Ένας στους επτά συνέδρους ΠΑΣΟΚ δεν έχει e-mail

Ειπώθηκε από υπεύθυνα χείλη και αξίζει να σημειωθεί. Ένας στους επτά συμμετέχοντες στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου... Η αναφορά δεν γίνεται εδώ για να αποδοθεί μομφή στο ΠΑΣΟΚ, αλλά για να αποκτήσουμε μια αίσθηση το επίπεδο επικοινωνίας των πολιτικών στελεχών, που επηρεάζουν την κεντρική σκηνή της χώρας (ένας φίλος βάζει στοίχημα, ότι στο αντίστοιχο σώμα της Νέας Δημοκρατίας, το ποσοστό αυτών που δεν έχουν e-mail θα είναι ελαφρώς μεγαλύτερο).

Δεν είναι ζήτημα ελιτισμού, ούτε επίδειξης η διάθεση ενεργού λογαριασμού e-mail. Οργανισμοί που τα μέλη τους δεν διαθέτουν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, είναι αναμενόμενο να έχουν χαμηλότερη απόδοση στα θέματα επικοινωνίας, συνεννόησης, ζυμώσεων και σύνθεσης πολιτικών από άλλους, που χρησιμοποιούν περισσότερο το Internet. Ακούγεται κάπως σαν δόγμα, αλλά, πιστέψτε με, το έζησα σε κάποιους φορείς και κατάλαβα ποιο είναι το κόστος, αν πρέπει να μιλήσεις στο τηλέφωνο ή να δεις κάποιον από κοντά για να προχωρήσεις μια συνεννόηση που απαιτεί δύο γραμμές σε e-mail και ανταλλαγή τριών μηνυμάτων. Φαίνεται απλοϊκό, αλλά αν δεν το ζήσετε, δεν μπορείτε να καταλάβετε το «δράμα»... Επιπλέον, τα μέλη Οργανισμών που διαθέτουν υψηλότερο ποσοστό χρήσης e-mail, έχουν διαφορετική κουλτούρα σε θέματα έκθεσης απόψεων και λήψης αποφάσεων...

Blogs εκπαιδευτικών, μια ευχάριστη έκπληξη

Στη δεκαετία του ’60, η εικόνα του εκπαιδευτικού ήταν αυτή ενός συντηρητικού ανθρώπου, τυπικού στα καθήκοντά του, αυστηρού απέναντι στα παιδιά, που γνώριζε την ελληνική ιστορία –την επίσημη που διδασκόταν στο σχολείο- και δεν είχε πρόθεση να ανοίξει θέματα, πέρα από το αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας. Προφανώς υπήρχαν και αρκετές, δημιουργικές εξαιρέσεις...

Τα τελευταία χρόνια, η εικόνα είχε μετατοπιστεί αρκετά: το εκπαιδευτικό έργο είχε γίνει περισσότερο καθήκον στον δάσκαλο, μιλούσε περισσότερο για ποδόσφαιρο απ’ ό,τι παλιότερα, ως θέμα συζήτησης είχε πιο συχνά τα τρέχοντα της τηλεόρασης… Προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και νοιώθει αμήχανος απέναντι στα παιδιά που έχουν ξεσαλώσει, τους γονείς που ζητά ο καθένας ό,τι του κατέβει και το υπουργείο, που κινείται στα όρια του πολιτικού κόστους. Και πάλι έχουμε πολλές εξαιρέσεις: δεν είναι λίγοι οι δάσκαλοι/καθηγητές με ευρύτερο ορίζοντα, με διάθεση προσφοράς, αλλά και αυτοί είναι εξίσου αμήχανοι.

Αυτά τα στερεότυπα (που μπορεί να τα καταγράφω με ανακριβή και άδικο τρόπο), είναι τόσο άχρηστα, όσο κάθε προσπάθεια εξαγωγής «μέσων όρων» σε ένα κόσμο που είναι πολύ πιο σύνθετος. Το διαπίστωσα με θετική έκπληξη όταν, κοιτάζοντας το blog του Dr. Teddy βρήκα να αναφέρεται (στις συστάσεις) μια σειρά από ιστολόγια εκπαιδευτικών ή ανθρώπων που γράφουν για εκπαιδευτικά θέματα. Ποιότητα απόψεων, ευρύ φάσμα αναλύσεων, τοποθετήσεις πέρα από τα αναμενόμενα με βάση τα «τσιμέντα» των συνδικαλιστικών φορέων ή των κομματικών τοποθετήσεων.

Να μεταφέρω εδώ τη λίστα των blogs αυτών, όπως την έχει ο Dr. Teddy, όχι ως σύσταση των απόψεων (δεν τα κατάφερα ακόμα να τα δω όλα). Περισσότερο ως προτροπή, να δούμε εκπαιδευτικούς που σκέπτονται, γράφουν, προτείνουν, οργίζονται και μπαίνουν στην βάσανο των ιστολογίων, όπου κάποιοι άλλοι θα τους «χιμήξουν», θα τους κοντράρουν, μπορεί να τους στείλουν και κάποιο υβριστικό μήνυμα...

Αντί να περάσουμε στο γλυκανάλατο wishful thinking «να τι βοήθεια δίνουν τα social media», μπορούμε να εντοπίσουμε κάτι πιο συγκεκριμένο: η αντιμετώπιση της κρίσης του ελληνικού σχολείου, περνάει μέσα από το να βγάλουμε τους εκπαιδευτικούς από τον «πάγο» που τους έβαλαν τα τόσα «πρέπει» της Πολιτείας, του συνδικαλιστικού κλίματος, της αφ’ υψηλού στάσης των γονιών. Το σχολείο του μέλλοντος, θέλει δασκάλους με προσωπικότητα, με άποψη, που δεν την κρατάνε μόνο για ένα ερμητικό δωμάτιο του σπιτιού τους, αλλά την καταθέτουν και παίρνουν αντιδράσεις... Τα ιστολόγια είναι ένα καλό, πρώτο βήμα. Να τα παρακολουθούμε και να δίνουμε κουράγιο σε αυτούς τους ανθρώπους.

Μερικά από τα ιστολόγια εκπαιδευτικών:
-Hey Teacher
-Γιάννης Σαλονικίδης - Δ@σκ@λος
-Δασκαλούα
-Εκπαιδευτικό Ημερολόγιο
-η Βδέλλα
-Ας Μπούμε Σε Μια Τάξη
-Περί Εκπαιδεύσεως

ΟΤΕ, DT, ΠΑΟ και Β’ Αθηνών… ή, γιατί η πώληση ΟΤΕ θα φέρει ριζικές αλλαγές παντού!

