«Εκβιασμοί», εκτόνωση ή περιεχόμενο…

«The content is the King» είχε πει ο Bill Gates, κάπου στο 1999, και τρέχαμε όλοι τότε να το συσχετίσουμε με την εκτίναξη των χρηματιστηρίων… Κύλησε από τότε πολύ νερό στο αυλάκι του Internet, ώσπου φθάσαμε στο σημείο να ψάχνουμε εκβιαστές στα ιστολόγια…

Δεν ξέρω αν το περιεχόμενο είναι ο βασιλιάς, αλλά, χωρίς αυτό, ο βασιλιάς είναι γυμνός. Στις ΗΠΑ, στη Γαλλία, την Αγγλία, την Ιταλία, τα blogs ανθίζουν γιατί έχουν περιεχόμενο και επειδή οι περισσότεροι από αυτούς που τα γράφουν, τα υπογράφουν… Ο σαματάς με το press-gr θα φέρει πολλούς καινούργιους «πελάτες» στα ελληνικά blogs. Το θέμα είναι αν θα παραμείνουν ή αν θα γυρίσουν στα «παράθυρα» της τηλεόρασης...

Το περιεχόμενο είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση: λόγος, ήχος, εικόνα, άποψη, πληροφορίες, δομή, μέθοδος, δοκιμή, αποτυχία -και ξανά προσπάθεια. Να δίνεις αξία και ουσία, σε αυτόν που κάνει τον κόπο να ανοίγει το σημείωμά σου στο blog. Δεν αρκεί να «ξεχαρμανιάζεις» -πήγαινε στο καφενείο ή στο γήπεδο...

Δεν είναι ανάγκη να τα κάνουμε όλα εμπόριο ή business, αλλά ας δούμε τι λένε κάποιοι πιο ψαγμένοι, εκεί, στην πατρίδα της παγκοσμιοποίησης...

«Ποιος Καψαμπέλης, αλλού είναι οι εκβιαστές» και μια ιστορία με το Δ. Μαρούδα

Από ένα παλιό γνωστό το think positive έλαβε μια επιστολή, που θεωρώ χρήσιμο να παρατεθεί:

«Αγαπητέ Στάθη,
Έχουμε κάποια χρόνια να τα πούμε αναλυτικά, αλλά σε “ξαναβρήκα” τις τελευταίες μέρες, που ανακάλυψα το blog σου. Μπήκα και εγώ σε κάποια ιστολόγια, για να δω τι γίνεται με όλα αυτά που άκουγα εδώ και δύο μήνες και είχαν αγγίξει τη διάσταση του θρύλου.
»Δεν έχω άμεση σχέση με τα Media, αλλά λόγω δουλειάς και προϊστορίας, κινούμαι σε ένα χώρο που αντιλαμβάνεται τι γίνεται στην πολιτική, τα media, τη δικαιοσύνη, τις μεγάλες επιχειρήσεις κλπ. Η άποψή μου είναι ότι δεν μπορεί να εξορκιστεί το φαινόμενο των εκβιασμών με το να “κρεμαστεί” ο Καψαμπέλης και οι άλλοι Καψαμπέληδες… Δεν είμαι δικαστής και δεν αθωώνω τον Καψαμπέλη. Μέχρι στιγμής, όμως, τα στοιχεία που δίνονται για τους εκβιασμούς μέσω του συγκεκριμένου blog δεν φαίνονται επαρκή, άσε που μπορεί να είναι και φάρσες.
»Ακούγοντας όλα αυτά περί εκβιασμών, απλώς μου ήλθε η ιδέα ότι πράγματι έχουμε αρκετές ισχυρές ενδείξεις για περιπτώσεις εκβιασμών: μηνύματα που στέλνονται και μετά αποσύρονται, επιλεκτική σκληρή κριτική σε παράγοντες του δημόσιου βίου, όταν βλέπουμε έντονη κολακεία για άλλους παράγοντες του δημόσιου βίου, που έχουν όμως παρόμοιες επιδόσεις με τους πρώτους, κλπ.
»Πριν δύο μήνες δεν ήξερα να πατάω το κουμπί του υπολογιστή, αλλά τώρα μπαίνω σε 3-4 blogs (δεν σου κρύβω ότι από σύμπτωση μπήκα στο δικό σου, που το περιλαμβάνω σε μια άλλη κατηγορία 2-3, που κοιτάζω λιγότερο συχνά, όχι για αποκαλύψεις, αλλά για τις αναλύσεις).
»Δεν θέλω να πω περισσότερα, γιατί ελπίζω να τα πούμε από κοντά… Επειδή τυχαίνει να ξέρω την προσωπική ιστορία του Ανδρέα Καψαμπέλη, θεωρώ ότι θα πρέπει να πράξει η δικαιοσύνη το καθήκον της, αλλά να μην ξεσπάσουν οι πάντες πάνω σε έναν άνθρωπο που έχει ένα θέμα υγείας και, όπως δείχνουν οι απίστευτα πιεστικές τηλεοπτικές του εμφανίσεις, μπορεί να έχει φθάσει στα όριά του...
»Σε λίγο θα μπω πάλι σε κάποια αποκαλυπτικά, με ή χωρίς εισαγωγικά, blogs. Θέλω να πω ότι, αν κάποιος έχει φανταστεί ότι θα βάλει τα blogs στο “γύψο”, θα θυμίσει τον, μακαρίτη πλέον, απίστευτο Δ. Μαρούδα: ήταν ο μόνιμος, καθεστωτικός, υφυπουργός Τύπου επί Ανδρέα Παπανδρέου και κάποια στιγμή του είχαν πει ότι το μονοπώλιο της κρατικής ΕΡΤ θα μπορούσε να “σπάσει” από τα δορυφορικά κανάλια. Η αντίδρασή του ήταν ότι θα έβαζε το υπουργείο Άμυνας να καταρρίψει τους δορυφόρους που ήταν πάνω από την Ελλάδα...
»Πριν δύο μήνες άρχισα να κοιτάζω τα blogs, πατάω τα κουμπιά τσάτρα-πάτρα, ξέρω ότι είναι ένα φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, αλλά και ένα φαινόμενο, μέσω του οποίου οι πολίτες ελέγχουν την εξουσία των media και του δίπολου πολιτικοί – media…Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, που θα έλεγαν κάποιοι παλιομοδίτες Αριστεροί. Όσο για τα περί εκβιασμών, δεν χρειάζεται κάποιος να ψάξει πολύ, ούτε να μπει στο Internet».

