Εταιρεία Μελέτης Μεταβολικών Νοσήματων: ένα τεστ για κλασσικά και online media

Μια ομάδα άξιων γιατρών και επιστημόνων της υγείας αποφασισε πριν λίγο καιρό, να ιδρύσει μια επιστημονική Εταιρεία για την παρακολούθηση των Μεταβολικών Νοσημάτων στην Ελλάδα (Ελληνική Εταιρεία Μελέτης Ενδογενών Μεταβολικών Νοσημάτων).

Οι συνεργάτες μου και εγώ προσφερθηκαμε να συμβάλλουμε σε αυτή την ευγενή προσπάθεια. Η περίπτωση αυτή, στην οποία δεν έχουμε εμπλοκή με κάποιο ισχυρό, κερδοφόρο brand, αλλά με την πληροφορηση για την ίδρυση μιας επιστημονικης οργανωσης, επιτρέπει να καταγράψουμε ορισμένες παρατηρήσεις για το θέμα.

Η σκοπιά που έχει ενδιαφέρον είναι κατά πόσον τα media στην Ελλάδα σήμερα μπορουν να χειριστούν το ρόλο τους της πληροφόρησης του πολίτη για θέματα που έχουν αξία (για τον πολίτη).

Στη συνέντευξη τύπου, για την οποία είχε γίνει επαρκής προετοιμασία, η συμμετοχή δημοσιογράφων ήταν μικρή. Η δημοσιότητα που έδωσαν τα κλασσικά ΜME σε ένα τέτοιο θέμα ήταν επίσης μικρή. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η διαδικτυακή δημοσιότητα που παρήχθη χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ήταν πολλαπλάσια.

Η υπόθεση αυτή δείχνει την πορεία των πραγμάτων. Τα ελληνικά κλασσικά media, είναι σε πιο δύσκολη θέση απ'ό,τι τα διεθνή παραδοσιακά ΜΜΕ, που και εκείνα πληττονται από το Internet και την αλλαγή του μοντέλου επικοινωνίας.Τα ελληνικά Μέσα μπαίνουν σε πιο δύσκολα νερά, γιατί έχει διαρρηχθεί σημαντικά η σχέση τους με τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον τηλεθεατή. Είτε γιατί είναι πολύ περισσότερα απ' όσα σηκώνει η ελληνική αγορά, είτε επειδή διέγραψαν την τελευταία 10ετία μια τροχιά κόπωσης, είτε επειδή αφησαν να εξελιχθεί μια κρίση εμπιστοσύνης.

Τα κλασσικά media άλλων χωρών κάνουν προσπάθειες επιβράδυνσης της κρίσης, μέχρι να βρουν ένα μοντέλο αντιμετώπισης του Internet. Το 2009 είχαν καλά αποτελέσματα, χωρίς αυτό να αποτελεί κριτήριο για το μέλλον. Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι διαφορετική...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το τελευταίο διάστημα έχουν πολλαπλασιασθεί οι κριτικές τοποθετήσεις, αλλά και οι επιθέσεις κατά γιατρών και επιστημόνων της υγείας, εξαιτίας του τεράστιου ελλείμματος -σε χρήμα και αξιοπιστία- του Συστήματος Περίθαλψης και της λεηλασίας των Ταμείων.

Η περίπτωση της σύστασης της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης Ενδογενών Μεταβολικών Νοσημάτων μου έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι εξακολουθουν να υπάρχουν στο χώρο της Υγείας αφανείς, αλλά άξιοι και έγκυροι επιστήμονες. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80, που παρακολουθώ αυτό το χώρο, είχα πάντα την τύχη να συναντώ επιστημονες που λειτουργούσαν με βάση αρχές και ας μην το ευνοούσε το περιβάλλον.

Τα τελευταία χρόνια, η παράλογη κούρσα που αύξανε το κόστος της Υγείας κατά 1 δισ. ευρώ κάθε χρόνο και το διπλασίασε σε μια 10ετια, πίεσε κι άλλο τους σοβαρούς επιστήμονες. Το ευχάριστο, όμως, είναι ότι δεν χάθηκαν μέσα στη ματαιότητα, αλλά αυτή η κατηγορία των λειτουργών της Υγείας αποτελεί έναν από τους λίγους λόγους που μας επιτρέπουν να πιστεύουμε ότι θα μπει μια κάποια τάξη σε ένα κρίσιμο για την κοινωνία χώρο.

*photo via flickr*

Κρίση: Συμβάλουμε δημοσίως με ιδέες, καινοτομία, παραγωγικότητα. Χρήματα, ιδιωτικώς...

