Νησίδες που δείχνουν προς ένα νέο μοντέλο Ελλάδας του 2012

Υπάρχουν κάποιες νησίδες γύρω μας, που μπορεί να δώσουν μια ιδέα για τις κατευθύνσεις, απόπου θα δημιουργηθούν ξανά καινούργιες εστίες ανάπτυξης και δημιουργικότητας. Συνάντησα κορυφαία στελέχη μια ελληνικής εταιρείας και μου έκαναν εντύπωση τα εξής στοιχεία:

1. εντός της χρονιάς θα κάνει προσλήψεις 100 περίπου ατόμων, δηλαδή θα αυξήσει το προσωπικό του κατά 15%

2.η ανάπτυξή του προέρχεται από εξαγωγές

3.είναι πολύ χαμηλού προφίλ. Εταιρείες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά βγήκαν εκτός τροχιάς το 1999 από το χρηματιστήριο ή και γιατί οι ιδρυτές τους γοητεύτηκαν από τη διαπλοκή, που αποδεικνύεται ταξίδι χωρίς επιστροφή

4.σχεδιάζει να πραγματοποιήσει επενδύσεις στην Ελλάδα

5. εχει διατηρήσει, σε αντίθεση με έλληνες ανταγωνιστές της, ένα μοντέλο λειτουργίας χαμηλού κόστους, που επιτρέπει να μπορεί να διεκδικει δουλειές τώρα που πολλές εταιρείες θα έχουν πρόβλημα να κατεβάσουν το κόστος τους.(Στη συγκεκριμένη περίπτωση το χαμηλότερο κόστος δεν οφείλεται σε μικρότερες αμοιβές προσωπικού, αλλά σε συγκεκριμένες επιλογές των μετόχων, όπως πχ να εργάζονται σε ένα αξιοπρεπές αλλά πολύ λιτό κτήριο και γενικά σε ένα μοντέλο λειτουργίας που δεν έχει καμμιά σχέση με τις ελληνικές κιτσογκλαμουριές που έφεραν η τέσσερις φούσκες: του Χρηματιστηρίου, του ΚΠΣ, της Ολυμπιάδας και των ακινήτων).

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, που αρκετά πράγματα θα εξελλίσσονται γύρω μας προς το χειρότερο, θα είναι απολύτως χρήσιμο να εντοπίσουμε ορισμένα καινούργια πρότυπα. Θα ειναι πολύτιμο να φωτίσουμε κάποια μοντέλα συμπεριφορών και επιχειρήσεων, που θα δείχνουν πως υπάρχουν ευκαιρίες μέσα στην κρίση. Αναζητούνται τα νέα μοντέλα παραγωγικών ανθρώπων και δημιουργικών μονάδων, που -επιτέλους- θα μας εμπνεύσουν και θα μας παρασύρουν προς το καλύτερο.

Η παραπάνω περίπτωση δεν είναι μοναδική. Εχω την τύχη να συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δημιουργικούς ανθρώπους και παραγωγικές μονάδες. Οταν αξίζει τον κόπο, χωρίς να παραβιάζω την δέσμευση εμπιστευτικότητας, θα μοιράζομαι μαζι σας εκείνα τα στοιχεία που μπορουν να μας κάνουν βάσιμα πιο αισιόδοξους. Εχετε και εσείς κάποια τέτοια περίπτωση; Εχετε κάποια συμπληρωματική ή κάποια καλύτερη ιδέα;

*photo via flickr*

Ελληνική αγορά Πληροφορικής σε κρίση και το κατά C. Shirky «Collapse of Model»

Η συζήτηση είναι έντονη και ορισμένες φορές βίαιη: τι θα γίνει με τα έργα Πληροφορικής και τις εταιρείες του κλάδου; Οι ενδιαφερόμενοι stakeholders εμφανίζονται άλλοτε νευρικοί και άλλοτε ανυπόμονοι. Ενόψει του ΕΣΠΑ, να δούμε εδώ το εκπληκτικό γεγονός ότι και οι τρεις κύριοι φορείς του «δράματος» είναι λίγο ή πολύ -όλοι τους!- χαμένοι.

ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: από τα 60 περίπου έργα Πληφορορικής που τυπικά παραδόθηκαν με το πέρας του Γ' ΚΠΣ, δουλεύουν ελάχιστα, που δεν ξεπερνούν μονοψήφιο αριθμό. Τα περισσότερα έχουν παραδοθεί «τυπικά», αλλά δεν δουλεύουν. Ορισμένα, όπως η μηχανογράφηση των νοσοκομείων, δεν θα δουλέψουν ποτέ. Άρα, το κράτος, ο φορολογούμενος πολίτης, έδωσαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ, από το ΜΟΠ πληροφορικής μέχρι και το Γ' ΚΠΣ, ενώ είναι σε λειτουργία μόνο το Taxis, άντε και λίγα ακόμα, σε ποσοστό πάντως κάτω του 50% το καθένα.

ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ: ακούω συχνά επιθέσεις εναντίον τους. Θα σπεύσω σε αυτό το σημείο, απρόσκλητος, αλλά με αίσθηση ευθύνης, να πω ότι είναι άδικο και άστοχο να λέγεται ότι για την κακοδαιμονία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και των έργων Πληροφορικής του δημοσίου, φέρουν όλη την ευθύνη οι εταιρείες. Ένα στοιχείο αρκεί για να δείξει ότι η συζήτηση θα έπρεπε να γίνει κάπως διαφορετικά: οι ισολογισμοί των εταιρειών πληροφορικής, όσων τουλάχιστον έχουν ως κύριο πελάτη το Δημόσιο, δείχνουν ότι δεν έχουν ευτυχήσει. Πολλές εταιρείες έχουν ζημίες και είναι γνωστό ότι αντιμετωπίζουν μεγάλες πιέσεις.

Όλα τα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο που ακολούθησαν τα 15 τελευταία χρόνια οι εταιρείες Πληροφορικής (από την εποχή που άρχισαν το φλερτ με το Χρηματιστήριο και υπερέβαλαν όσον αφορά στο budget του Γ’ ΚΠΣ) δεν ισχύει πια. Έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Οι ίδιες οι εταιρείες υποστηρίζουν ότι πολλά έργα ήταν υποτιμολογημένα, με κακό RFP, με προβληματικές διαδικασίες από την πλευρά των επιτροπών του δημοσίου. Σε αρκετά σημεία έχουν δίκιο, αλλά αυτό δεν εξηγεί πώς ΔΕΝ θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση

ΠΟΛΙΤΗΣ: είναι ο πιο χαμένος της ιστορίας. Θα έπρεπε με βάση τα έργα πληροφορικής που έχει πληρώσει ο φορολογούμενος, να έχουν απλοποιηθεί πάρα πολλές υπηρεσίες και να τις παίρνει από το σπίτι του: δημοτολόγιο, ποινικό μητρώο, κάρτα υγείας , πληρωμές τελών κλπ… Η κατάσταση αυτή επιβαρύνει και την παραγωγικότητα της χώρας και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

ΘΑΥΜΑ, ΧΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!
Πώς συνέβη αυτό και χάνουν όλοι (Κράτος, εταιρείες, πολίτες); Αυτό δείχνει την κατάπτωση του μέχρι σήμερα συστήματος προκηρύξεων και αναθέσεων. Δεν είναι λαϊκισμός αν πούμε ότι υπάρχει και ένας τέταρτος παράγοντας, που επωφελείται, που είναι οι…

ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ: είναι κοινό μυστικό πως, όπως σε αρκετά έργα του ΕΣΠΑ, έτσι και στην Πληροφορική, αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια μια κάστα μεσαζόντων, που εκθέτει το κράτος και εκβιάζει τις εταιρείες. Οι ενδιάμεσοι αυτοί άλλοτε έχουν στενή σχέση με το κράτος, άλλοτε εμφανίζονται ως «σύμβουλοι» και διεκδικούν ένα 20-30%, συνήθως σε «μαύρα». Σε πολλά έργα Πληροφορικής η πληρωμή ενός τέτοιου commission αποκλείει κάθε πιθανότητα να παραδοθεί ένα σωστό έργο. Η δραστηριότητα των ενδιαμέσων δεν αρκεί, πάντως, για να εξηγήσει από μόνη της την μαζική καταστροφή των έργων Πληροφορικής και του e-government. Η άνθηση των «ενδιαμέσων» είναι συνήθως παράγωγο της διάλυσης και όχι κύρια αιτία της.

Σχετικά με το μοντέλο των εταιρειών πληροφορικής, είναι ενδιαφέρον και αυτό το post.

ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και όταν παραδοθούν κάποια αξιόλογα έργα πληροφορικής, τότε αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι, από αυτούς που θα έπρεπε να τα λειτουργήσουν, αρνούνται να τα χειριστούν. Το πράττουν, είτε γιατί δεν θέλουν να περάσουν από εκπαίδευση, είτε επειδή απαιτούν κάποια επίδομα. Το σύμπτωμα αυτό είναι καταλυτικό: τι έννοια έχει να αναθέτει έργα το Δημόσιο, εάν δεν μπορεί να ζητήσει από τους υπαλλήλους να τα λειτουργήσουν.

Μια εταιρεία που είχε αναλάβει τρία έργα σε μια περιφέρεια της χώρας, κατέφυγε στη λύση να ζητήσει η ίδια από υπαλλήλους να λειτουργούν τα έργα. Τα κατάφερε και σώθηκε η κατάσταση.

Οι παθογένειες δεν σταματούν εδώ… Όποιος δει κάποιους καταλόγους από έργα Πληροφορικής που έχουν υποβληθεί στο ΕΣΠΑ, π.χ., για μια περιφέρεια στη Β. Ελλάδα, κάποιες Νομαρχίες στην Πελοπόννησο και κάποιους Δήμους στα Ιόνια, μπορεί να βάλει άνετα στοίχημα πως αυτού του τύπου τα έργα δεν θα λειτουργήσουν ποτέ.

H KATAΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΜΟΝΤΕΛΩΝ
Κάποιοι θα πουν ότι στο όνομα της διατήρησης θέσεων εργασίας, πρέπει να συνεχίσουν οι διαγωνισμοί και οι αναθέσεις με τις ίδιες περίπου μεθόδους που έγιναν στο Γ’ ΚΠΣ, έστω με μερικές βελτιώσεις, για να περιοριστεί η διαφθορά και η γραφειοκρατία.

Δεν είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι θα ήταν βιώσιμο ένα τέτοιο μοντέλο. Θα ήταν μη ρεαλιστικό, ακόμα και αν υπήρχαν τα κονδύλια, που θα ρίχνονταν ως καύσιμα σε ένα τέτοιο μοντέλο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, επειδή δεν υπάρχουν τα κονδύλια: ένας πρώτος υπολογισμός δείχνει ότι το ΕΣΠΑ θα μπορούσε να διαθέσει περί τα 500 εκατομμύρια ευρώ για την χρηματοδότηση έργων Πληροφορικής με αντικείμενο που αφορά τις μεγάλες εταιρείες του κλάδου, ενώ το Γ’ ΚΠΣ είχε διαθέσει σε παρόμοια έργα περί το 1 δισ. ευρώ.

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δεν αγαπάμε τη θεωρία, ούτε τις αναλύσεις που τεκμηριώνουν απόψεις και συμβάλουν στην επιλογή στρατηγικών. Οι λίγοι που δεν έχουν τέτοιες αναστολές, αξίζει να διαβάσουν την τοποθέτηση του Clay Shirky, που αναφέρεται στην κατάρρευση των πολύπλοκων επιχειρηματικών μοντέλων. Η τοποθέτηση του Clay Shirky αφορά τον κόσμο των media, αλλά με μια μικρή αναγωγή μπορεί να μεταφερθεί η σκέψη του για την ελληνική αγορά πληροφορικής.

Με λίγα λόγια, ορισμένα τέτοια μοντέλα είναι καλά μέχρι ένα σημείο πολυπλοκότητας. Όταν ξεπεράσουν, όμως, ένα όριο, τότε καμιά οριακή ή μέτρια βελτίωση δεν μπορεί να τα σώσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η αγορά, η κοινωνία, η ζωή φέρνει στην επιφάνεια κάτι πιο απλό, που δουλεύει με πολύ χαμηλότερο κόστος απ’ όσο το πολύπλοκο μοντέλο και δίνει πολύ πιο αποτελεσματικές λύσεις.

ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ
Όποιοι, επίσης, είναι ανάμεσα στους λίγους που δεν θεωρούν τη θεωρία και την ανάλυση γραφική πολυτέλεια, αξίζει να μελετήσουν το βιβλίο των Chip και Dan Heath «Swift-Πώς να αλλάξει ένα σύστημα, όταν είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει».

