικαίωμα να παίρνουν από τουρίστες 100 ή και 200 ευρώ για μια απόσταση τριών χιλιομέτρων...

Θα μπορούσα να αραδιάσω 15 – 20 λόγους για τους οποίους πρέπει να σπάσει η Β’ Αθηνών και οι 3 – 4 άλλες μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Προτιμώ να σας προ(σ)καλέσω να ενώσετε τη φωνή σας, δεν έχει και τόσο μεγάλο ρίσκο: το κεντρικό δελτίο του Mega της 13ης Νοεμβρίου τα είπε και αυτό, έντονα και ωμά. Ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Παπανδρέου, πέρα από όσα αναφέρουν οι επικριτές τους, είναι από εκείνους τους πολιτικούς που μπορούν να σπάσουν αυτό το απόστημα.

Η διαφθορά δηλητηριάζει την κοινωνία και υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Η Ελλάδα φιγουράρει σε ολοένα και πιο «υψηλές» θέσεις στον παγκόσμιο κατάλογο της διαφθορά. Μια κινητοποίηση ενάντια σε αυτό τον κατήφορο δεν είναι ζήτημα «προσκοπισμού» ή ρομαντισμού, είναι θέμα αισθητικής και αισθήματος αυτοσυντήρησης.

Θα λείψω λίγες μέρες για επαγγελματικούς, κυρίως, λόγους στο Μιλάνο και ελπίζω να γίνει το θαύμα: ο νέος εκλογικός νόμος, εκτός από bonus στο πρώτο κόμμα, να δίνει και ένα μικρό bonus στους υγιείς πολίτες αυτής της χώρας. Να θυμούνται οι νομοθέτες ότι οι πολίτες που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τον καλπάζοντα κυνισμό είναι πολλοί περισσότεροι απ’ όσο νομίζουν. Ας κάνουν μια βόλτα στην μπλογκόσφαιρα και θα το καταλάβουν…

Γιατί αρκετά media χάνουν τόσα πολλά λεφτά;

Πριν λίγα χρόνια ένας διεθνής τραπεζίτης που εκπροσωπούσε ένα πασίγνωστο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα μου είχε πει ότι είχε ασχοληθεί να κάνει επαφές ελληνικών media με διεθνείς Ομίλους media ή επενδυτές, για να μπουν μέτοχοι ή να εξαγοράσουν τα εγχώρια. Πρόσθεσε, τότε, ότι τα «προξενιά» ήταν «άκαρπα» και εξήγησε και τους λόγους, που ήταν δομικοί και είχαν βαθιές ρίζες.

Εκείνη η συζήτηση κάνει «κλικ» με μια δήλωση που έκανε ο Σωκράτης Κομινάκης, διευθύνων σύμβουλος της Wind και ένας από τους πιο επιτυχημένους (εκ του λαμπρού αποτελέσματος) Έλληνες manager των τελευταίων χρόνων. Στη δήλωσή του, που έγινε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (21/10/2007), ο κ. Κομινάκης έλεγε ότι «η λογική είναι να βρούμε ένα μέσο ενημέρωσης το οποίο να μπορεί να γίνει κερδοφόρο και στο οποίο εμείς να μπορούμε να προσθέσουμε αξία. Τα media στην Ελλάδα έχουν δύο χαρακτηριστικά: είναι ακριβά και δεν παράγουν κέρδη. Βρισκόμαστε σε διαρκή αναζήτηση και έχουν ήδη γίνει οι πρώτες διερευνητικές επαφές. Δεν αποκλείουμε ούτε τις εφημερίδες, ούτε τα ραδιόφωνα, ούτε τις τηλεοράσεις. Όμως οι αποτιμήσεις –αν λάβουμε υπόψη μας τις διεθνείς μεθόδους αποτίμησης- είναι πολύ υψηλές. Με οικονομικούς όρους, μια τέτοια επένδυση είναι παράλογη, εκτός και αν προσβλέπεις στη δύναμη που μπορεί να σου εξασφαλίσει ένα μέσο ενημέρωσης. Εμάς όμως κάτι τέτοιο δεν μας ενδιαφέρει. Επιζητούμε τα κέρδη».

