'Πολιτικό χρήμα' μέσω Google

Στη σημερινή Ελλάδα δεν έχει εφαρμογή μια τέτοια υπηρεσία, καθώς ένα μέρος της χρηματοδότησης πολιτικών σχηματισμών και προσώπων γίνεται με πολύ πιο 'ευέλικτες' διαδικασίες. Επειδή όμως κάποια στιγμή θα 'μπλοκάρει' αυτή η ευελιξία, ας γνωρίζουμε αυτή την ευφυή πολιτική της Google, που παρέχει τη δυνατότητα σε πολιτικά πρόσωπα ή κόμματα να πάρουν οικονομική υποστήριξη

-από δεκάδες χιλιάδες πολίτες, σε μικρά ποσά
-με ασφαλή τρόπο από τις πιστωτικές τους κάρτες
-με διαφανείς διαδικασίες, καθώς οι εισφορές δημοσιοποιούνται.

Ακόμα και εκείνοι που βλέπουν με επιφύλαξη την καλπάζουσα εξάπλωση της Google, θα δεχθούν ότι τα 'σαϊνια' της βρήκαν ένα τρόπο να ανταποκριθούν σε μια σημαντική ανάγκη των σύγχρονων δημοκρατιών... ΄Οπως θα γίνει κάποια στιγμή και η Ελλάδα..

ΥΓ. 1 Η πορεία του Obama πριν τις προκριματικές, όταν εκατοντάδες χιλιάδες απλοί αμερικανοί του έδιναν τον οβολό τους, δείχνει την αξία για τη δημοκρατία της δυνατότητας των απλών πολιτών να δίνουν 10,20, 30, 50 ευρώ στον πολιτικό που εκτιμούν. 'Αγοράζουν' το δικαίωμα στην διαμόρφωση των εξελίξεων. Κυτάξτε την Β' Αθηνών, για να δείτε την ανεστραμμένη εικόνα.

YΓ.2 Η Υπηρεσία Google Checkout για fund raising σε πολιτικές καμπάνιες είναι διαθέσιμη μόνο για υποψήφιους που είναι καταχωρημένοι στο αντίστοιχο μητρώου εκλογών σε ΗΠΑ

Δελτία των 8 vs. «Τέντ Κέννεντυ στηρίζει Ομπάμα»…

Την ώρα που τα ελληνικά δελτία των 8 μ.μ. είχαν το περιεχόμενο που λίγο-πολύ όλοι είδατε, τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα έδειχναν την εκδήλωση υποστήριξης του Τεντ Κέννεντυ στον Ομπάμα. Απορροφήθηκα, όχι μόνο γιατί το θέαμα ήταν πολύ καλύτερο.

Κάτι μου λέει ότι η συγκεκριμένη κίνηση των Κέννεντυ είναι πιο σημαντική για ό,τι μας αφορά, από οτιδήποτε θεωρείται ως «είδηση» στα καθ’ ημάς. Αυτό ισχύει ακόμα και αν πίσω από την στήριξη του Έντουαρντ υπάρχει κάποιο deal, ακόμα και αν ο Ομπάμα δεν εκλεγεί.

Iστορική στιγμή… Ακόμα και ο Τεντ Κέννεντυ εκπροσωπεί κύκλους του αμερικάνικου συστήματος εξουσίας, που θεωρούν ότι η επιλογή της Χίλαρυ Κλίντον έχει ρίσκο και ότι ο πολύ συμπαθής ΜακΚαίην είναι ηλικιωμένος και καταβεβλημένος. Η εξέλιξη αυτή είναι σημαντική, ανεξαρτήτως του ποιος θα μπει τελικά στο Λευκό Οίκο στις αρχές του 2009.

Μετά Χριστόδουλο, η «περιουσία» της Ορθοδοξίας

Η Ορθοδοξία είναι ίσως το μόνο στοιχείο της σημερινής Ελλάδας, που της επιτρέπει να έχει ενδιαφέροντα και παρουσία εκτός των ελληνικών συνόρων. Είναι «περιουσία» για τον ελληνισμό και για την ανθρωπότητα.

Μετά το πέρας της «εποχής Χριστόδουλου», είναι κρίσιμο να γίνουν μερικές θεμελιώδεις κινήσεις, που θα επιτρέψουν στην Ορθοδοξία, τουλάχιστον να διατηρήσει τη λάμψη της:

1. Βελτίωση των σχέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Και οι δύο πλευρές μπορούν και πρέπει να κάνουν βήματα.

2. Διευθέτηση ανοικτών θεμάτων, όπως αυτό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων… Θα έχει κόστος, ωστόσο είναι μια δύσκολη αποστολή που πρέπει να γίνει.