Ο φίλος που έστειλε την παραπάνω επιστολή, ανάβει φυτίλια… Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να τον δω σύντομα, αλλά ελπίζω η μπλογκόσφαιρα να μου επιτρέψει να έχω επικοινωνία με άλλο έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο. Δεν συμφωνώ με όσα λέει, ειδικά αυτό με το Μαρούδα είναι υπερβολικό. Δεν υπάρχουν περιθώρια για Μαρούδες στις μέρες μας...

Ιερώνυμος, Τέχνη και Ορθοδοξία

Η δημοσιότητα γύρω από τις πράξεις του νέου Αρχιεπισκόπου εξαντλείται στο αν θα απομακρύνει τους συνεργάτες του Χριστόδουλου και ποιους. Όμως, στην ομιλία του κατά την ενθρόνισή του, αναφέρθηκε στην Ορθόδοξη Παράδοση και την Τέχνη, τονίζοντας ότι δεν προσβλέπει στην στρατευμένη χριστιανική τέχνη.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καλεί τους ανθρώπους της τέχνης, αλλά και τους απλούς πολίτες, να ανατρέξουν στην ορθόδοξη παράδοση, τις εποχές που αποτελούσε πηγή έμπνευσης και εργαστήριο τέχνης. Είναι να αναρωτιέσαι, μετά τα τόσα χρόνια περιπέτειας για την Εκκλησία της Ελλάδος, αν ο κ. Ιερώνυμος θα εφαρμόσει αυτά που λέει, αλλά και που υπονοεί το μειλίχιο ύφος του.

Κάτι θετικό: τα blogs μπήκαν στο ελληνικό πάνθεον!

Εκβιαστές, κουκουλοφόροι, διχασμένες προσωπικότητες! Οι bloggers μπήκαν στην κεντρική σκηνή της ελληνικής πραγματικότητας.

Πέρα από το (με το ζόρι) χιούμορ, να πούμε ότι οι «αγριάδες» που βλέπουμε στην τηλεόραση για το press-gr, αφορούν υποθέσεις των παραδοσιακών Μέσων. Το 99.9% των bloggers, ακόμα και πολλοί εξακολουθούν να είναι ανώνυμοι, ασχολούνται με τον κόσμο πέραν των media..

Στα blogs θα βρείτε τις καλύτερες επιφυλλίδες μετά την εποχή του Πλωρίτη, του Παλαιολόγου, του Μαρωνίτη, του Τάσου Βουρνά της δεκαετίας του '70. Σκέψη κοφτερή, γλώσσα στερεή ελληνική, τίμιες τοποθετήσεις.