Η προοπτική της πώλησης του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom έφερε ρίγη σε αρκετούς βουλευτές της Β’ Αθηνών, που δεν ανήκουν μόνο στα δύο που θεωρούντο –μέχρι πρόσφατα- κόμματα εξουσίας. Όπως εξηγούσε γνωστός πολιτικός, που έχει χρηματίσει και υπουργός, ο εκλογικός μηχανισμός αρκετών βουλευτών αποτελείται από στελέχη κάποιον (πρώην ή νυν) ΔΕΚΟ, με κύριο πυλώνα τον ΟΤΕ. Η ύπαρξη του τερατουργήματος που λέγεται Β’ Αθηνών (μαζί με 2-3 ακόμα μεγάλες εκλογικές περιφέρειες), έχει δημιουργήσει ισχυρούς μηχανισμούς, στους οποίους θα αφιερώσει πάρα πολύ μνήμη του υπολογιστή του ο πολιτικός επιστήμονας του άμεσου μέλλοντος.

Η παρουσία της Deutsche Telekom, έστω και αν δεν θα ολοκληρωθεί αμέσως, αλλά γίνει σταδιακά, θα θέσει σε δοκιμασία αυτό το σύστημα. Η διάσταση αυτή δείχνει μια μόνο περίπτωση των αλλαγών που θα επιφέρει η μετάβαση του ΟΤΕ προς την DT. Οι αλλαγές αυτές ξεπερνούν κατά πολύ τις τηλεπικοινωνίες και αφορούν στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας, αλλά και του πολιτικού συστήματος. Ας δούμε μερικές πλευρές:

1.Ο ΟΤΕ αποτελεί ένα «κάστρο» στη λειτουργία μιας χώρας, όπου το κράτος ελέγχει πάνω από το 60% της παραγωγής του ΑΕΠ. Η εισαγωγή του ΟΤΕ στο ΧΑΑ και η διοίκηση Βουρλούμη έχουν αλλάξει αρκετά, ωστόσο παρέμενε ένας φορέας – «κάστρο» μιας αντίληψης για τη λειτουργία του κράτους, την επιρροή των πολιτικών στη λειτουργία του, τον τρόπο διορισμού στελεχών, το επίπεδο αμοιβών, την παραγωγικότητα, κλπ.

2.Έφόσον πέσει το «κάστρο» του ΟΤΕ, τότε θα είναι εύκολο να πέσουν μικρότερα «φρούρια». Η ΔΕΗ δεν μπορεί να πωληθεί, αλλά υπάρχουν μια σειρά τομείς της κρατικής δραστηριότητας, που είναι δυνατόν να ενισχύσουν αυτή την τάση (λιμάνια, Ολυμπιακή ή ό,τι απομείνει από αυτήν, κλπ).

3. Πιθανόν να έχουμε αλλαγές και στη μορφή της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Αυτή τη στιγμή, μερικοί από τους πιο ισχυρούς συνδικαλιστές, σε κεντρικό επίπεδο, έχουν προέλθει από τον ΟΤΕ (Γ. Μανώλης, Κ. Πουπάκης, Ροβ. Σπυρόπουλος, Δ. Στρατούλης) ή τις Τράπεζες. Ένας ιδιωτικός ΟΤΕ και τράπεζες κατά πλειοψηφία ιδιωτικές, δεν είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να έχουν αυτή τη συμβολή. Το πιο σημαντικό είναι ότι θα έχουμε τάσεις αλλαγών και στο επίπεδο της ΓΣΕΕ, η οποία τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερο, εκπροσωπούσε τις ισχυρές ΔΕΚΟ του δημοσίου…

4. Χορηγία στον ΠΑΟ: δεν θα έχει σχέση η παράμετρος Βγενόπουλου, αλλά η Cosmote αναμένεται να είναι πιο «σφιχτή» στην έγκριση χορηγίας στον ΠΑΟ (και ο ΟΤΕ, συνολικά, στη διάθεση χορηγιών, διαφημίσεων, κλπ). Δεν θα το αναλύσουμε εδώ, αλλά υπάρχει ένα γενικότερο θέμα: οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών θα είναι στο επόμενο διάστημα πολύ μετρημένες στα θέματα των χορηγιών, και αυτό θα έχει συνέπεια στο φτωχό και με προβλήματα χουλιγκανισμού ποδοσφαιρικό θέαμα.

Τίποτε δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά και τίποτε δεν παραμένει σταθερό. Ρωτήστε τους βουλευτές της Β’ Αθηνών ή προμηθευτές του ΟΤΕ, που έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται για την επόμενη μέρα…

Περί Γ. Παπανδρέου, Α. Τσίπρα και blogs, μέρος ΙΙ

Διατυπώθηκαν πολλές αντιδράσεις στο σημείωμά μου «Blogs, η “αμερικανική” προσέγγιση του Γ. Παπανδρέου και η “νοτιοευρωπαϊκή” του Α. Τσίπρα». Υπήρχαν και θετικές αντιδράσεις. Και, μάλιστα, από ανθρώπους που έχουν υγιή και ανυστερόβουλη σχέση με το ΠΑΣΟΚ (ξέρω ότι κάποιοι θα αντιδράσουν και σε αυτό, θα το εξηγήσω αναλυτικά, αν χρειαστεί…).

Αφού είχα γράψει το παραπάνω σημείωμα, έμαθα –από σύμπτωση- περισσότερα για τις εκδηλώσεις του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τα social media. Μέχρι τότε, το μόνο που γνώριζα ήταν η παρουσία του J. Aravossis, ενός από τους πλέον αξιολόγους bloggers ελληνικής καταγωγής, τον οποίο διαβάζω τακτικά. Και αυτό, παρότι έχει τύχει να διασταυρωθώ σε αρκετές περιπτώσεις με ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ, που ασχολούνται με τα σχετικά θέματα (περισσότερο απ’ όσο το αντίστοιχο δυναμικό άλλων κομμάτων).

Βεβαίως, το θέμα δεν είναι αν το έμαθε κάποιος σαν κι εμένα, μπορεί να ήταν και δική μου αδυναμία να εντοπίσω κάποιο μήνυμα, μια ανακοίνωση, κάτι... Υπάρχει, όμως, μια διάσταση που είναι πιο σημαντική και έχει σχέση με το πρίσμα, μέσα από το οποίο το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει τα social media.

Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι θα είναι η επόμενη κυβέρνηση και ότι υποστηρίζει τα πολύ πιεστικά θέματα της κοινωνίας, εξ ου και η πολύ δυναμική παρουσία του Γ. Παπανδρέου στη διαδήλωση για το ασφαλιστικό. Εφόσον, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ δεν χτίζει μόνο δομές για το 2010, αλλά ασχολείται με τα καυτά σημερινά προβλήματα, τότε θα μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω στη δημόσια προσπάθειά του για επιβεβαίωση ότι τα social media, δεν είναι ενασχόληση μιας μικρής ελίτ πολιτικής σκέψης, αλλά εργαλείο πολιτικής και μέσο παρέμβασης.

Στο σημείο αυτό, να πω ότι διαφωνώ ριζικά με την άποψη που λέει ότι η Ελλάδα είναι ακόμα ψηφιακά αναλφάβητη. Όντως, η χώρα είναι πίσω στους σχετικούς δείκτες, αλλά υπάρχει σήμερα πάνω από 1 εκατομμύριο πολίτες αυτής της χώρας, που έχουν συνεχή και καθημερινή σχέση με το Internet. Είναι υψηλού μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου, και –το πιο σημαντικό- αυτό το 1 εκατομμύριο δεν είναι εύκολο να το προσεγγίσετε μέσω τηλεόρασης ή του Τύπου (δείτε σχετικώς και πρόσφατη έρευνα της Public Issue). Είναι πολύ πιο εύκολο να τους βρείτε μέσω Internet! Έχω αναλάβει το ρίσκο να τα υποστηρίζω τα παραπάνω και σε επιχειρηματική / επαγγελματική βάση και πρέπει να ομολογήσω ότι υπάρχει σημαντική ανταπόκριση…

Τι παραπάνω θα μπορούσε να κάνει το ΠΑΣΟΚ στο θέμα των social media:
* με την ευκαιρία, να ενισχύσει τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι τα social media, τα fora και τα ιστολόγια δεν αφορούν πλέον 5-10.000 early adopters , αλλά καθημερινή πηγή ενημέρωσης μερικών εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Κι αν το ΠΑΣΟΚ παραπονιέται –εντόνως τον τελευταίο καιρό- ότι αδικείται από τα κλασσικά media, έχει ένα λόγο παραπάνω να αναδείξει αυτή τη διάσταση: τη «σφήνα» της online ενημέρωσης, αλλά και πολιτικής ζύμωσης.
* αν τα social media είναι πλέον εργαλείο καθημερινής πολιτικής παρέμβασης, το ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο και της «αριστερής στροφής» που επαγγέλλεται ολοένα και περισσότερο, θα μπορούσε να καλέσει και τους εξής bloggers: έναν άνεργο νέο, κάποιον συνταξιούχο που έχει βρει ένα πολύ δημιουργικό καταφύγιο απέναντι στην εγκατάλειψη της τρίτης ηλικίας, έναν/μια πολίτη με ένα ιστολόγιο που αναφέρεται στην τέχνη και την αισθητική (σε μια χώρα που τα έχει ολοένα και λιγότερο σε υπόληψη), έναν εκπρόσωπο μιας γειτονιάς που παλεύει –μέσω blog- για το πάρκο ή το σχολείο κλπ. Δεν χρειαζόταν να αποκλείσει κανέναν από τους «επιφανείς» bloggers που είχε καλέσει το ΠΑΣΟΚ, απλώς θα μπορούσε να καλέσει κι άλλους 5, όπως τους προηγούμενους, ώστε να δείξει πώς αντιλαμβάνεται στην πράξη την online κοινωνική δικτύωση. Ως όχημα για παραγωγή οργανωμένης κοινωνικής δράσης, που καταλήγει σε πολιτικές πρωτοβουλίες με τη λογική του «κάθε μέρα πολίτης»…

Με την ίδια λογική, εκτός από τον εξαιρετικό Aravossis, θα ήταν χρήσιμη η παρουσία ενός Ιταλού ή ενός Ισπανού blogger, να αναφερθεί στο πώς η κοινωνία των πολιτών και οι τοπικές κοινωνίες, αποκτούν ΤΩΡΑ φωνή μέσα από τα social media. Για μένα, ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της χώρας αυτή τη στιγμή, είναι ότι η κοινωνία «διαμεσολαβείται» από ένα στρώμα παραγόντων (ακόμα και ποδοσφαιρικών!!!), οι οποίοι έχουν ακόμα και τη δυνατότητα να μην υπακούουν στους νόμους (ή να είναι μπροστάρηδες στην παραβίασή τους).

Αρα, αν τα social media, μπορούν να μειώσουν αυτό το ασφυκτικό κλίμα διαμεσολάβησης, τότε να δούμε κάποια κοντινά παραδείγματα, -και αυτά (εικάζω) είναι μάλλον νοτιοευρωπαϊκά, από χώρες που έχουν ζωντανή κοινωνία των πολιτών, τοπικές κοινωνίες κλπ (ο dzach το έθεσε στο σχόλιό του, λέγοντας ότι δεν χρειαζόμαστε άλλη αντιπροσώπευση, πρέπει να δώσουμε έμφαση στην αντιπροσώπευση).

Όλα αυτά είναι σκόρπιες προσωπικές σκέψεις. Έχω επίγνωση ότι αρκετές αναφέρονται χωρίς αποδείξεις και ότι σε κάποια σημεία, τα πράγματα μπορεί να αποδειχθούν διαφορετικά… Ας τις πάρουμε ως μια αφετηρία διαλόγου.

Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει αξιόλογα πρόσωπα που συμβάλουν στη στρατηγική της επικοινωνίας του, καθώς και έγκυρους ειδικούς σε θέματα νέων τεχνολογιών, οι οποίοι μπορούν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν κάποιες κινήσεις, όπως οι παραπάνω, με ουσία, αλλά και επικοινωνιακό αποτέλεσμα.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εκατοντάδες bloggers, που κάνουν μικρές, αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις στις καθημερινές εξελίξεις. Τα στοιχεία της πρόσβασης στο Internet δείχνουν ότι, οι bloggers δεν είναι όλοι ρομαντικοί που «ξεχαρμανιάζουν» γράφοντας. Η συμβολή ενός κόμματος, όπως το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι η ενίσχυση αυτής της παρέμβασης, όχι με τη λογική της καθοδήγησης, αλλά με την αξιοποίηση εκατοντάδων διαφορετικών φωνών, που μπορούν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των κρίσιμων θεμάτων: αύξηση ανεργίας, μείωση ανταγωνιστικότητας, επιδείνωση ποιότητας ζωής, διάλυση της εκπαίδευσης, κατακερματισμός του κοινωνικού ιστού, κλπ.

Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά όλα τα κόμματα: τα social media θα μπορούσαν να συμβάλουν ώστε να αντιμετωπισθεί η «μουμιοποίηση» των τοπικών οργανώσεων, η εξασθένιση των σχέσεων κόμματος / μελών, η συνεχής ενίσχυση της διαφθοράς, η υπερβολική ισχύς των συμβατικών media, κλπ. Η αναφορά στο ΠΑΣΟΚ γίνεται, επειδή συμβαίνει να έχει κάνει ως κόμμα τη μεγαλύτερη επένδυση στα social media, μεταξύ των κομμάτων του κοινοβουλίου.

Υ.Γ. 1: ο Stefan στο σχόλιό του στο προηγούμενο σημείωμά μου, δεν πιστεύει πως υπάρχουν κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν πιστεύουν στην αξία των social media. Δύο τουλάχιστον προβεβλημένα στελέχη, από αυτά που ανέδειξε ο Γ. Παπανδρέου, ομολογούν (σε προσωπικές συζητήσεις) ότι δεν βλέπουν το όφελος. Η δραστηριοποίησή τους παραμένει σε σχεδόν μηδενικό σημείο, παρόλο που οι τομείς ευθύνης που είχαν αναλάβει είναι από εκείνους που είναι αδύνατον –ακόμα και στην Ελλάδα- να υποστηριχθούν χωρίς μια στοιχειώδη αξιοποίηση των new media. Επειδή, πάντως, τα κεντρικά στελέχη με αντίστοιχες απόψεις είναι περισσότερα, γι’ αυτό διατηρώ τη βεβαιότητα ότι είναι πολύ δύσκολο να γίνει αντιληπτό ποιους/ποιες δύο εννοώ, με τους οποίους/οποίες διατηρώ σχέση αμοιβαίας και ειλικρινούς εκτίμησης. Έτερον, εκάτερον…

Υ.Γ. 2: οι παραπάνω απόψεις εγράφησαν πριν αφήσει το δεύτερο σχόλιό του ο dzach στο προηγούμενο post μου. Απ’ ό,τι φαίνεται, με διαφορετικά στοιχεία και άλλη αφετηρία, υπάρχει μια συμπληρωματική λειτουργία της ανάλυσης του dzach και της δικής μου. Προσωπικά, πιστεύω ότι αξίζει το εγχείρημα του διαλόγου με τον vrypan και με τον Stefan και με άλλους συνιστολόγους, με τους οποίους υπάρχει διαφορετική αφετηρία, πιθανόν και διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης της στρατηγικής. Επειδή όμως οι αφετηρίες και τα μοντέλα, είναι δευτερεύοντα μπροστά στα τελικά ζητούμενα, η οιωνεί διαβούλευση με διαφωνίες και συνθέσεις, είναι ο καλύτερος δρόμος.

Blogs: Η «αμερικάνικη» προσέγγιση του Γ. Παπανδρέου και η «νοτιοευρωπαϊκή» του Α. Τσίπρα…

Η τοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στην μπλογκόσφαιρα και η αντίστοιχη «σιωπηρή» δραστηριότητα του ΣΥΝ δίνουν μια άλλη διάσταση της πορείας του ενός και του άλλου κόμματος. Για όσους γνωρίζουν, το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει πολύ μεγάλη επένδυση και σε χρήματα (για τα ελληνικά δεδομένα) και σε στελέχη και ειδικούς. Υπάρχει, όμως, διάχυτη η εντύπωση ότι όλη αυτή η προσπάθεια, που έχει σημαντικές επιμέρους επιτυχίες, στερείται τελικής αναγνώρισης. Κάτι που έχει σχέση με την κεντρική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, η οποία δεν δίνει σημαντικές ευκαιρίες για μια ισχυρή τοποθέτηση στα σημαντικά πολιτικά θέματα της χώρας.

Ίσως έχει επηρεάσει και η διαρκής προσπάθεια ορισμένων στο ΠΑΣΟΚ να υπάρξουν χαμηλή τόνοι στη δραστηριότητα του κόμματος και του Γ. Παπανδρέου στα social media, γιατί αυτό δεν «περνάει» στην ελληνική κοινωνία. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητος και ο δυϊσμός: αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται στην κεντρική σκηνή, δεν έχουν blog ή το διατηρούν χωρίς να το πιστεύουν.

Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΝ, με μια ελάχιστη, αλλά ουσιαστική κεντρική καθοδήγηση, έχει αγκαλιάσει αρκετά blogs σε γειτονιές ή σε πόλεις της περιφέρειας. Κάποιες οργανώσεις του έχουν ανοίξει το δικό τους ιστολόγιο και –όπως συμβαίνει συνήθως στον ΣΥΝ- έχουν αρκετούς βαθμούς ελευθερίας. Την ανάπτυξη αυτή την έχει ευνοήσει η ηγεσία του ΣΥΝ και μια ομάδα στελεχών γύρω από τον Α. Τσίπρα. Τα επιμέρους blogs ασχολούνται με τα ζητήματα των τοπικών κοινωνιών, τα πολιτιστικά, αλλά και με ακτιβισμό, όπου συνήθεις στόχοι είναι οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας.

Η δραστηριότητα του ΣΥΝ και των φίλων του έχει συμβάλει στην δικτύωση και στον ακτιβισμό. Ένα μέρος από τη δραστηριότητα του ΠΑΣΟΚ είναι αρκετά προχωρημένο τεχνολογικά, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να αγκαλιάσει ένα ευρύ στρώμα της κοινωνίας… Αργά ή γρήγορα, η επένδυση του ΠΑΣΟΚ σε υποδομές και ανάπτυξη στελεχών, θα φέρει καρπούς, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα ωφελήσουν το ίδιο το κόμμα…

Όχι καταλήψεις στο σχολείο, «χτυπήστε» το μέσω Internet

H δυσφορία των παιδιών για την καταπίεση και την έλλειψη δημιουργικότητας στο σχολείο, στο μεν δημόσιο αντιμετωπίζεται με την ολοένα και μεγαλύτερη «γκετοποίηση» των εκπαιδευτικών χώρων (δεν είναι θεωρητικό, μπορώ να σας το τεκμηριώσω), ενώ σε αρκετά ιδιωτικά, η ίδια αποστασιοποίηση των μαθητών, αντιμετωπίζεται με τη λογική των αυξημένων «πιεστικών» παροχών, κάτι σαν «χρυσό κλουβί».