3. Πιο καθαρή σχέση ελληνικού Κράτους και Εκκλησίας. Δεν πέρασε στο Σύνταγμα ο χωρισμός, ωστόσο υπάρχουν απλές κινήσεις, που μπορούν να προασπίσουν το κύρος και της πολιτικής και της Εκκλησίας…

4. Ενίσχυση των ελληνορθόδοξων εκκλησιών του εξωτερικού, όπου υπάρχει ελληνισμός της διασποράς, καθώς αποτελούν το πιο σημαντικό ιστό σύνδεσης των απανταχού Ελλήνων.

5. Αυτοσυγκράτηση των φιλόδοξων Ιεραρχών, που τοποθετούνται για θέματα εξωτερικής πολιτικής (π.χ., για το όνομα των Σκοπίων).

6. Ανάπτυξη προβληματισμού για θέματα που απασχολούν σοβαρά το σημερινό Έλληνα πολίτη, όπως είναι η ποιότητα ζωής/προστασία περιβάλλοντος.

7. Εγκαθίδρυση ενός συστήματος εσωτερικού ελέγχου στα οικονομικά της Εκκλησίας, καθώς ακόμα και αυτή τη στιγμή υπάρχουν «ανοικτές» υποθέσεις διαχείρισης (μια εξ αυτών διερευνά το υπουργείο Εξωτερικών).

Πάνω απ’ όλα, η Ορθοδοξία έχει χώρο για την ανάπτυξη πνευματικότητας, τη διαχείριση του θησαυρού της παράδοσής της και τη διατήρηση επικοινωνίας με ένα πολύ μεγάλο κοινό που πιστεύει ή την υπολήπτεται. Σε όποιες περιπτώσεις η διαχείριση αυτού του «θησαυρού» έγινε με συγκυριακή αντίληψη, η «περιουσία» απομειώθηκε και οι αξίες δοκιμάστηκαν. Στο επόμενο διάστημα θα έχουμε μια ακόμα ευκαιρία.

Ο Χριστόδουλος υπήρξε μια χαρισματική προσωπικότητα, που έβαλε τη σφραγίδα της όχι μόνο στην Εκκλησία, αλλά και στο σύνολο της Ορθοδοξίας. Ήταν, ίσως, ένα πρόσωπο ανάμεσα στα 2-3 με την μεγαλύτερη επιρροή στην πορεία της Ελλάδας κατά την δεκαετία 1998-2008. Στα θετικά αυτής της παρουσίας, η ανάδειξη της δύναμης που έχει η ελληνορθόδοξη εκκλησία. Το στοίχημα είναι, μετά την ανάδειξη, να προωθηθεί η σωστή διαχείριση.

Σε οριακό σημείο το σύστημα παραγωγής ‘Κουκοδήμων’

Υπάρχουν εκατοντάδες πρόσωπα γύρω μας που ξεκίνησαν τη ζωή και την καρριέρα τους με χάρισμα και φορά, αλλά αντί να γίνουν δημιουργικοί άνθρωποι, κατέληξαν κρίκοι στο σύστημα με τους παράγοντες και τους παραγοντίσκους, τις κλίκες και τα κυκλώματα, ενδιάμεσοι σε ‘δουλειές’.

Μακάρι να αποδειχθεί ότι ο άλτης Κουκοδήμος δεν έχει σχέση με όλα αυτά... Αλλά γύρω μας δεν έχει τόσο αξία η γνώση, παρά η μεσολάβηση. Δεν μετρούν οι αρχές, αλλά επιβραβεύεται ο κυνισμός. Εκατοντάδες άτομα επιδεικνύουν τα έσοδά τους –που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν-, τα κότερα και τα ακίνητά τους, προϊόν ενός συστήματος διαμεσολάβησης.

Στις δυτικές οικονομίες, το σύστημα αναγνωρίζει αξίες στη γνώση, σε αυτούς που η κατάρτισή τους δεν είναι μόνο εγγύηση ότι μπορούν να κάνουν σωστά τα πράγματα από πλευράς τεχνικής, αλλά –λόγω αισθητικής- εγγυάται αρχές.

Φθάσαμε σε ένα σημείο, που φαίνεται ότι η σημερινή κατάσταση δεν πάει άλλο. Τα έσοδα που θέλουν τα στρώματα που διαμεσολαβητών, είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που μπορεί να παράγει το στρώμα των παραγωγών. Δεν χωράει η χώρα τόσους διαμεσολαβητές... Κάποιοι πρέπει να παράγουν, ώστε να δημιουργείται αξία και υπεραξία..

Μακάρι να μην αφορά τον Κουκοδήμο αυτή η ιστορία. Γιατί υπάρχουν γύρω μας χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες συνέλληνες, με φιλότιμο, αρχές, δημιουργικό πνεύμα, ευδόκιμη παρουσία στη ζωή και στον επαγγελματικό στίβο. Καμμιά κάμερα δεν δείχνει τα άλματα που πηδάνε κάθε μέρα, αλλά το ξέρουμε εμείς που τους βλέπουμε , μας δίνουν αίσθημα ικανοποίησης, προσφέρουν πρότυπα για να δείχνουμε στα παιδιά μας, την αίσθηση ότι αυτή είναι η Ελλάδα και όχι η άλλη του Στέφανου Χίου.

