Ευτυχισμένο το 2011. Ποιες οι χαραμάδες αισιοδοξίας

Η κυνική ματιά θα έλεγε ότι, εφόσον είναι χαμένο το 2010, ας δώσουμε ευχές για το 2011, που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πιάσουν τόπο. Μια πιο δημιουργική ευχή είναι: «Καρτερικό και δημιουργικό 2010, χαρούμενο το 2011». Αυτή η κατεύθυνση μου ταιριάζει περισσότερο, δεν χρειάζεται άλλη μιζέρια για το όντως προβληματικό 2010.

Πράγματι, υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε το 2011 να είναι χαρούμενο, αφού καταφέρουμε να είναι η χρονιά που αρχίζει τώρα δημιουργική και καρτερική. Πέρα από τα σημάδια κρίσης και κατάπτωσης που υπάρχουν γύρω μας, μπορούμε να δούμε τα σπέρματα της προσδοκίας , του καινούργιου που φυτρώνουν γύρω μας. Η χώρα μάλλον διαγράφει ένα L και όχι ένα V, δηλαδή μετά την κρίση το επίπεδο της Ελλάδας, αλλά και πολλών από εμάς, θα είναι χαμηλότερο απ’ ότι πριν.

Έχει μια θετική πλευρά αυτή η απότομη προσγείωση: ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας ζούσε αρκετά πάνω από τις δυνατότητές του, είτε παίρνοντας δάνεια από το μέλλον των παιδιών, είτε απαλλοτριώνοντας μέρος του περιβάλλοντος που και αυτό ανήκε στα παιδιά μας (αψευδής μάρτυρας ότι βάλαμε μέρος της δημόσιας, φυσικής αξίας στην τσέπη μας, η κατάσταση της Αθήνας).

Για να μην μιλάμε στον αέρα, ας δούμε μερικές από τις τάσεις ή τις διεργασίες που δίνουν βάσιμες ελπίδες:

-Πολλά παιδιά της νεότερης γενιάς έχουν πολύ περισσότερα προσόντα απ’ ότι οι προηγούμενες γενιές και έχουν μάθει, μέσα στην κρίση, να είναι λιγότερο απαιτητικά απ’ όσο εμείς οι παλιότεροι που ξεκινήσαμε λιτοδίαιτοι και στην πορεία χάσαμε το λογαριασμό. Αυτά τα νέα παιδιά, έχω την τύχη να το βλέπω κάθε μέρα, μπορούν να φέρουν, λόγω μυαλού και προσόντων, την καινοτομία και το ρεαλισμό που έχει ανάγκη η χώρα, για να αναθερμάνει την παραγωγική της βάση και να ηρεμήσει τον κοινωνικό της ιστό.

-Οι σημερινοί μαθητές μας δείχνουν ότι θα αντιδράσουν με κάθε τρόπο στην διάλυση της παιδείας και των δημόσιων αγαθών. Μπορεί να το κάνουν άτσαλα, αλλά κάτι θέλουν να πουν. Να τα εμποδίσουμε να κάνουν ζημιές στις περιουσίες πολιτών, αλλά να ακούσουμε το μήνυμά τους, γιατί είναι και καθαρό και ηχηρό. Μας έχουν πιάσει από το λαιμό και ζητούν διέξοδο και ανάληψη ευθυνών. Δεν τους αρκεί ένα ακόμα «δόλωμα»: πχ ότι έχουμε ένα σχέδιο να εκβιάσουμε την κοινωνία (ή να λαδώσουμε ένα δήμο), να πάρουμε ένα πονηρό επίδομα (ή ένα έργο), για να τους αγοράσουμε αυτοκίνητο και ακριβό κινητό.

