Το 2008, γίνετε ο image maker του εαυτού σας…

Αν νοιώθετε ότι κάτι πρέπει να κάνετε για τον εαυτό σας τη χρονιά που έρχεται, τότε μια καλή ιδέα είναι να σκεφθείτε την ιδέα του personal branding. Στον τίτλο χρησιμοποιώ «προβοκατόρικα» τον όρο image maker, που είναι περισσότερο κατανοητός στην Ελλάδα, από το personal branding, που ταιριάζει πολύ περισσότερο στη φιλοσοφία μου.

Η κίνηση να κάνετε image making του εαυτού σας μπορεί να χαρακτηρισθεί «κάπως» (υπερβολή, υπεροψία και διάφορα «υπερ-»). Το σχέδιο να αναζητήσετε τη θέση που επιθυμείτε σε μια σκληρή αγορά και σε μια πολύπλοκη κοινωνία, όχι μόνο δεν είναι «καβάλημα», αλλά, πιθανόν να επιβάλλεται και από τις υποχρεώσεις σας απέναντι σε αυτούς που σας εμπιστεύονται: στην virtual/interactive γειτονιά σας, στον εργασιακό σας χώρο… Δοκιμάστε το personal branding, που έχει ως στόχο να φέρει στην επιφάνεια αξίες και αφήσετε το image making για όσους θέλουν να ωραιοποιήσουν την επιφάνεια…

Να κάνουμε έναν απολογισμό στα τέλη του 2008, να δούμε πώς πήγατε…

Το μέλλον του marketing και της επιχειρηματικότητας

Πολύ αμερικάνικη προσέγγιση, από δύο απίστευτα επιτυχημένες, ασιατικής καταγωγής προσωπικότητες, που "δρουν" στη Silicon Valley, στα social media, στα venture capital... Λίγη δόση από το ανερχόμενο Twitter και καλές μας γιορτές...

Ένα μικρό «θαύμα» στην «κόλαση» της Γκράβας

Ένα ολόκληρο σύστημα στέκεται απέναντι στην δασκάλα Στέλλα Πρωτονοτάριου, που προσπαθεί να κάνει προγράμματα για μετανάστες στο προβληματικό σχολείο της Γκράβας. Μιλάμε για ένα σχολικό συγκρότημα, όπου το 70% των μαθητών είναι παιδιά οικονομικών μεταναστών. Η κυρία Πρωτονοταρίου με 2-3 συνεργάτες της, πήραν την πρωτοβουλία να κάνουν απογευματινά μαθήματα για τους γονείς των μαθητών. Έστησαν ένα δίκτυο συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Αυτό δεν άρεσε σε ένα σύστημα που, με μεθοδικό τρόπο, δημιούργησε τις προϋποθέσεις, ώστε να αποκλειστεί η κυρία Πρωτονοταρίου από το να ξαναγίνει διευθύντρια του σχολείου.

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι οι μεθοδεύσεις δεν μπορούν να αποδοθούν στην ιεραρχία του υπουργείου Παιδείας. Συμμετέχουν και συνεργάζονται και στελέχη κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η δικαιολογία είναι ότι η κυρία Πρωτονοταρίου συμμετέχει σε παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι η δράση της συγκεκριμένης δασκάλας δείχνει πόσο «γυμνά» είναι τα «δίκτυα» που έχουν στήσει οι πάσης φύσεως συντεχνίες , οι οποίες θέλουν το εκπαιδευτικό σύστημα εξαρτώμενο από παρατάξεις και παράγοντες.Η υπόθεση αυτή έχει πολλά άλλα στοιχεία, που δεν είναι της αρμοδιότητας αυτού του post να τα εκθέσει. Το ανακάλυψα από τοποθετήσεις της Άννας Διαμαντοπούλου, που είναι υπεύθυνη του ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία και από ολοσέλιδο άρθρο της «Καθημερινής».