Tα DVD βάλσαμο στην πτώση των Χρηματιστηρίων

Αν μετρήσετε το χρόνο και χώρο που αφιερώθηκε χθες και σήμερα στην υπόθεση του DVD, θα δείτε ότι είναι το 80% της δημοσιότητας, ενώ στην κατακόρυφη πτώση των χρηματιστηρίων, που αφορά κυριολεκτικά όλους μας, δεν αφιερώθηκε πάνω από 5%.

Αυτό, από μία σκοπιά, είναι παρήγορο, για να μην πω ευχάριστο: σημαίνει ότι, εδώ στην Ελλάδα έχουμε αυτονομηθεί σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση και τις επιπτώσεις που φέρνει και στο τελευταίο νοικοκυριό.

Από κάπου έχουμε βρει, ως χώρα, εισοδήματα, ώστε να χρηματοδοτούμε αυτή την αυτονόμησή μας. Κάποια πηγή μας παρέχει τα έσοδα, ώστε να ασχολούμαστε όλη μέρα με το «reality show» των DVD, ενώ ακριβαίνουν τα δάνεια, το πετρέλαιο έχει φθάσει στα ύψη, πέφτει η αξία των τοποθετήσεων των ασφαλιστικών ταμείων κλπ.

Ζούμε σε μια αληθινά προικισμένη χώρα, σε έναν προνομιούχο τόπο…

Οι 100 καλύτερες ταινίες, μια εκδοχή…

Αν δεν σας αρκούν οι ταινίες που προσφέρουν κάθε Κυριακή οι εφημερίδες, τότε υπάρχουν διάφορες λίστες με τις 30 καλύτερες, τις 50, τις 100… Μια από αυτές προέρχεται από το περιοδικό Time.

Την «ψάρεψε» ο φίλος Αντώνης, που ξέρει ότι έχω «φάει» δεκάδες ώρες γύρω από θέματα του κινηματογράφου, τις κλασσικές ταινίες, τους μύθους, αλλά και το πραγματικό ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν. Εντελώς ερασιτεχνικά όλα αυτά, καθώς η μαγεία βρίσκεται στο να βλέπεις αυτές τις ταινίες.

Στην εποχή μας είναι αρκετά εύκολο να τις προμηθευτείτε, αν, ας πούμε, προτιμάτε να δείτε τα αριστουργήματα του Ελία Καζάν (η φωτογραφία είναι από την ταινία του «On The Waterfront») και να μην «φάτε» κάτι γλυκανάλατο με την Τζούλια Ρόμπερτς και τον Χιού Γκράντ.

Καλή διασκέδαση…

Το άρωμα της πολιτικής και ο Α. Τσίπρας, Νο. 2

Σε συνέχεια του προηγούμενο post, αν είναι «κακό» που ο Α. Τσίπρας έχει φωτογένεια, ας δούμε ένα σημείο του διαλόγου που αναπτύχθηκε στη Βρετανία για την αξία της καλής εμφάνισης στην πολιτική. Ο Gordon Brown τις πρώτες εβδομάδες της πρωθυπουργίας του κέρδισε πολλούς πόντους, επειδή ήταν αυστηρός σε σχέση με τον χαρισματικό, αλλά λαϊκιστή Tony Blair.

Στη συνέχεια, πάντως, η δημοτικότητα του G. Brown καταποντίστηκε, αν και ο κύριος αντίπαλός του και επικεφαλής των Tories, David Cameron έχει, μεν, ωραίο παρουσιαστικό, είναι αρκετά νεότερος, αλλά δεν θεωρείται και σαΐνι. Ο διάλογος για το ρόλο της καλής εμφάνισης ενισχύθηκε Οκτώβρη-Νοέμβρη, όταν το τρίτο κόμμα της Βρετανίας, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (LibDems), αντικατέστησαν τον ευπατρίδη 65άρη Menzies Campbell με έναν καλοβαλμένο, φωτογενή νεαρό, τον Nick Clegg (στη φωτο).

Ορισμένα αποσπάσματα από συζητήσεις μεταξύ συμβούλων στρατηγικής, δίνουν μια αίσθηση για το πού έχουν πάει τα πράγματα:

«…Quite apart from this third party predicament, though, policy is a decreasingly important factor in politics generally -certainly compared with the genuinely ideological classes of the 1980s. Part of the explanation for that trend is that Labour and the Tories now agree about so much, even if they conceal their similarity by narcissistically inflating small differences…
»…That has made having a charismatic and ideally photogenic leader vital. Policy itself is becoming the aroma of politics, rather than its substance».