Οι καταλήψεις των δημοσίων σχολείων, είναι μια ακραία αλλά όχι σπάνια αντίδραση. Τα social media, δίνουν μια ευκαιρία σε μαθητές να βρουν μια δημιουργική διέξοδο για να εκφράσουν τη δυσφορία τους, χωρίς να καταφύγουν σε καταλήψεις και καταστροφή δημοσίων αγαθών. Αυτό, ασφαλώς, αποτελεί μια πολύ «ελιτίστικη» εναλλακτική, ένα δύσκολο δρόμο, σε σχέση με το χαβαλέ της κατάληψης, ή την καθημερινή πλάκα, από την αποχή από τα μαθήματα ή την καζούρα μέσα στην τάξη.

Επειδή θέλουμε να ελπίζουμε σε μια πιο δημιουργική κοινωνία, που περνάει μέσα από ένα πιο δημιουργικό σχολείο, η ενεργητική έκφραση μέσα από τα interactive media αποτελεί μια καλή τρίτη λύση. Αξίζει να δούμε κάποια παραδείγματα κινητοποιήσεων εργαζομένων μέσα από το Internet, ώστε να πάρουν ιδέες οι μαθητές.

«Τσακίστε» τον εργοδότη σας, όχι την κοινωνία. Μέσω Internet…

Οι «ευφυείς βόμβες» των ΗΠΑ στην Σερβία δεν ήταν και τόσο ευφυείς, όμως οι «έξυπνες κινητοποιήσεις» μέσω Internet μπορεί να αποδειχθούν πολύ πιο πετυχημένες. Το ζητούμενο είναι να έχουν «όπλα» οι εργαζόμενοι, οι τοπικές κοινωνίες, οι ομάδες του πληθυσμού, που θέλουν να αντιδράσουν κατά ενός εργοδότη, κάποιου φορέα, χωρίς να χρησιμοποιούν το σύνολο της κοινωνίας ως «όμηρο». Καλύτερη απόδειξη δεν υπάρχει από αυτά που υποστηρίζει ο δήμαρχος Πειραιά Παν. Φασούλας: στο δημό του απεργεί το 15% των εργαζομένων στην καθαριότητα, το οποίο με τους γνωστούς τρόπους, απαγορεύει στους υπόλοιπους να εργασθούν και κρατάει όμηρο ολόκληρο τον Πειραιά (αναφέρουμε το όνομα του Παν. Φασούλα, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί «υποχείριο» της κυβέρνησης, ούτε εμπνευστής απεργοσπαστικού μηχανισμού, μήτε κέντρο αντεργατικής συνομωσίας).

Μια σειρά κινητοποιήσεων μέσω Internet αναφέρονται στον Economist, σε δημοσίευμα με τίτλο «On strike, virtually».

Προφανώς, αυτές οι διαδικτυακές πρακτικές, δεν έχουν εφαρμογές παντού και –πάντως- θα θεωρηθούν από πολλά ισχυρά συνδικάτα, ως «ξενέρωτες» και «ανεφάρμοστες». Μπορούν, όμως, να το σκεφτούν, π.χ. τα συνδικάτα του ΟΤΕ. Σε κάποια διεκδίκησή τους, αντί να κόβουν το τηλέφωνο σε ηλικιωμένους ανθρώπους, που το χρησιμοποιούν για ασφάλεια, ή σε επιχειρήσεις, που το χρειάζονται για να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των εργαζομένων τους, θα μπορούσαν να δουν ορισμένες τέτοιες διαδικτυακές πρακτικές. Προσφέρομαι εθελοντικά, να κάνουμε κάτι πιλοτικό και βάζω στοίχημα, ότι το εγχείρημα δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Κουίζ: τι σημαίνει όταν τα media και οι τηλεστάρ, γίνονται το κύριο θέμα των… media;

Είναι παγκόσμια πρωτοτυπία: τα ίδια τα media (και τα πρόσωπά τους) είναι, για αρκετό καιρό στη χώρα μας, το πρώτο θέμα στα media. Επιπλέον, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει περισσότερες από 10 καθημερινές «αθλητικές» εφημερίδες... Τι μπορεί να συμβαίνει;

1.Η χώρα παράγει πάρα πολλές ειδήσεις, άρα τα media έχουν κυρίαρχο ρόλο στο σύστημα παραγωγής αξίας, πλούτου;
2.Οι πολίτες θέλουν θέαμα, που δεν μπορεί να παράξει το θέατρο, ο κινηματογράφος και οι τηλεοπτικές παραγωγές μιας χώρας με μόλις 11 εκατομμύρια κατοίκους;
3.Οι πολιτικοί (παρά την ενίσχυση από το «φαινόμενο Τσίπρα») δεν είναι καλοί στην παραγωγή εικόνας, όπως ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα, ο Μπερλουσκόνι, ο Θαπατέρο; Και έτσι οι πολίτες καταφεύγουν στους τηλεστάρ;
4.Οι συνθήκες (π.χ., «ελαστικοποίηση» των νόμων) έχουν δώσει πολύ μεγαλύτερο ζωτικό χώρο στα media, απ’ όσον θα δικαιολογούσε οποιαδήποτε ορθολογική κατανομή του ενδιαφέροντος των πολιτών σε πολιτικούς, sportsmen/sportswomen, celebrities, media stars;

Θα είναι χρήσιμα τα σχόλιά σας, προκειμένου να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει… Μια επιπλέον διαπίστωση είναι ότι, για μια σειρά λόγους, η αντιπαλότητα ανάμεσα στα media τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι εντείνεται. Τέλος, η εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου του «Πρώτου Θέματος» από τον «Πήγασο» δεν είναι σίγουρο ότι θα «αποσβέσει» τις αντιπαλότητες και ότι θα κλείσει «μέτωπα» για πολύ καιρό...

Υ.Γ.: Ανάμεσα στο «γαλαξία» των αθλητικών εφημερίδων, υπάρχουν ορισμένες –όχι λίγες- που έχουν κυκλοφορία 2-3.000 φύλλα. Είναι ένα μικρό «θαύμα», το πώς καταφέρνουν και επιβιώνουν. Τι θαύμα είναι και αυτό;…

Ο ρόλος των γονέων στο «σχολείο του μέλλοντος»

«Ο γιος σας δεν άφηνε τους άλλους μαθητές να κάνουν μάθημα, έκαναν συνέλευση και αποφάσισαν να το μεταφέρουμε στους γονείς του», είπε ο διευθυντής ενός γυμνασίου στον πατέρα ενός μαθητή της Β’ τάξης. Η στάση αυτή έρχεται σε συνέχεια της αντίληψης ότι οι μαθητές της Α’ Γυμνασίου μπορούν να ψηφίζουν για το αν θα κάνουν κατάληψη του σχολείου.