Οι συγγραφείς παρομοιάζουν τους Ηγέτες με Αναβάτες και την κατάσταση με Ελέφαντα. Κάποιες ιδέες μπορείτε να δείτε εδώ, αλλά καλύτερα να βρείτε το ίδιο το βιβλίο (το έχω ήδη παραγγείλει).

Οι αλλαγές που απαιτούνται στην ελληνική αγορά πληροφορικής, δεν αφορούν μονό ένα στενό κύκλο πολιτικών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών και «εκ της προσκολλήσεως». Αφορά μεγάλο μέρος των πανεπιστημίων, κρίσιμες πλευρές της απασχόλησης και σημαντική πλευρά της υπόθεσης της καινοτομίας.

Παρακολουθώ την ελληνική αγορά πληροφορικής από το 1982 και τις πρώτες επιχειρηματικές προσπάθειες… Στη συνέχεια ήλθαν τα ΜΟΠ Πληροφορικής και τα τρία ΚΠΣ. Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς τι συνέβη στην εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας του 1999 στο συγκεκριμένο κλάδο. Τις συνέπειες που είχε μετέπειτα, όσον αφορά τις επενδύσεις των ελληνικών εταιρειών Πληροφορικής σε καινοτομία και νέα προϊόντα, στη διαθεσιμότητα ηγετικών προσώπων στον κλάδο.

Θα χρειαζόταν πολύς χώρος για να γίνει αναφορά στις συνέπειες που –κατά τη γνώμη μου- θα υπάρξουν, εφόσον δεν εφαρμοσθεί ένα εγχείρημα αλλαγής. Θα έχει κόστος και τίμημα, ωστόσο οποιαδήποτε απόπειρα για «μία από τα ίδια» θα είναι απλώς καταστροφική. Και για τον πολίτη (που πληρώνει και δεν παίρνει υπηρεσίες), και για τις επιχειρήσεις (αρκετές εκ των οποίων είναι σοβαρές και επενδύουν), και για τους επαγγελματίες (που παίζουν τη δουλειά τους). Οι πολιτικά υπεύθυνοι δεν είναι σαφές τι κόστος θα υποστούν, ωστόσο αυτή τη φορά δεν θα το αποφύγουν.

Υ.Γ.: Κάποιοι θα με ρωτήσουν γιατί δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένες κυβερνητικές περιόδους και σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, που έκαναν ζημιά στον κλάδο. Όσοι παρακολουθούν αυτό το ιστολόγιο ή με γνωρίζουν, είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν ότι δεν αποφεύγω τέτοιες προκλήσεις. Συχνά, μάλιστα, το κάνω χωρίς να προκληθώ, κόντρα στην αντίληψη ότι βολεύει να κάνουμε όλοι δημόσιες σχέσεις μεταξύ μας.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή εκείνο που προέχει είναι να ρίξουμε όσο βάρος έχει ο καθένας, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά. Ποιοι πολιτικοί και ποιοι «τεχνοκράτες» χρησιμοποίησαν την Πληροφορική ως άλλο ένα αρμό του πελατειακού κράτους, αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες. Οι θεσμικοί φορείς της χώρας μπορούν να βρουν υπαίτιους, αν -σπάνιο φαινόμενο- θα επιδίωκαν την τιμωρία κάποιων που έβλαψαν τον τόπο. Τα αδικήματα είναι πολλά και συνεχή.

Εμείς οι υπόλοιποι, τι μπορούμε να κάνουμε, ώστε να δούμε πέντε, έξη έργα να παρέχουν υπηρεσίες στον πολίτη και να υιοθετούνται νέες διαδικασίες, που θα μας βγάλουν από την απραξία και το «κάψιμο» εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ;…

"Ναι στο ΔΝΤ. Τώρα!", η κραυγή μιας 26χρονης άνεργης

Η 26χρονη Νικόλ σπουδασε στο ΕΜΠ με πολύ καλές επιδόσεις και πολλά όνειρα. Δραστηριοποιήθηκε σε μια νεολαία μεγαλου κόμματος, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο ολόψυχα δοσμένη, ώστε να βρει επαγγελματική ανταμοιβή ή κομματική καριέρα, όπως αρκετοί συνάδελφοί της. Πήρε το πτυχίο της με καλό βαθμό και, αμέσως μετά, την "δούλευε" επί πέντε μήνες ο διευθυντής του ΟΑΕΔ του τόπου καταγωγής της, που "έκανε καθυστέρηση" στην έγκριση του προγράμματος των 15.000 ευρώ, "γιατί είχε βάλει προτεραιότητα να τα δώσει σε κομματικούς φίλους ή σε τύπους που θα έδιναν το κάτι τις τους".

