Οι «πατριάρχες» των Δημοσίων Σχέσεων

Στις μεγάλες αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης, οι Δημόσιες Σχέσεις όχι μόνο έχουν σημαντική ανάπτυξη, αλλά κερδίζουν συνεχώς μερίδιο σε σχέση με άλλες περιοχές της επικοινωνίας. Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους. Στην Ελλάδα, η ισχυρή παρουσία των media, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο κατανέμει την αγοραστική του δύναμη το Κράτος, είναι δύο λόγοι για τους οποίους διαφαίνεται υστέρηση στην εκδήλωση αυτών των τάσεων.

Η ανάπτυξη των Δημοσίων Σχέσεων έχει τις ρίζες της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως εξηγούν τέσσερις «πατριάρχες» του κλάδου, που τo PR Week είχε την ιδέα να συγκεντρώσει. Την «περιγραφή» της συζήτησης καταγράφει ο Richard Edelman, της ομώνυμης εταιρείας, που εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την Communication Effect.

To ενδιαφέρον για τη χώρα μας είναι ότι, παρά τις ιδιομορφίες της εγχωρίας αγοράς, οι πολυεθνικές εταιρείες – πελάτες απευθύνονται σε εταιρείες Δημοσίων Σχέσεων για να αναθέσουν σημαντικές τους υποθέσεις, «μεταφέροντας» τις πρακτικές των μητρικών τους επιχειρήσεων. Θέματα όπως η διαχείριση κρίσεων, η δημιουργία σχέσεων με φορείς της κοινωνίας και του κράτους είναι ζητήματα που οι διεθνείς οργανισμοί τα αναθέτουν σε συνεργάτες, που διαθέτουν τεχνογνωσία και εμπειρία. Και αυτοί είναι μόνον οι εταιρείες δημοσίων σχέσεων.

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Οι δείκτες διαφθοράς μιλούν μόνοι τους

Η ατυχία στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Ποδοσφαίρου, μπορεί να οφείλεται στο ότι η χώρα έχει δώσει όλες τις δυνάμεις της στην διεκδίκηση της πρώτης θέσης στους δείκτες διαφθοράς… Οι παρατιθέμενοι πίνακες δεν αφήνουν αμφιβολία…

Το πιο άχαρο θα ήταν να κάνουμε έρευνα, αν οι δείκτες διαφθοράς αυξήθηκαν περισσότερο κατά τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ ή τις επόμενες. Οι ξένοι επενδυτές το γνωρίζουν, οι υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ξέρουν, εμείς όλοι το αισθανόμαστε.

Μιας και η χώρα είναι ο πρωταθλητής των τυχερών παιγνίων στην Ευρώπη, θα μπορούσε να θεσπισθεί μια ομάδα παιγνιδιών, για παίκτες που ποντάρουν σε δείκτες διαφθοράς. Να το διασκεδάσουμε και λίγο…

Δώστε και άλλα λεφτά στα κόμματα από τον προϋπολογισμό!

Αυτή είναι η ιδέα, που επανέλαβαν αρκετές φορές δημοσιογράφοι της κρατικής και ζημιογόνας ΕΡΤ. Με αφορμή την υπόθεση Siemens, έχουν κατατεθεί διάφορες απόψεις, μεταξύ των οποίων και η παραπάνω. Η μόνη αιτιολογία για την κατανόηση ως προς την υποστήριξη τέτοιων απόψεων, είναι η κυρίαρχη θέση του κρατισμού στην Ελλάδα.

Η εξυγιαντική λύση είναι προς την αντίθεση κατεύθυνση. Τα κόμματα και οι πολιτικοί να βγουν στην κοινωνία και να ζητήσουν οικονομική ενίσχυση. Να ανταγωνιστούν στην ιδιωτική αγορά, με την υποχρέωσή τους να καταγράφουν λογιστικά την παραμικρή οικονομική υποστήριξη. Η πρακτική στις προηγμένες δημοκρατίες, η περίπτωση του Obama, μπορούν να δώσουν ιδέες, ώστε να αποφύγουμε το συνήθη πειρασμό: να κάνουμε βήματα εμπρός και όχι να ψηφίσουμε νόμους, που μας πάνε ακόμα πιο πίσω (βλέπε και το ασυμβίβαστο των βουλευτών).

Ωστόσο, καμία λύση δεν πρόκειται να πιάσει τόπο, εάν δεν βρεθεί λύση σε ορισμένες τεράστιες παθογένειες του συστήματος:

1) Όσο υπάρχει μια τεράστια περιφέρεια όπως η Β’ Αθηνών, όπου ο μέσος βουλευτής χρειάζεται πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ ως προεκλογικό budget, τότε είναι αδύνατον να μπει φρένο στο επίπεδο διαφθοράς της χώρας.

2) Η λειτουργία της οικονομίας, σε τόσο μεγάλο βαθμό, με ρευστό χρήμα διευκολύνει τη διεύρυνση της γκρίζας και της μαύρης ζώνης της οικονομίας.

3) Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, τα όσα έχουν αποκαλυφθεί κατά τους τελευταίους 8-10 μήνες θα είχαν οδηγήσει 10-15 πρόσωπα στη φυλακή για διακίνηση μη φορολογημένου χρήματος.