Έτσι έχουν τα πράγματα, λοιπόν –τουλάχιστον σύμφωνα με την παραπάνω ανάλυση… Να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι άλλαξαν οι καιροί και ότι η πολιτική συνδυάζεται με την εικόνα. Αυτοί που κάνουν επιθέσεις στον ΣΥΝ ότι έκανε μια lifestyle επιλογή, μπορεί να νοσταλγούν τις συνθήκες του ‘80. Οποίοι πάνε στο άλλο άκρο και βασιστούν μόνο στην εικόνα, που δεν έχει καμιά αξία ή περιεχόμενο, μπορεί να γευθούν δυσάρεστες εκπλήξεις.

Το εγχείρημα του ΣΥΝ είναι πολύ ενδιαφέρον και αξίζει να το δουν στα σοβαρά ακόμα και εκείνοι, που για λόγους αρχών, τηρούν αποστάσεις από αυτό το κόμμα της Αριστεράς. Σε εποχές που η κοινωνία διψάει για τομές και αλλαγές, το καινούργιο στοιχείο είναι ευπρόσδεκτο και λειτουργικό, απ’ όποια πλευρά και αν προέλθει.

Πειράζει που ο Α. Τσίπρας είναι ωραίος;

Η περίπτωση του Α. Τσίπρα φέρνει στην επιφάνεια το ερώτημα κατά πόσον η εμφάνιση μπορεί να επηρεάσει την πορεία ενός προσώπου…

Για να μην ανακαλύπτουμε τον τροχό, είναι καλύτερα να προστρέξουμε σε μια ανάλυση με στοιχεία, αναφορές σε πειράματα και επιστημονικές μελέτες. Η έρευνα αυτή του Economist είναι μακροσκελής, γι’ αυτό σας μεταφέρω εν τάχει κάποια συμπεράσματά της:

-αυτοί που επιλέγουν ένα στέλεχος στην επιχείρησή τους ή και έναν πολιτικό να τους κυβερνήσει, επηρεάζονται από την εξωτερική εμφάνιση των υποιψηφίων.
-η εμφάνιση επηρεάζει ακόμα και σε περιπτώσεις, όπου η διεκδικούμενη θέση είναι καθαρά επιστημονικού ή πνευματικού περιεχομένου
-η ομορφιά είναι ένα αρχικό πλεονέκτημα, που στη συνέχεια δημιουργεί δευτερογενώς πολλά επιπλέον πλεονεκτήματα στη ζωή
-η επένδυση στην βελτίωση της εικόνας κάποιου (με ρούχα, καλλυντικά, επεμβάσεις, κλπ) έχει αποτέλεσμα στην καριέρα του, αλλά οι μελέτες λένε ότι η απόδοση της επένδυσης είναι αρκετά χαμηλή, της τάξης του 15%.

Αν βρείτε λίγο χρόνο, διαβάστε την ανάλυση του Economist. Δεν θα έλεγα ότι έχει πλάκα, αλλά μπορεί να σας αρέσει. Πέρα από αυτά και αναφορικά με τον Α. Τσίπρα, πιθανόν η Ελλάδα χρειάζεται δημόσια πρόσωπα που να ενισχύσουν μια τάση προς επιβεβαίωση της καλύτερης φυσικής κατάστασης του προσώπου. Μετά το 1974, υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα όπου τα άτομα παίρνουν βάρος και η άνοδός τους εξαρτάται περισσότερο από την «κληρονομιά» της οικογένειας. Στο επίπεδο της πολιτικής ή των business, παίζουν ρόλο το σύστημα των media και ορισμένες κλειστές ομάδες συμφερόντων.

Μέσα σε όλα αυτά, μπορεί να είναι ρομαντικό να πει κανείς ότι οι ιδέες, η πρόταση και η συνέπεια ενός δημόσιου προσώπου θα έπρεπε να είναι στοιχεία, που να παίζουν ρόλο πέρα από την εμφάνιση ή την οικογενειακή «κληρονομιά». O Συνασπισμός, τουλάχιστον, θα κριθεί και από την επεξεργασία των ιδεών του, το ρεαλισμό των προτάσεών του, τη δυνατότητά του να εκφράσει θέσεις, πέρα από την διατύπωση κριτικής και την ενίσχυση κινητοποιήσεων.

Τι να μην ξεχάσω το 2008

Κάτι ο Ζαχόπουλος, κάτι η άγρια διαμάχη των media, κάτι η χαρισματική ενασχόληση του Λαζόπουλου με τα αέρια του ανθρώπινου σώματος, ίσως μας διέφυγε να κάνουμε μια μικρή λίστα με θέματα που αξίζει να ασχοληθούμε το 2008. Παρακάτω είναι μια πρόχειρη και εντελώς υποκειμενική καταγραφή:

1. Να ασχοληθούμε πιο αποτελεσματικά με την ανεργία και την περιθωριοποίηση των νέων (αν μπορούμε να τους διορίσουμε όλους στο δημόσιο, έχει καλώς. Αν όχι, πιθανόν να μπορούν να εντοπισθούν 3-4 αποτελεσματικές δράσεις).