Κρατάμε τη φλόγα της δασκάλας και των συνεργατών της. Σημειώνουμε ότι βρέθηκαν τελικά κάποιοι (Α. Διαμαντοπούλου, «Καθημερινή», κ.α.), να «χαλάσουν» τα σχέδια ενός «τυφλού» συστήματος και παραγοντίσκων που ζουν από το σκοταδισμό. Οι συνέπειες της οικονομικής μετανάστευσης έχουν αρχίσει να γίνονται τόσο σοβαρές, που έχει μεγάλο ρίσκο να τις αφήσουμε στα χέρια στελεχών της γραφειοκρατίας και κομματικών επιτελείων. «Κύκλος των χαμένων ποιητών», όχι με το ρομαντισμό του Πήτερ Γουίαρ και του Ρόμπιν Ουίλιαμς, αλλά με την «αγριάδα» της Γκράβας και την σκληρότητα των εγχώριων κομματικών πυρήνων.

Να μην ξεχάσω να σημειώσω ότι στην Γκράβα, ένα συγκρότημα που συμβολίζει την κατιούσα της δημόσιας εκπαίδευσης, έχουν γίνει μικρά θαύματα: τα παιδιά έχουν πάρει βραβεία για ταινίες μικρού μήκους, ο σύλλογος των δασκάλων είναι μια γροθιά, ένας κόσμος συμπαρίσταται σε αυτή τη μικρή «επανάσταση». Τα συνεργαζόμενα κέντρα που προσπαθούν να καταστρέψουν αυτή την όαση, επικαλούνται το γεγονός ότι η ομάδα της κυρίας Πρωτονοταρίου δεν έχει πάρει άδεια για να κάνει τα απογευματινά μαθήματα!

Οι ντελιβεράδες Caballeros κάνουν απεργία / διαδήλωση

Με αφορμή ένα μήνυμα που πήρα για απεργία/διαδήλωση των "ντελιβεράδων", μπήκα στον πειρασμό να κάνω κάποιες σκέψεις. Είχα πάντοτε ένα ερώτημα: πώς γίνεται και τα παιδιά που δουλεύουν σε delivery είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό άτομα με καθαρό πρόσωπο και καλή προαίρεση... Είναι wishful thinking; Τους συγκρίνω με άτομα που δουλεύουν, π.χ., στην οικοδομή ή σε συνεργεία αυτοκινήτων και επιβεβαιώνω ότι δεν είμαι τόσο ρομαντικός...

Μπορεί να πέφτω έξω... Ίσως τους βλέπω πιο θετικά, από μια διάθεση ανέξοδης επίδειξης αισθημάτων συμπάθειας προς μια ομάδα κοινωνικά αδυνάτων. Σκεφθείτε το και εσείς λίγο παραπάνω, από το να θεωρήσετε αυτονόητο ότι τα περισσότερα προϊόντα delivery μπορεί να είναι τόσο προκλητικά φθηνά. Μια εξήγηση είναι ότι η τροφή που μας φέρνουν, έχει πολύ χαμηλή ποιότητα. Μια συμπληρωματική ερμηνεία είναι ότι τα παιδιά που μας τα φέρνουν, αμείβονται με ψίχουλα και εργάζονται υπό απαράδεκτες συνθήκες (ασφαλιστικής κάλυψης, ασφάλειας οδήγησης κλπ).

Τα 10 «Καλύτερα Νησιά του Κόσμου»

Για να ξεφύγουμε λίγο από το ασφαλιστικό, το Β. Μαγγίνα, το ακριβό Internet, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε έναν κατάλογο με τα «Δέκα Καλύτερα Νησιά του Κόσμου».

Αυτές οι επιλογές είναι, κατά κανόνα, υποκειμενικές και, ενδεχομένως, επηρεάζονται και από διαφημιστικά budget… Η συγκεκριμένη δεκάδα, πάντως, περιέχει την Σαντορίνη, έστω στην 5η θέση.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μια καλή ιδέα απόδρασης από τα μικρά, τα καθημερινά… Δεν αποκλείεται να δώσει και ιδέες για offline ταξίδια, αυτά που έχουν αξία και ένα κομμάτι από το όνειρο…

Γίνε διαφημιστής από το σπίτι: περίπτωση Dove

Θα έχετε ακούσει πολλά ή, αν δεν έχετε υπόψη σας κάτι, έχει ενδιαφέρον η «ιδέα» της καμπάνιας του Dove, να ζητήσει δημιουργικές προσεγγίσεις για την επικοινωνία του γνωστού σαπουνιού.