Επειδή έχει στοιχεία reality show, ορισμένα media (και ελάχιστοι πολιτικοί) άρχισαν τους τηλεμαραθώνιους για να βοηθήσουν την Ελλάδα. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των reality shows, οι παρενέργειες είναι πιο πολλές από τα θετικά. Το σημαντικότερο είναι ότι γίνεται θέμα που συζητείται μαζί με το dvd της Τζούλιας. Οποιοι θέλουν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, είναι απαραίτητο να συνταχθούν με μια οργανωμένη προσπάθεια για την ενίσχυση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, του νοικοκυρέματος του κράτους.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ
Ο Νίκος Αναγνώστου του metablogging, μου επισήμανε αυτό, που δείχνει την αντίληψη των Ιρλανδών για το πώς μαζεύουμε ιδέες προς αντιμετώπιση της κρίσης. Η κυβερνηση έχει προχωρήσει στο labs.opengov που, παρά τους πολλούς άσπονδους φίλους -που έχουν σπεύσει να πυροβολήσουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση, οι περισσότεροι γιατί φοβούνται τις θετικές της εφαρμογές- έχει φέρει στην επιφάνεια φρέσκες ιδέες και καινοτόμους ανθρώπους. Ο Ν. Αναγνώστου έχει δημιουργήσει το anaptyxi.wordpress.com, που έχει μια αντίστοιχη λογική: μια ανεξάρτητη πλατφόρμα που συγκεντρώνει ιδέες για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσκολιών.

Σε ένα πρόσφατο προβοκατόρικο σημείωμά μου, ανέφερα την ανάγκη να καταλήξουμε εμείς οι -κατά τα άλλα- υπερδραστήριοι άνθρωποι των social media σε 4-5 καμπάνιες, πέρα από τις πολύ προσωπικές και ενίοτε μοναχικές διαδρομές με σχόλια, γκρίνια και εξυπνες ατάκες,

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Μπορεί να θεωρώ χωρίς αξία τους τηλεμαραθώνιους για να μαζέψουμε χρήματα, καθώς μοιάζουν αρκετά με τα φιλανθρωπικά τέια, που στο τέλος αφιερώνουν περισσότερη ενέργεια για τους διοργανωτές και λιγότερη για τον φιλανθρωπικό στόχο (για να μην θυμηθούμε τις συναυλίες για τον Στ. Καζαντζίδη ή το φαινόμενο Καραμουρτζούνη). Ωστόσο, δεν βάζω στην ίδια κατηγορία την κίνηση της Νάνας Μούσχουρη και του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολαου (η πρώτη παραιτήθηκε από την βουλευτική σύνταξη και ο δεύτερος του μισθού του). Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρά τους, αν και στις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται κάτι ιδιοτελές ή πονηρό. Οι κινήσεις τους μπορούν να οδηγήσουν πολλούς εκπροσώπους των ελίτ (ή "ελίτ", αν προτιμάτε) της χώρας, να νοιώθουν μοναξία μέσα στα μεγάλα εισοδήματα που απέκτησαν από τη θητεία τους σε δημόσια αξιώματα.

Σε αυτη την κρίση, θα έχει αξία και η προσωπική προσφορά του καθενός που έχει τη δυνατότητα, γιατί πέρα από τα θέματα αρχών και τις συλλογικές διαδικασίες, πάντοτε υπάρχει κάποιος δίπλα μας που έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Γνωρίζω αρκετούς γύρω που παίρνουν πρωτοβουλίες αλληλλεγγύης, τις οποίες, ευτυχώς, πράττουν ιδιωτικώς. "Υιοθετούν" έναν άνεργο νέο, βοηθούν κάποιον οικογενειάρχη με πρόβλημα στη δουλειά, μια ανύπαντρη μητέρα με δυσκολίες, έναν μετανάστη που πασχίζει να παραμείνει άξιος πολίτης στην ελληνική κοινωνία.

*photo via flickr*

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Anaptyxi.wordpress.com, ένα Opengov του λαού

Σήμερα το πρωί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο email μου. Ένα σημείωμα από το Νίκο Αναγνώστου, του metablogging, με ένα απίστευτα λακωνικό σημείωμα "θα εκτιμούσα τις απόψεις σας" για τους δικτυακούς τόπους:

http://anaptyxi.wordpress.com/ και http://anaptyxi.uservoice.com/forums/44461.
Υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις τώρα το πρωί και δεν είχα τη δυνατότητα να ψάξω πιο πολύ. Φαίνεται, πάντως, ως μια πολύ καλή σκέψη και πρωτοβουλία, ώστε να ζυμωθούν ιδέες από πολίτες και να φθάσουν ψηλά, αλλά και δίπλα. Ιδέες κοντρα στην απάθεια και υπερ της παραγωγικότητας και της δημιουργικότητας.

