Δαϊλάκης «σκεπάζει» τη Wall Street

H ελληνική εσωστρέφεια σε όλο το μεγαλείο... Την ώρα που όλος ο κόσμος συνταρασσόταν από την καταψήφιση του σχεδίου «διάσωσης» στην αμερικανική βουλή των αντιπροσώπων, το πολιτικό σύστημα της χώρας και αρκετά media ασχολούνταν με τις δηλώσεις Δαϊλάκη.

Ένας συμπαθής βουλευτής, με πολύ φτωχά ελληνικά και φρασεολογία που δεν αντέχει ούτε σε ξεχασμένο καφενείο, έθετε τη σειρά στην ατζέντα της χώρας. Ο Στ. Δαϊλάκης είναι πάντως απολαυστικός για όσους αναζητούν στην τηλεόραση διασκεδαστικό θέαμα, για να ξεχάσουν τα θέματα της μέρας: παρομοιάζει τον εαυτό του με νίντζα και θεωρεί τους συνεργάτες του Πρωθυπουργού (Ρουσόπουλος, Αγγέλου) αναποτελεσματικούς σταυλάρχες. Από πλευράς έκφρασης, είναι στην κατηγορία Γιακουμάτου, οπότε διατηρείται το επίπεδο των δημοσίων θεαμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια χθες το βράδυ συνέχιζαν κανονικά το πρόγραμμά τους, με σήριαλ και ταινίες. Τα σχόλια για τις διαιτησίες στους αγώνες ποδοσφαίρου της περασμένης Κυριακής, κατέλαβαν πολύ περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο, από την ανάλυση του πώς έρχεται η κρίση από την Αμερική στην Ευρώπη.

Γενικώς, η χώρα βαδίζει στο δικό της χώρο, με την πολύχρονη συνήθεια, ότι στο τέλος το Κράτος θα «καθαρίσει» και πως οι κοινοτικές επιδοτήσεις ή τα δάνεια επαρκούν για να καλύψουν όλες τις «τρύπες»…

Άντε, τώρα, να δούμε τι θα κάνουμε με τον αυριανό αγώνα Ανόρθωσης-Παναθηναϊκού, που θα μεταδοθεί χωρίς εκφωνητή, λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων. Μέχρι τότε, το φιλοθέαμον κοινό θα συνεχίζει να ακούει τις δηλώσεις Δαϊλάκη. Αυτό βοηθάει να παίρνουν θάρρος, όσοι διαπιστώσουν πως ο κ. Δαϊλάκης, με τόσο φτωχές δυνατότητες ανάλυσης, έφτασε τόσο ψηλά: έγινε βουλευτής για δύο τετραετίες και κατάφερε –για λίγες, έστω, μέρες- να γίνει τόσο διάσημος. Άρα, δεν χρειάζονται και πολλά προσόντα για να πάρει κάποιος τις ευκαιρίες του βουλευτή Δράμας…

Η κρίση τροφοδοτεί τα LinkedIn, Xing

Όταν αυξάνεται ο αριθμός αυτών που ψάχνουν για δουλειά, τότε ενισχύονται οι μετοχές του LinkedIn και των «κλώνων» του. Ένα παλιότερο άρθρο του Fortune σημείωνε ότι σε περιόδους κρίσης, ενισχύεται η διάθεση των στελεχών να ψάχνουν ευκαιρίες καριέρας (ή απασχόλησης) μέσα από προσωπικά δίκτυα.

Το networking στις δύσκολες εποχές αποκτά μεγαλύτερη αξία, σε σχέση με την προσφυγή σε head hunters κλπ. Το LinkedIn έχει διατηρήσει αρκετά low profile, σε σχέση με το Facebook και τα άλλα φασαριόζικα social media. Για την πορεία του LinkedIn, αλλά και άλλων παρόμοιων όπως το Xing, μας λέει σχετικό άρθρο του Economist.

Ανδροειδή, Google και άλλοι ανταγωνιστές του i-Phone

Η μάχη είναι διαρκής, και το ζήτημα δεν είναι μόνο hype. Το ρινγκ όπου μπαίνουν να παλέψουν οι νέοι ανταγωνιστές του i-Phone μας αφορά, καθώς μεγάλο μέρος του interactive κόσμου θα εξελίσσεται μέσα στην παλάμη μας.

Οι νέες αφίξεις στον «αγωνιστικό χώρο» είναι φιλόδοξες και επιθετικές.
Η Google, μετά το Chrome ανοίγει ένα νέο μέτωπο στην «πιάτσα» των smartphones, με την συνδρομή της «μικρής, αλλά δυναμικής» HTC. Sony-Ericsson, Nokia, Samsung, κλπ, μπαίνουν και αυτές στο ρινγκ…

Βεβαίως, το ερώτημα για την ισορροπία στη ζωή μας παραμένει μετέωρο…

*η φωτο είναι από το flickr*

Μέγα λάθος το «παραμύθιασμα» στα social media… και κάτι από Twitter

Μιλώντας με διευθύνοντες εταιρειών ή γνωστούς πολιτικούς για τα social media, η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζω είναι να τους πείσω ότι το «παραμύθιασμα» σ’ αυτούς τους χώρους είναι βόμβα υδρογόνου. Αν μια εταιρεία ή ένας πολιτικός, επιχειρήσει να περάσει ψέματα ή μισές αλήθειες, στο blog του ή στο Facebook ή στο YouTube, τότε παίρνει μεγάλο ρίσκο.

Η δυσπιστία των επιχειρηματιών και των πολιτικών, οφείλεται στην κυρίαρχη κουλτούρα που έχουμε στην Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα:
-θεωρούν ότι το μοντέλο ελέγχου και αυτολογοκρισίας των συμβατικών media, μεταφέρεται αυτομάτως στα new media,
-ζούμε σε μια χώρα που κατά Θ. Πάγκαλο, είναι βαθύτατα υποκριτική. Άρα, εύκολα μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε το blog μας ή το YouTube κανάλι για να περνάμε ψέματα, να κρύβουμε τα συμφέροντα που εκπροσωπούμε, κλπ.