-Δεκάδες επιχειρηματίες, είτε γιατί πιέζονται από την κρίση, είτε επειδή είναι του χαρακτήρα τους, ψάχνουν με επιμονή καινούργιες διεξόδους για να βρουν ένα καινούργιο, υγιές μοντέλο για την εταιρεία τους. Έχω εντυπωσιαστεί από τη δύναμη κάποιων από αυτούς, που, παρότι είναι ήδη πολύ ευκατάστατοι, πήραν τα αεροπλάνα για «εξωτικές» χώρες (π.χ., Αίγυπτο, Σκόπια), προκειμένου να βρουν καινούργιες αγορές. Να μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο επιχειρηματίες, που απογειώθηκαν από το Χρηματιστήριο ή αποφεύγουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

-Εκατοντάδες στελέχη του δημόσιου τομέα αντιδρούν στο κλίμα της απαξίωσης, της ομηρίας του πολίτη και της διαφθοράς Δεν γνωρίζω ποιο είναι το ποσοστό τους, αλλά σε όποια υπηρεσία και να ψάξετε (εκτός από 3-4 περιπτώσεις υπηρεσιών, που τις ξέρουμε όλοι), θα βρείτε στελέχη, που από αξιοπρέπεια και αισθητική «χαλάνε την πιάτσα».

-Ακόμα και στο σώμα των πολιτικών υπάρχουν περιπτώσεις που δεν νοιώθουν άνετα όταν ο κάθε βουλευτής κοστίζει στον φορολογούμενο 45.000 ευρώ το μήνα, αν αληθεύει μια ανάλυση που διάβασα. Οι ανατροπές που έφεραν τόσο η εκλογή του Γ. Α. Παπανδρέου, όσο και του Α. Σαμαρά, δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία γίνεται πιο ανοικτή και αλλάζει τους ηγέτες με πολύ συνοπτικότερες διαδικασίες, απ’ ότι παλιότερα. Άρα, όσοι πολιτικοί διαθέτουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ίσως αντιληφθούν ότι δεν αρκεί να τους λιβανίζει η τηλεόραση. Αν δεν πάρουν ριψοκίνδυνες αποφάσεις, τότε ο πολίτης θα τους αντικαταστήσει με κάποιον σαν τον Γ. Παπανδρέου, που όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός, ή σαν τον Α. Σαμαρά, που οι επαΐοντες είχαν αποκλείσει κάθε περίπτωση να γίνει αρχηγός της ΝΔ.

Να το πάρουμε απόφαση, λοιπόν, ώστε να επιλέξει ο καθένας από εμάς τις αξίες, τα μείζονα, αυτά που θέλει να προφυλάξει από το τσουνάμι. Να διαλέξει τους φίλους και τους αντιπάλους του -δεν μπορεί να αλληλοκολακευόμαστε όλοι, με ολοφάνερο στόχο να βάλουμε χέρι όλοι μαζί στα δημόσια αγαθά.

*photo via flickr*

Τι έφυγε μαζί με το Χρήστο Λαμπράκη

Ενας σημαντικός επιχειρηματίας μου τόνισε χθες ότι, πέρα από τους καλούς λόγους που ακούγονται για το Χρήστο Λαμπράκη, δεν πρέπει να αποσιωπάται ο τρόπος με τον οποίο ο εκδότης άσκησε την εξουσία που είχε. Για το θέμα αυτό έχουν ειπωθεί πολλά...

Η αναχώρηση, όμως, του Χρήστου Λαμπράκη από τον κόσμο τούτο κάνει ολοφάνερο το έλλειμμα ευπατρίδων από την Ελλάδα. Ανθρώπων με παιδεία, που η πολιτεία τους είχε και άλλους κύριους στόχους, πέραν της αύξησης της οικονομικής τους δύναμης.

Ο Χρήστος Λαμπράκης αφιέρωσε τεραστια ποσά για να επιβιώσει το Ιδρυμα Λαμπράκη και τεράστια ενέργεια για να ολοκληρωθεί το Μέγαρο Μουσικής. Γι' αυτόν, οι δύο πρωτοβουλίες ήταν έργο ζωής και όχι μια παράπλευρη δραστηριότητα, για να έχει άλλοθι σχετικά με τις υπόλοιπες δράσεις του.

Η ιστορία των χωρών και του πολιτισμού έχει κάποιο χώρο για εκείνους που είχαν πολύ μεγάλη δύναμη και πολλά χρήματα, αλλά δεν τα χρησιμοποίησαν μόνο για την αναπαραγωγή τους. Οσα αρνητικά και αν ειπωθούν για το Χρήστο Λαμπράκη, το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει πια ελάχιστες τέτοιες προσωπικότητες, σχεδόν καθόλου, φωτίζει τη διαδρομή του εκδότη.