Στα ιστολόγια θα βρείτε τους καλύτερους διαλόγους για τη μουσική (τους ζηλεύω, εγώ ο ψιλοάσχετος).

Στα blogs θα συναντήσετε τις πιο εμβριθείς τοποθετήσεις για θέματα τεχνολογίας και gadgets -όσοι συνέβη να με διαβάζουν από τη δεκαετία του 1980, γνωρίζουν πού έχουν ασπρίσει τα μαλλιά μου....

Η δυσάρεστη ιστορία του press-gr δεν θα αφήσει πολλές σκιές στους bloggers και τα blogs. Δεν είναι wishful thinking: μερικές δεκάδες χιλιάδες Έλληνες θα δοκιμάσουν να μπουν σε blogs και θα ανακαλύψουν τις υπέροχες μουσικές του Ανέστη, του Fantasmeniou, της Elafini, του Khlysty, του Wildjazz… Θα μαγνητισθούν από τις αναλύσεις της Ψιλικατζούς, του Απειρώτα, τις ειδικές αναφορές του bizwriter, του nylon, του metablogging.

Δεν κάνω χιούμορ, δεν είναι προβοκατόρικη σκέψη: μέσα από το δράμα του press-gr, θα προστεθούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες νέοι επισκέπτες... Δεν είναι παράδοξο. Το φαινόμενο είναι καινούργιο και υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων (και κατοίκων της χώρας) που αναζητούν εναλλακτική ενημέρωση και ψυχαγωγία. Το «παρανάλωμα» του press-gr θα λειτουργήσει ως «κράχτης», ενώ, από την άλλη, θα συμβάλει ώστε να αυτοπεριορισθούν ορισμένοι ανώνυμοι «αψείς» bloggers.

Οι άνθρωποι της εξουσίας, ντεμοντέ σε θέματα περιβάλλοντος

Ο Γερουσιαστής McCain, ο (πιθανότερος) υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την Προεδρία των ΗΠΑ, έχει προχωρημένες απόψεις στα θέματα της Κλιματικής Αλλαγής. Οι περισσότερες διαφημίσεις εταιρειών σε «σκληροπυρηνικά» Μέσα της ελεύθερης αγοράς, εδώ και αρκετούς μήνες, αφορούν τις δράσεις των επιχειρήσεων αυτών για το περιβάλλον.

Τι συμβαίνει στη χώρα μας και οι άνθρωποι της εξουσίας (πολιτικής, επιχειρηματικής, κλπ) είναι τόσο «προσεκτικοί» ή απόντες στα ζητήματα του περιβάλλοντος; Το πολιτικό σύστημα επιμένει να διατηρεί το υπουργείο Δημοσίων Έργων μαζί με το Περιβάλλοντος, κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία χώρα της Ευρώπης (το ζήτημα αυτό δεν είναι θέμα μόνο της κυβέρνησης, αλλά του συνόλου του πολιτικού συστήματος: το μοντέλο μεγαλούργησε επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ενώ και τα μικρότερα κόμματα, δεν φαίνεται να το έχουν βάλει ψηλά στην agenda τους).

Το περασμένο καλοκαίρι συνέβη η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή της χώρας, λόγω των πυρκαγιών, κι όμως αυτή την εποχή:
-ο πρώην υπουργός και ισχυρός φίλος του πρωθυπουργού κ. Πέτρος Μολυβιάτης βγαίνει στα κανάλια για να εκφράσει την αγωνία του, επειδή δεν είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν τα 170-180 εκατομμύρια που συγκεντρώθηκαν για τους πυρόπληκτους,
-πέρα από τα δάκρυα που χύθηκαν τους πρώτους δύο μήνες μετά τις πυρκαγιές, δεν φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί συστήματα, δομές, σχέδια που θα σώσουν την παράσταση το επόμενο καλοκαίρι,
-τον περασμένο Αύγουστο φάνηκε η απουσία της κοινωνίας των πολιτών στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του περιβάλλοντος,
-χιλιάδες φωνές πολιτών βροντοφώναξαν ότι δεν αξιοποιείται η εθελοντική διάθεση, στην αντιμετώπιση οικολογικών καταστροφών.

