Ο 28χρονος άνεργος γεωπόνος Νικόλας και τα "μπλόκα" της λογικής μας

To παρακάτω κείμενο φιλοξενήθηκε στην ανανεωμένη ιστοσελίδα της εβδομαδιαίας free press εφημερίδας Athens Voice.

Ο Νικόλας μου είπε χθες στο γήπεδο, όπου παίζαμε μπάσκετ, ότι πριν δύο μέρες έληξε η σύμβασή του σε υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας, ενώ πριν 12 μήνες είχε μείνει πάλι χωρίς δουλειά, όταν έκλεισε η εταιρεία που εργαζόταν. Εχει πτυχιο γεωπόνου και είναι διαφορετική περίπτωση από την άνεργη 29χρονη Αναστασία, που, όταν έγραψα σημείωμα γι' αυτήν,
κατακλείστηκε το blog μου και το Twitter από σχόλια.

Ο Νικόλας θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει σύντομα δουλειά, αν η Ελλάδα δεν είχε διαλέξει το δρόμο της αργής κατάρρευσης: η χώρα και η κοινωνία κάνει ατέρμονες διαπραγματεύσεις σε ομάδες που έχουν κατοχυρωμένες αμοιβές και εξασφαλισμένη ασυλία.

Πού θα βρουν δουλειά οι άνεργοι νέοι, αν δεν γίνει παράλλλη προσπάθεια για να αυξηθεί η παραγωγή στους λίγους κλάδους όπου υπάρχει ακόμα αναπτυξιακό απόθεμα; Ο αγροτικός τομέας και ο τουρισμός είναι απο τους λίγους... Η προοπτική βρίσκεται μόνο στο να γίνουν επενδύσεις για να ανοίξουν δουλειές.

Αν ξοδέψουμε το 2010 σε παζάρια με τους εφοριακούς και τον ΟΛΠ, αυτό θα πνίξει κάθε ελπίδα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το πολιτικό σύστημα θεωρεί ότι η ύπαρξή του εξαρτάται μόνο από το δημόσιο τομέα και τα προνόμιά του. Την ίδια στιγμή, παραγωγικές επιχειρήσεις, που ήταν πάντα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, οδηγούνται σε απρόσμενο (ακόμα και για τις τράπεζες) θάνατο, όπως η "Αρχέτυπον" του Γ. Κορδέλη.

Ο 28χρονος Νικόλας και η 29χρονη Αναστασία δεν ανήκουν σε καμμιά ομάδα των 48 ατόμων που μπορεί να στήσει μπλοκα. Δεν έχουν ομάδα πίεσης που να φοβίζει τους βουλευτές της Β' Αθηνών. Ο ΣΕΒ και το ΕΒΕΑ δεν δείχνουν ενδιαφέρον, παρότι οι μελέτες του ΙΟΒΕ είναι εύγλωττες για την κατιούσα της επιχειρηματικότητας.

Το δράμα αυτών των νέων σφίγγει το λαιμό της κοινωνίας, κι ας είναι αξιοπρεπέστατοι και οι δύο τους. Τι θα κάνουν; Μολότωφ; Ψυχίατρο; Γλείψιμο για Stage; Εδώ είναι η ευθύνη του καθενός μας, να πάρει ένα νέο/νέα από το χέρι και να πιέσουμε όλοι μαζί: πέρα από τα παζάρια με τις κατοχυρωμένες ομάδες, η χώρα πρέπει ταχύτατα να βρει σχέδιο για να δημιουργήσει ζωντανές, διατηρίσιμες θέσεις εργασίας.

Υ.Γ.: Ο Νικόλας (το όνομα δεν είναι το πραγματικό) είναι ένα χαρούμενο παληκάρι και πολύ καλός παίκτης στο μπάσκετ. Η έμφυτη αισιοδοξία αυτών των παιδιών είναι ένα θετικό στοιχείο, αρκεί να βοηθήσουμε για να διατηρηθεί...