Κάποιοι θα πουν δεν μας αφορά που ένα μεγάλο μέρος των media έχει ζημίες και η λειτουργία τους δεν έχει σχέση με την κοινωνία, τις επιχειρήσεις κλπ. Σύμφωνα με την ανάλυση ενός γνωστού και ισχυρού Έλληνα manager, τα δεδομένα –κατά την άποψή του- έχουν ως εξής:

1.Η παραγωγή ελληνικών media (προσφορά μιντιακών υπηρεσιών) είναι αρκετά μεγαλύτερη από τη ζήτηση, με όποιον δείκτη και αν το μετρήσεις (π.χ., σύγκριση με άλλες χώρες, για αναγνωσιμότητα εφημερίδων, αναλογία τηλεοπτικών σταθμών ανά εκατομμύριο κατοίκων, κλπ).
2.Τα ελληνικά media εμφανίζονται πολύ πιο ισχυρά σε σχέση με άλλες χώρες (π.χ., ποσοστό του budget επικοινωνίας που πηγαίνει σε διαφήμιση μέσω media, σε σύγκριση με την υπόλοιπη επικοινωνία που περνά έξω από τα media).
3.Αρκετά και ισχυρά media λειτουργούν σε ένα καθεστώς έλλειψης νομιμοποίησης, δηλαδή δεν τους έχει δοθεί ποτέ κανονική άδεια, με κύρια ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών. Μέσα στη γενική έλλειψη νομιμοποίησης «κολλάνε» και μικρότεροι «καναλάρχες», που στήνουν κανάλι χωρίς καμία άδεια και προωθούν διάφορα συμφέροντα, κλπ.
4.Τα κανάλια της TV είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα αντέχει η χώρα. Μια σημαντική παρενέργεια είναι ότι, εξ αυτού, πιέζονται οι καταστάσεις, η επικαιρότητα, η πραγματικότητα για να βρίσκουν περιεχόμενο. Έτσι, φθάνουμε σε ακρότητες, σε έλλειψη σεβασμού για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
5.Συνολικά στον κλάδο υπάρχει αποεπένδυση. Υπάρχει, μεν, εισροή κεφαλαίων από την κυρία Αγγελοπούλου και τους εφοπλιστές (Μαρινάκης, Πατέρας, Ρέστης, κλπ), αλλά το μεγαλύτερο μέρος πηγαίνει για να καλύψει υφιστάμενες ζημίες. Δεν διαφαίνονται παραγωγικές επενδύσεις για την δημιουργία καινούργιων προϊόντων, που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και των πελατών-πολιτών (μικρό, αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα ο τομέας του Internet, όπου η προσφορά υπηρεσιών είναι χαμηλότερη της ζήτησης –ποιοτικά και ενίοτε ποσοτικά).
6.Μια παρενέργεια όλων αυτών είναι ότι, εδώ και χρόνια, έχει επιβραδυνθεί σημαντικά η παραγωγή νεώτερων δημοσιογράφων, με χαρακτηριστικά και εφόδια που θα τους κάνουν αυριανούς ηγέτες στον τομέα τους…

Ας μην προχωρήσουμε περισσότερο... Τα σημεία 1 έως 6 που αναφέρει ο γνωστός manager, αλλά και τα λόγια του Σ. Κομινάκη, δίνουν πάρα πολλά στοιχεία για την κατάσταση στα media και τις επιπτώσεις στην ανάπτυξη της χώρας και την κοινωνική συνοχή. Ακόμα και αν διαφωνεί κάποιος με αρκετά σημεία της ανάλυσης των δύο αυτών προσώπων, ο κοινός τόπος είναι ότι η κρίση των media δεν αφορά μόνο τους δημοσιογράφους ή τους πολιτικούς. Ενδιαφέρει το σύνολο της χώρας και κάθε πολίτη ξεχωριστά…

(Η φωτό είναι από το flickr)

Πες μου δύο ιδέες για το site μου –και γρήγορα...

Συνάντησα ένα φίλο, που είναι εξαιρετικός στη δουλειά του, αξιόπιστος και αξιοπρεπής, professional. Μέσα στην έγνοια του, μου ζήτησε 2-3 ιδέες για να έχει επιτυχία ένα project που πρόκειται να λανσάρει. Ήταν η αφορμή να γραφεί αυτό το post, επειδή κάθε δύο μέρες ένας σοβαρός οργανισμός ή κάποιο διακεκριμένο πρόσωπο μου ζητά κάτι αντίστοιχο. Οι απλές ιδέες που ακολουθούν γράφονται από κάποιον που έχει απωθήσει στο απώτατο παρελθόν το πτυχίο του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού. Διευκρινίζω, επίσης, ότι λόγω άλλων ασχολιών, αλλά και για τους ίδιους λόγους για τους οποίους δεν άσκησα ποτέ το επάγγελμα σχετικό με τα ηλεκτρονικά, δεν παρακολουθώ τις τεχνολογικές εξελίξεις, για τις οποίες -επαγγελματικά- βασίζομαι σε εξειδικευμένους συνεργάτες, που αγαπούν πιο πολύ από εμένα τα γοητευτικά άλματα του ψηφιακού κόσμου. Μακρύς ο πρόλογος, γι' αυτό ας περάσουμε στο «ψητό», με το σχηματικό αλλά ενίοτε χρήσιμο τρόπο των επικεφαλίδων:

1.ΤΟ SITE ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΛΗ ΣΑΣ, Η ΚΥΡΙΑ ΠΥΛΗ ΣΑΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ: μπορεί κάποιος να σας αραδιάσει 15 επιχειρήματα, για ποιο λόγο η εικόνα που έχετε στο Internet είναι πλέον το πιο σημαντικό στοιχείο μιας επιχείρησης, ενός Οργανισμού, ενίοτε και ενός προσώπου. Μια επιχείρηση που δεν έχει σήμερα site, έχει μεγάλο μειονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών της.

2.Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΟ INTERNET ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΑΡΕΡΓΟ» ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΕΘΕΛΟΝΤΗ: οι stakeholders ενός Οργανισμού, αλλά και ενός προσώπου (π.χ., ενός πολιτικού ή ενός business leader) έχουν απαιτήσεις. Περιμένουν κινήσεις ουσίας και αποτελέσματος, δεν αρκεί ένα «ξεπέταγμα» με κάποιο site που έχει φτιάξει κατά τις ελεύθερες ώρες του ένας φοιτητής ή κάποιος φίλος, που ασχολείται με τα gadget.

3.ΕΠΕΝΔΕΙΣΤΕ ΣΤΟ SITE, AKOMA KAI AN ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ BUDGET: είναι τόσο καθοριστικός ο ρόλος του site και της ψηφιακής interactive παρουσίας ενός Οργανισμού, ώστε πρέπει να το δει ως επένδυση, μέσα από ένα πλάνο. Ακόμα και αν δεν υπάρχει budget, θα πρέπει να συνταχθεί ένα πλάνο: είναι απολύτως απαραίτητο να υπάρχει κατασταλαγμένη η ψηφιακή στρατηγική και ένα συνακόλουθο πλάνο ενεργειών. Έστω και αν, λόγω ελλείψεως χρημάτων, θα προχωρήσει με εθελοντική προσπάθεια, με απλήρωτες υπερωρίες, με επιστράτευση φίλων και γνωστών. Οι Οργανισμοί που διαθέτουν κεφάλαια, κάνουν πολύ μεγάλο στρατηγικό λάθος εάν δεν αφιερώσουν στην ψηφιακή τους παρουσία, ένα «fair» ποσόν. Το ποιο είναι fair, θα το κρίνουν οι ίδιοι και οι σύμβουλοί τους, ωστόσο για κάθε Οργανισμό υπάρχει ένα επίπεδο επένδυσης που είναι απαραίτητο, ώστε ο Φορέας αυτός να μην διακυβεύει τους βασικούς του στόχους και να μην υπονομεύει άλλες στρατηγικές κινήσεις.

4.Η ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: κατά κανόνα δεν είναι τεχνολογία –συγνώμη συνάδελφοι και συνεργάτες τεχνικοί...Υπάρχουν τεράστια ζητήματα στρατηγικής, σχεδιασμού, περιεχομένου, marketing της ιντερνετικής παρουσίας. Για όλα αυτά θα βρείτε ειδικούς, που συνδυάζουν την αγάπη γι' αυτό το «sexy» θέμα, με επαγγελματική εμπειρία και αδιαμφισβήτητες επιτυχίες.

5.ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ: προκειμένου για μια επιχείρηση, αυτός που θα έχει το project management για την λειτουργία του site και της συνολικότερης online παρουσίας θα πρέπει να έχει αντίληψη του business strategy της εταιρείας –δεν αρκεί να είναι καλός τεχνικός ή καλός marketer ή καλός στο να συγκεντρώνει/γράφει περιεχόμενο (αντιστοίχως, εάν πρόκειται για πολιτικό οργανισμό ή πολιτικό πρόσωπο, ο υπεύθυνος της ψηφιακής παρουσίας είναι απαραίτητο να έχει στρατηγική αντίληψη).

6.ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Η ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ: μπορεί η υπόθεση των blogs και των social media να αφορά στην Ελλάδα, για την ώρα, ειδικά κοινά, ωστόσο η διάσταση της διαδραστικότητας είναι must. Ο «πελάτης» σας (είτε καταναλωτής, είτε ψηφοφόρος, είτε μέλος του Φορέα σας) έρχεται πιο κοντά σας, αν έχει τρόπο να συμμετέχει στο site σας –και υπάρχουν τρόποι/τεχνικές για να τον βάλετε σε αυτό το «τριπάκι». Αν δεν το κάνετε, θα επωφεληθεί ο ανταγωνιστής σας.