Μέσα σε αυτό το κλίμα είναι πολύ χρήσιμες οι εκατοντάδες προσπάθειες από ευαίσθητους σε θέματα περιβάλλοντος bloggers. Είναι μια ύστατη προσπάθεια, ένα δίχτυ ασφαλείας μιας κοινωνίας, που δεν σκέφτεται συλλογικά. Αποτελούν μια πολύ χρήσιμη οπισθοφυλακή. Εξίσου πολύτιμη είναι η δράση εκατοντάδων τοπικών συλλόγων και περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών. Κρατάνε τη σπίθα ζωντανή, πιέζουν τους τοπικούς παράγοντες, που ρέπουν συνήθως προς τις εργολαβίες, το τσιμέντο, τις οικοπεδοποιήσεις…

Θα ενοχλήσω κάποιους αν πω ότι θεωρώ πολύ σημαντικές τις παρεμβάσεις κάποιων που δεν προέρχονται από τα «κάτω», αλλά συμμετέχουν στην κεντρική σκηνή της εξουσίας (όπως αυτή ορίζεται από τη δομή της κοινωνίας). Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για το Περιβάλλον, κ. Σταύρος Δήμας, όταν ήταν στην Ελλάδα, θεωρείτο ως ένας από τους πιο συντηρητικούς πολιτικούς, ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος. Απ’ όταν άρχισε όμως η θητεία του στις Βρυξέλλες, έχει κάνει αρκετές παρεμβάσεις στα περιβαλλοντικά θέματα της χώρας. Πολλές από αυτές, μάλιστα, είναι αρκετά πιο προχωρημένες, σε σχέση με τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων, των πέραν της Νέας Δημοκρατίας (π.χ., για την αποκομιδή των σκουπιδιών και τους περίφημους ΧΥΤΑ).

Ο ραδιοτηλεοπτικός ΣΚΑΪ είναι άλλη μια περίπτωση, που έχει πραγματοποιήσει πολλές και ηχηρές παρεμβάσεις. Είναι ένας όμιλος Media, με «ισχυρή προσωπικότητα», με θέσεις που σε ορισμένα ζητήματα προκαλούν συζητήσεις. Οι παρεμβάσεις του όμως για τα θέματα του περιβάλλοντος, είναι ισχυρές, έχουν πρόγραμμα και –κυρίως- ακροατήριο και αποτέλεσμα (π.χ., η καμπάνια για τον καθαρισμό του Κηφισού ή την εγκατάσταση λαμπτήρων χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης).

Στην μικρή ομάδα των προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής, που επιχειρούν να προχωρήσουν αποφάσεις για λιγότερη επιβάρυνση του περιβάλλοντος, είναι και ο υπουργός Μεταφορών κ. Κωστής Χατζηδάκης. Παρόλο που έχει πάνω του τα «βουνά» της Ολυμπιακής και τις καθημερινές κρίσεις των Μέσων Μεταφοράς, έχει ξεκινήσει ενέργειες για τις «πράσινες μεταφορές» και προωθεί αποφάσεις για εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών, κλπ. (Link σε ό,τι έγραψε το ΚΗ).

Όλοι μας έχουμε την απορία, κατά πόσο θα καταφέρει να ταρακουνήσει τις 17 περίπου δημόσιες εταιρείες (ΔΕΚΟ) που ανήκουν στο υπουργείο μεταφορών (ΟΣΕ, λεωφορεία, κλπ). Οι περισσότερες λειτουργούν με υψηλή ενεργειακή κατανάλωση, αλλά και συμβατική επιχειρηματική νοοτροπία. Κανένας υπουργός δεν μπορεί να προωθήσει κάτι θετικό, αν δεν βοηθηθεί από ομάδες πολιτών, που θα αγκαλιάσουν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία του (ακόμα και αν του κάνουν σκληρή κριτική για άλλα θέματα).

Ήταν εντυπωσιακή η πρόσφατη υποστήριξη της απόφασης του κ. Χατζηδάκη για την επέκταση του ωραρίου του Μετρό τα Σαββατοκύριακα, από τη «γενιά των 700 ευρώ», που έφθασε στο σημείο να κάνει και κατάληψη σε σταθμό του Μετρό!

Η προώθηση μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος, δεν είναι –πλέον- θέμα που αφορά τις επόμενες γενιές. Έτσι που κάναμε την Ελλάδα, αφορά την καθημερινή μας ζωή. Γι’ αυτούς τους λόγους, εκτός από τις φωνές των bloggers και των περιβαλλοντικών οργανώσεων, έχουν πολύ μεγάλη σημασία οι άμεσες παρεμβάσεις των ανθρώπων που διαχειρίζονται εξουσία. Μπορούν να πάρουν αποφάσεις τώρα. Επειδή, όμως, η εφαρμογή τους εξαρτάται από τις συμμαχίες που θα δημιουργήσουν και την συμπαράσταση που θα κατακτήσουν, είναι χρήσιμο να δούμε με περισσότερο προσοχή τις πρωτοβουλίες τους.