Η απουσία της Πολιτείας, η ανασφάλεια κάποιων εκπαιδευτικών και η αδιαφορία αρκετών γονέων, έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό στους κανόνες λειτουργίας του σχολείου. Έχει δοθεί πολύ μεγαλύτερο βάρος στους ώμους των μαθητών, απ' όσο μπορούν να σηκώσουν. Το ζήτημα δεν είναι να επανέλθουμε σε οποιαδήποτε μορφή αυταρχικού σχολείου, αυτό που ζήσαμε εμείς οι παλιότεροι και το απορρίπτουμε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εξίσου προβληματικό, όμως, είναι και το παραμελημένο σχολείο, εκείνο όπου η αυτενέργεια των μαθητών υποκαθιστά την έλλειψη διαδικασιών, κανόνων και αρχών.

Οι κοινωνικοί εταίροι του σχολείου, με την έννοια των stakeholders στην δράση των Οργανισμών, είναι η Πολιτεία, οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, η τοπική κοινωνία και οι ίδιοι οι μαθητές. Αυτοί είναι οι «παίκτες» που οφείλουν να βρουν πεδίο συναίνεσης και πλαίσιο λειτουργίας. Σε αυτό το «γήπεδο», οι γονείς πρέπει να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες από αυτές που νομίζουν σήμερα ότι έχουν. Ο υπερπροστατευτισμός ή η καταβολή απλόχερων οικονομικών δαπανών, δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη να αυξήσουν την ποιότητα της ενασχόλησής τους με τα παιδιά τους.

Η Πολιτεία, σε αρκετές περιπτώσεις, είναι δέσμια του «πολιτικού κόστους» των κυβερνήσεων και αφήνει κενά. Οι εκπαιδευτικοί είναι, σε άλλες περιπτώσεις, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις διεκδικήσεις τους και στην ταχύτατη εξέλιξη της γνώσης. Οι γονείς είναι στο σπίτι, περνούν (ή θα έπρεπε να περνούν) αρκετές ώρες του ελεύθερου χρόνου μαζί με τα παιδιά τους, είναι ο σύνδεσμος των μαθητών με την τοπική κοινωνία. Δεν αρκεί, όμως, η παροχή καλών φροντιστηρίων, ούτε η αγορά του πιο σύγχρονου υπολογιστή, ούτε η παροχή σπουδών σε ένα καλό ιδιωτικό σχολείο. Καλώς ή κακώς, αυτά που μπορεί να μάθει το παιδί στο σπίτι –και στον τομέα των γνώσεων και στην περιοχή της αγωγής-, δεν είναι εύκολο να διδαχθούν στο σχολείο ή στην –ανύπαρκτη- γειτονιά.

Ζητούνται από τις γονείς θυσίες; Δεν νομίζω… Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι οφείλουν να επιδιώκουν τα παραπάνω με περισσότερο συνειδητό τρόπο. Δεν αρκεί το ενδιαφέρον τους, θα πρέπει να το εκφράσουν με αποτελεσματικό τρόπο, οφείλουν να αποκτήσουν γνώσεις.

Με τρόπο προβοκατόρικο, υποστηρίζω ότι το κύριο θέμα για το σχολείο του μέλλοντος, δεν είναι η τεχνολογία. Ωστόσο, οι γονείς μπορούν να κερδίσουν πολλά από τα social media και την δικτύωσή τους με άλλους γονείς ή και ανήσυχους εκπαιδευτικούς... Η γνώση και η εμπειρία εντοπίζονται σήμερα πολύ πιο εύκολα μέσω του Διαδικτύου, παρά με φυσικό τρόπο. Ένας γονιός που ψάχνει για ένα θέμα, είναι πιθανόν να μην βρει ανταπόκριση ούτε στο υπουργείο Παιδείας, ούτε στους καθηγητές του σχολείου των παιδιών του, ούτε στον συγκεκριμένο Σύλλογο Γονεών που συμμετέχει. Μέσα από το Internet, σε εξειδικευμένα site ή σε δυναμικά blogs μπορεί να βρει απαντήσεις στα θέματα που τον απασχολούν, να ανταλλάξει απόψεις, να φτιάξει μια online κοινότητα, που θα ασχοληθεί με ένα θέμα που τον «καίει».

Ιερώνυμος και Τσίπρας, δύο «ξένοι» καταλύτες στην ίδια αλλόφρονα πόλη...

Δεν είμαι θρησκευόμενος και μην βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι ψηφίζω ΣΥΝ. Απλώς, η εκλογή του (ηλικιωμένου) Ιερώνυμου και η άνοδος του (νεαρού) Τσίπρα έχει αποδιοργανώσει όλα τα συστήματα εξουσίας της χώρας. Σε μια Ελλάδα με σκληρές «επετηρίδες» και πανίσχυρα οικογενειακά brands, αυτά τα δύο πρόσωπα φέρνουν στο προσκήνιο την ουσία της ηγεσίας –που είναι ηγεσία, ακόμα και αν διαφωνείς με τις απόψεις της και τα σχέδιά της.

Πολλοί νομίζουν ότι οι Έλληνες μπορούμε να αυξάνουμε τα εισοδήματά μας και να παραβιάζουμε ολοένα και περισσότερο τους κανόνες εύρυθμης λειτουργίας της κοινωνίας και ότι αυτό λέγεται ανάπτυξη, ευημερία, προκοπή… Μπορεί οι λύσεις να μην προέλθουν από τις απόψεις και τις αποφάσεις του Ιερώνυμου ή του Τσίπρα. Όμως, η παρουσία τους και μόνο, όπως ήδη φαίνεται, μπορεί να ταράξει τα νερά, ώστε να εμφανισθούν ηγέτες με «στόφα» που θα πάρουν ρίσκα, θα προτείνουν σχέδια, θα εμπνεύσουν ή θα προκαλέσουν την οικοδόμηση αντίπαλου δέους…

Ο Ιερώνυμος με τις μακρές σιωπές του και ο Τσίπρας με το θόρυβο που από μόνος του ξεσηκώνεται γύρω του, δείχνουν πόσο ανάγκη έχει η χώρα από προσωπικότητες έξω από τις γραμμές και τις συνήθειες... Η αξία θα φανεί από την ανθοφορία ομάδων και πυρήνων πολιτών, έξω και πέρα από το απέραντο reality show που στοιχίζεται γύρω από το τηλεοπτικό προϊόν. Τα δεκάδες εμπνευσμένα blogs και οι εκατοντάδες τοπικοί σύλλογοι (περιβαλλοντικοί, κλπ) οργανώνουν ένα καλό αντίδοτο, κόντρα στο λαϊκισμό κάποιων που παίρνουν αμοιβές εκατομμυρίων, το θεατρινίστικο σωβινισμό των Ζουράριδων. Κάποιες «επετηρίδες» έχουν αρχίσει να τρίζουν...