Η πρώτη αίσθηση είναι ότι το anaptyxi.wordpress μπορεί να κάνει δουλειά που, ίσως, θα αδυνατούσε το θετικό στις προθέσεις του opengov.gr. Το τελευταίο μπορεί να θεωρείται κυβερνητικό και, ως εκ τούτου, να αποτρέπει κάποιους να καταθέσουν ιδέες, επειδή εικάζουν ότι συμβάλουν στα σχέδια της κυβέρνησης ή επειδή φοβούνται ότι θα μείνουν στα αζήτητα από μια νεοπαγή κομματική γραφειοκρατία.

Δεν έχει σημασία αν ισχύουν ή δεν ισχύουν αυτά... Εκείνο που έχει μεγάλη αξία είναι να αναλμάβάνονται πρωτοβουλίες, που είναι "καθαρές" και ευφυείς. Ιδέες που δεν είναι συντεχνιακές, αλλά έχουν μέσα τους συμπυκνωμένη ενέργεια για να αντιπαρατεθούν με μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις στο μεγαλύτερο καρκίνο της χώρας: την καθίζηση της παραγωγής και τον ευνουχισμό της καινοτομίας.

Το anaptyxi.wordpress μπορεί να γίνει το "opengov του λαού", για την ακρίβεια ο χώρος για την ανοικτή διαβούλευση αξιοσημείωτου μέρους της Ψηφιακής Κοινότητας, της
Νεολαίας και των δημιουργικών ανθρώπων κάθε ηλικίας. Το εχουμε ανάγκη όλοι...

Το opengov έχει κάνει αξιοσημείωτη δουλειά, καθώς έχει σπάσει δομές του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος. Εξού και η υπονόμευσή του από σημαντικούς θύλακες που θέλουν να διατηρηθούν οι πελατειακές δομές. Πρωτοβουλίες πολιτών και Κοινοτήτων όπως το anaptyxi.wordpress, είναι ένα απολύτως απαραίτητο συμπλήρωμα.

Το Νίκο Αναγνώστου τον γνωρίζω χρόνια, αλλά έχει πάντοτε την ικανότητα να εκπλήσσει θετικά. Για τη δημιουργικότητά του, αλλά και την ικανότητά του να είναι αποτελεσματικός. Κάποια posts είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Θα μιλήσω μαζί του, ώστε αν υπάρχει χρησιμότητα, να συμβάλουμε -οι συνεργάτες μου και εγώ- με πιο ουσιαστικό τρόπο. Ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά με έναν αξιόλογο άνθρωπο, που κατά κανόνα συναντώ διαδικτυακά και με σχετικά τυχαίο τρόπο.

Υ.Γ.: Θα μπορούσε να βρεθεί πιο "μπιτάτος" τίτλος από το anaptyxi, θυμίζει '80s, αλλά είμαστε σε μια περίοδο που αυτά είναι δευτερεύοντα... Αυτά είναι σαν τα πρόσωπα: ποτέ το κοινότυπο όνομα Γιάννης, Κώστας ή Γιώργος δεν απέτρεψε κάποιον να έχει μια εξαιρετική καριέρα, χάρη στη σημαντική προσωπικότητά του. Στο τέλος, το brand δεν έχει την αξία που φέρει το "ονομά" του, αλλά τις αξίες που επιβάλει η διαδρομή του και η προσφορά του.

*photo via flickr*

Ηλεκτρονική συνταγογράφηση: βήματα εμπρός, παρά τα "βαρίδια"

Ορισμένοι πόλοι μέσα στην κυβέρνηση επιχειρούν να προωθήσουν την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ως ένα από τα ελάχιστα μέτρα που μπορεί να βάλει φρένο στη λεηλασία των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι προσπάθειες αυτές γίνονται, ενώ το έργο της μηχανογράφησης της Υγείας διεκδικεί αυτό της χειρότερης κατάληξης απόλα τα έργα πληροφορικής του Γ' ΚΠΣ: δαπάνες περί τα 30 εκατομμύρια ευρώ για έργα μηχανογράφησης του ΕΣΥ, που δεν πρόκειται ποτέ να λειτουργήσουν πάνω από το 20% όσων πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος. Η νέα απόπειρα να μπει μια στοιχειώδης, ψηφιακή τάξη στο χάος των δαπανών στην περίθαλψη έχει πιθανότητα επιτυχίας για τρείς λόγους:

1) Ξεκινά υπό το βάρος της πτώχευσης της χώρας. Οι υπερβολές και η ρεμούλα στην περίθαλψη, στα φάρμακα και στα ασφαλιστικά ταμεία, παίζουν πρωταρχικό ρόλο.
2) Το εγχείρημα εκκινεί από μια ομάδα συνεργατών του πρωθυπουργού, που δεν είναι επαγγελματίες του χώρου της υγείας.
3) Στο παιγνίδι έχουν μπει πολίτες, ασθενείς, φορολογούμενοι μέσα από τα social media, που ασκούν συνεχή κριτική στην Πολιτεία για την εξωφρενική κατάσταση που επικρατεί, στην οποία πλέον επικρατούν οι εξοργιστικές χρεώσεις, η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα.

Στο υπουργείο Υγείας έγινε πρόσφατα μια εκδήλωση με θέμα "Νέα Ψηφιακή Στρατηγική για την Υγεία", όπου ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους διαπίστωσαν όλα τα παραπάνω θέματα.

Σχετικά με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση έχει ενδιαφέρον η τοποθέτηση ενός ειδικού, ο οποίος μεταξύ των άλλων σημειώνει τον παραλογισμό στην περίπτωση που προκριθεί η ιδέα του να σκανάρονται οι έντυπες συνταγές των γιατρών.

Αν η κυβέρνηση αποτύχει σε αυτό το εγχείρημα, τότε το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν έχει καμμιά τύχη, κάτι που θα έχει συνέπειες στη βιωσιμότητα της ίδιας της κυβέρνησης. Το στοίχημά της είναι να δείξει χαρακτήρα και να βάλει φρένο σε ένα μέρος του εκλογικού της κοινού και τους υποστηρικτές του μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα.

*photo via flickr*

Οι υπηρεσίες εφαρμόζουν το 15% από τα μέτρα που εξαγγέλει ο Γ. Παπανδρέου...

...Ή, γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα: η αδυναμία εφαρμογής τους!
Αυτό που μου είχαν πει τρία μεσαία κυβερνητικά στελέχη τις τελευταίες εβδομάδες, αποκτά μεγαλύτερα σημασία μετα την ανακοίνωση των μέτρων: η κυβέρνηση κάνει εξαγγελίες τους δύο τελευταίους μήνες, αλλά παρουσιάζονται μεγάλα κενά στην εφαρμογή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ειναι σε θέση να γνωρίζουν, καθώς είναι τεχνοκράτες, με εμπειρία, καριέρα και εργασιακό ήθος. Παραθέτουν στοιχεία, αναλύουν την κατάσταση με προσωπική αγωνία, καθώς γνωρίζουν ότι όλα αυτά τους αφορούν προσωπικά.

Με λίγα λόγια, το χειρότερο δεν είναι το χρέος και το έλλειμμα του κράτους, αλλά το ότι έχουν διαλυθεί οι μηχανισμοί, που θα ήταν απολύτως αναγκαίοι για να γίνει ανασύνταξη.

Ποιος ελέγχει την καταγγελία για φοροδιαφυγή στο πάρκινγκ ή σε γιατρό;

Είναι μια πραγματική ένσταση των φορολογουμένων που, αν δεν ζητήσουν με επιμονή απόδειξη σε παρκιγκ με μεγάλη κίνηση, δεν πρόκειται να πάρουν τίποτε. Η συμπεριφορά των παρκαδόρων είναι εκνευριστική και το κάνουν επί χρόνια. Το πρόβλημα ειναι ότι αν γίνει καταγγελία, τότε δεν υπάρχει "αρμόδιος" για να το αναλάβει. Πέρα από τη σκέψη ότι για να αποφεύγουν τόσο φανερά, επί χρόνια, την παροχή αποδείξεων, προφανώς έχουν καλυψει τα νωτα τους. Γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν γίνει η "στραβή" από κάποιον "περίεργο" πελάτη, έχουν κάνει το κουμάντο τους οι επιχειρηματίες του πάρκιγκ, ώστε να πέσουν στα μαλακά.

Γιατί αυξάνεται τόσο το κόστος στα νοσοκομεία;

Τόνισε το φαινόμενο ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρώην υφυπουργός Υγείας (ΠΑΣΟΚ) Έκτωρ Νασιώκας. Μετά από 5 μήνες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παραμένουν στις διοικήσεις τω νοσοκομείων οι διοικητές που είχαν τις τρελές επιδόσεις σπατάλης και διαφθοράς στην περίοδο 2004-2009.