*photo via flickr*

H ηλεκτρονική διαβούλευση έχει μερικά κακά. Και τρία συν. Να τα προστατεύσουμε

Η κατάσταση της χώρας είναι πράγματι κρίσιμη, σε πορεία πτώχευσης. Σε ένα σύνδρομο Τιτανικού, οι περισσότεροι γύρω μας, με πρώτους απ' όλους την πλειοψηφία των πολιτικών, κάνουν business as usual, λες και δεν συμβαίνει τίποτε. Τα spreads στα επιτόκια είναι ένα κόλπο των ξένων. Η ανάγκη για σκληρά μέτρα είναι τρικ του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, για να γίνει επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους.

Όσοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά είναι αστειότητες, ζητούν άμεσα μέτρα και, μεταξύ των άλλων, να μπει φρένο στην πολυτέλεια της διαβούλευσης, όπως ο Αλέξης Παπαχελάς στο άρθρο του.

Θα συμφωνούσα με τους επικριτές της ηλεκτρονικής διαβούλευσης μόνο στο ότι έχει απλωθεί πάρα πολύ ο τραχανάς. Η διαβούλευση, όμως, είναι πολύτιμη, γιατί έχει αποδειχθεί ο μόνος τρόπος για να αλλάξει ο,τιδήποτε σε αυτή τη χώρα. Όσες αποφάσεις έχουν αφεθεί στον στενό κύκλο Βουλής/media/ακαδημαϊκής ελίτ/επιχειρηματικού lobby, όλες έχουν οδηγήσει σε εκθετική αύξηση των συμπτωμάτων που μας έχουν οδηγήσει στο σημερινό σημείο. Να μπει ο κόσμος στο παιγνίδι, για να ελέγξει τα κλειστά συστήματα, που ψηφίζουν νόμους, για να τους παραβιάζουν κατά βούληση κλπ.

Το μεγάλο στοίχημα του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του είναι να περιορίσουν τη διαβούλευση σε θέματα που αφορούν την τραγικά επείγουσα υπόθεση της οικονομίας και ό,τι συνδέεται στενά με αυτήν. Δύο παραδείγματα:

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ
Οι πονηροί συνδικαλιστές (π.χ., των ταξιτζήδων) υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να φορολογηθούν οι βιομήχανοι και όχι οι "ταλαίπωροι" της κατηγορίας τους. Ποιοί βιομήχανοι; Πόσοι απέμειναν στη χώρα; Χιλιάδες πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι η φορολογική καταρρευση, εκτός από την ασυδοσία μεγαλοεισοδηματιών, είναι και "κατάκτηση" δεκάδων συντεχνιών, που τα έχουν βρει με τους εφοριακούς, με την ανοχή (μόνον;) αρκετών πολιτικών. Η διαβούλευση ειναι ο μόνος τρόπος για να μπουν οι πολίτες στο παιχνίδι, για να καταλάβουν οι πολιτικοί ότι έχουν μεγαλύτερο κόστος αν ανέχονται τη φοροδιαφυγή από γιατρούς, υδραυλικούς, παρκαδόρους, μπαρ.


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
Να το πούμε ξεκάθαρα... Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται τον τελευταίο καιρό, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο χώρο της περίθαλψης δεν έχουμε απλώς φοροδιαφυγή. Ένας αριθμός παραγόντων της εφαρμόζει συνθήκες καταλήστευσης, που "γράφει" πολλαπλάσια φάρμακα, έχει συμβάλλει στη χρεωκοπία των ταμείων και παρέχει -στις περισσότερες περιπτώσεις- άθλιες, πανάκριβες υπηρεσίες για τις οποίες ζητά και "φακελλάκι". Δεν είναι μια απλή παρανομία, πρόκειται για "μαφία". Το άρθρο της Καθημερινής για τους 200 γιατρούς που "πούλαγαν" τα χειρουργεία σε προμηθευτές είναι εύγλωττο.

Πριν περίπου είκοσι μέρες, η Ελευθεροτυπία αποκάλυψε έγγραφα για μια αντίστοιχη ιστορία, αλλά τα media (και οι πολιτικοί) ασχολήθηκαν με την υπόθεση Κακαουνάκη,
που είχε, ενδεχομένως, κάποιο αντικείμενο, όμως από πλευράς δημοσίου συμφέροντος οι αποκαλύψεις της Ελευθεροτυπίας ήταν εκατομμύρια φορές πιο ενδιαφέρουσες.