4) Η οικοδομή, η πολιτική (και τα Ζωνιανά), έχουν καταγραφεί στο δημόσιο βίο ότι είναι τομείς, όπου όλα γίνονται χωρίς παραστατικά. Σε ποια άλλη περιοχή της Ευρώπης γίνεται κάτι τέτοιο, πλην της Σικελίας;

Η διαφθορά έχει ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό, που το κόστος της έχει γίνει ασήκωτο για την ελληνική οικονομία. Ως συνήθως, έτσι και στην υπόθεση Siemens, οι προσπάθειες για συγκάλυψη είναι πολύ πιο έντονες από τις προσπάθειες για την κάθαρση. Ωστόσο, το θέμα έχει ξεφύγει. Θα «καούν» πολύ λιγότερα πρόσωπα, απ’ ότι συνέβη στην υπόθεση «καθαρά χέρια» της Ιταλίας, αλλά πάντως θα «καεί» κόσμος.

Δημόσια διοίκηση: κάποιες ανεξήγητες (;) μαύρες τρύπες

Τα έλεγε ένα πολύ σοβαρό στέλεχος της κυβέρνησης, που -εκ των πραγμάτων- δεν μπορεί να κατηγορηθεί για στείρα κριτική. Ο λόγος για «μαύρες τρύπες» στην παραγωγικότητα, που εκ των πραγμάτων μπορεί να είναι και εκκολαπτήρια διαφθοράς:

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΤΑ ΚΕΠ: η ιδέα φαίνεται εξαιρετική, καθώς ένας νέος που θέλει να ιδρύσει μια εταιρεία, θα διεκπεραιώνει όλες τις διαδικασίες σε ένα ΚΕΠ. Σήμερα χρειάζεται να πάρει 30-40 χαρτιά και να πηγαινοέρχεται σε 10-15 υπηρεσίες, επί 3-4 μήνες. Στις ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. η ίδρυση μιας νέας εταιρείας γίνεται σε μια μέρα. Κι όμως, κάποιες ομάδες πίεσης αντιτίθενται στην ιδέα της δυνατότητας ίδρυσης μιας εταιρείας από ΚΕΠ.

ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΑΠΟ ΤΡΑΠΕΖΕΣ: μέλος της κυβέρνησης είχε εισηγηθεί την ιδέα, να παρέχονται παράβολα από όλες τις τράπεζες. Ομάδες πίεσης όμως επιμένουν να μην υλοποιηθεί αυτή η προοπτική, που θα εξοικονομούσε χρόνο και μετακινήσεις. Ο στόχος αυτών που αντιδρούν είναι να παραμείνει η δυνατότητα έκδοσης παράβολου μόνο στα δημόσια ταμεία.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΕ ΦΑΞ: η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων είναι ο κρατικός φορέας με τη μεγαλύτερη επένδυση σε υποδομές και υπηρεσίες πληροφορικής. Αθροιστικά από όλα τα ΚΠΣ, πρέπει να έχει πληρώσει σε αναθέσεις πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ. Παρόλα ταύτα, επικοινωνεί με τα ΚΕΠ, σε απάντηση αιτημάτων πολιτών, κυρίως –αν όχι αποκλειστικά- με φαξ.

Ιδού λοιπόν ευκαιρίες για πολιτικούς, που έχουν διάθεση να κάνουν κάποια μικρή τομή…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

George Clooney, o τελευταίος «σταρ του σινεμά»

Δουλεύοντας πάνω σε μια έρευνα για την πορεία των ανδρικών προϊόντων περιποίησης, συνειδητοποίησα ότι θεωρούσε τον George Clooney, ως το πιο πρόσφορο σημερινό ανδρικό πρότυπο. Μελετώντας ένα παλιότερο τεύχος του Time, που είχε εξώφυλλο τον Clooney, βρίσκω μια σημείωση της 15χρονης κόρης μου μέσα στις γραμμές που λέει «είναι θεός, καλέ».

Έχοντας απολαύσει ταινίες όπως το «Good night and Good Luck» και «Michael Clayton», έχει ενδιαφέρον το ερώτημα, πώς, μετά τα μαζικά πρότυπα των Tom Cruise και Brad Pitt, έρχεται στην επιφάνεια ένας star, που είναι μια πιο σοφιστικέ επιλογή. Είναι πολύ πιθανόν να χρησιμοποιεί και αυτός στρατιές από image makers, publicists, αλλά μάλλον έχει και κάτι παραπάνω:

-όντας γιος επιφανούς Αμερικανού πολιτικού, αντιλαμβάνεται ότι η σχέση με το κοινό δεν μπορεί να είναι μόνο αντικείμενο χειραγώγησης και πλαστής εικόνας,
-το πέρασμά του στη σκηνοθεσία έχει γίνει με επιλεγμένα έργα, που έχουν ενισχύσει την στόφα του star,
-απ’ ότι λέει το Time, απασχολεί λιγότερο με την προσωπική ζωή του, απ’ όσο οι περισσότεροι «ανταγωνιστές» του, ενώ η έκθεση στη δημοσιότητα είναι εξαιρετικά επιλεκτική.

Πιθανόν ο Clooney να είναι ο «καταλληλότερος» star σε μια εποχή, όπου ο George Bush κέρδισε τις εκλογές (με λιγότερες ψήφους!), αλλά ο Al Gore, ο «χαμένος», θα μείνει στην ιστορία με θετικά γράμματα.