Είναι φτώχεια για την Ελλάδα το ότι σήμερα έχει "ισχυρούς" που ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την κεφαλαιοποίησή τους στο Χρηματιστήριο και τις τιμές της αγοράς ακινήτων. Οι ευπατρίδες δεν έχουν μόνο χαρίσματα, αλλά έχουν κάποια στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες στις οποίες ζούν.

Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω το Χρήστο Λαμπράκη και να συνεργαστώ μαζί του από το 1980 μεχρι το 2000, όταν παραιτήθηκα από τη θέση μου στον ομώνυμο Δημοσιογραφικό Οργανισμό. Από τις λίγες συναντήσεις που είχα μαζί του, καθώς και από την "αύρα" που ένοιωθα εκείνα τα χρόνια στα 10-15 μέτρα από το γραφείο του, μπορώ να πω ότι η προσωπικότητα και οι ιδέες του είχαν πολύ μεγάλη απόσταση από όλους σχεδόν τους άλλους ισχυρούς, που γνώρισα επίσης από κοντά.

Ο Economist και τα ελληνικά media

Τις προηγούμενες μέρες είχα συζητήσεις με καλούς φίλους/φίλες που εργαζονται σε ελληνικά media και ήλθε 2-3 φορές η συζήτηση στον Economist, επειδή είχα μαζί μου το τελευταίο, πολύ ωραίο όπως πάντα, διπλό τεύχος -το τελευταίο κάθε χρονιάς (όχι την έκδοση που προβλέπει τι θα συμβεί το 2010). Ο Economist σχεδιάζει να έχει 500.000 fans στο Facebook τους επόμενους 6 μήνες και 750.000 followers στο Twitter.

Όσον αφορά τα ελληνικά media, δεν θα σας πω τι μου είπαν οι φίλοι/φίλες μου, που τρώνε το ψωμί τους και το παντεσπάνι τους από αυτά. Είμαι λίγο ρομαντικός και πιστεύω ότι οι 3-4 ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις που θα κάνουν, έστω και τώρα, μια σοβαρή και ορθολογική επένδυση στο Internet και στα νέα επιχειρηματικά μοντέλα, θα έχουν σοβαρή πιθανότητα να επιβιώσουν.

Δεν είναι δική μου ψευδαίσθηση, αλλά μια υπόθεση εργασίας: δείτε τα πορίσματα της μελέτης της Booz & Co (την έχετε δει πολλές φορές σε αυτό το ιστολογιο) και διαβάστε παρακάτω και τα σχέδια του Economist. Το βρετανικό περιοδικό δεν θα πετύχει εύκολα τους στόχους που αναφέρει, αλλά, παρόλα αυτά, η στρατηγική του είναι επιλογή επιβίωσης και κερδοφορίας.

Economist eyes social network cash boost
By Tim Bradshaw
Published: December 21 2009 02:00 | Last updated: December 21 2009 02:00

The Economist newspaper plans to acquire 500,000 fans on Facebook and 750,000 followers on Twitter within six months, in another sign that traditional publishers are looking to social media as a substantial source of web traffic and new readers.

Readers of The Economist's website will soon be able to log in and make comments using their Facebook identity, through Facebook Connect. Economist.com will also take on features similar to social networks itself, allowing readers to create profile pages and earn a reputation through other users' recommendations of their comments on the site.

Ben Edwards, publisher of Economist.com, hopes that Facebook will help his site acquire new readers and develop a "deeper level of engagement" with existing ones.

"We have a mission online of being the foremost destination for global discussion and debate, which is a social proposition," Mr Edwards told the Financial Times. Making Economist.com more social is "the core of our strategy", he said.