Τι εικόνα δίνει η κρατική ΕΡΤ;

Η έκφραση ανήκει σε στέλεχος υπουργείου, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εργατικότητά του και τις ικανότητες του, ενώ παίρνει αμοιβή κάτω του αναμενομένου: "Όσοι έλληνες βλέπουν κάποιο κρατικό κανάλι, δεν είναι εύκολο να πεισθούν ότι υπάρχει άνεμος αναδημιουργίας και ότι αξίζει να κάνεις παραχωρήσεις, ώστε να σωθεί η χώρα. Ένα μόνο παράδειγμα: συχνά φιλοξενούνται ως αυθεντίες στις εκπομπές ΕΡΤ δικηγόροι που ειδικεύονται στο να αναλαμβάνουν υποθέσεις, όπου διεκδικούνται επιδόματα από μικρές ομάδες υπαλλήλων, σε λογική πλήρως αντίθετη από τα αιματηρά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και, ασφαλώς, αντίθετα από ό,τι θα χαρακτηριζόταν δικαιοσύνη".

50% από Παπανδρέου σε Υπουργούς, στο 10% σε υπαλλήλους

Φιλοξενώ μια έκφραση άλλου κυβερνητικού στελέχους: "Από αυτά που λεει ο Παπανδρέου, το Υπουργικό Συμβούλιο εφαρμόζει το 50%, η ανώτερη δημόσια διοίκηση και το επιτελείο του υπουργού εφαρμόζουν το 35% και η βάση των δημοσίων υπηρεσιών, εφαρμόζει ένα 10-15%". Στο τέλος, δηλαδή, εφαρμόζεται ένα 10-15% των όσων εξαγγέλει ο Πρωθυπουργός. Μπορεί τα νούμερα να είναι πρόχειρα, αλλά η εικόνα είναι κοντά στην πραγματικότητα.

Μια ελπίδα: άλλοι έχουν λύσει πρόβληματα σαν της Ελλάδας

Μπορεί τα παραπάνω να είναι απογοητευτικά, ωστόσο η Ελλάδα, που πάντα διεκδικεί τη μοναδικότητα στην Ιστορία, μπορεί να δει την συσωρρευμένη εμπειρία (ιστορική, επιστημονική, πολιτική) για το τι γίνεται στις περιπτώσεις μιας κρίσης. Μπορούμε να δούμε τι λεει για τα 7 βήματα σε περίπτωση Change Management το κλασικό βιβλίο του John P. Kotter, αλλά είναι απαραίτητο να εφαρμόσει αμέσως η κυβέρνηση αυτά που έχουν υιοθετήσει επιτυχημένα οργανισμοί που βρίσκονταν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Θα ήταν αφελές να επιχειρήσει ένα blog να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές, ωστόσο είναι φανερό ότι υπάρχουν αυτονόητες αρχές που αυτή τη στιγμή δεν τηρούνται: π.χ., υλοποίηση των όσων εξαγγέλονται.

Κάτι αναπόφευκτο: αναθέσεις έργου με βάση το αποτέλεσμα

Η κυβέρνηση, μέχρι τώρα, έχει κινηθεί με εσωστρέφεια και είναι προφανές ότι έχει τεράστιο θέμα πώς θα μοιράσει τις θέσεις στο Κράτος. Αυτό σε περίοδο κρίσης έχει απίστευτες συνέπειες. Θα ήταν καλό να το λύσει αμέσως, σε μια εβδομάδα, π.χ., να τοποθετήσουν νέους διοικητές στα νοσοκομεία και ας βάλουν στελέχη του προσωπικού τους μηχανισμού.

Αυτό που δεν μπορεί με τίποτε να αποφύγει η κυβέρνηση, είναι η ανάθεση έργων σε εξωτερικούς φορείς, που γνωρίζουν το αντικείμενο ή θα απολυθούν εφόσον δεν κάνουν τη δουλειά. Ας το πράξει με ένα επιπλέον κριτήριο: αμοιβή με προσμέτρηση του αποτέλεσματος. Ας γίνει ανάθεση, π.χ., της διασταύρωσης των αποδείξεων αγορών, στις οποίες έχει βασίσει πάρα πολλά η κυβέρνηση για την συλλογη εσόδων.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με πρόθεση να ανοίξει όλες τις διαδικασίες ορισμού στελεχών στο κράτος με υποβολη βιογραφικών. Η υποθεση αυτή, πλέον, έχει πάρει άλλο δρόμο. Η κυβέρνηση και ο καθε υπουργός ξεχωριστά θα κριθουν επ' αυτού, αλλά δεν είναι το θέμα μας. Το μεγάλο ζήτημα είναι...