Και η Angelina Jolie ασχολείται με τον Τρίτο Κόσμο, αλλά ο ακτιβισμός του Clooney στο Darfour θεωρείται πιο ειλικρινής και συμβατός με το profile του συγκεκριμένου star.

Μιλάμε, ασφαλώς, για show business. H διαφήμιση του Martini και του Lexus, μπορεί να είναι τα «καύσιμα» για να διατηρεί ο Clοoney τα τεράστια σπίτια του στο Los Angeles και στις ιταλικές λίμνες (Κόμο)…

Τρεις υποθέσεις διαφθοράς

«Έσκασαν» και οι τρεις χθες. Μπορεί να μην είναι σύμπτωση, αλλά ισχυρή ένδειξη ότι ισχύει ο Πίνακας της Επιτροπής Διεθνούς Διαφάνειας. Εκεί η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει υψηλή θέση στο δείκτη διαφθοράς. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει ολοένα και σε υψηλότερη θέση, ένδειξη ότι εντείνονται τα φαινόμενα διαφθοράς.

Οι τρεις υποθέσεις που αναδείχθηκαν χθες, είναι οι παρακάτω:
1) Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκηση Λέανδρος Ρακιντζής ανακοίνωσε στοιχεία, όπου μεταξύ των άλλων, το 90-95% των υποθέσεων υπαλλήλων που παραπέμπει παραμένουν ατιμώρητοι.

2) Συνελήφθησαν στην Ήπειρο ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί. Αστυνομικοί και τελωνειακός. Έκαναν, μεταξύ των άλλων, διακίνηση λαθρομεταναστών. Στο λογαριασμό ενός ανώτατου αξιωματικού της αστυνομίας, που είναι μεταξύ των συλληφθέντων, βρέθηκαν περισσότερα από 600.000 ευρώ.

3) Ήλθε στην επιφάνεια η υπόθεση Τσουκάτου. Δεν έγινε με βάση πρωτοβουλία των ελληνικών αρχών, αλλά εξαιτίας των όσων αποκαλύφθηκαν στα γερμανικά δικαστήρια. Όσοι γνωρίζουν τα της υπόθεσης Siemens, υποστηρίζουν ότι θα έχουμε συνέχεια με πιο ηχηρά ονόματα.

Τρεις διαπιστώσεις:
Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι τα συμπτώματα εντοπίζονται και στο πολιτικό σύστημα και στην Αστυνομία και στη δημόσια διοίκηση. Η δεύτερη διαπίστωση είναι ότι η ίδια η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα ατιμωρησίας, στην ουσία οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι το έχουν φιλοτεχνήσει. Η τρίτη διαπίστωση είναι ότι η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και η διεθνοποίηση των οικονομιών δεν είναι βέβαιο ότι θα κρατήσουν αρραγές το πλέγμα της ατιμωρησίας.

Τα μεσαία στρώματα υφίστανται έντονη οικονομική πίεση. Αυτό προκύπτει από τη δραματική πίεση της οικοδομής, από το πρωτοφανές κλίμα κατά της ακρίβειας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι βέβαιο ότι οι «Ηρακληδείς» που διαφύλασσαν το πλέγμα της ατιμωρησίας, έχουν τη δυνατότητα να μένουν εκτός ελέγχου.

Είναι ενδεικτικό ότι, τόσο ο Κ. Καραμανλής, όσο και ο Γ. Παπανδρέου αισθάνονται την πίεση για να βγουν μπροστά και να εκφράσουν τη λαϊκή απαίτηση της εκκαθάρισης. Βλέπουν τα φαινόμενα να πλησιάζουν τους ίδιους και σπεύδουν να δηλώσουν την αποστασιοποίησή τους.

Οι πολίτες συνήθως απαθείς, αλλά...
Ο μέσος πολίτης προτιμά να συμβιβασθεί με ένα φαινόμενο διαφθοράς που θα αντιμετωπίσει για υπόθεσή του, παρά να διεκδικήσει την εφαρμογή των νόμων, τη τήρηση αρχών. Ωστόσο το κόστος της διαφθοράς έχει γίνει ασήκωτο για τα στρώματα εκείνα, που δεν θέλουν να έχουν συμμετοχή.

Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία αποτελεί η λειτουργία ενός blog που ασχολείται με προτάσεις κατά της διαφθοράς. Αξιόλογη προσπάθεια, κινείται με χαμηλούς τόνους και αξιοποιεί τη συμμετοχική λογική. Η αξία της είναι μεγάλη, καθώς, χωρίς να πιέζει, «τεστάρει» τη διάθεση περισσοτέρων πολιτών , να εισφέρουν ο καθένας έναν «οβολό», για να αντιμετωπισθεί κάτι που πνίγει τη χώρα. Να το παρακολουθούμε το blog αυτό και να το στηρίζουμε...

(η φωτο είναι από το flickr.com)

iPhone: ρίγη στην κινητή τηλεφωνία, «γήπεδο» για marketers

Όσοι παρακολουθούν την κινητή τηλεφωνία από καταβολής της, πρέπει να παραδεχθούν ότι είναι η πρώτη φορά που μια συσκευή –μιλάμε για το iPhone- δημιουργεί νέα δεδομένα στην υπηρεσία.