Η Νικόλ δεν μπορεί να βρει δουλειά στον τόπο καταγωγής της (ένα τουριστικό μέρος της Ελλάδας), γιατί εκεί η δραστηριότητα στις κατασκευές και στην οικοδομή έχει "καταρρεύσει". Γύρισε ξανά στην Αθήνα και το φέρει βαρέως που πρέπει να παίρνει ένα ποσό 800 ευρώ το μήνα από τους γονείς της, για να ζει σε ένα διαμέρισμα που -ευτυχώς- είναι ιδιόκτητο. Λόγω κομματικών γνωριμιών, προσφέρθηκε μια παράταξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου να την διορίσει ως "σύμβουλο" στο ΤΕΕ με 900 ευρώ, αλλά δεν της αρέσει μια τέτοια λύση, γιατί είχε όνειρα να δουλεψει ως πολιτικός μηχανικός.

Η Νικόλ δεν τα κατάφερε να αναδειχθεί στην κομματική επετηρίδα, αλλά καλλιέργησε την κρίση της και τη δίψα να μαθαίνει περισσότερα. Κρατάει την ψυχραιμία της, χωρίς να μπορεί να κρύψει την πίκρα της. Η στάση της είναι "να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γρήγορα!". Ποια είναι τα επιχειρήματά της;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΕΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ: Στα μάτια της Νικόλ, τα περισσότερα προβλήματα της χώρας έχουν τις αιτίες τους στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί έχουν κληθεί να αλλάξουν τον εαυτό τους, κάτι που -σύμφωνα με όσα έχει μελετήσει η Νικόλ στην ψυχολογία- είναι αδύνατον να γίνει. Θεωρεί ότι ο Γ. Παπανδρέου και λίγοι μέσα στην κυβέρνηση, όπως και ο Α. Σαμαράς και ορισμένοι λίγοι μέσα στη ΝΔ, θέλουν ειλικρινά να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Είναι ελάχιστοι, κατά την Νικόλ, και οι περισσότεροι μέσα στα κόμματά τους αποτελούν συνέχεια αυτών που έφθασαν το χρέος στα 300 δις και τις δαπάνες του συστήματος υγειας στα 10 δις. "Μόνο ένα εξωτερικό, πολύ δυνατό σοκ θα πάρει τη δύναμη από τα χέρια όλων αυτών που θέλουν μια από τα ίδια. Απ' ό,τι βλέπω αυτό το σοκ μπορεί να έλθει από μια πτώχευση ή το ΔΝΤ".

1.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ: Η Νικόλ άκουσε μια ανάλυση που έλεγε ότι κάθε μερα μένουν άνεργοι 1.000 άνθρωποι, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Γνωστοί της που δούλευαν χρόνια σε κατασκευαστικές εταιρείες και σε επιχειρήσεις πληροφορικής, απολύθηκαν στα 40 τους, με ελάχιστες ελπίδες να βρουν δουλειά. Το παράπονο της Νικόλ είναι ότι κανείς δεν μιλάει γι' αυτούς, ενώ επί δύο μήνες ολη η Ελλάδα ασχολείτο με τους 16 μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, που τελικά τους διατήρησαν. Η εντυπωσή της είναι ότι ένα άγριο ταρακούνημα δεν πρόκειται να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή για τους 1.000 που χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα. Τι άλλο έχουν, άλλωστε, να χάσουν;

CAYENNE ΚΑΙ MERCEDES COMPRESSOR: Το Πάσχα πήγε στον τόπο καταγωγής της και πέρασαν από το σπίτι δύο οικογενειακοί γνωστοί. Ο ένας είναι μεσαίο στέλεχος σε κρατικό οργανισμό, υπεύθυνος για κάποιες προμήθειες. Με τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της γυναίκας του που διόρισε γνωστός τους υπουργός στη Βουλή, κατάφεραν και πήραν μια Cayenne. Πέρασε να ευχηθεί και ένας άλλος γνωστός τους, τεχνίτης σε έναν άλλο κρατικό Οργανισμό. Αυτός οδηγούσε μια απλή Mercedes Compressor. Και οι δύο γνωστοί της Νικόλ παραπονέθηκαν που τους κοβόταν 5% των αποδοχών, τη στιγμή που ακρίβηνε τόσο πολύ η βενζίνη. Πάντως, οι συνδικαλιστές τους το παλεύουν, ώστε να μην ισχύσει για τους οργανισμούς τους η περικοπή και έχουν αρκετές πιθανότητες να το πετύχουν, γιατί τους στηρίζει ισχυρός βουλευτής της Β' Αθηνών.

Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΓΕ ΤΑ ΚΑΠΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ: Η ξαδέλφη της Νικόλ είχε γίνει αντιδήμαρχος και πήγε πριν ένα μήνα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα ΚΑΠΗ του Δήμου στο Μόντε Κάρλο. Με λεφτά του Δήμου. Εγινε ένα μπέρδεμα, όμως, και κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι την "έκαψαν" την αντιδήμαρχο, με καταγγελίες για κάποια κονδύλια του Δήμου, αλλά και την στρίμωξαν γιατί έγινε αντιδήμαρχος χωρίς να έχει απολυτήριο Λυκείου. Δεν την "έφαγαν" επειδή έκανε τη μεγίστη ανοησία να ξοδέψει λεφτά του Δήμου για ψηφοθηρία στο Μόντε Κάρλο στο απόγειο της κρίσης, αλλά για να πάρει κάποιος άλλος το πόστο. Α, να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Δήμος είναι φαληρισμένος και έχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια να πληρώνει όλες τις μικρές εταιρείες απο τις οποίες είχε αγοράσει υλικά και υπηρεσίες. Η Νικόλ αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να φρενάρει την τόση διαφθορά που βλέπει κάθε μέρα γύρω της, αν όχι ένας σκληρός οργανισμός από το εξωτερικό...

Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΠΟΥ "ΠΑΓΩΣΕ": Πριν δύο μήνες η Νικόλ είχε δεχτεί μια πρόταση από εταιρεία, που θα έκανε επενδύσεις στην Ελλάδα για λογαριασμο ξένου, σοβαρού Ομίλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η εταιρεία άρχισε τις πρώτες επαφές σε πολεοδομίες, δασαρχεία κλπ. Σε συνδυασμο με την ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα διεθνή δημοσιεύματα για πτώχευση της Ελλάδας, ο επενδυτής πάγωσε τα πλάνα του, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Αυτά σκέφτεται η Νικόλ και με τις γνώσεις που έχει αποκτήσει μέσα από την καθημερινή ενημέρωση, έχει γίνει ένθερμος υποστηρικτής της προσφυγής στο ΔΝΤ, όσο το δυνατόν συντομότερο. Δεν ξέρω πόση πειθώ έχω να την μετακινήσω. Είναι ενθαρρυντικό που δεν έχει στραφεί σε αντιεξουσιαστικές ακρότητες ή σε ξενοφοβικές απλουστεύσεις. Της εξηγώ γιατί εγώ είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, αλλά κατανοώ ότι θέλει πολύ περισσότερα για να πειστεί. Πολύ περισσότερο, που έχει δώσει όλα τα στοιχεία για τα παραπάνω επεισόδια. Οι διηγήσεις της για την Cayenne και την Mercedes Compressor δεν είναι φανταστικές. Η ιστορία με την ξαδέλφη την αντιδήμαρχο δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο συγγενικής ζηλοφθονίας.

Η Νικόλ δείχνει καρτερικότητα, που πλησιάζει την παραίτηση.

Η "ΧΟΥΝΤΑ" ΤΟΥ ΔΝΤ
Ως ύστατη προσπάθειά μου, της ανέφερα το παραστατικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, που χαρακτηρίζει το ΔΝΤ ως την "ΕΣΑ των πιστωτών". Δεν θα έλθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους 1.000 που μένουν άνεργοι κάθε μέρα, αλλά για να μην χάσουν οι διεθνείς τράπεζες τα λεφτά που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Η Νικόλ άκουσε με προσοχή αυτά τα επιχειρήματα, αλλά δεν την συγκινούν. Οχι μόνο γιατί δεν έχει τα αριστερά αντανακλαστικά όσων έζησαν τα φοιτητικά τους χρόνια τη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επειδή έχει γίνει κυνική: "Με τη σημερινή κατάσταση, όσοι μένουν σαν και εμένα άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν καμμιά τύχη. Αν έλθει η 'χούντα' του ΔΝΤ, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να έχω και εγώ μια ελπίδα να βρω δουλειά και τη χαμένη μου αξιοπρέπεια".