Execution, υλοποίηση των μέτρων, συνεχής απολογισμός

Η Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και σχεδόν όλοι μας, είμαστε πολύ κακοί σε αυτές τις τρεις έννοιες. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να λύσει αυτό το πρόβλημα τώρα. Αν δεν το κάνει, τότε η πιθανότητα να πετύχουν τα μέτρα είναι μηδαμινή. Υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο: θα λειτουργήσει στην πράξη μόνο εκείνο το μέρος των μέτρων που αφορά στους χαμηλόμισθους, τους άνεργους νέους και όσους βρίσκονται στο χείλος της Μεγάλης Ζημιάς (π.χ., μικρές επιχειρήσεις στο όριο του κλεισίματος). Αν συμβεί αυτό, τότε το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να αντέξει την οργή που θα ξεσηκωθεί.

Τι καταπληκτικό πάρτυ στα νοσοκομεία! Τι τρελή ρεμούλα!

Ο Νικόλας, που συναντησα χθες για άσχετη δουλειά, είχε όρεξη για εξομολογήσεις εκ βαθέων. Την ίδια μέρα που ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος ανακοίνωσε ότι το διάστημα Γενάρη-Φλεβάρη ο ήδη τρελός προϋπολογισμός των νοσοκομείων αυξήθηκε κατά 10%, ο Νικόλας περιέγραφε με πολύ παραστατικό τρόπο τις απίθανες κομπίνες που γίνονται στο χώρο της υγείας.

Ιατρικοί επισκέπτες που έχουν μόνιμες, προνομιούχες θέσεις πάρκιγκ στα νοσοκομεία και φοράνε λευκές ιατρικές μπλούζες για να τσεκάρουν τους γιατρούς αν δίνουν το φάρμακο που συμφώνησαν. Κυνήγι στους διαδρόμους των νοσοκομείων, απο τους ιατρικούς επισκέπτες που κάνουν στενό μαρκάρισμα στους γιατρούς, για να σιγουρέψουν τη δική τους πραμάτεια. Οι ίδιοι ιατρικοί επισκέπτες, που μπαίνουν στους θαλάμους των ασθενών, τάχα ως γιατροί, για να δουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει και τι παραπάνω μπορούν να πλασάρουν. Ιατρικοί επισκεπτες που συνάπτουν ειδικές συμφωνίες με νοσοκόμες για να τσεκάρουν τους γιατρούς.

Ένα άλλο ωραίο στόρυ είναι τα ασθενοφόρα-μαϊμού, που κυκλοφορούν χωρίς άδεια, αλλά έχουν αφθονη πελατεία, καθώς οι "μαφίες" των νοσοκομείων τους στέλνουν απελπισμένους ασθενείς τη στιγμή που ψάχνουν με αγωνία ποιός θα τους μεταφέρει στο νοσοκομείο (το ΕΚΑΒ δεν απαντά στις κλήσεις).

Ferrari και τουρκικά χαλιά

Ο Νικόλας είχε όρεξη για διηγήσεις και θυμήθηκε τις ζάντες που αγόρασε παλιότερα ένας προμηθευτής του χώρου της υγείας σε Ferrari που ανήκε σε γιατρό νησιού του Ιονίου. Ο γιατρός εξαγριώθηκε γιατί οι ζάντες ήταν μόνο 4 και δεν υπήρξε πρόνοια για τη ρεζέρβα. Απίστευτες κινηματογραφικές σκηνές, που θυμίζουν την ταινία "M.A.S.H." ή το "Βαλκανιζατέρ", εξελίχθηκαν και με το διαμέρισμα, που ένας προμηθευτής ιατρικού υλικού είχε γεμίσει με τουρκικά χαλιά για να τα διαθέτει έναντι εξυπηρετήσεων.

ΕΟΦ χωρις διοίκηση, κόβει "συνέδρια"

Ο Νικόλας είπε πολλά για πράγματα, που είναι πασίγνωστα στο χώρο της Υγείας, αλλά εμείς οι υπόλοιποι ούτε καν τα φανταζόμαστε. Ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκου (ΕΟΦ) δεν έχει ακόμα διοίκηση, αλλά κάποιοι έντιμοι λειτουργοί του προσπαθούν να βάλουν φρένο σε ένα απίστευτο πανηγύρι διαφθοράς. Τους τελευταίους μήνες, κατά το Νικόλα, ο ΕΟΦ δεν δίνει εγκριση για δήθεν ιατρικά συνέδρια, που στην ουσία ήταν μια συγκαλυμμένη μορφή δωροδοκίας από προμηθευτές ιατρικού υλικού. Οι ατσίδες έστηναν, στήνουν ακόμα, δήθεν ιατρικά συνέδρια προϋπολογισμού, π.χ., 100 χιλιάδων ευρώ, όπου το συνέδριο δεν γίνεται ποτέ, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς των 100 χιλιάδων σε δωροδοκία στελεχών του χώρου της Υγείας.