*photo via flickr*

Το 2010 ο κόσμος θα γίνει πιο αυθεντικός. Και ο online…

Δέκα τάσεις που αφορούν τον καταναλωτή του 2010. Κρατείστε την πρόβλεψη, ότι θα γίνονται ολοένα και πιο πολλές φυσικές συναθροίσεις των ατόμων που έχουν πρωτοσυναντηθεί διαδικτυακά. Τα υπόλοιπα διαβάστε τα εδώ…

*photo via flickr*

Ποιοι είναι σήμερα Πρόσωπα Ευρείας Εμπιστοσύνης (Trust Agents);

«Για κοίτα ποιος μιλάει!». Πόσες φορές δεν λέμε κάθε μέρα αυτή την έκφραση!!! Πολιτικοί με επιδόσεις στο πελατειακό κράτος, δημοσιογράφοι με Cayenne που συμπαρίστανται στη γενιά των 700 ευρώ, επιχειρηματίες που μιλάνε για απασχόληση ενώ πούλησαν την επιχείρησή τους την εποχή της φούσκας…

Φαινόμενα των καιρών. Το ποσοστό των Trust Agents στις μέρες μας είναι πολύ μικρότερο από άλλες εποχές. Κάποιοι που ξεκίνησαν με κύρος και επιτυχίες, στην πορεία αντάλλαξαν αυτές τις δάφνες με τη δύναμη των πωλήσεων και τα ανταλλάγματα πρόσκαιρων αξιωμάτων. Διάφοροι power brokers που έχουν ισχύ γύρω μας, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι απολαμβάνουν εμπιστοσύνης από το κοινό. Τους φοβούνται, αλλά δεν τους σέβονται…

Δεν έχει έννοια η γκρίνια, μέρες που είναι. Πώς, αλήθεια, θα χτιστεί μια καινούργια γενιά Trust Agents σε μια χώρα που έχει ανάγκη, όσο ποτέ, πρόσωπα που εμπνέουν εμπιστοσύνη, διαθέτουν περίσσευμα αναγνώρισης και δεν το διαθέτουν στην πρώτη ευκαιρία με αντάλλαγμα «παντελόνιασμα» ή αξιώματα; Η τελευταία μήτρα που είχε βγάλει μαζικά Trust Agents ήταν αυτή της δικτατορίας και του Πολυτεχνείου. Το τι έγινε στην πορεία, το γνωρίζετε καλύτερα από τον καθέναν…

Εκείνη η γενιά και εκείνη η εποχή έχουν πλέον οδηγηθεί στην εφεδρεία, απλώς δεν υπάρχουν αυτοί που θα πουν με δυνατή φωνή, ότι εκείνη η σελίδα γύρισε. Πιθανόν η ιστορία αν αποδείξει ότι οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και οι κινήσεις του Γ. Παπανδρέου τις πρώτες μέρες των εκλογών (σχηματισμός κυβέρνησης, κλπ), στην ουσία σηματοδότησαν την συνταξιοδότηση της «Γενιάς του Πολυτεχνείου». Τι σύμπτωση, αυτό συνέβη ακριβώς 35 χρόνια, μετά το 1974!

Trust Agents δεν χρειάζεται μόνο το σύνολο της χώρας και το πολιτικό σκηνικό. Μεγάλη ανάγκη τέτοιων προσώπων έχει και το επιχειρηματικό πεδίο. Λαμπροί businessmen που έγιναν πλούσιοι και είναι δύσκολο να σηκώσουν το βάρος της κρίσης, δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του Trust Agent. Ας δούμε, όμως, κι έναν συγγενή προβληματισμό σε χώρες εκτός Ελλάδος.

ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ INTERNET, SOCIAL MEDIA

Κανω μια γρήγορη υπόθεση, αλλά νοιώθω ότι θα μπορουσα να καταθέσω επιχειρήματα, αν χρειαστεί: στη σημερινή Ελλάδα, μερικές από τις πιο έγκυρες γνώμες μπορεί να τις βρει κανείς στο Internet. Δεν είναι stars, δεν είναι celebrities, είναι, όμως, πρόσωπα που έχουν κατακτήσει την εγκυρότητα βήμα-βήμα. Δεν έχουν το άγχος της AGB και, επειδή τα γραπτά στο Internet μένουν, η μάχη τους με την αξιοπιστία είναι καθημερινή και συνεχής. Δέχονται σχόλια και δίνουν μάχη για τις ιδέες τους. Δεν είναι όλοι/όλες ακτιβιστές της πληροφόρησης, υπάρχουν -πλέον- και αρκετοί που έχουν την ευθύνη κάποιας δουλειας, άρα είναι διπλά προσεκτικοί σε αυτό που λένε...