Να γίνει, λοιπόν, ηλεκτρονική διαβούλευση για την περίθαλψη, για να βρουν στο φως οι εμπειρίες χιλιάδων πολιτών στα νοσοκομεία, στα ιδιωτικά ιατρεία και στις ασφαλιστικά ταμεία. Να αντιληφθεί το πολιτικό σύστημα ότι δεν μπορεί να καλύπτει αυτή την αθλιότητα, που έχει ληστέψει τα ταμεία του κράτους και έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες σε αναξιοπρεπεις συναλλαγές. Η ηλεκτρονική διαβούλευση ασφαλώς θα προφυλάξει και τις ιστορίες εκατοντάδων γιατρών και νοσηλευτών, που ίσως να μην είναι η πλειοψηφία στο χώρο τους, αλλά εξακολουθούν να έχουν επαγγελματική συνείδηση και ανθρώπινη αξιοποπρέπεια.


Ο ΡΟΛΟΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΥΩΝΗ
Πριν μερικές μέρες είχε γίνει "σίριαλ" η τοποθέτηση του Παναγιώτη Βρυώνη* στον ΔΣ του ΟΠΑΠ. Γράφτηκαν πολλά, από διαφορετικές γωνίες και με ποικιλία κινήτρων. Η πιο σημαντική πάντως παρατήρηση που θα μπορούσε να γίνει από τη σκοπιά της διατήρησης μιας πρωτοβουλίας που είχε πάρει το ΠΑΣΟΚ στον τομέα του Online Ecosystem, είναι ότι κάποιος σαν τον Παν. Βρυωνη είναι χρήσιμος στην κυβέρνηση, γι' αυτό ακριβώς που πήγε πριν 3-4 χρόνια στο επιτελείο του Γ. Παπανδρέου: να συμβάλλει, ώστε η κυβέρνηση να αναπτύξει -θεσμικά πλέον- τα κανάλια επικοινωνίας με τους πολίτες, όπως συμβαίνει και σε άλλες κοινωνίες.

Η δουλειά που έκανε ο Παν. Βρυώνης δεν ήταν μια πολυτέλεια, μια μικρή θυσία στη μόδα, μέχρι να γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση. Η επικοινωνία ενός οργανισμού, όπως είναι η Πολιτεία, με τους πολίτες μέσω του Internet και των δικτύων του, είναι μια τεράστια υπόθεση, που θέλει πόρους, commitment, συνέχεια, προσωπικότητες που θα φέρουν το βάρος και θα πάρουν πρωτοβουλίες, όχι σαν ανώνυμα στελέχη, αλλά εισφέροντας το προσωπικό τους credit.

Αυτό είναι ένα γενικότερο θέμα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου: ορισμένα πρόσωπα, που έχουν επιδόσεις, trust, αποσπώνται από τον πολύ κρίσιμο χώρο τους, για να τοποθετηθούν σε θέσεις όπου υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τους απορροφήσει ο κυβερνητισμός. Οσο για την τοποθέτηση του Παν. Βρυώνη στο ΔΣ του ΟΠΑΠ, είναι τριτεύον θέμα σε σχέση με τα παραπάνω.

Παρόμοιες σκέψεις, σε ένα άλλο επίπεδο, αφορούν στον υφυπουργό Παιδείας και επικεφαλής της διαδικασίας της Ανοικτής Διακυβέρνησης καθηγητή Γιάννη Πανάρετο. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει σε όλον τον κόσμο, ώστε να πούμε πως η φυσική του θέση, είναι διπλα στον κ. Πεταλωτή ή στον κ. Παμπούκη. Η διαδικασία που έχει αναλάβει ο κ. Πανάρετος είναι τόσο σημαντική, που θα έπρεπε να είναι και αυτός αφοσιωμένος, χωρίς να μοιράζεται το χρόνο του με την "ρουφήχτρα" του υπουργείου Παιδείας. Μια τέτοια τοποθέτηση θα έδινε και κάποιο "σήμα" προς του υπουργούς εκείνους, που ζητούν νέες προσλήψεις, όταν το 30-40% των μισθοδοτουμένων των υπουργείων τους είναι αργόμισθοι.