Δεν παίρνουν τον ορό της αλήθειας όσοι γράφουν στα social media, αλλά πρέπει να είναι ανοικτοί, ειλικρινείς και διαφανείς (open, honest and transparent). Για αυτοπροστασία...

Με την ευκαιρία, ας δούμε κάποιες συμβουλές για τη χρήση του Twitter από έναν άνθρωπο της Edelman, ο οποίος ασχολείται με το interactive marketing. Οι συμβουλές απευθύνονται προς επιχειρήσεις, ωστόσο είναι προφανές το μήνυμα.

*η φωτο είναι από το flickr*

Π. Τατούλης: αυθεντικός blogger ή «αλεξιπτωτιστής»;

Έχει φανατικούς επικριτές και -προσφάτως- αρκετούς φίλους. Δεν τον γνωρίζω και αυτή η απόσταση δίνει μια ασφάλεια για να εκφράσω την άποψή μου: παρά τα όσα του καταμαρτυρούν (που μερικά θα αναφέρω παρακάτω) με την πρόσφατη δράση του πέτυχε τρία -τουλάχιστον- πράγματα:

ΠΡΩΤΟΝ, να αναδείξει τα social media ενός πολιτικού (blog, YouTube, Facebook) ως εξαιρετικά αποτελεσματικό μέσον πολιτικής δράσης. «Τρώνε την σκόνη» του Πέτρου Τατούλη όσοι πολιτικοί θεωρούν ότι δεν αξίζει να ασχοληθούν με τα blogs.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, να επωφεληθεί τα μέγιστα από κοινωνικές υποθέσεις και καμπάνιες, όπου ολόκληρα κόμματα έχουν κάνει μεγάλες επενδύσεις. Ο Π. Τατούλης επικεντρώθηκε στο «Δημόσια Δεδομένα, Δικά μου Δεδομένα», κατάφερε να το αναδείξει και από την άλλη πλευρά να κερδίσει ο ίδιος επικοινωνιακούς πόντους.
ΤΡΙΤΟΝ, να αναδείξει το θέμα της «σύγκρουσης συμφερόντων», όπου η Ελλάδα βρίσκεται σε πρωτόγονη κατάσταση.

Οι άσπονδοι φίλοι του Π. Τατούλη, από την άλλη πλευρά, του φορτώνουν διάφορα, όπως:
-αυτά που λέει τώρα, δεν τα υποστήριζε όταν ήταν υφυπουργός, δηλαδή, τα λέει επειδή είναι εκτός κυβέρνησης
-ό,τι καταμαρτυρεί σε σημερινούς υπουργούς σε θέματα conflict of interest, το παραβίαζε ο ίδιος όταν είχε εξουσία, για χάρη της κόρης του
-η φωτογράφηση με το πούρο σε εξώφυλλο περιοδικού θεωρείται all time classic
-αυτά που λέει, εξυπηρετούν τον Χ ή Ψ μεγαλοπαράγοντα του τόπου.

Ανεξαρτήτως προθέσεων και προϊστορίας, ο Π. Τατούλης έδειξε τη στιγμή που τα social media ανέδειξαν το λογο ενός πολιτικού, πολύ περισσότερο από το αν έδινε συνέντευξη σε ένα -θεωρούμενο ως- παντοδύναμο «δελτίο ειδήσεων» των 8μ.μ. Αυτή η στιγμή ανήκει στον Πέτρο Τατούλη…

Web + Mobile Strategy: δεκατρία μοιραία λάθη

Τα παρακάτω σχόλια αφορούν είτε Πρόσωπα που είναι Brands (πολιτικοί, κλπ), είτε Διευθύνοντες Συμβούλους και Marketing Directors εταιρειών, είτε ηγέτες ΜΚΟ. Ο κατάλογος έχει συγκεντρωμένες ορισμένες παρατηρήσεις, από την συσσωρευμένη εμπειρία, ως προς τους λόγους που αποτυγχάνει το εγχείρημα Οργανισμών και Προσώπων να αποκτήσουν μια σύγχρονη παρουσία στο σημερινό ψηφιακό κόσμο.

1. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΩΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ, ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ WEB STRATEGY. Κεφαλαιώδες λάθος… Δείτε γύρω σας, εν έτη 2008: κάποιος ανταγωνιστής σας έχει ήδη προχωρήσει και θα πάρει όλα τα οφέλη του early (not so early) adopter.

2. ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΕΝΑ ΝΕΑΡΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ. Καλή η ιδέα, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να ασχοληθεί και ο ίδιος ο Ηγέτης. Να γίνει χρήστης της υπηρεσίας.. Δεν είναι αναγκαίο να γίνει ο Ηγέτης technofreak... Αλλά οπωσδήποτε να γίνει χρήστης. Και σε κάθε περίπτωση, να έχει «χωνέψει» τη Στρατηγική, να έχει κάνει τις διορθώσεις του, να την πιστεύει, να βγει μπροστά… Οι τεχνικές λεπτομέρειες, είναι όντως δουλειά των νεαρών συνεργατών και των ειδικών συμβούλων.

3. ΕΦΤΙΑΞΑ ΕΝΑ SITE ΚΑΙ «ΚΑΘΑΡΙΣΑ». Η αλήθεια είναι ότι η δημιουργία ενός site αφορά μόνο το 20% της επένδυσης (σε αποτίμηση κεφαλαίου και ανθρωποωρών). Το 60% της επένδυσης θα αφιερωθεί στη δημιουργία κουλτούρας στο επιτελείο του Ηγέτη και στο φορέα, στο σχεδιασμό, σε training, συμμετοχή σε διεθνή fora, -γενικώς, στη δημιουργία κουλτούρας και γνώσης, στη συσσώρευση εμπειριών. Το 20% στο content management, όπου χρειάζεται οπωσδήποτε ορισμός content manager, που είναι editor-in-chief (αρχισυντάκτης), αλλά και curator!!!

4. ΤΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ MEDIA ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΑ, ΤΟ INTERNET ΕΝΙΣΧΥΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΡΓΑ. Μοιραίο λάθος. Ακόμα και αν το Internet συγκεντρώνει 5% ισχύ (μετρώντας την με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια), αυτό το 5% είναι καθοριστικό. Ο online+mobile κόσμος είναι πολύ δυναμικός και επιπλέον: αποτελεί τη Μήτρα της Επικοινωνίας και την Πρώτη Πύλη της ενημέρωσης. Αυτό το 5% έχει γίνει πλέον η θεμέλια πλευρά της Ενημέρωσης και της Επικοινωνίας.

5. ΔΙΝΩ ΜΟΝΟ ΤΟ 2% ΤΟΥ BUDGET ΜΟΥ ΓΙΑ DIGITAL ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. Ακόμα και αν δεχθούμε ότι είναι εύλογο το 2%, υπάρχουν 5 λόγοι για τους οποίους το χτίσιμο της επικοινωνίας σας ξεκινά από αυτό το 2%. Είναι, πλέον, Μήτρα και Κύρια Πύλη. Οριστικά και αμετάκλητα...

6. ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΩ WEB STRATEGY, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ DIGITAL STRATEGY. Το digital περιλαμβάνει, εκτός από το online, και την πλατφόρμα του κινητού τηλεφώνου. Προσοχή! Σε πολλές καμπάνιες, το mobile είναι εξαιρετικά προνομιούχο, για τον απλούστατο λόγο ότι το κινητό, είναι πολύ πιο διαδεδομένο.

7. ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟ SITE ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ. Δεν αρκούν... Η Digital Strategy πρέπει να λάβει υπόψη της ότι τα asset σας στον Online+Mobile κόσμο διαμορφώνονται:

-από το google search που σας αφορά

-από την παρουσία σας (ίσως χωρίς τη συμμετοχή σας) στα social media

-από το online word of mouth.

8. ΠΑΝΤΑ ΕΓΡΑΦΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ. Πότε είχατε κερδίσει τέτοιες κριτικές; Το 1995; Το 2003; Από τότε ήλθαν τα πάνω-κάτω... Οι αποδέκτες των κειμένων σας, έχουν αλλάξει ριζικά συνήθειες. Γιατί:

-βλέπουν πολύ περισσότερο τηλεόραση, κάνοντας συνεχώς zapping,

-σερφάρουν πάρα πολλές ώρες στο Internet,

-ειδικά οι νεότεροι, ζουν με τη «φιλοσοφία» του sms.

9. EXΩ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ. Φύγαμε από την Κοινωνία της Γνώσης και είμαστε στην Κοινωνία του search... Σκεφθείτε το και πάρετε θέσεις.

10. ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΜΟΥ, ΔΙΝΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ DIGITAL STRATEGY. Για ξανασκεφθείτε το... Σήμερα, η επιτυχία δεν είναι να ελέγχετε την εικόνα σας. Το στοίχημα είναι να είστε interactive, να επικοινωνούν μαζί σας άνθρωποι που θεωρούν ότι αξίζει (ομοϊδεάτες σας, πελάτες, stakeholders, συμφοιτητές, ακαδημαϊκοί, κλπ). Το Web 2.0 σας εξαναγκάζει να προχωρήσετε προς τη δικτύωση, το διάλογο, την αλληλεπίδραση, την αμφίδρομη επικοινωνία. Ο μονόλογος και η top-down λογική, έχουν ολοένα και μικρότερη απήχηση και Value for Money.

11. ΕΧΩ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΕΙ, ΓΙΑΤΙ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΕΧΕΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ, ΠΕΡΑ-ΔΩΘΕ... Πάρτε το αποφαση ότι δεν υπάρχει plug and play πακέτο στο Digital Strategy... Είναι απολύτως αναγκαίοι οι πειραματισμοί, οι διορθώσεις, το «ροντάρισμα». Δεν υπάρχουν προκάτ μοντέλα. Το trial and error είναι μονόδρομος..

12. ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΕΧΩ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΤΟ SITE ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ. Συνειδητοποιείστε ότι η υλοποίηση της digital strategy θέλει υπομονή και σχέδιο, σχέδιο και υπομονή. Είναι δυνατόν να έχετε σε δύο μήνες την έναρξη λειτουργίας του νέου web 2.0 site, αλλά η πλήρης απογείωσή του θα γίνει μετά 8-12 μήνες, με τα YouTube, Facebook, SEO κλπ. Ο χρόνος αυτός, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται ώστε και εσείς να γίνεται ένα με την Περιπέτεια, το project που είναι το κύριο «γήπεδο» για την εικόνα σας.

13. ΤΟ ΑΝΕΘΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΣΑ ΥΨΗΛΟ BUDGET. Πολύ καλή ιδέα να χρησιμοποιήσετε εξειδικευμένο και έμπειρο σύστημα, κατά προτίμηση οργανωμένη εταιρεία. Αλλά δεν αρκεί... Βεβαιωθείτε, πάντως, ότι θα βάλει και αγάπη, φροντίδα. Το digital strategy δεν είναι ένα έργο υψηλού budget, αλλά μια περιπέτεια, που θα πάει καλά, αν επενδύσετε και λίγο από ψυχή...

*η φωτο είναι από το flickr*

Το πραγματικό πρόβλημα της εκπαίδευσης και πώς τα νέα μέσα μπορούν να μας βοηθήσουν...

Στην Ελλάδα, για την ώρα, δεν παίρνουμε χαμπάρι... Όταν, όμως, παντού τα social media σαρώνουν το γήπεδο της εκπαίδευσης, θα έλθει η «αύρα» και εδώ. Όσο και να αντιδρά το υπουργείο Παιδείας, οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών και αρκετοί συντηρητικοί γονείς, το κύμα είναι έξω από τον έλεγχό μας.