Στην υπόθεση αυτή υπάρχει και ένα βρώμικο μυστικό: οι προμηθευτές ιατρικού υλικού βλέπουν ότι το πάρτυ δεν μπορεί να συνεχιστεί και γι' αυτό η αντίσταση του ΕΟΦ τους δίνει ένα καλό άλλοθι για να αντισταθούν κι αυτοί στις απαιτήσεις των "συνεργατών" τους εντός των νοσοκομείων. Το "κλίμα" γύρισε, επίσης, γιατί μια "παλιά καραβάνα" του ακαδημαϊκού κόσμου, θεράπων ιατρός πολλών επωνύμων, που ήταν "αϊτός" σε αυτά τα κόλπα, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ή, τέλος πάντων, οι "χορηγοί"-προμηθευτές θέλουν να απαλλαγούν από τις πατέντες του. Σε αυτό το σημείο, ο Νικόλας έδωσε την πληροφορία ότι υπάρχουν καθηγητές που κάνουν αλλαγη στην ταυτότητά τους, ώστε να θεωρούνται μικρότεροι στην ηλικία, να μην βγαίνουν στην σύνταξη και να μένουν στο "παιγνίδι". Ανθρωποι, δηλαδή, που έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη και έχουν την ευθύνη της εκπαίδευσης των νέων γενεών αυτής της χώρας.

Ο Μίμης δίνει στοιχεία, ποιος τα θέλει;

Φίλος γιατρός με ψάχνει περίπου μια φορά το μήνα, να μου πει ότι έχει στοιχεία για την παράνοια των συνταγογραφήσεων που γίνονται στην περιοχή του. Διαθέτει ονόματα και διευθύνσεις. Πριν μερικά χρόνια τα είχε στείλει σε έναν υπουργό Υγείας, που δεν τα διάβασε ποτέ. Ο Μίμης, με ρομαντισμό, συνεχίζει να ψάχνει κάποιον αρμόδιο να του δώσει τα στοιχεία.

Δεν έχει έννοια να γίνουμε καταδότες, εφόσον η Πολιτεία δεν βρει τους θεσμικούς τρόπους για να ελέγξει το φαινόμενο ή εφόσον η ελληνική κοινωνία δεν έχει τους αυτοματισμούς και τις αντιστάσεις, ώστε να μην είναι συμμέτοχη σε αυτό το απίθανο πάρτυ, που έφερε (μαζί με 2-3 άλλες αιτίες) τα ασφαλιστικά ταμεία στη σημερινή κατάσταση και την Αφροδίτη της Μήλου στο εξώφυλλο του Focus.

Η πιο ψύχραιμη αντίδραση σε όλα αυτά, έκρινα ότι ήταν να κάνουμε μια συμφωνια με το Νικόλα, να συνεχίσει τις διηγήσεις του για τη συγγραφή ενός βιβλίου. Θα γίνει σίγουρα best seller, αφού στις σελίδες του θα περιγράφονται επινοητικές κομπίνες, ευφάνταστοι ατσίδες, ωραία κολπα... Και, μέσα σε όλα αυτά, η Διεθνής Διαφάνεια παρουσιάζει σήμερα τα αποτελέσματα της έρευνας για το 2009 για τη διαφθορά στην Ελλάδα. Φαντάζεται κανείς ότι, για άλλη μια χρονιά, δεν θα... διαπρέψουμε;...

*photo via flickr*

Η κρίση και πώς μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δεχτεί πάνω από 170 αιτήματα για συνεντεύξεις, από ΜΜΕ των πιο απίθανων χωρών. Η κρίση έχει δημιουργήσει αρνητική δημοσιότητα για την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και έχουν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της χώρας μας πληθυσμοί και άτομα που δεν ήξεραν καλά-καλά πού βρίσκεται και αν υπάρχει στο χάρτη.

Είναι προφανές ότι η κρίση είναι άγρια και πως, κατά πάσα πιθανότητα, το τίμημα θα είναι πολύ σκληρό (αύξηση ανεργίας, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, δυσφήμιση ο,τιδήποτε του ελληνικού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κλπ). Παρόλα αυτά οι ηγέτες αυτής της χώρας που έχουν διάθεση να το παλαίψουν, μπορουν να βρουν σοβαρούς λόγους για να κινητοποιήσουν το 5-10% των κατοίκων αυτής της χώρας (μεταξύ τους και μετανάστες που θέλουν και αυτοί να βάλουν πλάτη), μια κρίσιμη μάζα ικανή να κάνει κάποια διαφορά.