Μήπως παραδίνουμε σημασία στην αξία της ηλεκτρονικής διαβούλευσης και του Internet; Ο χώρος είναι μικρός εδώ, για να παραθέσουμε στοιχεία που δείχνουν ότι η επιρροή του μπορεί να είναι ίση ή μεγαλύτερη των παραδοσιακών ΜΜΕ, με ένα πλεονέκτημα: είναι αρκετά διεσπαρμένο και επομένως δεν είναι καθόλου εύκολο να ελεγχθεί από ολίγους. Η εκλογή του Γ. Παπανδρέου (2007) και του Α. Σαμαρά (2009) και η κατάρρευση Καραμανλή/Ρουσόπουλου, είναι -πολύ χοντρικά- κάποιες ανατροπές που προωθήθηκαν με σημαντική συμβολή της μικροκλίμακας του Internet.

ΞΟΡΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ
Θα ήταν καλό, λοιπόν, να δοθεί απάντηση σε όσους θεωρούν ως περιτή ή επικίνδυνη πολυτέλεια την ηλεκτρονική διαβούλευση. Όπως έλεγα και σε φίλους του ΠΑΣΟΚ λίγο πριν τις εκλογές, συμφωνώ απόλυτα με το χτύπημα της διαφθοράς, που είναι ντροπιαστική για μια χώρα που κάποτε ήταν η μοναδική που είχε τη λέξη φιλότιμο. Ωστόσο, η διαφάνεια είναι δεύτερη ως προτεραιότητα.

Να μείνει στο κάδρο ο στόχος της διαφάνειας. Δεν μπορεί να φύγει, αφού ολοι ξέρουμε τι γίνεται στους Δήμους, τα νοσοκομεία και πώς συγκεντρώνουν 2-3 εκατομμύρια ευρώ για την προεκλογική τους εκστρατεία ορισμένοι υποψήφιοι βουλευτές μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Ο πρώτος στόχος, όμως, είναι η οικονομία και οι άξονες συγκεντρωση εσόδων/παραγωγικότητα/ανταγωνιστικότητα/καινοτομία. Να αξιοποιηθεί η ηλεκτρονική διαβούλευση για να διαχύσει την αντίληψη του επείγοντος...

*Ο Παν. Βρυώνης με έχει τιμήσει με ορισμένα πολύ κριτικά σχόλια (τα οποία δεν με ενοχλούν, γιατί τα θεωρώ μέρος της αξίας της διαδικτυακής έκθεσης σε social networks και του conversation/engagement). Συνεπώς, τα όσα γράφονται εδώ δεν μπορουν να εκληφθούν ως κάποια αβάντα λόγω κοινωνικής γνωριμίας κλπ, κατά τον συνήθη τρόπο που πλάθονται οι θεωρίες συνωμοσίας στη χώρα.

Ταξιτζήδες: Ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη έγιναν φορολογικά πιο εντάξει από τους Έλληνες

Τα ταξίδια μου στην Κωνσταντινούπολη είχαν πάντα πολλές ωραίες εμπειρίες, εκτός από μια ανορθογραφία: οι ταξιτζήδες με εκνεύριζαν, γιατί χρέωναν ό,τι ήθελαν. Όχι πια! Την τελευταία φορά που πήγα (λίγο πριν την Πρωτοχρονιά 2010) η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική:

Ο οδηγός που μας πήρε από το αεροδρόμιο φορούσε ταμπελίτσα με το όνομά του, ήταν ντυμένος πολύ προσεχτικά και καθαρά, μιλούσε αγγλικά (o έλληνας ταξιτζής που μας είχε πάει στο αεροδρόμιο ήταν ντυμένος με περιβολή γηπέδου, έπαιζε κομπολόι οδηγώντας και κάποια στιγμή είχε στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο το κομπολόι).

Κατά την παραμονή μου στην Πόλη, μπήκα και σε άλλα ταξί: ακόμα και όταν οι οδηγοί δεν ήξεραν αγγλικά (το σύνηθες), ήταν κόσμιοι, καθαροί και ευγενικοί. Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι ότι πάντοτε ζητούσαν το αντίτιμο που έγραψε η ταρίφα. Ποτέ δεν άρχιζαν τα παζάρια που ξέρουμε στην Αθήνα, όπου σχεδόν πάντοτε του βάζουν καπέλο και το ζητούν με το γνωστό ύφος.