H «επιδημία» της εμπλοκής του καταναλωτή στην επικοινωνία των προϊόντων που καταναλώνει τείνει να εξαπλωθεί. Θα δούμε πολύ επιτυχημένα εγχειρήματα. Ασφαλώς, θα συναντήσουμε και υπερβολές, αστοχίες και «κρυάδες».

Το «παιχνίδι», πάντως, ανοίγει…

«Πρώτο Θέμα» σε καθημερινή online έκδοση

Οι 20 Λέξεις μας φέρνουν την πληροφορία ότι είναι στην τελική ευθεία η online έκδοση του «Πρώτου Θέματος».

Η εφημερίδα που άλλαξε το «χάρτη» του κυριακάτικου τύπου, σύμφωνα με αυτό το post, προχωρά με φιλοδοξίες σε διαδικτυακή, καθημερινή παρουσία. Την αναμένουμε με ενδιαφέρον…

Internet και διαφθορά, αν και δεν αφορά την Ελλάδα…

Στη χώρα μας είμαστε υπεράνω τέτοιων θεμάτων, ωστόσο, κυρίως στο εξωτερικό, μερικοί «μυστήριοι» ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη δομών που θα περιορίσουν την διαφθορά. Ας δούμε, μέσω ενός άρθρου του Economist, γιατί ο διάσημος Lawrence Lessig αφιερώνει την ενέργειά τους σε θέματα καταπολέμησης της διαφθοράς...

Internet, διαφάνεια και πολιτική...

Η επίκληση της έννοιας «διαφάνεια» στην Ελλάδα προκαλεί κλαυσίγελο. Όταν η χώρα κατρακυλά κάθε χρόνο σε όλες τις κατατάξεις που μετρούν τη διαφθορά, τότε…

Ωστόσο, κάποιοι που είμαστε ρομαντικοί ή αφελείς, ψάχνουμε εκείνα τα εργαλεία, τις διαδικασίες, που μπορούν να βοηθήσουν να ενισχυθεί ο έλεγχος της κοινωνίας απέναντι στις πράξεις της εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, κλπ). Αυτό το post έρχεται από την Αυστραλία και δείχνει κάποιες απλές δράσεις που συμβάλουν στο «άνοιγμα» και τη διαφάνεια της πολιτικής εξουσίας.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης, ότι σε αυτή την ανάλυση αναφέρονται μέτρα που δεν ελήφθησαν στην περίπτωση αυτή ή δράσεις που, ενώ είχαν πρόθεση να φέρουν περισσότερη δημοκρατία μέσω του Internet, έμειναν στη μέση του δρόμου.

Μελετείστε το post από την Αυστραλία, ίσως αξίζει να το μελετήσουν και ορισμένοι από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Πέραν αυτού, το συγκεκριμένο blog, που ασχολείται με θέματα πολιτικής και Internet, θα ενταχθεί στα προτεινόμενα του Think Positive…

Ζήτω, «σκίσαμε» την Τουρκία στο κόστος του Internet!...

Η διαφάνεια δείχνει ότι το κόστος του Internet στην Ελλάδα ανά Mbps είναι περίπου διπλάσιο από το αντίστοιχο κόστος σε Σλοβακία, Πολωνία και πολλαπλάσιο σε σχέση με Πορτογαλία, Ισπανία. Μπορούμε να παρηγορηθούμε ότι η Τουρκία στο σχετικό πίνακα είναι πιο ακριβή από την Ελλάδα...