Ήδη αρκετά από τα παιδιά μας, μαθαίνουν περισσότερα από το Internet όπου σερφάρουν μια ώρα την ημέρα, απ’ ό,τι μαθαίνουν στην τάξη, στα φροντιστήρια ή στο κήρυγμα που τους κάνουμε οι γονείς.

Σας «παραδίδω» σε ένα link που μου έστειλαν και τα λέει καλύτερα απ’ όλους μας. Όπως σημειώνεται, πρόκειται για μια πολύ καλή ομιλία του Michael Wesch, που περιγράφει την πραγματική του εμπειρία με τους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο του Kansas. Η διάλεξη δόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Manitoba τον Ιούνιο του 2008 και αξίζει την υπομονή σας καθώς έχει μεγάλη διάρκεια.

Δείχνει τον δρόμο που θα μπορούσε να ακολουθήσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αυτή την ιστορική εποχή της επιβεβλημένης –από την κρίση του- επαναδιαπραγμάτευσης…

*η φωτο είναι από το flickr*

Βάζοντας «μεζoύρα» και «ζυγαριά» στα social media

Οι μεγάλοι Οργανισμοί (εταιρεία, κρατικοί, κόμματα, κλπ) είναι πολύ επιφυλακτικοί στο να επενδύσουν στα social media, όχι μόνο στην Ελλάδα , αλλά και διεθνώς. Ένα «μειονέκτημα» των social media είναι ότι δεν είναι εύκολα μετρήσιμη η επιρροή τους.

Λίστες με κατάταξη των blogs λειτουργούν περισσότερο για λόγους εντυπωσιασμού, καθώς δεν υπάρχουν αντικειμενικά στοιχεία ή –τουλάχιστον- δεν υπάρχουν αντικειμενικά στοιχεία που να είναι διαθέσιμα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται η ανάλυση του Lloyd Gofton. Αν δεν έχετε χρόνο να τη δείτε ολόκληρη, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις βασικές παρατηρήσεις του, που είναι οι παρακάτω:

1. There is no killer metric.
2. Track anything possible to glean insight.
3. Social media is not just about numbers.
4. It's all relative (focus on benchmarking and trends).
5. Measuring social media does not = ROI for social media.
6. View monitoring social media as a social intelligence programme, involving the world's biggest focus group.

*η φωτο είναι από το flickr*

Ηγούμενος Εφραίμ και Lehman Brothers

Η εσωστρέφεια της χώρας σε πλήρη αποκάλυψη χθες το βράδυ, όπου τα τηλεοπτικά δελτία των 8 μ.μ. αφιέρωσαν από 10 έως 30 λεπτά στις πράξεις της Μονής Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή που η Lehman Brothers, η Merrill Lynch και η AIG επιβεβαίωναν με τρόπο δραματικό μια πρωτοφανή παγκόσμια κρίση που ήδη «χτυπάει» και την Ελλάδα.

Τα αλλεπάλληλα deals της Μονής Βατοπεδίου ενέχουν πολιτική, οικονομική και δικαστική διάσταση, ωστόσο η χρηματοπιστωτική κρίση θα έπρεπε να έχει αξιολογηθεί ως πολύ πιο ισχυρή προτεραιότητα στα θέματα που μας απασχολούν. Την ώρα που το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό στερέωμα τρίζει, η –κατά τα άλλα, πολύ σοβαρή- υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας χρησιμοποιείται ως «κριός» για να επιλυθούν λογαριασμοί μεταξύ διαφόρων κέντρων…

Η πιο σοβαρή πλευρά όμως είναι ότι αυτοί που ορίζουν την agenda, αγνοούν έναν παγκόσμιο σεισμό, γιατί θεωρούν ότι το εσωτερικό κοινό ενδιαφέρεται να καταναλώνει εγχώρια σκάνδαλα. Δύο πρόσφατα δημοσιεύματα, ένα του Reuters και ένα του Economist, δίνουν μια εικόνα της χώρας, από αυτές που θέλαμε να ξεχάσουμε…

Υπάρχει και μια ευχάριστη «νότα» στις υποθέσεις με έντονη αίσθηση σκανδάλου, όπως αυτή της Μονής Βατοπεδίου: είναι ότι συνήθως αποφεύγουν την απονομή δικαιοσύνης, μέσα από μακρόσυρτες δικαστικές διαδικασίες. Μετατρέπονται σε πρώτη ύλη για reality shows που βοηθούν τα νούμερα της AGB, αλλά και σε μια σκακιέρα για τη διαχείριση παιγνιδιών εξουσίας.

Ένα ενδιαφέρον πείραμα με το γονείς.gr

Το πρόγραμμα γονείς.gr είναι πολύ φιλόδοξο, αλλά θα δοκιμάσει τη διάθεση των γονιών και τη δυνατότητα του σημερινού γυμνασίου να «περάσει» στοιχειώδη μηνύματα. Η ιδέα είναι απλή: όλοι οι γονείς της χώρας που έχουν παιδιά στο γυμνάσιο μπορούν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα, όπου θα πάει εκπαιδευτής στο σπίτι, ώστε να τους ενημερώσει για το Internet και πώς θα επιβλέψουν το παιδί τους.

Οι δικαιούχοι είναι περί τις 300.000, ενώ το πρόγραμμα θα εντάξει περί τους 40.000 γονείς. Η αναλογία είναι καλή, ωστόσο το ερώτημα είναι αν θα επιδειχθεί το απαιτούμενο ενδιαφέρον. Μια πρώτη δυσκολία οφείλεται στο ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς θα το μάθουν από ένα χαρτί που θα τους στείλει το σχολείο με το παιδί τους, Λίγο-πολύ, γνωρίζετε ότι τα χαρτιά αυτά φθάνουν στα χέρια των γονέων κατά ένα ποσοστό που δεν είναι υψηλό.