2. Να πιέσουμε για ένα πρόγραμμα δράσης για την αντιμετώπιση των παρενεργειών από την άναρχη παρουσία των οικονομικών μεταναστών (τους εκμεταλλευθήκαμε τόσα χρόνια, τώρα έφθασε η ώρα του λογαριασμού, που φαίνεται ότι θα είναι ακριβός).

3. Να σκεφθούμε την ανάπτυξη της χώρας: η τσάτρα-πάτρα απορρόφηση των κονδυλίων του Δ’ ΚΠΣ δεν είναι ανάπτυξη, απλώς ενισχύει τη σπατάλη και τη διαφθορά.

4. Να γίνουμε λίγο πιο «πράσινοι», φιλικοί με το περιβάλλον (κάψαμε τα δάση, αλλά μάλλον το ξεχάσαμε).

5. Η εικόνα της Ελλάδας μπορεί να βελτιωθεί, αν δούμε τις επιδόσεις στις διεθνείς στατιστικές σε θέματα όπως η διαφθορά, το κάπνισμα, η παχυσαρκία, τα τροχαία δυστυχήματα, η «μαύρη οικονομία», τα σκουπίδια των πόλεων. Σε όλα αυτά είμαστε ανάμεσα στους «πρώτους» στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, σε αρκετά φιγουράρουμε υπερήφανοι και πρώτοι.

6. Να βρούμε ιδιοκτήτες σε ποδοσφαιρικές ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, σε μπασκετικές ομάδες όπως –ξανά…- ο ΠΑΟΚ, ο Άρης… Κυνηγάνε το πρωτάθλημα, κάνουν ακριβές μετεγγραφές, μάλλον με αφανή ιδιοκτήτη το Κράτος, που τους δίνει αφειδώς χορηγίες, ενώ είναι πρωταγωνιστές –μαζί με τις άλλες ομάδες που έχουν γνωστό ιδιοκτήτη- στα θέματα του χουλιγκανισμού (που για να παταχθεί, το κράτος κάνει ένα νομοσχέδιο το εξάμηνο).

7. Να βρούμε κάποια άκρη στο θέμα της εκπαίδευσης, όπου στο όνομα του «δημόσιου σχολείου και πανεπιστήμιου», τα πράγματα είναι σε ελεύθερη πτώση.

8. Να ανακηρύξουμε το 2009 έτος Ροΐδη, προς τιμήν του συγγραφέα που είχε πει ότι στην Ελλάδα χρειάζεται ένας μόνον νέος νόμος, που να επιβάλει ότι θα τηρούνται οι ισχύοντες νόμοι.

9. Να γίνει ένα πολύ ισχυρό blog που θα βοηθάει τη μνήμη μας να μην ξεχνάει τις κρίσεις, που ζούμε για ένα μήνα ως reality show και μετά τις ξεχνάμε: πυρκαγιές, Ζωνιανά, κλπ.

Τώρα που χαλαρώσαμε με τα παραπάνω, ας ανοίξουμε την τηλεόραση να δούμε ποιο είναι το σημερινό επεισόδιο με το εξώγαμο του Πασχάλη. Σκληρή δουλειά, αλλά πρέπει να γίνει…

Και πάλι για start-ups και spin-offs

Το προηγούμενο post μου δημιούργησε κάποια συζήτηση για τα θέματα αυτά, κάτι που δίνει την ευκαιρία να επανέλθω. Η εντύπωσή μου παραμένει ότι η «παραγωγή» νέων εταιρειών και επιχειρηματικότητας από νεαρά άτομα είναι στην Ελλάδα μικρότερη παλαιότερων εποχών, πχ από τη δεκαετία του ΄80 και την δεκαετία του ΄90.

Θα χαρώ πολύ αν πέφτω έξω... Θα χαρώ δύο φορές, αν ισχύει αυτό που σημείωσε σε σχόλιο ο Γ. Λάριος, ότι υπάρχουν αρκετά start-ups, τα οποία, όμως, δεν είναι γνωστά, γιατί οι άνθρωποί τους είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους και δεν ενδιαφέρονται για δημοσιότητα (έχω συναντήσει αυτή την κατηγορία, όπου μάλιστα οι επιχειρηματίες τόνιζαν ότι απείχαν εσκεμμένα από τη δημοσιότητα, γιατί θεωρούσαν ότι στη σημερινή Ελλάδα, αυτό μπορεί να τους κάνει κακό).