Ο Παν. Ψωμιάδης και οι τουαλέτες

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης είναι μια cult φιγούρα, που βασιλεύει στο στερέωμα ως tv persona, χωρίς αυτό να έχει καμμιά σχέση με την ιδιότητά του Νομαρχη Θεσσαλονίκης. Πρόσφατα πέρασα από το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, είδα τις τουαλέτες και αισθάνθηκα ότι καλώς ποτέ δεν γελάω με τα τηλεοπτικά «κατορθώματα» του νομάρχη.

Αντί να κάνει εμφανίσεις ως Ζορρό (βλέπε φωτό...) και αλλεπάλληλες δηλώσεις για τα Σκόπια, θα ήταν πιο χρήσιμο να ασχοληθεί με μερικά «ταπεινά», που εκθέτουν την Ελλάδα. Αν στα Σκόπια είναι πιο καθαρές οι τουαλέτες από αυτές του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης, τότε θα έπρεπε να είναι θέμα που απασχολεί το νομάρχη. Ψηφίστηκε για να ασχοληθεί με τα προβλήματα του Νομού, κάτι που είναι αδύνατον να το τηρεί εφόσον βρίσκεται 5-6 ώρες την ημέρα στους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Ο ισχυρισμός του, ότι τον παρακαλούν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι να βγει στις εκπομπές τους, είναι πολύ πιθανόν να είναι απόλυτα ακριβής. Αυτό αφορά, όμως, τις δικές τους σχέσεις. Κάποιοι πολίτες έχουν δικαίωμα να αισθάνονται ότι αυτά που λέει και πράττει ο νομάρχης δεν αναπτύσσουν τα ήθη και δεν προωθούν το δημόσιο διάλογο.

Είναι πολλοί οι πολίτες, που δεν έχουν διάθεση να γελάσουν με τις πράξεις και τα λόγια του νομάρχη. Θα προτιμούσαν να αφιερώνει το χρόνο του και την ενέργειά του στα άλυτα προβλήματα της περιοχής του. Όσο για το «έπος των Σκοπίων», τι αξία θα είχε μια τέτοια «νίκη», αν κάθε μέρα η Ελλάδα κατεβαίνει στις κλίμακες της αισθητικής, της διαφθοράς, της νομιμότητας, της οδικής ασφάλειας, του επιπέδου στα σχολεία;...

Πού να «ουρούν» οι δημοσιογράφοι…

Το θυμήθηκε το Newsweek, σε μια έρευνα για το κατά πόσον τα media είναι αντικειμενικά όσον αφορά στην αντιμετώπιση του Obama και της Hillary,η οποία, βεβαίως, καταλήγει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι αυστηρά ουδέτερα, αλλά και ότι αυτό δεν είναι παρεξηγήσιμο, ούτε ύποπτο, ούτε καταστροφή.

Ο Lynton Johnson, που έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία του Kennedy, είχε πει, αναφερόμενος στους δημοσιογράφους, «I would rather have someone inside the tent pissing out, than outside pissing in». Η φράση αυτή αιτιολογεί γιατί πολιτικοί (και επιχειρηματίες) προτιμούν να έχουν τους δημοσιογράφους ως insiders, παρά outsiders. Το ποια είναι τα όρια, είναι μια μεγάλη συζήτηση. Οι κανόνες και οι πρακτικές είναι διαφορετικοί στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα.

Η ουσία είναι ότι η «δημοσιογραφία των πολιτών» τείνει να αλλάξει το πεδίο και το «παιχνίδι». Στην εποχή του Lynton Johnson η τέντα χωρούσε μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων. Στη δική μας εποχή, όπου ο αριθμός τους έχει αυξηθεί σημαντικά με την προσθήκη αρκετών πολιτών, η κατάσταση πάει να βγει εκτός ελέγχου, τουλάχιστον του παραδοσιακού τρόπου ελέγχου. Αυτό ήταν ένα από τα μηνύματα της υπόθεσης του press-gr, έστω και αν το αυτό το blog δεν αποτελούσε έκφραση της δημοσιογραφίας των πολιτών.

Ζουράρις και Καρνάβαλος

Ένα πρόσωπο της Αριστεράς, χαμηλών τόνων και γλυκύτατος άνθρωπος, που ήξερε τον Κώστα Ζουράρι από το Παρίσι, τον αποκαλούσε «νέο Αλκιβιάδη, έτοιμο να κόψει τις κεφαλές των Ερμών για να ακουστεί το όνομά του». Τυχαίνει να ακούω ή να διαβάζω για το Ζουράρι από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, π.χ., θα λυνόσασταν στα γέλια αν βρίσκατε τα κείμενα της «μνημειώδους» αντιπαράθεσης που είχε με τον άλλο κολοσσό της διανόησης, το Γιώργο Βέλτσο. Ήταν τέλη της δεκαετίας του ‘70, όταν είχαν μεγάλη κόντρα, περί Μαρξ και Φρόιντ. Έκτοτε έχει καταγράψει πολλά κατορθώματα ο Ζουράρις, μεταξύ των οποίων και η συμβολή του στη «διάλυση» του «Καποδίστρια», με την «αυτονόμηση» περιοχής της Κρήτης.

Αυτά μοιάζουν παλαιολιθικά, μπροστά την στάση ενός γίγαντα -του Ζουράρι- στο θέμα των Σκοπίων.

Το ελάχιστο που μπορεί να πει κανείς, είναι ο ναρκισσιστικός, αγενής τρόπος με τον οποίο επιτίθεται στους συνομιλητές του των τηλεοπτικών παραθύρων, κάνοντας επίδειξη λεξιλαγνείας. Το πιο θλιβερό ήταν η επίθεση εναντίον ενός συνομιλητή του, σκοπιανού δημοσιογράφου, που μιλά ελληνικά. Ο Ζουράρις, προσβλητικός, επιλεκτικά μίλαγε με λέξεις που ο σκοπιανός δεν μπορούσε να καταλάβει, λόγω γλωσσικής αδυναμίας. Στο τέλος ο Ζουράρις τον είπε κλέφτη, ότι μας έκλεψε το πορτοφόλι.

Η αρένα των παραθύρων χρειάζεται Ζουράριδες... Οι Άνθιμοι των συλλαλητηρίων χρειάζονται Ζουράριδες... Τα κοινωνικά στρώματα που διψούσαν κάποτε για άνοδο μέσω των σπουδών των παιδιών τους, ανέχτηκαν τους Ζουράριδες να έχουν τον τίτλο του καθηγητή...