Μια δεύτερη δυσκολία εντοπίζεται στην κινητοποίηση και στην εγρήγορση των σχολείων. Ήδη, οι φορείς που έχουν αναλάβει την υλοποίηση του προγράμματος έχουν κάνει μια πρώτη έρευνα και έχουν διαπιστώσει ότι τα μισά περίπου γυμνάσια δηλώνουν άγνοια: «ναι, κάπου πήραμε ένα χαρτί, δεν θυμόμαστε ακριβώς, κάπου το βάλαμε» και ούτω καθεξής…

Όλα αυτά συμπυκνώνονται στο εξής: το ελληνικό σχολείο παρουσιάζει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πρόσβασης στο Internet. Αυτό αφορά το ίδιο το σχολείο, αλλά και τους διδάσκοντες. Σε δεύτερο επίπεδο αφορά και τα σπίτια των μαθητών –το ποσοστό των γονέων που έχουν σύνδεση στο σπίτι είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Τα σχετικά στοιχεία μας τα είπε η αρμόδια Επίτροπος Viviane Reding, τα έχουμε δει και σε αρκετές στατιστικές.

Αυτά συμβαίνουν, παρόλο που τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί από την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι σημαντικά και τα αντίστοιχα προγράμματα πολύχρονα. Η «τρύπα» είναι μεγάλη, γιατί το Internet είναι βασικότατος πυλώνας γνώσης και, ίσως, το πιο βασικό κανάλι για την ενίσχυση των αδυναμιών της εκπαίδευσης.

Η πιο εύκολη ιδέα είναι να τα βάλουμε με κάποια κυβέρνηση ή κάποιον υπουργό… Η πιο ρεαλιστική αποστολή είναι να επιχειρήσουμε όλοι να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω: οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς. Ασφαλώς τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η Πολιτεία, που θα πρέπει να καταρτίσει σχέδιο και να επιχειρήσει τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των διαθέσιμων κονδυλίων. Για να δούμε πώς θα πάει το goneis.gr…

*η φωτο είναι από το flickr*

Μικροί ήρωες της εκπαίδευσης, ένα θαύμα και μια ελπίδα...

Ξεκίνησε άλλη μια σχολική χρονιά, σε μια στιγμή που δεν φαίνεται ιδιαίτερος ενθουσιασμός ούτε από γονείς, ούτε από μαθητές. Η Ελλάδα είναι η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το μεγαλύτερο αριθμό διδιασκόντων ανά αριθμό μαθητών. Ως δια μαγείας, στις σχολικές τάξεις εμφανίζονται πολλά κενά, ένεκα και των αποσπάσεων.

Πολιτικοί, συνδικαλιστές και άτομα/εκπαιδευτικοί είναι, ο καθένας κατά τη δύναμή του, οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το σύγχρονο "θαύμα". Αν αυτή η εικόνα στενοχωρεί και τρομάζει, από την άλλη πλευρά παίρνω θάρρος από τα πολλές δεκάδες βιογραφικά που ήλθαν στα χέρια μου, σε μια ανταπόκριση δύο αγγελιών για αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Νεαρά άτομα με απίστευτα προσόντα, -δεν υπάρχει περίπτωση να γράφουν υπερβολές, ένα στοιχειωδώς έμπειρο μάτι το καταλαβαίνει.

Αυτά είναι μικρά "διαμάντια", από παιδιά που προσπάθησαν κόντρα στην κοινή πεποίθηση, ότι σήμερα στην Ελλάδα τις θέσεις τις παίρνουν όσοι είναι δικτυωμένοι και όχι όποιοι έχουν προσόντα... Δεν είναι η μόνη ελπίδα αυτή της χώρας, αλλά είναι από τις μεγαλύτερες. Χιλιάδες οικογένειες και δεκάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι, που επενδύουν στη γνώση, παρά τη συλλογική απαξίωση της ίδιας της γνώσης.

Μπορεί να ξενιτευτούν, ίσως οδηγηθούν σε ετεροαπασχόληση, σαν το Κώστα που γνώρισα στην Πάρο, πτυχιούχο του Μετσοβείου, να δουλεύει στο μπαρ του ξενοδοχείου... Τίποτα από αυτά δεν είναι κακό, αν οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς αποδεχθούν ότι δεν θα έχουν τα προνόμια και τις αμοιβές της γενιάς των γονιών τους. Αν συμφιλιωθούν με την ιδέα, ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν για πιο θεμελιώδη θέματα, με όπλο τη γνώση και τον κοσμοπολιτισμό τους...

*η φωτο είναι από το flickr*

Κυβερνο-εθνικισμος – ρατσισμός, μια τάση στα social media

Τα social media δίνουν άφθονο «γήπεδο». Η αντίληψη ότι αυτό θα αξιοποιόταν απ’ όσους θέλουν να διευρύνουν τη γνώση, το διάλογο, την αμφίδρομη επικοινωνία, είχε ισχυρή βάση, αλλά και ένα στοιχείο αφέλειας.

Η ανάλυση του Economist υποστηρίζει ότι ο ελεύθερος, άφθονος χώρος του Διαδικτύου και η δυναμική των social media αποτελούν προνομιακό χώρο και για άλλες ομάδες κοινού: εκπρόσωποι εθνικιστικών τάσεων, θρησκευτικών ομάδων, φανατικοί κάθε είδους, μικρές ομάδες ζηλωτών, όλοι αυτοί έχουν διαθέσιμη ενέργεια, να «χτίσουν» τις υποθέσεις τους στα social media.

Είναι ένα «γήπεδο» στο οποίο δεν μετράει μόνο πόσο καλές προθέσεις έχει κάποιος να διαδώσει τις ιδέες του ή πόσο ελκυστικές ιδέες έχει… Έχει μεγάλη αξία, επίσης, η ένταση, το πάθος, το μίσος με το οποίο κάποιες ομάδες αναζητούν ευκαιρία να κάνουν καμπάνιες. Το Internet προσφέρει σε τέτοιες ομάδες το μεγάλο πλεονέκτημα ότι μπορούν με μια αναζήτηση να βρουν τους ομοϊδεάτες τους, να νοιώσουν πολλοί, να ενισχύει ο ένας το blog του άλλου, να θεωρήσουν ότι έχουν μεγάλη προωθητική δύναμη, καθώς η πλειοψηφία παραμένει σιωπηρή, παθητική ή αδιάφορη.