Πέρα απ’ όλα αυτά, που προέρχονται από εισήγηση του καθηγητή του ΕΜΠ Βασίλη Μάγκλαρη, το μεγάλο θέμα για την αύξηση της διείσδυσης του Internet στην Ελλάδα είναι το περιεχόμενο. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι η έμμεση πίεση προς τους Έλληνες πολίτες από τις δημόσιες υπηρεσίες να μπαίνουν στο Internet, προκειμένου να εξυπηρετούνται (για πιστοποιητικά, κλπ), επειδή αυτό τους «γλυτώνει» από μετακινήσεις, έξοδα, κλπ.

Παρότι το Δημόσιο πραγματοποιεί τεράστιες επενδύσεις για έργα υποδομής πληροφοριακής οργάνωσης (εφορίες, πολεοδομίες, Δήμοι, κλπ), η απόδοση του συστήματος (πλην εφοριών) είναι ακόμα μικρή, επειδή:
1. Τα έργα αυτά, όπως τα περισσότερα έργα Πληροφορικής στην Ελλάδα, παραδίδονται με πολύ αργό ρυθμό, ενίοτε και με «ελαττώματα»,
2. Οι φορείς στους οποίους ανήκουν αυτές οι υποδομές, δεν «επικοινωνούν» στους πολίτες τη δυνατότητα να εξυπηρετηθούν καλύτερα μέσα από τα καινούργια συστήματα και
3. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν έχουν ιδιαίτερη προθυμία να στρέψουν τους πολίτες προς τις αυτοματοποιημένες διαδικασίες…

Παρά τα εμπόδια, όμως, και τις καθυστερήσεις, η μάχη θα κριθεί υπέρ της εξυπηρέτησης του πολίτη από το Internet. Οι συνθήκες μετακίνησης και συμπεριφοράς μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες χειροτερεύουν τόσο πολύ, ώστε ακόμα και άνθρωποι αμόρφωτοι θα ζητούν από τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους να τους κάνουν τον «ενδιάμεσο», ώστε να «παίρνουν το χαρτί» από το κομπιούτερ…

Οκτώ τάσεις που φέρνουν business από την τεχνολογία

Στη βιβλιοθήκη μου διαθέτω πολλές δεκάδες τεύχη του Harvard Business Review, το οποίο, όμως, «πρόδωσα», όταν ανακάλυψα ότι αναλύσεις (και μάλιστα online), όπως της κορυφαίας εταιρείας συμβούλων McKinsey είναι πολύ περισσότερο «μέσα στα πράγματα».

Δείτε με προσοχή μια ανάλυση που αναφέρεται σε 8 τάσεις στην επιχειρηματική δραστηριότητα, οι οποίες έχουν ως αφετηρία την τεχνολογία. Ας ξεφύγουμε λίγο από τη μιζέρια της καθημερινότητας, για να δούμε τις πιθανές εξελίξεις με μεγαλύτερο ορίζοντα από αυτό του επόμενου μήνα.

Τα κείμενα της McKinsey είναι πιο εφαρμοσμένα, πιο παγκοσμιοποιημένα, ενώ του HBR είναι περισσότερο ακαδημαϊκά, και αμερικανοκεντρικά. Κατά τα άλλα, θα ακούσετε και κριτική γι’ αυτές τις αναλύσεις, ότι είναι εξαιρετικά τεχνοκρατικές και ορθολογικές, δηλαδή αφήνουν απ’ έξω θέματα ποιότητας ζωής και συναισθηματικής νοημοσύνης.

Ελλάδα – Φινλανδία, διαμετρικά αντίθετες στο χώρο της εκπαίδευσης

Τα πρόσφατα αποτελέσματα της έρευνας PISA του ΟΟΣΑ, η οποία αφορά στις γνώσεις και τις ικανότητες των 15χρονων παιδιών στη Γλώσσα, τα Μαθηματικά και τις Φυσικές Επιστήμες, μου ξαναέφεραν στο μυαλό μια συζήτηση που είχε πριν από λίγο καιρό «ανοίξει» στην μπλογκόσφαιρα γύρω από την Παιδεία. Φίλος blogger έκανε αναφορά σε ένα post μου και εν συνεχεία αναφέρθηκε στο αποκαλούμενο «Φινλανδικό υπόδειγμα», όσον αφορά στα εκπαιδευτικά συστήματα και μεταρρυθμίσεις. Έδειξα το συγκεκριμένο post σε Φιλανδό συνεργάτη μου, ο οποίος και έκανε μια σειρά από ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, αρχίζοντας μια συζήτηση με τον blogger.