7.ΤΕΣΣΕΡΙΣ – ΠΕΝΤΕ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΘΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΟΡΘΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: μην ακούτε απόλυτες κρίσεις ως προς την συνταγή της επιτυχίας. Μην ακούσετε και επιτακτικές συμβουλές τύπου «μπορεί να το κάνει μόνο η τάδε εταιρεία» (ακόμα και αν σας το πουν για την εταιρεία του γράφοντος). Στα θέματα της στρατηγικής και της δημιουργικότητας, σε projects που παίζει ρόλο το ταμπεραμέντο των ανθρώπων και το DNA μιας επιχείρησης, σε αυτά η μέγιστη των επιστημών είναι η Χημεία. Με άλλα λόγια, ανάμεσα σε 4-5 εναλλακτικούς δρόμους (και συμβούλους) που θα μπορούσαν –θεωρητικά- να σας οδηγήσουν στο ζητούμενο αποτέλεσμα, να επιλέξετε εκείνον που «ταιριάζουν τα χνώτα σας». Α, και να αποφύγετε τους συμβούλους που σας πλασάρουν «μαγικές συνταγές» και εκείνους που δεν φαίνεται να έχουν αντίληψη customer satisfaction –στην πορεία θα προκύψουν δυσκολίες, θα δουλέψετε υπερωρίες, θα γίνουν «στραβές» και θα βγουν στην επιφάνεια παρεξηγήσεις.

8.ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΩΛΗΣΕΙΣ: σ' αυτή τη χώρα οι περισσότεροι έχουν διάθεση να φέρουν εικόνα διανοουμένου –αποφεύγουν τη δύσκολη δουλειά των πωλήσεων. Η επένδυση ενός Οργανισμού σε ψηφιακή στρατηγική και σε ένα site/Πύλη, δεν μπορεί να γίνεται μόνο γιατί έτσι κάνουν και οι άλλοι. Κάθε επιχείρηση, Οργανισμός, πρόσωπο (π.χ. πολιτικός) πρέπει να έχει ως στόχο να προωθήσει μέσα από το Ψηφιακό του κανάλι, τα προϊόντα, τις υπηρεσίες του (προκειμένου για πολιτικό, τις ιδέες του).

9.ΣΑΣ ΚΟΣTΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ: αν μπήκατε στη διαδικασία να χτίσετε μια παρουσία στο Internet, τότε μετά από λίγες εβδομάδες θα διαπιστώσετε ότι το κόστος είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο είχατε σκεφτεί. Κυρίως λόγω των «αφανών» ανθρωποωρών που δαπανάτε, κυνηγώντας την επιτυχία του εγχειρήματος, ή για να ξεμπλέξετε το «πράγμα» που φτιάξατε. Αφού σας κοστίζει τόσο πολύ, έστω και αν το ανακαλύψατε εκ των υστέρων, βάλτε το σε σωστή βάση, όσο το δυνατόν νωρίτερα. Θα γλυτώσετε εντάσεις, απογοητεύσεις και –βεβαίως, βεβαίως- χρήματα… Ποτέ δεν είναι αργά…

Μετά από αυτά, καλή τύχη στο γοητευτικό κόσμο του Internet και της διαδραστικότητας…
Για όσους πάντως θέλουν να δουν κάτι περισσότερο, ας ρίξουν μια ματιά και σ’ αυτό. Περιέχει «τσιτάτα» και «πετάει» συνταγές, ωστόσο ενισχύει την εντύπωση ότι το χτίσιμο θέσης στο Internet χρειάζεται πλάνο και επαγγελματισμό. Καλή τύχη…

Το «τσουνάμι» του Facebook «σκάει» πάνω μου, πάνω σου...

Κάθε μέρα δέχομαι περί τις πέντε προσκλήσεις να γραφτώ σε κάποια network ενός προσώπου –ο μέσος όρος είναι τέσσερις για το Facebook, μια για το LinkedIn. Ανταποκρίνομαι και θεωρώ ότι οι προσκλήσεις αυτές έχουν ουσία και προοπτική. Κάτι από τη χαμένη μας κοινωνικότητα… Αλλά, και κάτι από τα νιάτα που θέλουμε να διατηρήσουμε, αφού η ικανότητα να κάνεις καινούργιους φίλους συναντάται κυρίως σε νεαρές ηλικίες. Στις μεγαλύτερες, τα πράγματα είναι συνήθως παγιωμένα, έως και παγωμένα...