Η αναλυση του Economist είναι περιεκτική και προσφέρεται για όσους επιθυμούν ειλικρινή συζήτηση για τα μελλούμενα. Από αυτές τις γραμμές έχει διατυπωθεί και άλλες φορές: το ζητούμενο είναι πότε οι θεσμοί της κοινωνίας, οι οργανισμοί, οι επιχειρήσεις, αρκετά πρόσωπα που έχουν δημόσια παρουσία, θα παραμερίσουν τους ενδοιασμούς τους, ώστε να ενισχύσουν την παρουσία τους στα social media. Τότε τα τελευταία θα γίνουν πιο αντιπροσωπευτικά και θα «ισορροπήσει» η εντύπωση ότι κάποιες μικρές ομάδες –λόγω της έντονης και δυναμικής παρουσίας τους στα «πελάγη» του Internet- έχουν ισχυρότερη δύναμη από αυτήν που πράγματι διαθέτουν.

*η φωτο είναι από το flickr*

Εκτός από τους ηγέτες-μάγκες, πού είναι οι ηγέτες-statesmen;

Οι δυτικές δημοκρατίες έχουν χτισθεί πάνω στην έννοια του ηγέτη-statesman (ΟΚ, και stateswoman, για να είμαστε, όχι απλώς politically correct, αλλά και ρεαλιστές). Του φιλόδοξου, ματαιόδοξου πολιτικού που αναζητά την εξουσία, έχοντας μια διαδρομή, όπου πάνω απ’ όλα επικρατεί η διάθεσή του να αναδειχθεί στο πεδίο της πολιτικής εξουσίας.

Είναι ολοφάνερο ότι μια πλευρά της κρίσης του πολιτικού μας συστήματος οφείλεται στο ότι οι πολίτες διαισθάνονται ότι αρκετοί Έλληνες πολιτικοί συνδυάζουν την καριέρα του πολιτικού με την σημαντική αύξηση των διαθεσίμων τους. Όλα αυτά περνούσαν απαρατήρητα όσο δημιουργούσαν τεχνητή αίσθηση ευμάρειας στο ευρύ κοινό οι μεγάλες «φούσκες» των τελευταίων ετών, δηλαδή:

-Του χρηματιστηρίου (1998-2000),

-Της Ολυμπιάδας (2000-2004),

-Των ΚΠΣ (1996-2006),

-Των ακινήτων (1995-2007).

Μία – μία, έσκασαν και τώρα βλέπουμε σε γιγαντοοθόνη πανελλήνιας προβολής τις συνέπειες… Η μια κατεύθυνση που μπορεί να πάρει η χώρα είναι να έχουμε ευκαιριακούς Μεσσίες, που θα είναι διάττοντες για 2-3 χρόνια, όπως συμβαίνει στη Σλοβακία, στην Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Βουλγαρία, κλπ. Η άλλη κατεύθυνση είναι να αναδειχθούν ηγέτες, που είτε έχουν περιουσία, είτε όχι, θα είναι ολοφάνερο πως είναι αφοσιωμένοι στην ματαιόδοξη διαδικασία της διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας, χωρίς να μπλέκουν (με τη θέληση ή την ανοχή τους) σε αυτοκαταστροφικές μηχανές παραγωγής πολιτικού χρήματος.

Ακόμα και στην περίοδο μετά το 1974, η χώρα γνώρισε statesmen, άρα δεν είναι ουτοπία… Δεν ήταν πολλοί, αλλά άφησαν την σφραγίδα τους. Συνεπώς, είναι πιθανόν να μην έχει εξαφανιστεί το «είδος»... Άλλωστε, όλοι μας θα έχουμε υπόψη μας ορισμένα πολιτικά πρόσωπα αυτής της περιόδου, που είναι προσεκτικά και δεν το κάνουν κατά τύχη… Ανήκουν τουλάχιστον σε τρία από τα κόμματα, χειρίζονται την εξουσία με φιλοδοξία, αλλά παρά τα λάθη τους, φαίνεται ότι έχουν μέτρο, ότι βαδίζουν με κάποιες αρχές. Οι πολιτικοί που ακολούθησαν το πρότυπο του «μάγκα» μπορεί να έχουν πάρει ρίσκο…

*η φωτο είναι από το flickr*

Δύο ιδέες κυβερνητικών για τα ελλείμματα και το e-government

Ο Κ. Καραμανλής και ο Γ. Αλογοσκούφης ψάχνουν επειγόντως τρόπους να περιορίσουν τα ελλείμματα, με αποτέλεσμα αυτά που βλέπουμε όλοι μας. Δεν είναι τυχαίο ότι το εγχείρημα του υπουργού Οικονομίας βάλλεται σκληρά από παράγοντες του ίδιου του κόμματος της ΝΔ. Ένα στέλεχος της κυβέρνησης αναφέρει δύο ιδέες, που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν με πιο ορθολογικό τρόπο την δραματική τροπή του θέματος των ελλειμμάτων.

ΠΡΩΤΗ ΙΔΕΑ: επειδή βασική πηγή της παραβίασης του Προϋπολογισμού είναι οι πολιτικές δαπανών των υπουργείων, θα ήταν χρήσιμο να ζητήσει ο πρωθυπουργός μείωση του προϋπολογισμού 2008 του κάθε υπουργείου κατά 20%. Έτσι, αντί να στέλνει ο Κ. Καραμανλής τον Γ. Αλογοσκούφη να μαζέψει χρήματα από τους φορολογούμενους και να χτυπάνε άλλοι υπουργοί τον Αλογοσκούφη ως αντιλαϊκό, θα αναλάμβανε ο καθένας ένα μέρος της ευθύνης. Τις πιο ισχυρές βολές, λέει το κυβερνητικό στέλεχος, τις δέχεται το υπουργείο Οικονομίας από τους υπουργούς που προΐστανται στα πιο σπάταλα υπουργεία.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΔΕΑ: να επιταχυνθεί η λειτουργία έργων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, που έχουν τελειώσει, αλλά καθυστερούν να ξεκινήσουν στην πράξη. Η χώρα έχει δώσει αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ σε έργα πληροφορικής οργάνωσης του δημοσίου από τα διάφορα ΚΠΣ, αλλά τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται μονίμως λίγο πριν την εφαρμογή τους… Ουδείς ενδιαφέρεται να τα βάλει σε εφαρμογή και ταλαιπωρούνται από διαδικαστικά θέματα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα έργα μηχανογράφησης των Νοσοκομείων, όπου έχουν δοθεί πάνω από 50 εκατομμύρια ευρώ, αλλά κάποιοι τα έχουν βάλει στο «ψυγείο». Με αυτό τον τρόπο γιγαντώνεται η σπατάλη και η διαφθορά στα νοσοκομεία.