*photo via flickr*

Περικοπές σπατάλης νοσοκομείων και άλλα αναμενόμενα μέτρα...

Θα έχετε ακούσει πολλά για τα μέτρα που εξηγγειλε ο Πρωθυπουργός... Σχετικά με τις περικοπές της σπατάλης (και της διαφθοράς) στα νοσοκομεία, έχουν γραφτεί αρκετές αναρτήσεις σε αυτό εδώ το ιστολόγιο, εδώ, εδώ και εδώ...

H αντίσταση στην λειτουργία ενός συστήματος μηχανογράφησης δεν προερχόταν μόνο από τους υπουργούς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Πράγματι, ο Δημητρης Αβραμόπουλος και το επιτελείο του, όπως έλεγαν άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν οι ενσυνείδητοι "νεκροθάφτες" μιας επένδυσης που έχει κοστίσει στον φορολογούμενο πάνω από 35-40 εκατομμύρια ευρώ.

Μπροστάρηδες, όμως, στην ακύρωση κάθε μηχανογράφησης στα νοσοκομεία, ήταν και παραμένουν στρώματα και επαγγελματίες που δουλεύουν μέσα στα νοσοκομεία και προμηθευτές που συνεργάζονται. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η στάση τους μπορεί να αποδοθεί στη συμπάθεια προς τη ΝΔ. Πιθανόν οι περισσότεροι να ψηφίζουν άλλα κόμματα, αυτό θα έλεγε και η στατιστική.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε ποιο θα είναι το συγκεκριμένο πλάνο, για τον έλεγχο αυτών των εστιών σπατάλης και διαφθοράς...

*photo via flickr*

Ελληνικά media: πιο δύσκολα απ’ ότι νομίζουμε

«Η οικονομική κατάσταση αρκετών ελληνικών media επιδεινώνεται με αυξανόμενο ρυθμό», μου είπε πρόσφατα τεχνοκράτης που, από τη θέση του, παρακολουθεί το συγκεκριμένο κλάδο. «Ένα συγκεκριμένο ΜΜΕ φαίνεται ότι θα έχει αδυναμία άντλησης χρηματοδότησης, πριν φθάσει το Πάσχα». Και οι τράπεζες, που ήταν πάντα αρωγοί των μεγάλων –τουλάχιστον- ΜΜΕ; «Οι τράπεζες», ήταν η απάντηση, «έχουν σκληρύνει κατά πολύ τη στάση τους. Ζητούν περικοπή του κόστους των media, ενώ έχουν “κατεβάσει” τις γραμμές χρηματοδότησης».

Τα μηνύματα είναι εξίσου αποθαρρυντικά από το χώρο της διαφήμισης. Ένα από τα πιο ισχυρά ΜΜΕ της χώρας εκτιμά ότι η πτώση της διαφήμισης είναι της τάξεως του 40%. Εάν η πτώση αυτή αφορά στο επίπεδο που βλέπει το συγκεκριμένο πολύ ισχυρό Μέσον, το οποίο είναι σε θέση να κινείται καλύτερα από το μέσο όρο της αγοράς, τότε η συνολική πτώση ξεπερνάει το 50%.

Τι κάνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις των media για να αντιμετωπίσουν την κρίση; Οι τράπεζες και τα οικονομικά στελέχη υποστηρίζουν ότι στα περισσότερα media δεν υπάρχουν σχέδια για την κρίση, παρά μόνο η ελπίδα ότι η κατάσταση θα «γυρίσει». Για παράδειγμα, υπάρχουν διεθνείς μελέτες για την ανασύνταξη του Τύπου, όπως αυτή η έρευνα της Booz & Co. Στην Ελλάδα, κατά τους οικονομικούς αναλυτές, τα media ακολουθούν ακριβώς τις αντίθετες πρακτικές, δηλαδή, αύξηση του κόστους, πολύ χαμηλή αξιοποίηση του Internet, κλπ.

*photo via flickr*

Το «γαϊτανάκι» της «Αγίας Τριάδας» Google, Facebook, Twitter

Έχω την τύχη να διαβάζω κάθε εβδομάδα τις «εσωτερικές» αναλύσεις που κάνει ο Steve Rubel για το δικτυο της Edelman, της οποίας ο Rubel είναι στέλεχος και την οποία η εταιρεία μου εκπροσωπεί στην Ελλάδα.