Για τις παρενέργειες του Facebook έχω αναφερθεί, συνήθως αντιγράφοντας κείμενα του Economist, άντε και post του Γ. Καραμανώλη… Υπάρχουν και δύσκολες πλευρές και flaws και παρενέργειες… Ωστόσο, ο καθένας μας μπορεί να κρατήσει πολλά θετικά από το «τσουνάμι» του Facebook. Τα αρνητικά ας τα κρατήσουν αυτοί που επενδύουν οικονομικά σε αυτό –αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η χρηματοοικονομική αποτίμησή τους είναι εξαιρετικά υπερτιμημένη.

(Η φώτο είναι από το flickr)

Υπουργοί που δεν θέλουν να γίνουν «Μαριέττες»

«Κάποιοι υπουργοί κινδυνεύουν να γίνουν “Μαριέττες”», μου είπε στέλεχος της κυβέρνησης και μου φάνηκε ενδιαφέρον. Του ζητήθηκαν κάποιες εξηγήσεις και προχώρησε το συλλογισμό του: «Διακρίνονται ορισμένοι υπουργοί, αλλά και στελέχη του δημόσιου τομέα με πολύ μεγάλη ευθύνη –π.χ., διοίκηση κάποιας κρίσιμης ΔΕΚΟ- που εξαγγέλλουν κάποια μέτρα πολιτικής και μετά τους την “πέφτουν” όλοι μαζί και, κυρίως, άλλα στελέχη της κυβέρνησης: κάνουν διαρροές εναντίον των μέτρων αυτών υπουργοί, βγαίνουν στα κανάλια και γίνονται ήρωες φιλοκυβερνητικοί συνδικαλιστές, δημοσιεύουν σκληρά ρεπορτάζ φιλοκυβερνητικά media».

O υπουργός Χ που εξήγγειλε τα μέτρα ψάχνει τότε γύρω του να βρει κάποιους ελάχιστους συμμάχους και διαπιστώνει πρωτόγνωρη ερημιά. Άλλοι υπουργοί, με τους οποίους είχε πολύ καλή σχέση, που (συνήθως συμβαίνει να) εκλέγονται σε μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, κάνουν πως δεν τον ξέρουν, βουλευτές που μέχρι χθες αξιοποιούσαν τον υπουργό Χ, βγαίνουν στα κανάλια και για 3 λεπτά δημοσιότητας τον «αδειάζουν» και συντάσσονται με τους «ήρωες» συνδικαλιστές. Ακόμα και χθεσινοί του πολιτικοί και προσωπικοί φίλοι βρίσκουν αφορμή να κάνουν δημόσια κριτική στον υπουργό Χ, με αιτιολογία ότι η εξαγγελία του μέτρου ή της μεταρρύθμισης έγινε πρόχειρα, χωρίς προηγούμενη προετοιμασία… Ακόμα και αυτοί οι φίλοι, αναζητούν τρόπο να «αδειάσουν» κομψά τον υπουργό Χ και τις εξαγγελίες του, δεν έχουν καμία πρόθεση να πουν ότι «παρόλο που οι αναγγελία του μέτρου δεν είχε πίσω της την απαραίτητη προετοιμασία, εγώ πιστεύω ότι πρέπει να προχωρήσει»…

Με αυτά και με τούτα, τόνισε το κυβερνητικό στέλεχος, που έλεγε τα παραπάνω, ετοιμάζονται οι επόμενες «Μαριέττες». Πρόσθεσε μάλιστα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Μαριέττας δεν ήταν ότι είχε εξαγγείλει μέτρα στα οποία επιτέθηκαν οι πάντες και κυρίως στελέχη ή κυβερνητικοί συνδικαλιστές. Η μεγαλύτερη αδυναμία της πρώην υπουργού Παιδείας ήταν, κατά τη γνώμη του συνομιλητή του, ότι όταν είδε τις αντιδράσεις τρόμαξε, έκανε πίσω και ετράπη σε «άτακτη φυγή», εκδηλώνοντας σπασμωδικές κινήσεις. Αυτή η συμπεριφορά απομάκρυνε, όχι μόνο εκείνους που έκαναν «πόλεμο» στα μέτρα της, αλλά και τους άλλους: όλους εκείνους, που δεν είναι λίγοι, οι οποίοι θα ήθελαν να έχουν εισαχθεί οι μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο διάλογο με περισσότερη προετοιμασία και να υπάρξει σταθερή πολιτική στην εφαρμογή τους.