Από την άλλη, το δημόσιο θα εξοικονομούσε περί τα 80 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από κόστος τηλεπικοινωνιών, αν έμπαινε σε λειτουργία το «Σύζευξις». Το δίκτυο αυτό είναι έτοιμο, αλλά πολλές δημόσιες υπηρεσίες δεν δείχνουν ενδιαφέρον να συνδεθούν. Δικά τους είναι τα λεφτά που πληρώνουν από τον προϋπολογισμό του κράτους;

Θα προσφέρει καλές υπηρεσίες στον τόπο και στην εικόνα του ο πρωθυπουργός, εάν συγκαλέσει μια σύσκεψη για να δει ποια έργα έχουν σχεδόν τελειώσει, αλλά τα υπουργεία καθυστερούν να τα βάλουν σε λειτουργία. Να μάθει και τα ποσά που θα εξοικονομούσε το ελληνικό δημόσιο. Χωρίς να σημειώσουμε την ανακούφιση των πολιτών από την ταλαιπωρία.

Μιας και λέμε για ελλείμματα, οι Financial Times κατατάσσουν στην Ελλάδα στην πιο ακραία θέση μεταξύ των ευρωπαίων «pigs», που είναι τα αρχικά των Portugal, Italy, Greece, Spain.

*η φωτο είναι από το flickr*

Social media στην Ευρώπη: κατακερματισμός και ενδιαφέρουσες τάσεις...

Μια συζήτηση με τον Wolfgang Lünenbürger έφερε στην επιφάνεια το ότι είναι «οδοστρωτήρας» η αγγλοσαξονική πραγματικότητα των social media. Όταν αναφερόμαστε σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, οι παραστάσεις που έχουμε είναι από τις ΗΠΑ, λίγο από Βρετανία, από τη χώρα μας και κάποια στατιστικά, που αφορούν την υδρόγειο. Πάνω σε όλα αυτά όμως έχει χτιστεί η «ιμπεριαλιστική» αντίληψη, ότι τα social media είναι αυτό που μας έρχεται από τις ΗΠΑ.

Η συνέντευξη του Wolfgang, στην πρώτη απόπειρά μου για videocasting, δείχνει ότι ο χάρτης των ευρωπαϊκών new media διαθέτει μια ενδιαφέρουσα «βιοποικιλότητα» και αναδίδει αξιοσημείωτες ιδιαιτερότητες. Σημειώνω ορισμένα χαρακτηριστικά, αλλά σας παροτρύνω να δείτε το video (πατώντας πάνω στη φωτό, είναι η πρώτη μου απόπειρα videocasting, συνεπώς ζητώ την κατανόησή σας):

-Δεν υπάρχει ενιαία ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά τάσεις ανά χώρα.
-Οι διαφορετικές γλώσσες παίζουν πρωταρχικό ρόλο.
-Η τάση ευνοεί κλώνους των παγκόσμιων social media (Facebook, κλπ).
-Μεγάλες χώρες όπως Ισπανία, Ρωσία, Πολωνία έχουν το δικό τους ενδιαφέροντα ψηφιακό κόσμο.

Πού βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτό το χάρτη; Ο μικρός αριθμός πολιτών που μιλούν ελληνικά (π.χ., σε σχέση με τα Πολωνικά) και η χαμηλή διείσδυση του Internet, είναι δύο χαρακτηριστικά που επηρεάζουν τα social media στη χώρα μας. Ωστόσο, η τάση των Ελλήνων να μιλάνε (κυρίως στα κινητά, αλλά αφορά και άλλες σφαίρες) συμβάλει ώστε η διείσδυση των social media τη χώρα μας να (εικάζω ότι) είναι κάτι παραπάνω από αυτό που θα προέκυπτε από τους ψυχρούς αριθμούς.

Τον Wolfgang τον συνάντησα στη Ρουμανία, όπου οργανώσαμε μαζί ένα workshop για digital strategy. Προερχόταν από την Ισπανία και πήγαινε στην Λιθουανία. Είναι ο επικεφαλής του τομέα digital strategy για την Edelman στην Ευρώπη και επειδή ταξιδεύει τόσο πολύ, έχει παραστάσεις εκ του σύνεγγυς.

Η σύγκρουση συμφερόντων, μια άγνωστη έννοια στην Ελλάδα

Τον κατηγορούν για πολλά τον Πέτρο Τατούλη και, πάνω απ’ όλα, ότι δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί, επειδή έχει διαπράξει ο ίδιος όλα αυτά που καταγγέλλει. Πιθανόν να είναι έτσι, αλλά φαίνεται ότι, παρά τα συζητήσιμα κίνητρά του, θέτει με ξεκάθαρο τρόπο το ζήτημα του conflict of interest. Ένα πεδίο τσαλαπατημένο στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και στο τελευταίο χωριό, παραβιάζονται οι στοιχειώδεις αρχές οποιασδήποτε δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας και βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου. Ο εφοριακός που είναι υποψήφιος βουλευτής, ο αστυνομικός που είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και άλλες μικρές, «σκληρές» πλευρές ενός πελατειακού κράτους. Μέσα από τη συλλογή ψήφων, έχουν καθαγιαστεί πρακτικές που έχουν ξεπεράσει την πολύ «αριστοκρατική» για την Ελλάδα έννοια του conflict of interest και χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά: έχουν αναδειχθεί σε εστίες συνεχούς και ολοένα πιο έντονης παραβίασης βασικών νόμων του κράτους.