Η τοποθέτηση του μου δίνει και κάποια «πατήματα» για την αίσθηση που εκφράζω κατά καιρούς για το Twitter: είναι -έλεγα- ενδιάμεση πλατφόρμα, πολύ σέξι μεν, αλλά θα «χαίρεται»μέχρι να βρεθεί η επόμενη. Ο Steve Rubel, βεβαίως, δεν μένει στην αίσθηση, αλλά μας δίνει βάσεις για να ξέρουμε πού «ακουμπάμε» κάθε μέρα…

What Might Be in Store for the "Big Three"
Curated by Steve Rubel, SVP/Director of Insights

When I grew up in the 1970s there were three big networks in the US that dominated the media landscape - ABC, NBC and CBS. Later, in the 1990s, the big three became AOL, Yahoo and MSN.

Today a triumvirate is forming around Google, Facebook and Twitter. Here's a look at what might be in store for these leaders in the year ahead. (Keep in mind this is one person's curated view and it's very easy to be wrong.)

As it stands today, Google and Facebook seem unstoppable. This is primarily because both leverage data in powerful ways that make their core experience and advertising services stronger, more personalized and more relevant every day - which isn't the case for Twitter, which is in no rush to earn revenues during what may be its peak hour.

Google dominates "pull." When we want information, we Google it and the search engine quickly returns results that are highly relevant and increasingly tailored to our interests. Personalization was previously only available to account holders, but that all changed last week when Google made it available to all (http://j.mp/72IsF0).

If Google has an Achilles Heel, however, it's that, other than YouTube, it's not social. While the company has million of loyal Gmail users, they've yet to unlock this asset in ways that makes their core search experience stronger. They're trying with betas (http://j.mp/5UN2Dg), but social is not Google's forte.

Facebook, meanwhile, is dominating in "push." Using our social circle it seems to surface content that we care about just when we want it. As more people use Facebook to connect, share and create, a network effect takes over - and the system and its ads get even smarter.

In 2010 watch for Facebook to continue to push the envelope with new features that make the content and ads even smarter, more targeted and more "just-in-time." Facebook will also try to branch out into Google's turf by building out its nascent search feature but it's unlikely they will be as effective.

That leaves Twitter. While Twitter right now is all the rage in the press, in some ways it sits between Google (pull) and Facebook (push) and is trying to find a foothold. However, I believe that once consumers find alternatives they could tire of Twitter and go somewhere else. However, none has emerged yet.

For the moment, I expect Twitter's profile and traffic to remain status quo (and therefore important to clients) until a viable alternative emerges. Some industry watchers I have met in recent weeks believe that they will likely be acquired by either Google or Facebook once a price can be agreed upon. My bet is on Google to buy Twitter since it can give it the social play it needs to keep up with Facebook.

Ανορθόδοξος, προσωπικός τρόπος αντίδρασης στη μνήμη του Αλέξη

Το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι να θεωρήσω ότι ταιριάζουν στη μνήμη του Αλέξη τα «μπουκαρίσματα» στα Πανεπιστήμια και το κλείσιμό τους. Ούτε θεωρώ ότι κάνω το χρέος μου, αν αφιερώνω χρόνο και αντιμετωπίζω με κατανόηση την επίθεση του γιου μου (15 ετών) που μου φωνάζει «η γενιά σου φταίει για όλα». Σε σημαντικό βαθμό έχει δίκιο και επομένως συνεχίζεται η επικοινωνία μαζί του, με τρόπο δυναμικό μεν, αλλά -νομίζω- ουσιαστικό και δημιουργικό.

Δεν αρκεί όμως το τι πράττει ο καθένας μας απέναντι στο γιό του και την κόρη του… Η ένταση που οδήγησε στα περυσινά «Δεκεμβριανά», προερχόταν από τη συλλογική αντίδραση από τις κόρες και τους γιούς πολλών. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να χαϊδεύω τα αυτιά των νέων και να τους λέω υποκριτικά, λαϊκίστικα και θρασύδειλα, ότι όσα κάνουν είναι καλώς καμωμένα. Ναι, η γενιά μου τα έχει κάνει μαντάρα, αλλά πολλές από τις αντιδράσεις των νέων είναι «τυφλές», δημιουργούν ζημία σε αδύναμους ανθρώπους και –στο τέλος- κάνουν ζημιά και στα ίδια τα παιδιά. Υπάρχουν άλλοι τρόποι αντίδρασης, που μπορούν να φέρουν λιγότερες συνέπειες στα ίδια και μεγαλύτερο στρίμωγμα σε εμάς που έχουμε το φταίξιμο.