Μετά από αυτά, η πιο εύκολη δουλειά ενός πρωθυπουργού είναι να αντικαταστήσει τον υπουργό που έγινε «Μαριέττα». Κατά την άποψη του συνομιλητή μου, αυτή την περίοδο φαίνεται ότι υπάρχουν 3-4 υπουργοί, που διατρέχουν τον κίνδυνο να ακολουθήσουν την τύχη της πρώην υπουργού Παιδείας (και όχι την πορεία του Βύρωνα Πολύδωρα, ο οποίος είναι μια εντελώς ξεχωριστή περίπτωση).

Πού θα ξανασυναντηθούμε μαθητές, σχολείο, εκπαιδευτικοί, γονείς, κοινωνία...;

...Μα, στο Internet και στις interactive μορφές επικοινωνίας! Δεν θα τα καταφέρω να τα πω καλύτερα από ένα σημαντικό κείμενο του Nylon, στο οποίο αυτό το blog κάνει αναφορά για δεύτερη φορά -και όχι μόνο γιατί περιέχει τρία πολύ σημαντικά video, όπου μιλούν οι μαθητές και μας τα λένε παραστατικά και χύμα...

Αν μπορεί να προσθέσει κάτι αυτό το σημείωμα, είναι το καταστάλαγμα από τρέχουσες εμπειρίες μου, δηλαδή:
-την καθημερινή «ανταλλαγή απόψεων» με τα δύο παιδιά μου, για την κατάκτηση της Γνώσης, που τη θεωρώ σημαντική για τη ζωή τους,
-την εμπλοκή μου σε ένα Συνέδριο με θέμα το «Σχολείο του Μέλλοντος»,
-τη συμμετοχή μου στο διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων και
-την ενασχόλησή μου με τα blogs, τα social media, το διάλογο μέσω του Διαδικτύου.

Για να μην σας τρώω το χρόνο σας, η αίσθησή μου είναι ότι η αξιοποίηση της διαδραστικότητας που προσφέρει το Διαδίκτυο είναι μονόδρομος για να ανακαλύψουν τα παιδιά μας τη Γνώση, καθώς σήμερα την συνδυάζουν με ένα βαρετό, καταπιεστικό και ανούσιο σχολείο. Τα απλά στοιχεία λένε τα εξής για το πώς οι μαθητές προσλαμβάνουν Γνώσεις και Εμπειρίες:
ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ: το κινητό τους, τα σύντομα μηνύματα μέσω Internet (MSN, κλπ), η ανταλλαγή μουσικής, είναι μια από τις λίγες ενασχολήσεις που τα «πορώνει» και τους απορροφά το ενδιαφέρον.
ΠΑΡΕΕΣ: οι συντροφιές τους στο σχολείο και στα hobbies τους, είναι ένας δεύτερος χώρος που τους προσφέρει Γνώσεις και Εμπειρίες.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: τα σημερινά παιδιά έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη για επικοινωνία, καθώς η έλλειψη της γειτονιάς τα ωθεί στο να ψάχνουν εναλλακτικούς τρόπους για να συνομιλήσουν. Τα παθητικά παιδιά βλέπουν πολλή ώρα τηλεόραση, τα πιο δυναμικά βρίσκουν διέξοδο στο κινητό και στο Internet.
ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: τα Μαθηματικά και η Ιστορία ήταν βασικοί πυλώνες για την συγκρότηση της προσωπικότητας ενός πολίτη σε παλιότερες γενιές. Δεν είμαι σίγουρος –δεν είμαι ειδικός-, αλλά έχω την εντύπωση ότι η δραματική αλλαγή στις διαθέσιμες εμπειρίες, πιθανόν να επιτρέπει την ανάπτυξη μιας προσωπικότητας μέσα από τις προσλαμβάνουσες που έχουν σχέση με την επικοινωνία, την άντληση εμπειριών από άλλες γεωγραφικές περιοχές, κλπ. Τα Μαθηματικά και η Ιστορία, πιθανόν να είναι προϋπόθεση για να προχωρήσει κάποιος προς ανώτερες σπουδές, αλλά δεν θα είναι μονόδρομος για την μόρφωση, την συγκρότηση, για ό,τι θεωρεί η κοινωνία «επιτυχία».
ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ: μπορεί να είναι μονόδρομος για την εξέλιξη ενός παιδιού, αλλά υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές, σε σχέση με το να τις μάθει με την κλασσική συνταγή του μαθητή που κάθεται σε ένα θρανίο και έχει απέναντι το δάσκαλο. Τα ερεθίσματα από τη μουσική, τα ταξίδια, το σερφάρισμα και τις παρέες, πιθανόν να διαμορφώνουν ένα περιβάλλον ικανό να συνδυάσει την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας με το ενδιαφέρον.