Παρότι είναι αρκετά «αμερικάνικη», η προσέγγιση του Business Week, εντούτοις τοποθετεί τα δεδομένα σε ενδιαφέρουσα βάση.

Η νέα συσκευή, που έχει, πάντως, μαζί της όλη την «ομπρέλα» του Mac, του iPod / iTunes και του Steve Jobs, δημιουργεί ένα νέο χώρο για τους marketers…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Στην εποχή του Google, του Facebook, του iPhone, πού αρμενίζει το ελληνικό σχολείο;…

Δεν θα σας βοηθήσω αν μεταφέρω τις βασικές ιδέες ενός κειμένου που είχε την καλοσύνη να στείλει σε μια ομάδα αποδεκτών ο Θεόδωρος Καρούνος. Αν βρείτε λίγο χρόνο, αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε, έστω μέσα από αμερικάνικες «διόπτρες», τι μάχες οπισθοφυλακών δίνει αυτό που ξέρουμε ως ελληνικό σχολείο.

Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω το ίδιο κείμενο σε επόμενη ανάρτηση, για μια άλλη ιδέα που περιέχει: υποστηρίζει ότι έχουμε φύγει από την Οικονομία της Γνώσης και έχουμε προχωρήσει στην Οικονομία της Αναζήτησης (Search Economy).

(η φωτο είναι από το flickr.com)

«Τελευταία στροφή» για τις μαθητικές εφημερίδες

Ασφαλώς τα social media δεν είναι ακριβώς το τέλειο υποκατάστατο μιας μαθητικής εφημερίδας, καθώς έχουν μέσα στους τις δυνάμεις της αναρχίας και φυγόκεντρες τάσεις…

Η χάρτινη εφημερίδα έχει ένα στοιχείο πειθαρχίας, πλάνου και τάξης. Ωστόσο όπως φαίνεται από αυτό το άρθρο, θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα, ότι η μαθητική εφημερίδα δεν έχει πιθανότητες, να κερδίσει τη μάχη με το «δαίμονα» του Διαδικτύου…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Οι business με την Εθνική ομάδα, αυτοί που πήραν κέρδη που δεν φαντάζονταν

Με αυτά που είδαμε στην Αυστρία, φαίνεται ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις στις business που είχαν οικοδομηθεί γύρω από την Εθνική Ελλάδος... Είχαν αναπτυχθεί projects χορηγιών, ταξιδιωτικά, αγορά από τις μετεγγραφές ποδοσφαιριστών, κλπ. Τέτοιες ευκαιρίες είναι χρήσιμες, γιατί δημιουργούν ανάπτυξη σε επιμέρους αγορές, αλλά και επειδή δημιουργούν εξωστρέφεια για τη χώρα: αντί να μιλάμε για το μίζερο ελληνικό πρωτάθλημα, με τις αμφισβητήσεις και τις κόντρες των παραγόντων, παίζαμε στα ίδια γήπεδα με τον Λάρσον, τον Χίντιγκ, τον Κασίγιας, κλπ. Τώρα, ξανά, «τα κεφάλια μέσα», για να ακούμε για εγχώριους ποδοσφαιρικούς παράγοντες, που διαχειρίζονται εξουσία με τις χορηγίες κρατικών εταιρειών και «στρατό» 3.000 χούλιγκαν που διώχνει τον κόσμο από τα γήπεδα. Χωρίς καμιά τιμωρία...

Εκτός από τις αναμενόμενες, επιθυμητές business, η πορεία της Εθνικής, είχε δημιουργήσει και τον κόσμο της «μεγάλης, απρόσμενης ευκαιρίας», που συμβαίνει μια φορά μόνο. Ο Β. Γκαγκάτσης είναι ένας από τους εκπροσώπους αυτής της κατηγορίας, που αξιοποίησε την απίστευτη ευκαιρία με τρόπο που δεν είχε φανταστεί. Αυτή η κατηγορία των επαγγελματιών, θα κάνει πλέον στην άκρη. Δεν έχει λόγο να υφίσταται την κριτική, κεφαλαιοποιεί τα κέρδη της και αποχωρεί... Εφόσον στη σύγχρονη μαζική κουλτούρα η Εθνική ομάδα είναι ένα στοιχείο που συνδυάζεται με το brand της χώρας, ζητούνται τολμηροί που θα διαχειριστούν με επαγγελματισμό και σύνεση την επένδυση που θα κάνει η Ελλάδα στο χτίσιμο μιας νέας Εθνικής.