Αυτό που επιτρέπει τους Έλληνες ταξιτζήδες να συμπεριφέρονται (όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί) με το γνωστό τρόπο, είναι ότι ο νόμος τους επιτρέπει να ζητάνε άλλα από αυτά που γράφει η ταρίφα. Το πιο δυσάρεστο αποτέλεσμα είναι ότι μια μερίδα από τους οδηγούς ταξί, αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές δυσφημίσεις του ελληνικού τουρισμού.

Πέρα από το ύφος, το κόμιστρο που ζητάνε είναι τόσο μεγάλο, ώστε ο τουρίστας καταλαβαίνει ότι είναι υπερβολικό, ακόμα και αν έχει μέτρο σύγκρισης τη Βρετανία ή τη Γερμανία. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι βγαίνουν στην τηλεόραση εκπρόσωποι των ταξιτζήδων και ζητούν να τους επιτραπεί να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν.

Το ερώτημα είναι πώς η πολιτεία θα επιχειρήσει να βάλει φρένο στη φοροδιαφυγή, όταν μια κατηγορία επαγγελματιών θεωρεί κατάκτηση την αποφυγή των βαρών. Οι πολιτικοί θεωρούν ότι εξαρτώνται τόσο πολύ από τις θεωρίες των ταξιτζήδων προς τους πελάτες τους; Ή μήπως προκαλεί δέος η συχνή παρουσία των ταξιτζήδων στις λαϊκίστικες εκπομπές της TV, όπου χωρίς καμιά αντίσταση αναπτύσσουν αστήρικτα επιχειρήματα;

Αυτό είναι το σημείωμα Νο. 4 στον ηλεκτρονικό διάλογο του Υπουργείου Οικονομικών για το νέο φορολογικό νόμο.

*photo via flickr*

"Τρελλάθηκε" ο κλινικαρχης όταν είδε τα κόλπα

Ιδιώτης που αγόρασε μια κλινική, τράβαγε τα μαλλιά του μετά από ένα χρόνο θητείας στο τιμόνι της κλινικής αυτής. Επιχείρησε να βαλει τάξη στις προμήθειες, όπως και να μην γίνεται παράνομη διαρροή εσόδων στις τσέπες υπαλλήλων του. Μετά από ένα χρόνο προσπάθειας εξορθολογισμού, τα έσοδα έπεσαν κατά 10%. Οι έλεγχοι έφεραν την εκτίμηση ότι κάποια στελέχη της κλινικής είχαν ετήσια έσοδα εκατομμυρίων από εισροή "μαύρου" χρήματος που έπαιρναν από ασθενείς, "πίσω από την πλάτη" της κλινικής.

Μεταξύ των άλλων, ανακάλυψε και το εξής: ένα ιατρικό εξάρτημα που στις ΗΠΑ κοστίζει 1.500 $, στην Ελλάδα χρεώνεται στο ΙΚΑ 4.000 ευρώ. Μάλιστα...

Το "κύκλωμα" της περίθαλψης είναι τόσο "άρρωστο", ώστε ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα αποτελούν καθεστώς ορισμένες πρακτικές που κλέβουν το κράτος, το φορολογούμενο και τον ασθενή. Αν η κυβέρνηση, στο πλαίσιο του φορολογικού νόμου και του ελέγχου των δαπανών των νοσοκομείων/ταμείων, δεν πάρει δραστικά μέτρα για τον κλάδο αυτό, τότε το κόστος για την ίδια την κυβέρνηση θα είναι υψηλό.

Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία και στον τομέα υγείας των ταμείων. Οι λιγότεροι, γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο υπάρχει φοβερή αντίσταση, όσον αφορά στην εγκατάσταση στα νοσοκομεία του μηχανογραφικού συστήματος, που έχει κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο 30 εκατομμύρια ευρώ, αλλά παραμένει εκτός λειτουργίας.

Το σημείωμα αυτό είναι το Νο. 3 που κατατίθεται στην ηλεκτρονική διαβούλευση που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας ενόψει του νέου φορολογικού νόμου.