Ένα post σε ένα blog δεν δίνει πολλά περιθώρια χώρου για λεπτομερείς αναλύσεις και εξαντλητικά επιχειρήματα.. Ωστόσο, λίγο δογματικά, η εντύπωσή μου είναι ότι ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να αντιμετωπισθούν:
-η αδυναμία των εκπαιδευτικών και του σχολείου να παρακολουθήσουν τους ταχείς ρυθμούς απαιτήσεων των παιδιών και της ζωής,
-το έλλειμμα χρόνου (και ενίοτε ενδιαφέροντος) των γονιών και
-η βαθύτατη κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας

Αυτός είναι η αξιοποίηση της ζωντάνιας και του πλούτου του Διαδικτύου. Δεν είναι επ’ ουδενί λύση το να αφήνεις τα παιδιά να σερφάρουν ακατάσχετα και ανεξέλεγκτα… Αποτελεί ένα φωτεινό παράθυρο να καλλιεργούνται τα ενδιαφέροντά τους μέσα από τον πλούτο ενός Ιντερνετικού κόσμου, που κανένα βιβλίο, κανένας εκπαιδευτικός ή γονιός δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Παρά τις παγίδες για τα παιδιά, τη χαμένη ενέργεια, τον ξοδεμένο χρόνο: το σχολείο, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, αν θέλουν να ξαναζωντανέψουν το «γήπεδο» της Μάθησης και της Γνώσης, δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά να αξιοποιήσουν δημιουργικά την πλατφόρμα του Internet.

Ένα «ματς», όπου μας κερδίζει η Πορτογαλία 6-2

Ξεφυλλίζοντας τον Economist, βρήκα μια σελίδα που φιλοξενεί τη διαφήμιση ενός Πορτογαλικού οργανισμού που διατείνεται ότι η χώρα αυτή έχει παγκόσμιες επιδόσεις σε 10-12 θέματα. Μου έκανε «κλικ», επειδή πριν περίπου ένα χρόνο βρέθηκα στη Λισσαβόνα, όπου ένας Πορτογάλος έκανε προσπάθεια σε μια εισήγησή του να δείξει ότι η χώρα του είχε πανευρωπαϊκή ή παγκόσμια καλή επίδοση σε 5-6 τομείς.

Τότε, λοιπόν, όπως και τώρα, αναρωτήθηκα, τι θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος Έλληνας που θα επιχειρούσε να κάνει μια εισήγηση ή να γράψει τη διαφήμιση μιας σελίδας. Σε ποιους τομείς διεκδικεί η Ελλάδα μια πανευρωπαϊκή θέση; Εννοείται ότι στο «γήπεδο» αυτό κρίνονται αυτά που μετρούν σήμερα στη μεγάλη μάχη της παγκοσμιοποίησης και του ανταγωνισμού μεταξύ χωρών: επιδόσεις στην οικονομία, στην καινοτομία, στην επιστήμη, στο στίβο της Γνώσης.

Ας δεχτούμε ότι οι Πορτογάλοι είναι υπερβολικοί στη διαφήμιση της χώρας τους. Και ας δεχτούμε ότι σε καταμέτρηση των καλών επιδόσεων της δικής μας χώρας, μπορούν να μετρήσουν η κατάκτηση του ποδοσφαιρικού Euro το 2004, η πρωτιά της Παπαρίζου στη Eurovision (επίσης το 2004, αν θυμάμαι), παρότι είναι πια «περσινά ξινά σταφύλια» και παρόλο που δεν έχουν καμία σχέση με την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας.

Για τα υπόλοιπα, σας καλώ και εσάς να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε μια σελίδα Α4 με επιτυχίες της χώρας μας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (3-4 γραμμές κειμένου ανά περίπτωση). Μιλάμε για διακρίσεις που θα αυξήσουν τις δυνατότητες να βρουν οι Έλληνες νέοι μια αξιοπρεπή απασχόληση, θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής όσων κατοικούν σε αυτή τη χώρα, θα δημιουργήσουν κεφάλαιο για χρηματοδότηση της βελτίωσης των συνθηκών του περιβάλλοντος, θα καταγράψουμε ισχυρές παρουσίες στο «γήπεδο» της Γνώσης, που αποτελεί πρωτεύον «σπορ» στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, κλπ.