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος για τα 4L

Στην Ελευθεροτυπία (7 Ιουνίου) ο Στ. Τσαγκαρουσιάνος αναδημοσίευσε ένα μεγάλο μέρος της ανάρτησής αυτού εδώ του ιστολογίου, με θέμα τα 4 L που προσφέρουν τα social media στα brands (τα προσωπικά ή τα προϊοντικά): listen, lurk, lounge, learn. Το υστερόγραφό του ήταν: «Μια γνώμη από το εξαιρετικό blog του Στ. Χαϊκάλη (ο οποίος ήταν συμμαθητής μου επί 12 χρόνια και ήθελα να τον σκοτώσω γιατί πάντα ήταν καλύτερος μαθητής)»…

Με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο έχουμε να βρεθούμε πάνω από 20 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι παρακολουθούμε στενά ο ένας τον άλλον: έχω «χτίσει μηχανισμό» για να βρίσκω κάθε εβδομάδα τη LiFO, που τη θεωρώ το καλύτερο ελληνικό έντυπο, στην κατηγορία εκείνων που σου δίνουν ανάσες ζωής και δημιουργικότητας. Πρόκειται από τα λίγα έντυπα –μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού- που φέρνουν νέο αναγνωστικό κοινό, π.χ., τη διαβάζουν ευχαρίστως και τα παιδιά μου (που κοιτάζουν μόνο Internet).

Η άποψη αυτή για τη LiFO έχει αναφερθεί ξανά σε αυτό το ιστολόγιο, άρα μειώνεται ο κίνδυνος να θεωρηθεί ότι απόπειρα ανταλλαγής κολακειών. Έχοντας περάσει κι εγώ από την εκδοτική περιπέτεια, από την οποία αποσύρθηκα για λόγους φιλοσοφίας, δεν μπορώ παρά εκφράσω την ευχή να παραμείνει χώρος στο free press για έντυπα όπως η LiFO. Η επιτυχία των free press ή οι πιέσεις που νοιώθει ο υπόλοιπος Τύπος, οδήγησαν –φαινόμενο βαθύτατα ελληνικό- αρκετούς εκδότες να σπεύσουν στην αγορά των free εντύπων.

Αυτό σημαίνει ότι θα δημιουργηθεί πίεση για την άντληση εσόδων, θα συνωστισθούν πολλοί για να πολιορκήσουν την κρατική διαφήμιση… Στο τέλος, δηλαδή, οι άνθρωποι που ξεκίνησαν τα free press με διάθεση δημιουργικότητας και επικοινωνίας με τον αναγνώστη, θα υποχρεωθούν να ασχολούνται με το marketing, όπως τούτο νοείται στην Ελλάδα. Αξίζει να παρακολουθήσουμε το θέμα ως αναγνώστες (παρότι έχουμε και κάποιο άλλο επαγγελματικό «καπέλο»). Να μην μείνουμε παθητικοί, να εκφράζουμε την άποψή μας, να στηρίξουμε τα δημιουργικά εγχειρήματα που αποτελούν μικρά κάστρα απέναντι στον καλπάζοντα κυνισμό…

Ελλάδα: να γιατί έχουμε επτά φορές παραπάνω καταναλωτικές οργανώσεις

Το έχουμε σημειώσει και άλλες φορές, ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μια απίστευτη πρωτιά: ενώ το καταναλωτικό κίνημα εμφανίζεται εξαιρετικά αδύναμο και ανοργάνωτο, η χώρα έχει πάνω από 70 αναγνωρισμένες καταναλωτικές οργανώσεις, ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν υφίστανται πάνω από δέκα.

Το δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» δίνει μια ερμηνεία, με βάση τα επιχειρήματα των ίδιων των οργανώσεων… Σε ένα δελτίο του Alter, ήταν προσκεκλημένος ένας πρόεδρος της «Ομοσπονδίας Καταναλωτών», που σε προηγούμενη φάση ήταν και πρόεδρος μιας «Οργάνωσης Δανειοληπτών». Ο διάλογος που έγινε με τον Νίκο Χατζηνικολάου, ήταν στο κλίμα που περιγράφει το δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας»…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Σεισμολόγοι ή Γιώργος Μυλωνάς;

Συνειδητά δεν έγραψα κάτι για την ευτελισμό της επιστήμης και του ορθού λόγου, που καλπάζει μέσα από τις εμφανίσεις στα κανάλια σεισμολόγων και προβλέψεων για δονήσεις. Αντίθετα έχει έννοια η αναφορά στο γεγονός της απαγωγής του Γιώργου Μυλωνά, προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) και διευθύνοντος συμβούλου της Alumil.

Αν δεν είναι απαγωγή τύπου Χαϊτογλου (Μακεδονικός Χαλβάς), που είχε γίνει πριν αρκετά χρόνια για λύτρα, και είναι κίνηση με «πολιτικά» κίνητρα, τότε μπαίνουμε σε νέα φάση στην πολιτική και κοινωνική σκηνή της χώρας. Ο Γ. Μυλωνάς δεν είχε τη «γυαλιστερή βιτρίνα» των προέδρων της Αθήνας, του Οδυσσέα. Κυριακόπουλου ή του Δημήτρη. Δασκαλόπουλου. Πρακτικά, είναι ο ιδρυτής της Alumil, -πήρε από τον πατέρα του την τέχνη και κάτι από μια μικρή οικογενειακή εταιρεία, αλλά ο Γ. Μυλωνάς έκανε άλλο «μαγαζί» και το απογείωσε.

Έχω 2-3 χρόνια να παρακολουθήσω από κοντά τη δουλειά του, αλλά τα βασικά χαρακτηριστικά δεν πρέπει να άλλαξαν: η Alumil είναι μεγάλη επιχείρηση, με διεθνείς δραστηριότητες, ο ίδιος ασχολείται πολύ με τη διοίκηση, έχει τη βοήθεια στενών συγγενικών του προσώπων, αλλά το τελευταίο διάστημα επιχείρησε να εισαγάγει μεγάλες δόσεις από επαγγελματικό management.