Τα αποτελέσματα της έρευνας PISA φέρνουν την Φινλανδία στην πρώτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών – μελών του ΟΟΣΑ και δεύτερη παγκοσμίως, ενώ η Ελλάδα κατατάσσεται στις χαμηλότερες θέσεις μεταξύ των 57 χωρών που συμμετείχαν στην έρευνα. Αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τις επιφυλάξεις που αρκετοί εκπαιδευτικοί έχουν εκφράσει για την αντιπροσωπευτικότητα των αποτελεσμάτων της PISA –επιφυλάξεις που αφορούν στη μεθοδολογία που ακολουθείται-, όμως ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν κάτι.

Κατά την άποψή μου, δείχνουν ότι το Φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί κατά το δυνατόν καλύτερα, ενώ το Ελληνικό δεν τα πάει και τόσο καλά. Δεδομένου, δε, ότι στην Ελλάδα σχεδόν η κάθε κυβέρνηση που έχει περάσει, έχει κάνει και μια παρέμβαση («μεταρρύθμιση») στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, φαίνεται ότι αυτό που λείπει δεν είναι η ανάγκη για αλλαγές, αλλά η πολιτική βούληση για συμφωνία ως προς τις κατευθύνσεις των αλλαγών αυτών και διατήρηση της συγκεκριμένης πολιτικής, ανεξάρτητα κυβέρνησης.

Δηλαδή, ό,τι ακριβώς έκαναν οι Φιλανδοί εδώ και χρόνια: όπως επισήμανε ο συνεργάτης μου από τη «Χώρα των Χιλίων Λιμνών», η «επένδυση στην εκπαίδευση» δεν ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια, αλλά από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, η μεταρρύθμιση είχε ορίζοντα δεκαετίας, για να εξαχθούν τα πρώτα συμπεράσματα από την εφαρμογή της και να γίνουν οι όποιες διορθωτικές παρεμβάσεις. Ο συνεργάτης μου σημείωσε επίσης ότι η επίτευξη των στόχων της φιλανδικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, εκτός από την επένδυση μεγάλων κρατικών κονδυλίων, συνοδεύτηκε και από ριζικές μεταβολές στην προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ενώ τόνισε ότι, παρά την επιτυχία του συστήματος, δεν υπάρχουν και πολλά φιλανδικά πανεπιστήμια στα, ας πούμε, «top 150» πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου.

Στην ουσία, οι Φιλανδοί, που αρκετοί Έλληνες υπουργοί Παιδείας έχουν χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα τα τελευταία χρόνια, έκαναν ακριβώς αυτό που εμείς δεν (θέλουμε να) κάνουμε: πέτυχαν τη συναίνεση στον κρίσιμο τομέα της εκπαίδευσης, έθεσαν benchmarks, επένδυσαν σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ και τώρα δρέπουν τους καρπούς μιας μακροχρόνιας και συντονισμένης προσπάθειας. Οπότε, καλό είναι, όταν χρησιμοποιούμε το «Φιλανδικό υπόδειγμα» να έχουμε υπ’ όψιν το σύνολό του, κι όχι να διαλέγουμε ό,τι μας βολεύει…

Επιθετικά ο Θοδ. Σκυλακάκης για τις ελληνικές επιχειρήσεις

Ελληνικές εταιρείες που επενδύουν εδώ και χρόνια στην επέκτασή τους σε αγορές εκτός συνόρων, αναγνωρίζουν ότι ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Θεόδωρος Σκυλακάκης, που ασχολείται με τα σχετικά θέματα, έχει μπει «επιθετικά» σε ένα πεδίο που επί πολλά χρόνια ήταν αδρανές. Οι εκτός Ελλάδος αγορές θεωρούνται ένας από τους λίγους χώρους όπου υπάρχουν περιθώρια επιχειρηματικής ανάπτυξης, κάτι που φαίνεται και από την πορεία των εταιρειών: όσες έχουν περιοριστεί στην ενδοχώρα εμφανίζουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενδεχομένως και υποχώρηση.