Με την ευκαιρία: ας έχουμε κατά νου ένα από τα καλύτερα κείμενα που γράφηκαν για τα περυσινά γεγονότα, του Γιάννη Βούλγαρη στα «Νέα». Τα ρίχνει στις ηγεσίες και τις γενιές που χρεοκόπησαν, καταχερίζει τους «απατεώνες των καναλιών», χωρίς να χαϊδεύει και να κολακεύει τα παιδιά που κάνουν τις ζημιές, σημειώνοντας ότι δεν πρόκειται για εξέγερση απόκληρων τις κοινωνίας.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ;

Τι καλύτερο μπορώ να κάνω; Νοιώθω ότι είναι από τις πιο δημιουργικές στιγμές, εκείνες κατά τις οποίες επικοινωνώ με νέους/νέες. Είμαι από τους πολύ τυχερούς, που κάθε εβδομάδα 10-15 νέοι/νέες του ζητούν τη γνώμη του για κάποια θέμα που τους αφορά. Παιδιά που κάνουν τη διπλωματική τους, κάποια άλλα που ζητούν δουλειά, ορισμένα που σχολιάζουν τις φλυαρίες μου στο blog, το Twitter και όπου αλλού εκτίθεμαι.

H πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία είναι νέοι/νέες μεταξύ 25-32 ετών, που έχουν αρχίσει την καριέρα τους και ψάχνουν με δυναμισμό και αγωνία να χτίσουν θέσεις, να παραμερίσουν τα τείχη που έχουμε υψώσει οι προηγούμενες γενιές, να ξεπεράσουν τον πλούτο της κοινωνίας που έχει «καεί» (ελλείμματα ασφαλιστικών ταμείων, «καπάρωμα» θέσεων εργασίας από άτομα μέτριων δυνατοτήτων που παίρνουν πολύ μεγάλες -φανερές και κρυφές- αμοιβές κλπ).

Ο Αλ.Κ, ο Γ.Δ, ο Γ.Κ., η Μ.Ν., η Α.Τ, ο Θ.Π., ο Γ.Ξ, ο Σ.Λ και τόσοι άλλοι που είχαμε συναντήσεις γνωριμίας τους τελευταίους μήνες, είναι όλοι/όλες τους δυνατοί χαρακτήρες και επαγγελματίες με εφόδια. Στην πλειοψηφία τους, έχουν χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να διακρίνουν και τα παιδιά μας όταν θα φθάσουν στην ηλικία τους. Δεν είμαι ρομαντικός, γι’ αυτό γνωρίζω πως κάποιοι/κάποιες από αυτούς που συναντώ θα παρασυρθούν από τον κυνισμό και την υστεροβουλία που βασιλεύει στη συμπεριφορά των προηγούμενων γενιών. Είναι εγωιστικό και οφελιμιστικό πάντως, το ότι παίρνω δύναμη από αυτές τις συναντήσεις, βλέπω κατά πρόσωπο τη φρεσκάδα, έχω την τύχη να ακούσω καινοτόμες ιδέες.

Πέρα από αυτά, έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω τους λόγους για τους οποίους οι νέες γενιές θα βρουν τη δύναμη, το κουράγιο για να χτίσουν κάτι καλύτερο στη χώρα. Δεν έχουν τις ευκαιρίες που απόλαυσαν οι αντίστοιχοι/χες 25ρηδες το 1989 ή το 1999, τότε που υπήρχε ευμάρεια, άγνοια κινδύνου και το δημόσιο δεν είχε ακόμα πήξει στις καρέκλες εργαζομένων και μη.

Ε, ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!!!