Eίχε υποστεί την κριτική των media γιατί έθιγε με «αθυροστομία» θέματα, που οι ισχυροί επιχειρηματίες της Αθήνας τα έλεγαν συνήθως κατ’ ιδίαν, αλλά δεν τα υποστήριζαν δημοσίως: το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργεί στις επιχειρήσεις το υπερβολικό κόστος της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, κλπ. Επειδή ταξίδευε ο ίδιος για δουλειές στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, είχε σχηματίσει προσωπική άποψη για θέματα, που μετά τα υποστήριζε δημοσίως: μου είχε κάνει εντύπωση η τοποθέτησή του ότι «η μαζική είσοδος οικονομικών μεταναστών, αποτελεί ευκαιρία για την Ελλάδα», την οποία είχε καταθέσει πριν 4-5 χρόνια και είχε μεγάλο ενδιαφέρον η τεκμηρίωσή της.

Είναι βέβαιο ότι οποιαδήποτε ομάδα της «ένοπλης αντίστασης κατά του καπιταλισμού» μπορεί να βρει λόγια για να γράψει μια τρισέλιδη προκήρυξη εναντίον κάποιου με επιχειρηματική δραστηριότητα , όπως ο Γ. Μυλωνάς. Μόνο οι «συντηρητικές» δηλώσεις του ως προέδρου του ΣΒΒΕ, δίνουν αρκετό τέτοιο υλικό στους πρεσβευτές της «ιδεολογικής καθαρότητας». H Alumil, πάντως, δίνει ψωμί (ίσως και παντεσπάνι) και σε 250-300 μικρές επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα προϊόντα της σε κάθε πόλη και περιοχή και είναι αυτοί που εγκαθιστούν τα κουφώματα στις οικοδομές. Αν, λοιπόν, φθάσαμε στο σημείο, που ο Γ. Μυλωνάς θεωρείται ως εκπρόσωπος του «σκληρού καπιταλισμού» της χώρας, τότε μπήκαμε σε μια καινούργια, πολύ σκληρή σελίδα.

Η πίεση που ασκείται αυτό τον καιρό στα εισοδήματα μεγάλων στρωμάτων της χώρας, μπορεί να γεννήσει τυφλή βία. Η ανεύθυνη, από την άλλη πλευρά, ρητορεία πολιτικών φορέων κατά των επιχειρήσεων και η κάλυψη των όσων ανομιών συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, ενδέχεται να οπλίσουν χέρια που θα ψάχνουν «εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης και της κεφαλαιοκρατίας»’. Η ιστορία της –απίστευτα αφελούς και άκρως επικίνδυνης- «17 Νοέμβρη» θα μπορούσε να έχει δώσει κάποια διδάγματα παραπάνω σε όλους μας...

Υ.Γ.: το ζήτημα δεν είναι μόνο τι ανοησίες λένε οι σεισμολόγοι-μαϊντανοί των παραθύρων. Ποιος φορέας ή πρόσωπο προστατεύει το κάθε σεισμολόγο και του έχει φτιάξει ένα «μαγαζάκι» με επιδοτήσεις και εγκληματική αυτονομία; Πώς ζουν τόσα πολλά «μαγαζάκια», με τόσο γελοία πραμάτεια; Η καταγωγή μου είναι από την πιο σεισμογενή περιοχή της χώρας και λέω τα παραπάνω με πλήρη επίγνωση…

Υπουργέ, Internet μόνο στο 13% των σχολείων;…

Θα ήθελα να ρωτήσω τον υπουργό Παιδείας, τον Ευρυπίδη Στυλιανίδη, για τα νούμερα αυτα που έδωσε το Παρατηρητήριο της Κοινωνίας της Πληροφορίας, θεσμός της Πολιτείας (υπο την εποπτεία του Υπουργείου Οικονομίας & Οικονομικών). Ειπώθηκε στην εκδήλωση της ΕΕΤΤ, μπροστά στην Επίτροπο Viviane Reding , τους υπουργούς Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη και Μεταφορών & Επικοινωνιών Κωστή Χατζηδάκη…

Αν το συγκράτησα καλά, αυτή η «επίδοση» είναι η χειρότερη σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πέρα, όμως, από τις συγκρίσεις, το ποσοστό είναι ντροπιαστικό. Επειδή έχω την ενδιαφέρουσα εμπειρία, να παρακολουθώ τι γίνεται σε δημόσια σχολεία, δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μας επιτρέπει να είμαστε περισσότερο αισιόδοξοι. Το αντίθετο, μάλιστα: ενώ πολλοί μαθητές και αρκετοί καθηγητές έχουν διάθεση να χρησιμοποιήσουν περισσότερο το Διαδίκτυο, νοιώθουν ότι παλεύουν με το χάος και ότι δεν υπάρχει κανένας να τους ακούσει…