Ο Θ. Σκυλακάκης πήρε ένα ενδιαφέρον πλάνο από τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, που ήταν ο πρώτος που είχε «ταράξει τα νερά» της στασιμότητας ή της κρατικής αδιαφορίας. Δεν είναι μυστικό ότι πολλές ελληνικές εταιρείες είχαν έντονα παράπονα ότι επί πολλές δεκαετίες πάλευαν στο εξωτερικό μόνες τους, καθώς το ελληνικό Κράτος (και η διπλωματία) αντιμετώπιζαν με αδιαφορία την προσπάθειά τους να εγκατασταθούν σε άλλες αγορές.

Οι ελληνικές εταιρείες έβλεπαν απέναντί τους ανταγωνιστές από την Τουρκία, το Ισραήλ, την Ιταλία που είχαν πίσω τους ολόκληρη την κρατική μηχανή της χώρας τους και πάνω απ’ όλα την διπλωματία. Οι περισσότεροι Έλληνες διπλωμάτες έλεγαν σε όλους τους τόνους ότι δεν ήταν δική τους δουλειά να υποστηρίξουν την επιχειρηματική δραστηριότητα, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους άλλων χωρών.

Ο Θ. Σκυλακάκης, στενός συνεργάτης της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη (π.χ., στο Δήμο Αθηναίων) έχει πάρει πρωτοβουλίες που, όπως λένε οι εκπρόσωποι πολλών ελληνικών εταιρειών, δεν είναι μόνο δείγμα προθέσεων, αλλά δράσεις στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου πλάνου. Κάποιοι το ερμηνεύουν αυτό ως ένα στοιχείο της πολιτικής που επιδιώκει να αναπτύξει η υπουργός εξωτερικών, που θέλει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες του τομέα της, για να παρουσιάσει δημιουργικό έργο, πέραν των δύσκολων θεμάτων των Σκοπίων, της Τουρκίας, κλπ.

Επιχειρηματίες με θεσμικό ρόλο διαβλέπουν κάποια ανταγωνιστική διάθεση από πλευράς Οργανισμού Προωθήσεως Εξαγωγών, αλλά θεωρούν ότι θα βρεθεί χώρος κοινής δράσης, ώστε να μεγιστοποιηθεί το αποτέλεσμα.

Η δραστηριότητα των ελληνικών εταιρειών στο εξωτερικό δεν αφορά πλέον μόνο τους μετόχους, αλλά και κάποιες χιλιάδες Ελλήνων managers, μηχανικών, κλπ, που βλέπουν σημαντικά καλύτερες ευκαιρίες γιαανάπτυξη καριέρας, σε σχέση με θέσεις που θα τους περιόριζαν εντός Ελλάδος.

AIDS στην Ελλάδα, ή γιατί η επικοινωνία δεν είναι (μόνο) Ντάβλας, Ψινάκης, κλπ.

Σε όλη την Ευρώπη πέφτουν τα ποσοστά του AIDS, αλλά αντίθετα στην Ελλάδα ανεβαίνουν... Άλλη μια περίπτωση όπου υποτιμάται στη χώρα μας η αξία της πληροφόρησης και της επικοινωνίας. Έχω επαγγελματικό ενδιαφέρον για το θέμα, αλλά «τεστάρετε» τα παρακάτω και πιθανόν να συμφωνεί με αυτά ένας μεγάλος αριθμός πολιτών.