Να καταθέσω, όμως, ορισμένα στοιχεία, ώστε να δώσω τη δυνατότητα σε φίλους που θα κάνουν σχόλια να με φέρουν στην ευχάριστη θέση, να συνεισφέρουν στοιχεία που δείχνουν ότι η κατάσταση είναι διαφορετική. Δώστε μας «φως», ότι τα πράγματα είναι πιο αισιόδοξα. Ιδού, λοιπόν, ποια είναι η αίσθησή μου:

1. Παρατηρείται έναρξη νέων επιχειρήσεων και ορισμένες από αυτές έχουν θετική πορεία. Είναι ασφαλώς start-ups. Υπάρχει όμως αίσθηση ότι έχουν μικρότερους ρυθμούς ανάπτυξης, απ’ ό,τι αντίστοιχες εταιρείες τη δεκαετία ΄80 ή ΄90 και, πάντως, -αυτό έχει σημασία- η αγορά δεν τους δίνει πολλές ευκαιρίες για ταχεία ανάπτυξη, που θα φέρει νέες επενδύσεις, επέκταση στο εξωτερικό, να γίνουν πρότυπα και για την ίδρυση άλλων εταιρειών.

2. Η ύφεση αυτή στην ανάπτυξη νεαρών εταιρειών δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποια κυβέρνηση. Είναι ένα συνολικό θέμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, π.χ., παίζει μεγάλο ρόλο η πορεία της Ελλάδας στα ζητήματα της ανταγωνιστικότητας.

3. Ρόλο παίζει και η αντίληψη που υπάρχει περί επιχειρηματικότητας στην ελληνική κοινωνία... Θα έβαζα σε αυτό το σημείο κάποιο στοίχημα, π.χ., ένα καλό ελληνικό κρασί, ότι είναι πολύ λιγότεροι οι Έλληνες νέοι, που θα ήθελαν να πάρουν το ρίσκο του να ιδρύσουν μια καινούργια εταιρεία... Οφείλεται στους γονείς τους που τους ωθούν να βρουν μια σίγουρη δουλειά; Έχουν ευθύνη τα συμβαίνοντα στα ελληνικά πανεπιστήμια; Να οφείλεται στο γεγονός ότι η σημερινή Ελλάδα έχει λιγότερες ευκαιρίες, απ’ ότι πριν 10 ή 20 χρόνια; Να φταίει ο καταιγισμός των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων, που έχει δημιουργήσει ένα κλίμα υπέρ των υφισταμένων εταιρειών;

4. Ένα στοιχείο παρατήρησης είναι ότι ορισμένα start-ups που έχω υπόψη μου, ενώ κάνουν πολύ καλή δουλειά, ενώ διαθέτουν ορκισμένους και αποφασισμένους ιδρυτές/ηγέτες, ταλαιπωρούνται, γιατί η αγορά δεν τους ανταμείβει με τα κέρδη, αλλά και την ανάπτυξη που θα τους έδινε βηματισμό και momentum. Να το αποδώσουμε στο ότι η κατάσταση ευνοεί τις υφιστάμενες επιχειρήσεις, ακόμα και αν είναι προβληματικές; Να θεωρήσουμε ότι έχει ευθύνη η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή, ότι μια νέα ελληνική εταιρεία πρέπει να αντιμετωπίσει στην ελληνική αγορά από την πρώτη μέρα τον διεθνή ανταγωνισμό, κάτι που δεν συνέβαινε το ΄80 και το ΄90;

5. Ευκαιρίες για start-ups δεν δημιουργούνται μόνο από τη διάθεση και την αυτοθυσία του ιδρυτή τους. Πρέπει να υπάρχει και το «κύμα» του κλάδου στον οποίο θα ενταχθούν, ένα «κύμα» που θα παρασύρει τα start-ups και θα τα εκτινάξει. Ποιος κλάδος έχει σήμερα στην Ελλάδα τέτοια χαρακτηριστικά; Λίγοι, νομίζω. Και επειδή μάλλον δεν υπάρχουν ευκαιρίες στους τομείς των προϊόντων, όπως παλιότερα, π.χ., στο software, θα πρέπει να κινηθούν τα start-ups στην περιοχή των υπηρεσίων. Εκεί θα βοηθούσε, αν η Ελλάδα, έκανε ταχύτερα βήματα στο να εκτιμήσει τις υπηρεσίες και να απομακρυνθεί από την εποχή που το τσιμέντο και τα σιδερικά/μηχανήματα έχουν την πρωτοκαθεδρία. Πρόκειται για μια απαιτητική διαδικασία ωρίμανσης, που πρέπει να καθοδηγηθεί από ηγεσίας, αλλά να προχωρήσει από την ωρίμανση –σε θέματα απορρόφησης υπηρεσιών- από εμάς, τους πολίτες...