*photo via flickr*

Τα parking ακούνε τα μέτρα της κυβέρνησης και γελάνε

Το έχω γράψει κατ' επανάληψη στο Twitter: είναι εντυπωσιακό ότι, κάθε φορά, πρέπει να δώσω "μάχη" σε ορισμένα, συγκεκριμένα parking του κέντρου της Αθήνας, για να μου δώσουν απόδειξη. Είναι αρκετά και το κάνουν επί χρόνια... Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν θα τους ελέγξει κανένας.

Μάλιστα, ένας από αυτούς άρχισε και μου έλεγε θεωρίες, όταν του τόνισα ότι το κάνει συνέχεια, άρα, θα εκτιμά βασίμως ότι, ακόμα και αν κάνω καταγγελία, "κάτι" θα γίνει και θα χαθεί.

Με λίγα λόγια, εάν η κυβέρνηση δεν εξορθολογίσει τους φορολογικούς μηχανισμούς και ελέγξει τους υπαλλήλους που υποτίθεται ότι εντοπίζουν τις φορολογικές παραβάσεις, τότε όλοι οι υπόλοιποι που προσπαθούμε να είμαστε αξιοπρεπείς, θα νοιώσουμε ότι το ζήτημα αντικετωπίζεται σε λάθος βάση. Αν δεν υπάρχει υποκρισία...

Το σημείωμα αυτό είναι το Νο. 2 που κατατίθεται στην διαβούλευση, που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας για το νέο φορολογικό νομό.

*photo via flickr*

Η Mercedes του γιου δημοσίου υπαλλήλου και ο παρκαδόρος

Φίλη έχει πρόβλημα με το γιο της, που είναι φοιτητής και του έχει αγοράσει ένα καμπριολέ σπορ αυτοκίνητο των 30.000 ευρώ. Ο γιος της έχει ενοχληθεί, γιατί πηγαίνει το βράδυ στα μπαρ, αλλά οι παρκαδόροι τον στέλνουν να το παρκάρει μόνος του, ενώ περιποιούνται το γιο δημόσιου υπαλλήλου που, όμως, διαθέτει Mercedes.

Όταν, όπως υποστηρίζει ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, η παραοικονομία και το "μαύρο" χρήμα αποτελούν το 40% της ελληνικής οικονομίας, τότε τι σχεδιασμό να κάνει μια κυβέρνηση, αν δεν περιορίσει αυτό το φαινόμενο;...

Το σημείωμα αυτό ειναι το Νο.1 που κατατίθεται στο πλαίσιο της διαβούλευσης που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας για το νέο φορολογικό νόμο.

*photo via flickr*

Tι συστήνεις στην 29χρονη Αναστασία; Μολότωφ; Stage; Ψυχίατρο;

Πριν από καιρό ξιφουλκούσα κατά των υποκριτικών δακρύων συμπάθειας για τους stagières, αλλά δεν είχα πρόχειρο ένα παράδειγμα νέου, από αυτούς που είναι σε κάποιο περιθώριο: νέοι/νέες με πολλαπλάσια προσόντα από τους stagières, που δεν είχαν την αξιοπρέπεια να στοιβαχτούν σε ένα προθάλαμο βουλευτή ή να τοποθετηθούν ως δήθεν καθαριστές του Δήμου, μέχρι να μονιμοποιηθούν και να γίνουν ημι-αργόμισθοι.

Ώσπου ήρθε στα χέρια μου το βιογραφικό της 29χρονης «Αναστασίας»… Με τον συνήθη και απολύτως δόκιμο τρόπο, όπου κάποιος γνωστός του νέου άνεργου προσφεύγει σε έναν σαν και εμένα, που θεωρητικά έχει εμπειρία, γνωριμίες, ίσως και λίγη διάθεση.

Η «Αναστασία» (τα στοιχεία τα σημειώνω τροποποιημένα για προφανείς λόγους) έχει πάρει δύο πτυχία με καλό βαθμό από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, από αυτά, είναι αλήθεια, που η «πρακτική» Ελλάδα δεν τα θεωρεί άμεσα μετατρέψιμα στην αγορά εργασίας. Ας πούμε κάτι σαν διεθνείς σπουδές… Έχει παρακολουθήσει 5 σεμινάρια των 500-800 ωρών με ενδιαφέρον αντικείμενο (από απόκτηση δεξιοτήτων πληροφορικής μέχρι προώθηση πολιτιστικού προϊόντος).