Αυτό το σημείωμα μπαίνει στο blog μου γιατί ταιριάζει στην περίσταση των τελευταίων ημερών του Καρνάβαλου.

Ο τρόμος του Έλληνα πολιτικού μπροστά στο υβριδικό

Πριν λίγο καιρό είχε προταθεί σε δύο Έλληνες πολιτικούς να κυκλοφορήσουν με ένα υβριδικό αυτοκίνητο, ώστε να δείξουν μια κάποια ευαισθησία για το περιβάλλον. Ο ένας από τους δύο είχε ένα σημαντικό πρόβλημα ασφάλειας και ήταν δικαιολογημένος ο δισταγμός του. Ο άλλος δεν είχε κάποια προφανή δικαιολογία, αλλά «στράβωσε τα μούτρα» του και φάνηκε ότι δεν του άρεσε η ιδέα, χωρίς να θέλει να δώσει εξήγηση.

Η θέα του αυτοκίνητου που κυκλοφορούσε, όμως, μπορούσε να δώσει μια πρώτη, καλή ερμηνεία. Ήταν μια μαύρη Mercedes. Δεν επρόκειτο για κάποιο ακριβό μοντέλο. Όλο το σκηνικό έδινε την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός, ένοιωθε ψυχολογική ασφάλεια μέσα σε ένα αυτοκίνητο που συμβόλιζε κάτι από εξουσία. Παρόλο που πολιτεύεται σε μεγάλη εκλογική περιφέρεια, η Mercedes με τον οδηγό ήταν κάτι που το ένοιωθε ως «κατάκτηση» μιας ζωής, ένα στοιχείο-σταθμός για την μικροαστική καταγωγή του.

Πώς να του εξηγήσει κάποιος ότι έκανε μεγάλο πολιτικό και επικοινωνιακό λάθος; Μην τα ρίξουμε όλα στους πολιτικούς για τον πρωτογονισμό της ελληνικής κοινωνίας στα θέματα της περιβαλλοντικής προστασίας…

Ο καθένας μας μπορεί να έχει δισταγμούς να προχωρήσει σε μια συμπεριφορά που μειώνει τις κλιματικές αλλαγές: έχουμε κάποια εκκρεμότητα με το αυθαίρετο, είμαστε κοντά στο όνειρο να πάρουμε το ακριβό 4x4, οι κοινωνικές αξίες στη χώρα είναι σε τροχιά κατά του περιβάλλοντος… Όπως ο πολιτικός της ιστορίας μας μοιάζει ανασφαλής και «passé» μέσα στη μέτρια Mercedes του, έτσι και εμείς «βουλιάζουμε» μέσα στις ενεργοβόρες συνήθειές μας.

Για να το ξανασκεφτούμε λίγο… Αν συνεχίσουμε έτσι, μπορεί να μας «κράξουν» τα παιδιά μας, να γίνουμε ντεμοντέ στις παρέες μας, να παραμείνουμε «όμηροι» σε ένα μοντέλο ζωής που σταματάει να είναι μαγκιά. Ποιος θα πει στον πολιτικό ότι δεν είναι πια μαγκιά η Mercedes των 40.000 ευρώ, αλλά το υβριδικό των 20.000 ευρώ;

Σχολείο στο μέλλον: διαπολιτισμικό και ανοιχτό

Η κατάντια του σημερινού σχολείου είναι το γινόμενο (ο συνδυασμός) της κρίσης του υπουργείου παιδείας (του πολιτικού συστήματος) επί την κρίση της οικογένειας επί την κρίση του εκπαιδευτικού… Για να μην μας τρελάνουν τέτοιες θλιβερές, πλην αληθινές, εξισώσεις, ας δούμε μια πιο θετική πλευρά: μου περιέγραψαν την εισήγηση του Προέδρου της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθηγητή Γεώργιου Τσιάκαλου, για το σχολείο του μέλλοντος. Που θα είναι διαπολιτισμικό και ανοιχτό...

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog του Συνεδρίου για το «Σχολείο του Μέλλοντος»

Press-gr και «Γενιά των 700 ευρώ»

Το blog «Γενιά των 700 ευρώ» είναι μια από τις πιο καλές αποδείξεις για το φρέσκο άνεμο που έφερε η μπλογκόσφαιρα στο δημόσιο διάλογο και αυτό είναι ολοφάνερο από το σχόλιό τους για υπόθεση του press-gr.

Τα παιδιά (που δεν τα γνωρίζω) εισφέρουν μια άποψη από τελείως διαφορετική οπτική γωνία και εκφράζουν μια τοποθέτηση που δεν μπορούν να έχουν:
- οι πρώην ή νυν δημοσιογράφοι, που έγιναν bloggers,
- όσοι έχουν επιχειρηματικά ενδιαφέροντα, τα οποία, εκ των πραγμάτων, ενυπάρχουν και στα blog τους,
-τα κόμματα και οι πολιτικοί, που εκφράζουν αυτές τις μέρες τοποθετήσεις για την υπόθεση του press-gr,
-φορείς όπως τα κλασσικά media, που έχουν ενδιαφέροντα σε σχέση με την ανάπτυξη της μπλογκόσφαιρας...

(Και εγώ και εσείς που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, μπορεί να ανήκουμε σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες).

Να, λοιπόν, η αξία της μπλογκόσφαιρας: έχει τη δυνατότητα να δίνει λόγο, σε όσους δεν είχαν πρόσβαση στα κλασσικά media, δεν έχουν την επιχειρηματική δύναμη να αποκτήσουν πρόσβαση κατά βούληση. Μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα με τη «Γενιά των 700 ευρώ», πιθανόν να μας την «πουν» κιόλας για όσα διαφωνούν με τις δικές μας απόψεις. Θα ήταν χρήσιμο να αναπτυχθούν και άλλες τέτοιες ανεξάρτητες φωνές στην μπλογκόσφαιρα…

(Κάνω συχνά αναφορές στο g700, γιατί η διαίσθησή μου λέει ότι θα ανθίσουν, αν δεν υπάρχουν ήδη, και άλλες παρόμοιες παρεμβατικές δυνάμεις, που θα έχουν ως κύρια πλατφόρμα το Διαδίκτυο. Θέλουμε περισσότερους «κούκους». Να μην ξεχνάμε τι μπορεί να πάθει ένα «ταλέντο», αν δεν ξεπηδήσουν και άλλα δίπλα του, κάτι σαν τον Σωτήρη Νίνη του Παναθηναϊκού).