Έχετε κάτι καλύτερο από τα δικά μου επιχειρήματα να της πούμε;...

H "χαμένη γενιά των marketeers", σύμφωνα με τον marketing chief της Unilever

Με τρόπο εμπειρικό ή και αυθαίρετο, σημειώθηκε σε ανάρτησή μου ότι το 2012 θα έχουν χαθεί οι μισές -από τις σημερινές- θέσεις στο marketing αρκετών brands, λόγω του paradigm shift που φέρνει ο καλπασμός του Online Ecosystem και των social media. O Simon Clift, υπό αποχώρηση marketing chief της Unilever, αναφέρεται στο ίδιο θέμα από μια διαφορετική γωνία, προφανώς έχοντας και στοιχεία και εμπειρία, όπως απαιτεί η θέση του.

Ανάμεσα στα άλλα που δηλώνει στο παρακάτω άρθρο των "Financial Times", είναι και η άποψή του για το ποιος τομέας της επικοινωνίας έχει κατακτήσει την ηγετική θέση στην κούρσα προς τον digital κόσμο, καθώς και πώς διατάσσει η Unilever τις δυνάμεις της για να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις.

Warning over "lost generation" of marketeers
By Tim Bradshaw
Published: April 5 2010

The outgoing marketing chief of Unilever has warned of a “lost generation” of brand managers who do not understand the web and social networks.

In his final interview before retiring, Simon Clift said he believed public relations agencies were best placed to profit from the rise of Facebook and Twitter, as traditional advertising agencies struggle to adapt to the digital world.

Mr Clift, 52, has been at the company for 28 years, much of it in the consumer-goods group’s personal care division. He has held a senior marketing role for the past decade, overseeing award-winning campaigns such as Dove’s Real Beauty and Persil’s Dirt is Good. That time has also seen traditional marketing techniques revolutionised by the web and consumers empowered by the ability to research and publish their views online.

Unilever, which commands one of the world’s largest advertising budgets, itself felt this most acutely when Greenpeace accused it of using palm oil from unsustainable sources with a YouTube spoof of a Dove ad. Mr Clift said: "There is a lost generation of marketeers. If you are 25 or 20, you know this stuff – you are brought up with Facebook and YouTube. If you are 50, you see your kids do it. Most of our brands are managed by people who have had to learn it".

Unilever has encouraged its staff to use sites such as Twitter and Facebook themselves, to understand them better and help them "live the space". Mr Clift said: "The people who have most needed it are the people aged between 30 and 45, running global brands because they grew up after it and haven’t seen their kids doing it. We are all learning. Unilever is ahead of much of the competition but behind consumers, which for marketers is not a comfortable place to be".

The agencies that work for Unilever, creating and planning its campaigns, are also involved in this "really rapid catch-up", he said. "We built our business on brilliant use of television. You can’t immediately change your competence".

PR agencies are taking an early lead in the social-media world, Mr Clift said. "PR used to be considered the poor relation of advertising. I think you could argue that word of mouth has always been the most effective form of communication. Digital PR is like word of mouth on steroids".

Keith Weed, Mr Clift’s successor as chief marketing officer, will also be in charge of communications at Unilever, reflecting the blurred lines between PR and traditional advertising.

Consumer goods companies have been slower than other industries, such as automotive and telecoms, to understand the importance of the web as a marketing tool. It does not reveal the proportion of its €5.3bn (£4.7bn) marketing budget that is spent online, Unilever doubled its digital investment in 2009 over the prior year and intends to double it again in 2010.

"We are closing the gap", said Mr Clift. But advertisers of all stripes are still experimenting with how best to position their brands on sites such as Facebook, where people are more used to chatting to friends than receiving commercial messages. Mr Clift said: "We are finding social media the biggest challenge of all because there is a question to be raised about whether you have any right to be there".

Brands such as Ben & Jerry’s ice-cream have run successful campaigns on Facebook, and he has worked closely with the site’s senior management, but Mr Clift admits Unilever has "no idea about the value of paid advertising on Facebook at the moment".

He said: "What is fascinating and scary is the nature of brands is changing. That requires a cultural change for companies like Unilever. We have to listen to genuine customer concerns. Companies aren’t set up for that".