Γνωρίζει πολύ καλά αγγλικά, αλλά το κυριότερο είναι πώς η «Αναστασία» δεν είναι βολεμένη, ούτε αργόσχολη: τα τελευταία έξη χρόνια έχει προσπαθήσει να βρει απασχόληση και έχει δουλέψει από ταμίας σε κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών στη Στερεά Ελλάδα, μέχρι και τηλεφωνήτρια σε εταιρεία τηλεφωνικής εξυπηρέτησης. Άτομο κοινωνικά ενεργό, συμμετέχει σε οργανώσεις για την κακοποίηση γυναικών κλπ.

Τι να την συμβουλέψουμε;

Οι εύκολες λύσεις στην Ελλάδα του 2010 είναι οι παρακάτω:

ΜΟΛΟΤΩΦ: να συμμετέχει στις κατά καιρούς διαδηλώσεις, οπού πολλά νέα παιδιά καταγγέλλουν την αναλγησία των παλαιότερων γενεών (της δικιάς μου δηλαδή και της προηγούμενης). Με αυτό τον τρόπο, εκτονώνονται μαθητές και νέοι, δίνουμε εικόνα στο CNN και λόγο ύπαρξης σε κόμματα, που στηρίζονται στο να στηρίζουν κάθε είδους διαμαρτυρία. Και, όπως έγραψε, με μια καταπληκτική ατάκα, ο φίλος μου ο Στέφανος από το Ναύπλιο, «στην Ελλάδα, επειδή κάποτε η διαμαρτυρία ήταν παράνομη, τώρα κάθε παρανομία βαφτίζεται διαμαρτυρία».

STAGE ΚΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗ: καλή ιδέα, αλλά δεν μπορεί να καλύψει όλους τους νέους/νέες. Η δική μου χοντροκομμένη αίσθηση είναι ότι στο απόγειό της, με τα stage της προηγούμενης κυβέρνησης, βόλεψε (ή επιχείρησε να βολέψει) έναν στους τρεις άνεργους νέους, αυτούς που είχαν τη διάθεση να περιμένουν επί ώρες στον προθάλαμο του βουλευτή, για να τους δώσουν μια παράνομη θέση των 500 ευρώ, μήπως και γίνει το «κόλπο» και διοριστούν.

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ: θα το έχετε ακούσει και εσείς, ότι οι ψυχίατροι κάνουν χρυσές δουλειές αυτή την περίοδο, από ανθρώπους-θύματα της οικονομικής κρίσης, ή άτομα που δεν αντέχουν να κατεβάσουν τις προσδοκίες τους για κατανάλωση (αυτοκίνητο, σπίτι, διακοπές, ρούχα μάρκας, κλπ). Οι φήμες λένε ότι αρκετοί γιατροί αυτής της κατηγορίας συστήνουν την πιο εύκολη λύση, δηλαδή, τα χάπια.

REALITY SHOW: πάντα υπάρχει η «λύση» να προστρέξει ο νέος/η νέα σε κάποιο reality show της τηλεόρασης, από αυτά που ξεσκίζουν τα προσωπικά στοιχεία ατόμων που βρίσκονται σε δύσκολη θέση και τα κάνουν «κρέας» στη διάθεση της AGB. Ούτε αυτό όμως είναι λύση, καθώς μόνο ένας στους 5.000 νέους μπορεί να ελπίζει ότι θα τον διαλέξει κάποια εκπομπή, καθώς δεν χρειάζονται περισσότερους για να στήσουν μια εκπομπή, όπου όλοι εμείς νοιώθουμε ευτυχισμένοι επειδή δεν έχουμε φθάσει στο σημείο κατάπτωσης του νέου που «ξεγυμνώνεται» σε πανελλαδική θέα.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΙΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΣ ΙΔΕΕΣ
Το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει η «Αναστασία» είναι να μελετήσει το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Wall Street Journal. Παρότι δεν είναι πια φοιτήτρια, η ανάλυση αυτή δείχνει ποιες επιπλέον δεξιότητες μπορεί να προσθέσει στο βιογραφικό της, αφού έχει το κουράγιο να το παλέψει. Τηλεγραφικά, μπορούμε να πούμε σε όλες τις «Αναστασίες» αυτής της χώρας ορισμένες ιδέες, όπως αυτές:

-να ενισχύσει την κοινωνική δικτύωσή της (networking). Να κάνει επαφές με φίλους, γνωστούς, ανθρώπους που μπορούν να της ανοίξουν κάποια επιπλέον πόρτα. Αυτό ισχύει για όλες τις χώρες, αλλά στη δική μας συμβαίνει πολύ περισσότερο: η καριέρα ενός νέου εξαρτάται το πολύ κατά 20-30% από τα προσόντα του και κατά 70-80% από τις γνωριμίες του (ή τις επαφές της οικογένειας του).

-να ξεκινήσει την εκμάθηση μιας ακόμα ξένης γλώσσας, αφού τελειοποιήσει τα αγγλικά της. Θα ήθελα πολύ χώρο για να αναφέρω όλα τα επιχειρήματα. Για να μην σας κουράσω, θα το θέσω δογματικά: σε μια χώρα όπως η Ελλάδα (αλλά όχι μόνο στην Ελλάδα), οπού οι περισσότερες εταιρείες θα καταλήξουν θυγατρικές πολυεθνικών ή προμηθευτές πολυεθνικών, οι ξένες γλώσσες (όχι μια, αλλά περισσότερες) , είναι από τα απολύτως απαραίτητα διαβατήρια.

-να διατηρήσει την δραστηριότητά της στα social media. Βοηθάνε σε δικτύωση, αλλά και σε αυτοβελτίωση. Ανοίγουν καινούργια παράθυρα. Δεν είναι θεωρητική αυτή η τοποθέτησή μου, μπορώ πολύ εύκολα να σας αναφέρω μια δεκάδα παραδείγματα νέων ανθρώπων, που έχουν καλύτερη πορεία από άτομα ιδίας ηλικίας/προσόντων, γιατί τα social media τους άνοιξαν δρόμους που δεν μπορούν να κάνουν οι παραδοσιακές πρακτικές

ΔΕΝ ΦΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΞΥΠΝΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Το θέμα που έχουν οι «Αναστασίες» αυτής της χώρας είναι ότι αν είχαν γεννηθεί 20 ή 10 χρόνια πριν, θα εύρισκαν πολύ πιο εύκολα δουλειά. Με τα ίδια προσόντα. Εφόσον τόσοι νέοι/νέες στα 25 και στα 28 τους νοιώθουν ότι είναι στα αζήτητα, παρότι το έχουν παλέψει με πτυχία και με σεμινάρια και με πρόσκαιρες δουλειές, αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο δικό τους. Είναι κυρίως κοινωνικό, είναι πρόβλημα της χώρας. Η πιο πρόσφατη «απάντηση» που έδωσε το πολιτικό σύστημα, ήταν να βάζει τον έναν στους τρεις νέους αυτής της κατηγορίας στην «κρεατομηχανή» των stage.

Η κοινωνία, οι ιδιωτικές εταιρείες, οι πολίτες με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, μπορούν να κάνουν μια χειρονομία που δεν είναι συμβολική, αλλά έχει ουσία: να «υιοθετήσει» ο κάθε φορέας, το κάθε άτομο μια «Αναστασία». Ακόμα και οι εταιρίες που πλήττονται από την κρίση (και είναι πάρα πολλές), αν έχουν ψυχή και όραμα, μπορούν να κάνουν μια τέτοια κίνηση, που δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά μια δράση στα πλαίσια της καλώς νοούμενης Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (και όχι αυτής που γίνεται μόνο για τα μάτια του κόσμου ή για να εκδοθεί ένα δελτίο τύπου). Ένα άτυπο stage, αφού το κανονικό stage, που είχε ακριβώς αυτή την αποστολή, βιάστηκε και ακυρώθηκε.

Γνωρίζω ότι δεν είναι κάτι απλό. Παρόλα αυτά, είναι ρεαλιστικό…

*photo via flickr*