Σε μια χώρα, όπου πάμπλουτοι εργολάβοι και παντοδύναμοι δημοσιογράφοι προβάλουν τον εαυτό τους ως «αντιεξουσιαστή», δεν είναι κακό απλοί πολίτες να πουν δύο καλά λόγια για τα ελάχιστα πρόσωπα της εξουσίας, που επιχειρούν να κάνουν κάτι για το περιβάλλον. Ακόμα και αν υπάρχει η υπόνοια ότι οι δράσεις αυτές έχουν σκοπιμότητα (π.χ., της αύξησης της δημοφιλίας), τα θέματα του περιβάλλοντος είναι τόσο χαμηλά, που αξίζει τον κόπο να επιχειρήσουμε και κάποια «ανίερη συμμαχία».

Ελλάδα ή το όνειρο να γίνουμε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι

Αυτό με τα γυμναστήρια είναι καταπληκτικό: το Κράτος αποφάσισε με νόμο ότι απαγορεύεται να λειτουργούν την Κυριακή! Ας δούμε, όμως, το σκεπτικό κάποιων που αντιστέκονται σε αυτή την ισοπέδωση προς τα κάτω.

Αυτές τις μέρες κάνω «κατάχρηση» αναφορών σε δράσεις της «γενιάς των 700 ευρώ», γιατί με τις δύο παρεμβάσεις τους (λειτουργία του Μετρό μετά τα μεσάνυχτα τα Σαββατοκύριακα, γυμναστήρια ανοικτά τις Κυριακές) πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα του λαϊκισμού, που λέει «άσε το διπλανό σου να επιχειρεί να γίνει δημόσιος υπάλληλος, κι ας γινόμαστε ολοένα και περισσότερο μια κοινωνία που συνεχώς βρίσκεται σε αργία».

Αμήχανος «ιεροκήρυκας» της online πραγματικότητας

Κάθε μέρα, τουλάχιστον πέντε φορές αναπτύσσω σε εν δυνάμει συνεργάτες την άποψη ότι ήδη ο κόσμος του Διαδικτύου αριθμεί στην Ελλάδα έναν αριθμό ενσυνείδητων «επισκεπτών», που το κάνει υπολογίσιμο μέσον επικοινωνίας και προβολής. Γίνομαι κάτι σαν «ιεροκήρυκας», μια στάση που απεχθανόμουν πάντοτε, γιατί δεν πιστεύω στην αξία του να «πουσάρεις» μια ιδέα παραπάνω απ’ όσο επιτρέπει το περιβάλλον.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τον τελευταίο καιρό επανέρχονται senior managers, που πριν 2-3 μήνες είχαν αντιμετωπίσει την παραπάνω προσέγγιση με δυσπιστία. Ο ένας επανήλθε, γιατί κατάλαβε τα Χριστούγεννα ότι τα παιδιά του, που σπουδάζουν στην Βρετανία, βρίσκουν τα πάντα μόνο μέσω Internet. O άλλος είδε το θέμα με άλλο μάτι, γιατί η πολυεθνική στην οποία εργάζεται έστειλε «σήμα» από το εξωτερικό -με τον ενίοτε απόλυτο τρόπο που το στέλνουν οι διεθνείς εταιρείες- ότι, πάνω απ’ όλα, πρέπει να δουν το κανάλι του Διαδικτύου.

Το 2008 θα είναι καθοριστική χρονιά για την ενίσχυση του perception στην κοινωνία, ότι το Internet μπορεί να μην είναι το πιο «δυνατό σημείο» των Ελλήνων, αλλά έχει εξελιχθεί πλέον σε ένα υπολογίσιμο «κανάλι». Με την ευκαιρία, ας δούμε μια ανάλυση για τη σχέση μεταξύ του «πραγματικού» κόσμου και του ψηφιακού στον τομέα των στρατηγικών δημοσίων σχέσεων…

Το βίντεο θα «καταπιεί» το γραπτό λόγο;

Κάποιοι θεωρούσαμε ότι το Internet θα δώσει νέα ορμή στο κείμενο, ένα μέρος από αυτή που στέρησε η τηλεόραση από τα έντυπα media…

Κι' όμως, φαίνεται ότι έχει βάση η εκτίμηση ότι το video μέσα από το Internet θα «πάρει το scalp» του γραπτού λόγου, ίσως γιατί οι περισσότεροι καταναλώνουμε πιο εύκολα την εικόνα από το κείμενο.

Ας δούμε όμως τι λέει η ανάλυση κάποιου που το έχει σκεφτεί περισσότερο.