Να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John Kennendy και το χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το crisis management: «κρίση είναι η άλλη πλευρά της ευκαιρίας». Ναι, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις μια κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του… Για να δούμε μερικά ψηφία της ευκαιρίας:

1.Κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Οι περισσότεροι έχουν μια ρομαντική αντίληψη για τη χωρά, ωστόσο μπορούν να στρατευθούν, εάν τους δοθεί πλάνο και στόχος. Τα τελευταία 20-30 χρόνια δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να οργανώσουμε αυτή τη σημαντική δύναμη του ελληνισμού.

2.Αξιοποίηση του φιλελληνισμού. Δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην υφήλιο, απλώς το ελληνικό κράτος του έστρεψε την πλάτη την τελευταία 50ετία. Θυμάμαι την πίκρα ενός πολιτιστικού ακολούθου ελληνικής πρεσβείας, όταν μου διηγείτο πως το τότε υπουργείο Εξωτερικών τον υποχρέωσε να ξοδέψει όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για να στηρίξει την υποψηφιότητα της… Άννας Βίσση στη Eurovision. Αντί να τον αφήσουν να στηρίξει ενέργειες για την διάδοση του ελληνικών πολιτιστικών δράσεων και προϊόντων.

3.Οργάνωση της σχέσης της χώρας με τα media. Η καταστροφική τελευταία τριετία έχει δυσφημίσει τη χώρα παγκοσμίως, καθώς δεν πλήρωνε τα διαφημιστικά προγράμματα που καταχωρούσε ο ΕΟΤ στο εξωτερικό. Τα διεθνή media έχουν χώρο να μας αφιερώσουν, αν επικεντρωθούμε στην ανάλυση της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να κάνουμε γενικευμένες επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών για επεισόδια που προέρχονται από μεμονωμένα ΜΜΕ ή κατευθύνσεις (π.χ., περιοδικό Focus).

4.Ανασύνταξη των πρεσβειών και των διπλωματικών αποστολών. Λίγο-πολύ είναι γνωστό πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της λειτουργίας των κατά χώρα πρεσβειών.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και είναι βέβαιο πως αν κάποιο κυβερνητικό όργανο επιδιώξει να κάνει μια καταγραφή, θα εντοπίσει πολύ περισσότερες ευκαιρίες.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών, επιχειρηματίες εναντίον πολιτικών

Η κρίση θα παραμείνει κρίση και δεν θα μετατραπεί σε ευκαιρία, εάν δεν μπουν κανόνες και δεν μπει τάξη στις υποχρεώσεις κάθε επαγγελματική κατηγορίας και κάθε ατόμου. Ορισμένοι εκπρόσωποι των δημοσίων υπαλλήλων ζητούν να πληρώσουν οι «βιομήχανοι και η πλουτοκρατία». Αποσιωπούν ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι περίπου διπλάσιοι άλλων χωρών και το παραγόμενο έργο είναι γνωστό σε όλους μας.

Οι εκπρόσωποι επιχειρηματιών, από την άλλη πλευρά, που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (και αυτοί που τους διόρισαν), ξεχνούν ότι ένα μέρος κάποιων που θεωρούνται «επιχειρηματίες», έχουν πελάτη σχεδόν αποκλειστικά το κράτος, με τις γνωστές διαδικασίες.

Τέλος, απ’ όλες τις πλευρές τονίζεται ότι αν δεν δώσουν οι πολιτικοί πρώτοι το παράδειγμα, δεν μπορούν να ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία «θυσίες» για προβλήματα, στην διόγκωση των οποίων ορισμένοι πολιτικοί έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Δεν είμαστε ρομαντικοί… Κανείς ή ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα, θα προσέλθουν μόνοι τους και θα αυτοπεριορισθούν. Η όποια μείωση προνομίων και έκνομων συμπεριφορών, θα γίνει (γίνεται ήδη) μέσα από άγριους διαγκωνισμούς και αλληλοκατηγορίες. Η δυσάρεστη κατάσταση αυτή θα συνεχισθεί σε αυτό το κλίμα, εκτός αν αναδειχθούν Ηγεσίες που θα σταθούν πάνω από τα πράγματα. Θα είναι οι ίδιες ηγεσίες που θα μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.