Μέσα σε αυτές τις σκέψεις, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να πω στο Μίμη Ανδρουλακη να βρει ξανά τον τρόπο να επικοινωνεί με τα νεανικά κοινά. Βρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου του, «Ε, Πρόεδρε», στον «Κεραμεικό» (Τετάρτη 2/12/2009). Δεν συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει, αλλά, παρ’ όλα αυτά, είναι ένας από τους λίγους μέσα στο πολιτικό σύστημα, που συνεχίζει να σκέφτεται και να παίρνει το ρίσκο να εκτίθεται και, μάλιστα, υπερβολικά.

Αν η προσπάθειά του να εκλέγεται στην Β’ Αθηνών και η διαρκής του υποχρέωση να τα καταφέρνει σε αυτό που οι πολιτικοί θεωρούν «αναγκαία δημοσιότητα» τον υποχρεώνει να κινείται σε κύκλους που αναπαράγουν εαυτούς και μεγαλώνουν στην ηλικία μαζί με τις συναναστροφές του, τότε μπορεί να σκεφτεί πώς θα ξαναπιάσει το νήμα των φρέσκων ιδεών.

Αφού υφίσταται το κόστος να διαβάζει, να γράφει, να μιλάει, να δέχεται σκληρή κριτική, τότε είναι ένα μικρό βήμα μόνο το να κάθεται απέναντι σε νεανικά κοινά. Το όφελος θα είναι μεγάλο -νομίζω- και για τον ίδιο και για εκείνους που θα συζητήσουν μαζί του.

*photo via flickr*

"Kύριε Λοβέρδο, σας τιμώ και σας ηχογραφώ"!!!

Καταπληκτική η ατάκα του επικεφαλής Συλλόγου Αναπήρων, του κ. Βαφειαδη στην εκπομπή των Γ. Κύρτσου-Γ. Σταματόπουλου (Flash). Ο κ. Βαφειάδης αναφερόταν σε υπηρεσία ΙΚΑ για αναπήρους, η οποία δεν έχει ασανσέρ, αλλά και στο γεγονός ότι το ΙΚΑ εξετάζει κάθε χρόνο άτομα που τους λείπουν τα άκρα, για να επιβεβαιώσει ότι εξακολουθούν να είναι ανάπηροι.

Ο υπουργός Εργασίας, κ. Ανδρέας Λοβέρδος, παρενέβη τηλεφωνικά στην εκπομπή και είπε ότι το θέμα έχει λυθεί σε δύο μήνες. Ο κ. Βαφειάδης απάντησε ότι τα ίδια έλεγε το 2005 ο τότε υφυπουργός Μάκης Γιακουμάτος, αλλά δεν έγινε τίποτε. Ο κ. Λοβέρδος επέμεινε ότι αυτός θα τα καταφέρει. Ο κ. Βαφειάδης κατέληξε λέγοντας "κ. Λοβέρδο, σας τιμώ και σας ηχογραφώ".

Τι τύχη θα έχει ο κ. Λοβέρδος; Θα δώσει μια εντολή, στην οποία θα αντιδράσει κάποιος παράγων των δημοσίων υπηρεσιών, που θα έχει στενές σχέσεις με κάποιον ισχυρό βουλευτή της Β' Αθηνών. Ο υπουργός, στην ουσία, δεν θα μπορεί να επιβάλει την εντολή του, καθώς δεν μπορεί ούτε να μεταθέσει, ούτε να επιβάλει άλλη διοικητική ποινή. Και έτσι, ο κ. Βαφειάδης σε λίγο καιρό, θα έχει την δυνατότητα να παίξει την κασέτα με τις υποσχέσεις που δεν κατέφερε να τηρήσει ο κ. Λοβέρδος ή κάποιος άλλος υπουργός.

Ναι, η Ελλάδα έχει πολλούς decision makers, που δεν μπορουν να διαχειριστούν την εφαρμογή αυτών που αποφασίζουν. Γιατί υπάρχουν πολλά κέντρα εξουσίας και επειδή αρκετοί decision makers εχουν ήδη εκχωρήσει σεβαστό μέρος της ισχύος που θα έπρεπε να διατηρούν.

Υ.Γ.: Προφανώς τα παραπάνω δεν αφορούν προσωπικά τον κ. Α. Λοβέρδο.

*photo via flickr*