Θέλω να σκέπτομαι θετικά, γι’ αυτό πιστεύω ότι θα τη γεμίσουμε αυτή τη ρημάδα τη σελίδα με τις επιδόσεις της χώρας μας…

Αφιερωμένο στο γιό μου, που θέλει να κάνει κατάληψη…

Πέρυσι είχαμε δράματα στο σπίτι, γιατί η ψήφος του γιου μου έκρινε την κατάληψη του γυμνασίου. Μας είχε πει ότι θα ψήφιζε κατά της κατάληψης, αλλά χάρη στη δική του ψήφο συνεχίστηκε. Φέτος ξεκινήσαμε πιο δημιουργικά... Η συζήτηση βρίσκεται στο ότι μια κατάληψη με κίνητρο το χαβαλέ δεν έχει καμιά αξία, ενώ μια κινητοποίηση με συγκεκριμένα αιτήματα μπορεί να πιάσει τόπο.

Να πω προκαταβολικά κάτι, που μπορεί να «τραβήξει» πολλά αρνητικά σχόλια: με ενοχλεί η στάση πολλών πρώην αριστερών και αρκετών «πλεγματικών» φιλελεύθερων, που «βγάζουν τα απωθημένα» τους, σπρώχνοντας τα παιδιά τους να κάνουν κατάληψη σχολείων, για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι είναι μέσα στη μόδα της «αριστερής στροφής». Αν ταιριάζει κάτι στο ριζοσπαστισμό των παιδιών, αυτό είναι να αναδείξουν την συνεχή κατάπτωση της δημόσιας παιδείας. Όχι με χαβαλέ, αλλά με αιτήματα. Όχι τα αιτήματα των γονιών τους, ούτε –βεβαίως, βεβαίως- των πολιτικών. Η μεγάλη μου έκπληξη ήταν το ότι, όταν πήγα στο «γήπεδο» του (13 ετών) γιου μου, συζήτησα μαζί του πολύ πιο δημιουργικά απ’ ό,τι συνήθως.

Η ελάχιστη κοινή βάση για να συζητήσουμε για τα σχολεία, δεν είναι άλλη από το τι γνωστικό περιεχόμενο προσφέρουν. Είναι βαρετά και γίνονται και ολοένα και χειρότερα, κάτι που το λέει με τον καλύτερο τρόπο ένα κείμενο – ποίημα του πολύ καλού blog NYLON. Το σημερινό σχολείο είναι ένα πολύ ωραίο «γαϊτανάκι», όπου χορεύουν πολιτικοί αδιάφοροι για την εκπαίδευση, γονείς αδιάφοροι για τα παιδιά τους (μας), εκπαιδευτικοί που είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Ευτυχώς που υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις, που μπορεί να γίνουν (γίνουμε) περισσότερες, επειδή τα παιδιά είναι αμείλικτα. Ακόμα και όταν έχουν ως κύριο κίνητρο το χαβαλέ, δείχνουν πόσο μεγάλες ευθύνες έχουμε εμείς οι υπόλοιποι.

Με την ευκαιρία, βλέπω κάποια μικρή πιθανότητα να αποφύγουμε την κατάληψη, με αντιστάθμισμα κάποια εντυπωσιακή ενέργεια των παιδιών για να προβάλουν τα αιτήματά τους…

Διευθυντής εφημερίδων «αυτομόλησε» προς την πλευρά των blogs...

Ο Λάμπρος Σμαϊλης έχει δουλέψει ως διευθυντής σύνταξης ή διευθυντής αρκετών εφημερίδων, με τελευταίο σταθμό του τον «Ελεύθερο Τύπο», απ’ όπου αποχώρησε πριν από περίπου τρεις μήνες. Πριν από μερικές εβδομάδες, ξεκίνησε ένα blog, με κύριο θέμα του –τι άλλο;- τις εφημερίδες και την επιβίωσή τους.

Η εμπειρία του Λ. Σμαϊλη είναι χρήσιμη για όσους θέλουν να δουν το σκηνικό των media μέσα στο διεθνές περιβάλλον, χωρίς το άλλοθι ότι η Ελλάδα είναι μοναδική περίπτωση στον κόσμο. Το blog του παρακολουθεί τις εξελίξεις στον Τύπο, κυρίως στις χώρες όπου ξεκινούν οι εξελίξεις. Το χαρακτηριστικό του Λ. Σμαϊλη είναι ότι, μέσα από την εμπειρία του, γνώρισε τους πυρήνες των αλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο και από τότε τους παρακολουθεί συστηματικά. Αρνείται να «επιστρέψει» στη λογική ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου ή ότι δεν μας αφορούν οι εξελίξεις που συμβαίνουν στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Τουρκία.

Δεν θα συμφωνήσετε σε όλα μαζί του, κάτι με το οποίο μάλλον έχει συμφιλιωθεί. Είναι 45 ετών, άρα έχει πολλά χρόνια μπροστά του να μιλά και να γράφει για θέματα, όπου η παγκοσμιοποίηση είναι πια γεγονός.