Τι να την κάνουμε τη «γενιά του Πολυτεχνείου»;

«Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση» φωνάζει «η γενιά των 700 ευρώ». Φαίνεται, όμως, ότι υπάρχουν και πιο ρηξικέλευθες ιδέες, όπως αυτή που άφησε ως σχόλιο στο προηγούμενο post μου ο τακτικός «επισκέπτης» bizwriter.

Να τι έγραψε: «Ήμουν τις προάλλες σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο της Θεσσαλονίκης. Είχε ένα stand στο οποίο αναγραφόταν “Πρώτα σε πωλήσεις”. Τα βιβλία που ήταν πάνω του ήταν όλα βοηθήματα για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ…
»...Όπως είπε κι ένας φίλος μου σε μια συζήτηση που είχαμε κάποτε, “αν δεν πεθάνει η λεγόμενη 'Γενιά του Πολυτεχνείου', προκοπή δεν θα δούμε σ' αυτήν τη χώρα”».

Από «σπόντα» τη γνώρισα τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Μπήκα στο Μετσόβειο το 1976, λίγο αργά, αλλά είχα ευκαιρίες να γνωρίζω ορισμένα πρόσωπα της λεγόμενης «γενιάς». Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι από εκείνους, επειδή δεν έπαψαν να είναι ευφυείς, ούτε απώλεσαν την διάθεση της αυτοκριτικής, θα συμφωνούν και με τους g700 και με τον bizwriter.

«Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση» ζητά η «γενιά των 700 ευρώ»…

Πόσο εξυπηρετεί τα νέα παιδιά η γενικευμένη αντίληψη να γίνουν όλα κρατικά; Πού μπορεί να οδηγήσει η ισχυρή αντίδραση των γενεών που είναι «μέσα στα πράγματα» (30-60 ετών), σε κάθε έννοια μεταρρύθμισης και διόρθωσης των συστημάτων προνομίων;

Η τοποθέτηση του blog της γενιάς των 700 ευρώ, με τον εύγλωττο τίτλο «Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση», στοιχειοθετεί τη θέση ότι το παντοδύναμο στην Ελλάδα μέτωπο του «να μην αλλάξει τίποτε» μπορεί να αφήνει στην «απέξω» τη νέα γενιά. Όλο αυτό το κυρίαρχο μπλοκ των δυνάμεων, που ξεκινούν από το ΛΑΟΣ και φθάνουν μέχρι και το ΚΚΕ, που υπερασπίζεται όλα τα κεκτημένα –ακόμα και των συνδικαλιστών που αρνούνταν να λειτουργήσουν το Μετρό για 2 ώρες παραπάνω τα Σαββατοκύριακα-, τι περιθώρια αφήνει στους νέους που θέλουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους; Κάποιον διορισμό στο Δημόσιο…

Διαβάστε το κείμενο «Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση», μπορεί να είμαστε και εμείς ανάμεσα σε αυτούς που κρατούν τους 20άρηδες σε μια ιδιότυπη «ομηρία».

(η φωτο είναι από το flickr)

Οι Ν.Υ. Times απολύουν 100 δημοσιογράφους, η Tribune 500

Κάποιες από τις πιο ισχυρές και έγκυρες εφημερίδες του κόσμου οδηγούνται σε μαζικές απολύσεις δημοσιογράφων. Οι πληροφορίες λένε ότι η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, απ’ όσο υποδηλώνει ο αριθμός των απολύσεων.

Οι συνειρμοί που μπορεί να κάνει κάποιος είναι αρκετοί: το τίμημα της διάδοσης του Internet και της δημοσιογραφίας των πολιτών (social media). Η ύφεση στην αμερικάνικη οικονομία, που πάει πολύ μακρύτερα από τα απερίσκεπτα στεγαστικά δάνεια. Για συσχετισμούς με την Ελλάδα, κάνετε όποιους συνειρμούς επιθυμείτε…

Το πιο σύντομο ανέκδοτο: «ξένος επενδυτής στην Ελλάδα»

Οι ξένοι επενδυτές πρέπει να πάρουν εγκρίσεις από το Κράτος. Αυτή την περίοδο, όλα αναβάλλονται. Η προώθηση μιας νέας επένδυσης χρειάζεται συναινέσεις με τις τοπικές κοινωνίες. Σε αυτή τη φάση, τα πνεύματα είναι τόσο οξυμένα, που μια μικρή μειοψηφία είναι σε θέση να ανατρέψει τα σχέδια οποιουδήποτε αναπτυξιακού σχεδίου. Η δημιουργία μιας νέας επιχείρησης, ειδικά αν είναι βιομηχανική, θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα σχέδιο σχετικό με την οργάνωση μιας περιοχής (π.χ., χωροταξικό) ή της κοινωνίας. Αυτά βρίσκονται, συνήθως, σε εκκρεμότητα…

Κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης στηρίζουν την πολιτική τους στο «όχι σε όλα». Η στάση αυτη αποδίδει, εξ’ ου και την ακολουθούν και πολιτικοί της κεντρικής σκηνής. Όλα αυτά, με τη σιγουριά ότι όποιοι πολίτες ανησυχούν για την απασχόληση, μπορούν να μπουν και αυτοί στο «χορό» της διεκδίκησης διορισμού στο Κράτος ή στην παροχή σύνταξης από τα 40. Με άλλα λόγια, μπορεί και να μην έχουμε ανάγκη της δημιουργίας νέων επενδύσεων, ακόμα και αν αφορούν την παραγωγή αγαθών που τα έχουμε άμεση ανάγκη.

Όσο η πολιτική κατάσταση είναι ρευστή, τα παραπάνω θα αποτελούν την κυρίαρχη αντίληψη… Το ζήτημα είναι να βρεθούν μερικές φωνές που, αφού δηλώσουν ότι πρώτη προτεραιότητα είναι η προστασία του περιβάλλοντος, να τονίσουν ότι δεν έχει τύχη μια κοινωνία που δεν δημιουργεί καινούργιες παραγωγικές μονάδες και περιμένει να διοριστούν όλοι στο Δημόσιο.

Η πιο παραστατική περίπτωση είναι οι ΧΥΤΑ, οι χώροι υγειονομικής ταφής των σκουπιδιών: δεν τα θέλει η Κερατέα, δεν τα ανέχεται το Γραμματικό, κλπ. Και στο τέλος, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι που έχουμε τα σκουπίδια στο πεζοδρόμιο, στέλνοντας ένα μέρος τους στο «κολαστήριο» των Λιοσίων.

Το «10» το καλό...

Έπρεπε να γίνει απεργία των δημοσιογράφων, ώστε να μπει το σήριαλ «10» (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση) σε μια άσχετη στιγμή, για να «πάρει το μάτι μου» μια πολύ καλή παραγωγή, που αποτυπώνει την Ελλάδα που κάποτε ξέραμε, πριν ενσκήψουν οι Ζαχόπουλοι, οι επιταγές των 5,2 εκατομμυρίων, κλπ.

Η ανθρωπογεωγραφία της δεκαετίας του ‘60: σκληροί άνθρωποι, που τα παζάρευαν όλα. Χαρακτήρες με όνειρα, που πολύ σύντομα υποχρεώνονταν να συμβιβαστούν για να στηρίξουν την καθημερινότητα. Κάποιες γυναίκες, ενίοτε μοιραίες, που είχαν σε μικρή απόσταση την αξιοπρέπεια από το παζάρι, με όσα πιο «αιχμηρά» όπλα είχαν στη διάθεσή τους...

Δεν είναι πάντα νοσταλγία, μια μικρή περιήγηση στο παρελθόν. Είναι και ένας μικρός απολογισμός μιας πορείας που άλλαξε τα πάντα γύρω μας και δεν αφήνει σιγουριά για το τι θα παραδοθεί στην επόμενη γενιά.

Το θετικό μήνυμα είναι η παραγωγή του «10». Αν έχετε βαρεθεί το επεισόδιο #135 του σήριαλ «Κουκοδήμος», τότε έχετε μια καλή αφορμή…

Blog των gay κληρικών ή, το Internet φέρνει τα πάνω κάτω!

Λίγοι, ίσως μυημένοι (π.χ. δείτε το ECCLESIAnet του Σαββάτου…), γνώριζαν ότι μια ομάδα gay κληρικών έχει δημιουργήσει το blog με όνομα Αδελφοποιημένοι Κληρικοί.

Παρότι κάποιες μέρες το αποσύρουν από το Διαδίκτυο, το μήνυμα είναι προφανές: τα social media παρέχουν τη δυνατότητα να βγουν στην κοινωνία θέματα. που ήταν αδιανόητο να τεθούν μέσα από την μέχρι πρότινος συγκρότηση της διακίνησης της πληροφορίας.