Δεν υπάρχει διάθεση να ψάξουμε για εύκολη λύση και να αποδώσουμε ευθύνες σε κάποιο κυβερνητικό κόμμα. Τα ίδια θα έγραφε αυτό το ιστολόγιο, αν εξακολουθούσε να είναι υπουργός ο Πέτρος Ευθυμίου, πολύ γνωστός μου επί δεκαετίες και συνάδελφός μου επί αρκετά χρόνια (πριν αποχωρήσουμε και οι δύο από τη δημοσιογραφία). Αυτό το ποσοστό είναι κάτι που θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να παλέψουν οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις, αλλά όχι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι:

-η αξιωματική αντιπολίτευση (όποια και αν είναι) θα έπρεπε να κάνει ηχηρή παρέμβαση για να σοκαριστούμε,

-οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να φωνάξουν δυνατά Περιττό να σας ότι ένα μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών δεν έχει καταφέρει να έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο και η ευθύνη δεν μπορεί να επιρριφθεί στις κυβερνήσεις. Έχουμε δει γκαρσόνια, μπακάληδες, νοικοκυρές, να κάνουν το βήμα και να αποκτούν πρόσβαση στο Internet, γιατί έχουν διάθεση να γνωρίσουν κάτι καινούργιο.

-αρκετοί γονείς έχουν παραιτηθεί από την ιδέα να μπουν στον κόπο να υποκαταστήσουν κάτι από τη δεδομένη αδυναμία του (μέσου) σχολείου να καθοδηγήσει τα παιδιά στον καινούργιο κόσμο του Διαδικτύου…

Το έλλειμμα είναι μεγάλο και δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά από το ίδιο το σχολείο. Δυστυχώς, όμως όλοι οι άλλοι ,όσο και αν το παλέψουμε, μικρό, μόνο, μέρος από το κενό μπορούμε να καλύψουμε.

Δήμαρχος Κρανιδίου, μπλογκο-φάγος

Να, λοιπόν, και ο Δήμαρχος Κρανιδίου, που τό’βαλε σκοπό να «φάει» τα Δίδυμα. Κάποιοι Δήμαρχοι είναι πολύ απασχολημένοι με δημόσια έργα και δεν έχουν το χρόνο να ενημερωθούν για το ρόλο και το πλαίσιο λειτουργίας της «δημοσιογραφίας των πολιτών», διεθνώς…

Ασφαλώς και ο Δήμαρχος, ο υπουργός, ο μπακάλης της γειτονιάς πρέπει να έχουν «όπλα» για να υπερασπιστούν την τιμή τους, απέναντι σε ανώνυμους του Διαδικτύου. Αν νομίζουν όμως ότι θα μεταχειριστούν τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες «έκλειναν το στόμα» σε τοπικά media, τότε έχουν κάνει μεγάλο λάθος... Μπορώ να τους πω πάνω από δέκα παραδείγματα και, μάλιστα, ελληνικά...

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Social media: τι άλλαξε σε τρία χρόνια…

Παρακολουθώ το Business Week χρόνια και το θεωρώ το πιο προχωρημένο business περιοδικό σε θέματα τεχνολογίας. Παρόλο που φαίνεται ότι, εδώ και δύο χρόνια, αντιμετωπίζει την κρίση που περνά ο Τύπος, στο τελευταίο του τεύχος δείχνει ένα στοιχείο της οπτικής του: συγκρίνει τη σημερινή κατάσταση των social media, με αυτή τριών χρόνων πριν, όταν είχε κάνει μια έρευνα για τα blogs.

H σύγκριση φέρνει στην επιφάνεια αρκετά ενδιαφέροντα συμπεράσματα: τα megablogs, όπως της Arianna Huffington, το Twitter, αλλά και ο καλπασμός του Facebook, είναι τα στοιχεία που άλλαξαν το «γήπεδο», σε σύγκριση με την «ρομαντική εποχή» των μοναχικών bloggers…

Obama, μια νέα εποχή για τον κόσμο

Μπορεί ο Obama να αποδειχθεί χειρότερος Πρόεδρος από τον Bush (εφόσον εκλεγεί, βεβαίως)... Όμως, ακόμα και αν έλθουν έτσι τα πράγματα, η πορεία του και η ανάδειξή του ως υποψηφίου Προέδρου, δείχνει ότι ανοίγει μια καινούργια σελίδα.. Οι διασυνδέσεις της Hillary, τα απίστευτα Ιδρύματα του Clinton με τα περίεργα έσοδα, η επιθυμία του κατεστημένου της Washington, όλα αυτά δεν ήταν αρκετά να σταματήσουν τη διάθεση του κόσμου να προσπεράσει τις «δοκιμασμένες λύσεις» που βγαίνουν μέσα από συνδυασμούς συμφερόντων και διασυνδέσεις... Το «παιγνίδι» έχει γοητεία...

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Υπολειτουργεί το 1520: ποια μάχη κατά της ακρίβειας;…

Ένας καταναλωτής που ένοιωσε ότι μια εταιρεία αύξησε υπερβολικά τις τιμές των εισιτηρίων πλοίων, επιχείρησε να επικοινωνήσει με την «γραμμή καταναλωτή» του υπουργείου Ανάπτυξης, το 1520. Προσπάθησε δύο φορές από 15 λεπτά την κάθε φορά και μετά παραιτήθηκε.