Η υπόθεση εργασίας που κάνω σε αυτό το post -και υπάρχουν δεκάδες τρανταχτά παραδείγματα- είναι η εξής: ίσως η χώρα πετάει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για «επικοινωνία» υποθέσεων που είναι ασήμαντες ή άχρηστες, αλλά είναι κοντόφθαλμη στην πληροφόρηση για «καυτά» ζητήματα της κοινωνίας. Στη συνέχεια αναφέρονται μερικά παραδείγματα που μου έρχονται στο μυαλό:

AIDS: το αρμόδιο ΚΕΕΛ-ΠΝΟ εδώ και μερικά χρόνια έχει κατεβάσει σημαντικά τις «στροφές», λόγω έλλειψης πόρων.

ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ: η Ελλάδα είναι από τις πιο αυτοκαταστροφικές χώρες στην υπερβολική κατανάλωση ενέργειας και στην παράλογη/σπάταλη χρήση πηγών ενέργειας. Η πληροφόρηση είναι ελάχιστη, πέραν των κραυγών κατά της ΔΕΗ, γιατί δεν μας δίνει φθηνό ρεύμα για να το ξοδεύουμε ασκόπως.

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ: το κράτος δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ για έργα διευκόλυνσης του πολίτη, κυρίως έργα Πληροφορικής, αλλά δεν έχει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες για να γνωστοποιήσει την λειτουργία τους (το θέμα αυτό θα ήθελε ανάλυση, αλλά, πιστέψτε με, έχω πάρα πολλά στοιχεία).

ΠΟΛΥΦΑΡΜΑΚΙΑ: προχθές ο επικεφαλής κάποιου εργοδοτικού φορέα είπε πολύ παραστατικά αυτό που το έχουμε ακούσει πολλές φορές: η Ελλάδα έχει κατανάλωση φαρμάκων, ως να είχε πληθυσμό 35 εκατομμυρίων.

ΤΕΧΝΟΦΟΒΙΑ: η έλλειψη πληροφόρησης έχει συμβάλει, ώστε η Ελλάδα να εμφανίζεται σε έρευνες ως η πιο τεχνοφοβική χώρα της Ευρώπης!

Ένα στοιχείο υπανάπτυξης της χώρας είναι ότι δαπανά πολλά δις ευρώ σε τσιμέντα (κατασκευή δρόμων κλπ), αλλά επενδύει πολύ λιγότερα σε «ήπιες» (soft) δράσεις για την ανάπτυξη των υπηρεσιών που πρέπει να συνοδεύουν την κατασκευή υποδομών. Η επικοινωνία μιας υπόθεσης, η πληροφόρηση των πολιτών, η αποκατάσταση «ανθρώπινων δικτύων εμπιστοσύνη» δεν είναι «φρου-φρου και αρώματα» δεν είναι κόλπα για να κονομήσουν οι διαφημιστές και οι PRίστες… Μπορεί στην Ελλάδα να υπάρχουν τρανταχτές στρεβλώσεις σε αυτό τον τομέα, και σ’ αυτό έχουμε ευθύνη και εμείς που δραστηριοποιούμαστε σε αυτό το χώρο. Παρόλα αυτά, όμως, οι πολιτισμένες χώρες διαθέτουν αναλογικά ένα ποσόν για την πληροφόρηση σχετικά με οποιοδήποτε θέμα...

Η αποστολή του Μηνύματος και η πληροφόρηση δεν είναι ένα δευτερεύον θέμα, αλλά μια δράση στρατηγικής. Για τις κοινωνίες, είναι ζήτημα επιβίωσης. Θα ήταν άδικο να μην σημειώσω ότι θεωρώ πως ο κ. Γ. Ντάβλας κάνει καλά τη δουλειά του, είναι επαγγελματίας στο χώρο του. Το γεγονός ότι σε αρκετούς μπορεί να υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στη δουλειά του κ. Ντάβλα και της επικοινωνίας μιας υπόθεσης, ενός ζητήματος, αυτό δεν είναι πρόβλημα του συγκεκριμένου επαγγελματία και των συναδέλφων του, αλλά όλων ημών των υπολοίπων…