Περιμένω τα στοιχεία σας.. Με πολύ μεγάλη μου ευχαρίστηση θα στείλω το κρασί από κάποιο start-up οινοποιείο, σε όποιον από εσάς μας βοηθήσει να δούμε θετικές πλευρές, που δεν είναι ευδιάκριτες…

Πού είναι τα start-ups στην Ελλάδα; Στην τεχνολογία;

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τις περισσότερες από τις γνωστές εγχώριες εταιρείες τεχνολογίας από τα πρώτα τους βήματα: ήταν πραγματικά start-ups... Τι συμβαίνει και έχω καιρό να δω κάποιες περιπτώσεις μικρών εταιρειών, που ξεκινούν από το μηδέν και γνωρίζουν συνεχή ανάπτυξη;

Ίσως υπάρχουν, αλλά δεν είμαι σε θέση πια να τις εντοπίζω... Μακάρι να ήταν αυτό, όμως, φοβάμαι ότι τα τελευταία χρόνια έχει «συρρικνωθεί» η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, πέρα από τις περιπτώσεις όπου «φτιάχνονται» εταιρείες από επιδοτήσεις, χωρίς νεύρο, δίχως όραμα και προοπτική…

Η κοινωνία, αλλά και η Πολιτεία, δεν ενθαρρύνουν τους νέους να πάρουν ρίσκα και να δημιουργήσουν. Αν είναι αυτό το θέμα –και φοβάμαι ότι δεν πέφτω έξω-, τότε τα επόμενα χρόνια θα δημιουργηθεί μια καινούργια γενιά ευκαιριών. Οι λίγοι που το τολμήσουν, θα βρουν πεδίο ανοιχτό, γιατί η αγορά διψάει για νέες, δυναμικές επιχειρήσεις, που έχουν διάθεση να προσφέρουν κάτι καινούργιο, φρέσκιες ιδέες, αλλά και μια επαγγελματική αντίληψη περί παροχής υπηρεσιών.

Αρκετές ώριμες εταιρείες είναι «κουρασμένες» και αφήνουν περιθώρια για καινούργιους παίκτες, οι οποίοι με άγνοια κινδύνου θα μπουν δυναμικά στο προσκήνιο. Αν σε εμάς το ερώτημα «τι μπορούν να προσφέρουν τα start-ups στο χώρο της τεχνολογίας» είναι –για την ώρα- φιλολογικό, στις ώριμες αγορές το ερώτημα έχει περιεχόμενο, όπως δείχνει η παρούσα ενδιαφέρουσα ανάλυση.

Ο Επικουρος, ο Ηδονισμός, οι φιλόσοφοι...

Συνάντησα τουλάχιστον 3-4 φορές αναφορές στον Επίκουρο, σε αγγλόφωνα έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, που μιλούσαν, είτε για τον ίδιο τον φιλόσοφο, είτε για άτομα-επικουρείους. Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος έχει συνδεθεί με τον Ηδονισμό, ενώ πολλοί προστρέχουν στα κείμενά του, όχι μονο για να ενημερωθούν για το τι συνέβαινε στην αρχαία Αθήνα, αλλά για να πάρουν και ιδέες…

Ένα κείμενο του Intelligent Life, της (όχι και τόσο επιτυχημένης) ειδικής 3μηνιαίας έκδοσης του Economist για το lifestyle, μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για τον Επίκουρο, αλλά και τους λόγους για τους οποίους έχει τόσες «συμπάθειες». Είναι βάσιμη ελπίδα ότι τα παιδιά μας θα συναντήσουν θέματα και πρόσωπα της κλασσικής Ελλάδας μέσα από τις εμπειρίες τους που θα έρχονται εκτός Ελλάδος. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορούν να αναπληρώσουν την απέχθεια που τους δημιουργεί το σχολείο (και όχι μόνο το σχολείο) για την ελληνική ιστορία και κληρονομιά.

Ζαχόπουλος και Obama, Τσέκου και Huckabee

Παρακολουθώ εδώ και μήνες τις εξελίξεις στα προκριματικά των αμερικάνικων προεδρικών εκλογών. Οι νίκες του Obama και του Huckabee στην Iowa, είναι σημαντικές –για διαφορετικούς λόγους.

Αφήστε λίγο παράμερα την επιμονή πολλών ελληνικών media να ασχολούνται επί 15 μέρες με την υπόθεση Ζαχόπουλου, ένα λυπηρό και σημαντικό θέμα, που δεν θα έπρεπε να απασχολήσει πάνω από τρεις μέρες την πραγματική ειδησεογραφία. Συμβαίνουν γύρω μας ενδιαφέρουσες εξελίξεις, ακόμα και αν ξεκινούν από την Iowa. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει από την μετατροπή θλιβερών υποθέσεων, όπως αυτή του Ζαχόπουλου, σε reality show.