Η μάχη κατά της ακρίβειας και κατά της νοθείας στα προϊόντα, περνάει πρώτα απ’ όλα από τον ίδιο τον καταναλωτή. Αυτός πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες, γιατί είναι μέσα στην αγορά, είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας… Το κράτος πρέπει να δώσει όπλα στον καταναλωτή, να πάρει την υπόθεση στα χέρια του και ένα από αυτά είναι η άμεση ενημέρωση των αρχών, π.χ. με την γραμμή 1520. Οι συναντήσεις του υπουργού με τις εταιρείες, έχουν πολύ μικρότερη αξία από την κινητοποίηση του καταναλωτή. Οι συναντήσεις των υπουργών γίνονται τώρα υπό πίεση, μετά 2-3 εβδομάδες είναι πιθανόν τα αποτελέσματά τους να έχουν ατονήσει..

Ένα δεύτερο μέτρο που θα ήταν καλό να πάρει η Πολιτεία, είναι να σταματήσει να εμπλέκεται στη λειτουργία των καταναλωτικών οργανώσεων, δηλαδή, να σταματήσει να τους δίνει επιδοτήσεις. Το αποτέλεσμα της σημερινής πολιτικής είναι, όπως έχω ξαναγράψει (εδώ), ότι στην μικρή Ελλάδα εμφανίζονται πάνω από 70 καταναλωτικές οργανώσεις, ενώ στη Γαλλία, τη Γερμανία, κλπ μετρούνται στο δάχτυλα των δύο χεριών. Γιατί δίνει επιδοτήσεις το κράτος; Όλοι σε αυτή τη χώρα ζούμε και γνωρίζουμε τι και γιατί...

Το αίτημα παραμένει: να βγει ο καταναλωτής μπροστά, όχι με τη μορφή ολοφυρόμενων ατόμων που κλαίνε στα «δελτία των 8 μ.μ.», αλλά με ευθύνη, π.χ. κάνοντας καταγγελίες σε επίσημες υπηρεσίες της Πολιτείας και συμμετέχοντας σε αξιόπιστες καταναλωτικές οργανώσεις (ευτυχώς, υπάρχου ορισμένες που φαίνεται ότι προσπαθούν για το καλύτερο).

Όσο για το 1520, το φαινόμενο είναι συνηθισμένο: πριν 3-4 χρόνια ο τότε γενικός γραμματέας καταναλωτή Θαν. Σκορδάς είχε επιχειρήσει να το αναβαθμίσει, αλλά φαίνεται ότι η επένδυση τελικά υπολείπεται της ανάγκης των καταναλωτών να υποβάλουν τα παράπονά τους. Αυτή είναι η μοίρα στην Ελλάδα των τηλεφωνικών γραμμών που αφορούν την συγκέντρωση παραπόνων πολιτών: ελλιπείς επενδύσεις υποδομών (πχ τηλεφωνικό κέντρο), ενώ από την άλλη τις χειρίζονται (συνήθως, όχι πάντα) δημόσιοι υπάλληλοι, που δεν έχουν τις προϋποθέσεις να συγκεντρώσουν με συνέπεια τα αιτήματα, παράπονα, καταγγελίες πολιτών...

Όσες συναντήσεις και φοβέρες να κάνει ο κ. Φώλιας, δεν θα έχουν το αποτέλεσμα που θα είχε ένα καλύτερο 1520 και μια ορθολογική αντιμετώπιση του ζητήματος των καταναλωτικών οργανώσεων.

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Τα «4 L» που φέρνουν τα social media στα brands

Εντάξει, έχετε ακούσει και έχω ακούσει πολλές φορές ότι τα social media δεν παίζουν και κανένα σπουδαίο ρόλο στην εικόνα και στην πορεία των brands. Το 50-60% αυτών που το λένε έχουν –για την ώρα- τους αριθμούς και τα γεγονότα με το μέρος τους.

Είμαι σε θέση, πάντως, με νούμερα, γεγονότα και στοιχεία, να αποδείξω ότι δύο από τα σημαντικότερα brands της χώρας μας, με αρκετά εκατομμύρια πελατών, εάν δεν παρακολουθούν τα social media σε καθημερινή βάση, χάνουν ένα πολύ σημαντικό τμήμα της εικόνας τους, του reputation και του perception που υπάρχει για τις υπηρεσίες τους.

Χάνουν επίσης, την ευκαιρία να συλλέξουν μια σειρά παραπόνων, που καθημερινά αναρτούν απλοί πελάτες σε blogs, sites, chat, κλπ: παράπονα που κανένας άλλος παραδοσιακός μηχανισμός δεν μπορεί να συλλέξει. Ούτε υπηρεσία παραπόνων, ούτε mystery shopping, ούτε, ούτε,...

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να έχουμε υπομονή στη χώρα μας, προκειμένου να ωριμάσουν οι συνθήκες, όπου οι εταιρείες θα αντιληφθούν την αξία της καθημερινής «διύλισης» των όσων γράφονται γι’ αυτές στο Διαδίκτυο...

Μέχρι τότε, ας διαμορφώνουμε τα δικά μας εργαλεία και τα επιχειρήματά μας. Στο link που ακολουθεί, η ιδέα είναι ότι τα social media φέρνουν τα 4 L στα brands και τα βοηθούν να αποκαταστήσουν μια απολύτως απαραίτητη επικοινωνία με τους πελάτες τους: listen, lurk, lounge, learn…

(η φωτο είναι από το flickr.com)