Ο διευθυντής εκπαίδευσης ενός νομού, που είναι και πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης κυβερνητικού κόμματος, ο δασάρχης που είναι και κομματάρχης υπουργού, όλα αυτά έχουν διαλύσει τις τοπικές κοινωνίες. Προτρέπουν και τον τελευταίο πολίτη, να μπει στο κυνήγι της παρανομίας, για να κερδίσει περισσότερα από το διπλανό του. Στην περιφέρεια η κατάσταση έχει γίνει ζούγκλα: πολίτες μπαίνουν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν την εύνοια του δημοτικού συμβούλου τάδε (που πήρε ψήφους επειδή είναι εφοριακός), για να καταπατήσουν την περιουσία του γείτονα, του δημοσίου, κλπ.

Σε αυτό το σημείο, να υπογραμμισθεί ότι δεν θα πάει μακριά η λογική του Π. Τατούλη, δηλαδή, της επίθεσης κατά 2-3 κορυφαίων προσώπων. Όλα τα κόμματα εξουσίας, έχουν ευθύνες για το φαινόμενο -το θυμόμαστε πολύ καλά. Η κατάσταση δεν πρόκειται να αντιστραφεί, εάν δεν πάρει την πρωτοβουλία ένα κόμμα να προτείνει 10 απλούς κανόνες, που θα διορθώσουν τις απίστευτες διαπλοκές του conflict of interest που έχουν διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικού ιστού και κοινής λογικής… Οποίος πει ότι αυτό είναι ουτοπικό, απλώς βαριέται ή φοβάται να τα βάλει με τα μικροσυμφέροντα, που τον παρασύρουν προς τα χαμηλότερα επίπεδα των δημοσκοπήσεων…

οικοΤόπος και φρεσκάδα στο Διαδίκτυο

Μέσα στα τόσα ΔΗΘΕΝ που βλέπουμε στο Διαδίκτυο και ανάμεσα στα τόσα blogs,social media με (κρυφή) agenda, εντοπίζουμε ορισμένα εγχειρήματα που φέρνουν φρεσκάδα και έχουν καθαρούς στόχους.

Ο Δημ. Ζαχαριάδης εμπνευστής του Τήλαφου, εκ των πρωτεργατών του συλλογικού blog για τη διαφάνεια, κάνει κάποια βήματα πιο μπροστά με τον oικοΤόπο.

Σας συστήνω να δείτε εδώ, εδώ κι εδώ την μικρή του τριλογία «Ο Καθεδρικός και το Παζάρι της Πολιτικής» και την κατάληξή της που είναι η δημιουργία ενός ακόμα datablog, του οικοΤόπου.

*η φωτο είναι από το flickr*

H ξεχασμένη υπόθεση των start-ups αντιστέκεται

Οι υποθέσεις του Μανούση, του Βατοπεδίου, των φορολογικών μέτρων και η απίστευτη -για τα ευρωπαϊκά δεδομένα- κυκλοφορία αθλητικών (οπαδικών) εφημερίδων, συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον του «μέσου πολίτη». Η δημιουργία νέων εταιρειών με ουσιαστική επιχειρηματική στόχευση και όχι για να εισπραχθούν κάποια κονδύλια του ΚΠΣ, δεν είναι της «μόδας». Για την ακρίβεια δεν ενδιαφέρει όσους θα έπρεπε να χαράσσουν τη στρατηγική της χώρας.

Γι' αυτό είναι διπλά ενδιαφέρον το εγχείρημα του Open Coffee, που παρουσιάζει πραγματικά start-ups, τα οποία επιχειρούν και επιτυγχάνουν σε μια χώρα που δεν τα πολυ-αγαπάει. Την Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου θα γίνει μια συνάντηση του σχήματος, για την οποία οι οργανωτές δίνουν τα εξής στοιχεία:

“Οι σύντομες ομιλίες που θα πραγματοποιηθούν έχουν ως εξής:

* Ο Αλέξης Μπάλλας, δημιουργός της Cytopia, ενός μουσικού download shop και αριστούχος απόφοιτος του LSE με ειδίκευση στην ηλεκτρονική διανομή μουσικής, θα μας μιλήσει για την πενταετή εμπειρία του με τη Cytopia σε Ολλανδία, Βρετανία και Ελλάδα, επίσης περί αποδοτικής διανομής περιεχομένου.
* Ο Δημήτρης Τσίγκος θα παρουσιάσει το V.Trip Group, ως ιδρυτής & CEO του. Το group 6 εταιρειών ΙΤ έχει επιτύχει, ύστερα από 7 χρόνια παρουσίας, ετήσιο τζίρο 4,5 εκατομμυρίων ευρώ, με δραστηριοποίηση σε Ευρώπη, Ασία & Μέση Ανατολή, με οποιοδήποτε άλλο σχόλιο να μοιάζει μάλλον περιττό.
* Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, research director της Vision Mobile με έδρα το Λονδίνο και εξαιρετικό πελατολόγιο σε μόλις 2,5 έτη ζωής, θα αναπτύξει την προσωπική του οπτική περί καλών πρακτικών ανάπτυξης μιας start-up, συνεισφέροντας επίσης πολύτιμη γνώση και εμπειρία περί αγορών κινητής και wireless και μοιράζοντας αρκετά αντίτυπα του Mobile Industry Atlas.
* Τέλος, θα έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε την -μεταξύ άλλων- τέως επίτροπο απασχόλησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υφυπουργό Ανάπτυξης και συγγραφέα του ‘Η Έξυπνη Ελλάδα’, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, σε μία απολιτίκ ομιλία περί επιχειρηματικότητας”.

*η φωτο είναι από το flickr*