Δείτε CNN, BBC, μπείτε στα site αμερικάνικων εφημερίδων, του Economist, κλπ. Είναι μια ευκαιρία να αναπνεύσουμε και να θυμηθούμε ότι «Η ζωή είναι Αλλού», όπως έλεγε και το βιβλίο του Κούντερα…

Ολοένα και μεγαλύτερα ρεκόρ στην αγορά έργων τέχνης

Θα μπορούσε να είναι η εξέλιξη του γούστου και των προτιμήσεων των καταναλωτών σε πολλές γωνιές της γης. Ενδέχεται να οφείλεται, όμως, και στην αύξηση των εισοδημάτων αρκετών στρωμάτων καταναλωτών, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε Ρωσία, Άπω Ανατολή, Ινδία και μουσουλμανικές χώρες. Γεγονός είναι ότι το 2007 καταγράφηκε σημαντική αύξηση των πωλήσεων έργων τέχνης και σύχνα «έσπασαν» ταμεία στις δημοπρασίες.

Το φθινόπωρο κάπου φάνηκε ένα plateau, αλλά τα νούμερα είναι… «ζαλιστικά». Περισσότερα σε ένα περιεκτικό άρθρο του Assosiated Press.

Προσωπική μου αίσθηση είναι -χωρίς να διαθέτω στοιχεία- ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει αυξητική τάση και στην ελληνική αγορά τέχνης, αν και καταγράφεται κάποιος προβληματισμός για την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης, καθώς ορισμένοι συλλέκτες θεωρούν ότι κάποια ελληνικά έργα τέχνης είναι υπερτιμημένα. Με την ευκαιρία, να σημειώσουμε την ευχάριστη συμβολή στη διαμόρφωση κουλτούρας για την τέχνη στη χώρα μας, από ορισμένα πολύ προσεγμένα blogs, που ξεπερνούν τη λογική του κουτσομπολιού ή την επίδειξη γνώσεων από «ειδικούς».

«Ψιλοζόρια» για Bulgari και Prada, όχι για τους πολύ πλούσιους…

Πώς ήταν δυνατόν να υπάρχει ένα τόσο διαρκές «μπουμ» στην αγορά ειδών πολυτελείας και στα αντικείμενα τέχνης;

Οι τάσεις του 2007 στον τομέα των ειδών πολυτελείας, δείχνουν ότι έχει μπει φρένο στον ξέφρενο ρυθμό αυτής της πλευράς της κατανάλωσης. Κάτι οι υπερβολικές προσδοκίες των brands που παράγουν αυτά τα προϊόντα, κάτι η τοποθέτηση απομιμήσεων ή ποιοτικών υποκατάστατων από την Ασία, κάτι η κρίση στην αμερικάνικη κεφαλαιαγορά, έφεραν τα πρώτα σημάδια κορεσμού.

Αν είσαι καταναλωτής αυτών των προϊόντων δεν έχει έννοια να διαβάσεις τι γίνεται με τις μετοχές του Bulgari ή με την επερχόμενη είσοδο στο χρηματιστήριο της Prada, όπως περιγράφονται σε άρθρο των Financial Times. Οι πολύ πλούσιοι καταναλωτές συνεχίζουν απτόητοι, π.χ., οι παραγγελίες πολυτελών σκαφών έχουν φθάσει στα ύψη.

Η αγορά των πολυτελών αγαθών έχει πρόσθετο ενδιαφέρον, τόσο από οικονομικής πλευράς, όσο και από κοινωνιολογικής. Π.χ., θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να βρούμε στοιχεία για την ελληνική αγορά πολυτελών αγαθών για να δούμε την συμπεριφορά, όχι των πολύ πλουσίων, αλλά των μέχρι πρόσφατα ανερχομένων στρωμάτων που είχαν εξελιχθεί σε μια καλή πελατεία των πολυτελών brands στην αγορά της Αθήνας ή του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης, του Μιλάνου.

(Αύριο κάποια πρόσθετα στοιχεία για την παγκόσμια αγορά τέχνης).

Τι είδε ο Γιαπωνέζος στα blogs…

Η Ιαπωνία δεν είναι μια τυπική χώρα, απ’ όπου κάποιος μπορεί να βγάλει εύκολα συμπεράσματα για την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. Η χρήση, όμως, των blogs και των social media από ισχυρές ιαπωνικές επιχειρήσεις, είναι μια εξέλιξη που μας αφορά, καθώς είναι ένα «μικρόβιο» που μπορούν να το μεταδώσουν σύντομα σε όλες τις χώρες όπου δραστηριοποιούνται.

Στο άρθρο του Newsweek να μην δούμε μόνο τις θετικές εμπειρίες, αλλά και το πάθημα της τεράστιας (και πρωτοπόρου στα τεχνολογικά) DoCoMo, που έκανε πίσω καθώς το «ξάνοιγμα» στην μπλογκόσφαιρα, έφερε στην επιφάνεια παράπονα πελατών…