Έχουμε αρκετή δόση από αναρχία, αλλά, από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι ο παραδοσιακός έλεγχος της πληροφορίας, έχει φθάσει στα όριά του…

(η φωτο είναι από την «Ελευθεροτυπία»)

Ιερώνυμος, Ευστάθιος, παράδειγμα προς κάθε είδους εξουσία

Και ίντριγκες είδαμε, και ομαδοποιήσεις και άλλα φαινόμενα… Ωστόσο, η διαδικασία και η στάση των δύο επικρατέστερων υποψηφίων για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο, δηλαδή των μητροπολίτών Σπάρτης Ευστάθιου και Θηβών Ιερώνυμου, δίνει μηνύματα προς όλες τις άλλες εξουσίες του τόπου. Τι έδειξαν οι Ιεράρχες;

-Ωριμότητα: προώθησαν το στόχο τους με σοβαρότητα, μακριά από την επίδειξη χαμηλού επιπέδου τρικ.

-Απεξάρτηση από τα Media: κατάλαβαν ότι η έκθεσή τους θα τους έκανε ζημιά.

-Δέσμευση στο ρόλο τους: έδειξαν ένα πρόσωπο συναφές με την θέση τους στην Εκκλησία, απέφυγαν να κάνουν τους «σταρ» και τις «βεντέτες»…

-Βάθος σκέψης: είναι και οι δύο μορφωμένοι.

-Εμπειρία: έχουν «κολλήσει ένσημα» στην ζωή τους, δεν είναι άεργοι που κληρονόμησαν ένα «μαγαζί» και δεν ξέρουν τι να το κάνουν.

-Καρδιά: ο Ευστάθιος έκανε δηλώσεις μετά τη μάχη, οι οποίες έδειξαν ότι δεν είναι ένα «κακομαθημένο παιδί», έτοιμο να τα κάνει λίμπα επειδή έχασε...

Ασφαλώς, πίσω από την εικόνα υπάρχουν και αδυναμίες και ρίσκα… Μακάρι, όμως, και οι άλλες εξουσίες της χώρας να αντιγράψουν κάτι από τα παραπάνω. Μακάρι η Ορθοδοξία να αποδείξει ότι είναι θεσμός, όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά για το σύνολο των πολιτών αυτής της χώρας. Και των άθεων και των μεταναστών που έχουν άλλη πίστη (μουσουλμάνοι, κ.ά.). Οι κακομαθημένες και «χαλαρές» εξουσίες της χώρας μας χρειάζονται ένα θετικό παράδειγμα, που θα τους χαλάσει την πιάτσα της ήσσονος προσπάθειας.

Αύξηση της εμπιστοσύνης στα Media,… όχι στην Ελλάδα

Η έρευνα Trust Barometer της εταιρείας Edelman (που εκπροσωπεί στην Ελλάδα η ημετέρα Communication Effect) καταγράφει, μάλλον για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, μια αύξηση της εμπιστοσύνης στα media. Η αλήθεια είναι ότι, αν θα θέλαμε να μην προδώσουμε την ουσία της έρευνας, θα έπρεπε να δώσουμε αρκετές διευκρινίσεις:

-η έρευνα πραγματοποιείται σε πολλές χώρες της υφηλίου, μεταξύ προσώπων που έχουν υψηλό μορφωτικό και εισοδηματικό επίπεδο, δηλαδή, ατόμων που είναι opinion leaders και πολλαπλασιαστές κοινής γνώμης.

-στην πραγματικότητα, τα mainstream media κερδίζουν αρκετή από την αξιοπιστία που είχαν απωλέσει τα προηγούμενα χρόνια, αλλά παράλληλα παρατηρείται αύξηση της αξιοπιστίας των social media.

-η κλίμακα της αξιοπιστίας διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, π.χ. η διαφορά είναι σημαντική ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, καθώς και την Ασία (Κίνα, Ινδία, κλπ).

-αξιοσημείωτες είναι οι τάσεις στις χώρες BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα), όπου τα mainstream media είναι χαμηλότερης αξιοπιστίας, ενώ έχουν μεγαλύτερο βάρος τα blogs και τα social media.

Δεν υπάρχουν στοιχεία για την Ελλάδα. Τα τελευταία γεγονότα, όμως, δεν έχουν αφήσει αμφιβολία ότι τα εγχώρια media μπορεί να διατηρούν υψηλή επιρροή, αλλά έχουν υποστεί ρωγμές ως προς την αξιοπιστία τους.

6 μηνών blogger

Στη Θεσσαλονίκη, σε μια ωραία παρέα, ανακάλυψα τον πιο μικρό blogger της χώρας. Είναι μόλις 6 μηνών και είναι πολύ συνεπής στην ενημέρωση του ιστολογίου του -70-και posts σε έξη μήνες!!!

Καλώς ήλθες, φίλε μας... Από πολύ μικρός «έπιασες» τα μηνύματα των καιρών!