Η μεγίστη αξία της Αποτυχίας, η ανοησία της Τελειότητας, 3 tips από Σαλονίκη και ένα από ΒΠ

Ένα από τα δράματα της χώρας είναι ότι η Αθήνα έχει πιει το μεδούλι από τις άλλες πόλεις... Όλες οι επιτυχημένες (με οποιοδήποτε κριτήριο) χώρες έχουν μια μικρή πρωτεύουσα και άλλες μεγάλες πόλεις, ώστε όποιος στομώσει στη μια πόλη, να μπορεί να πηγαίνει σε μια άλλη, να 'παίρνει αμπάριζα', να μπορεί να επανεκκινήσει. Να πηγαίνει για μερικές μέρες ή για πάντα, αλλά να έχει αυτό το option.

Αυτές είναι σκέψεις από μια ευκαιρία που είχα να συναντήσω στη Θεσσαλονίκη 40-50 ανθρώπους, εκ των οποίων όλοι είχαν μια εμπειρία από επιχειρηματικότητα ή από καινοτομία (ή και τα δύο μαζί). Φρέσκος αέρας, άνθρωποι με δημιουργικό μυαλό, καλή διάθεση και πολλή-πολλή ενέργεια για το μέλλον...

Σιχαίνομαι την κολακεία, άρα δεν εννοώ ότι αν κάνουμε μία τέτοια συνάντηση στην Αθήνα, δε θα βρούμε έναν αντίστοιχο αριθμό με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Μπορώ όμως να υποστηρίξω ότι

- Πρώτον, δεν φανταζόμουν τέτοιο βάθος, τέτοια αποτελεσματικότητα, τέτοια προοπτική από νεανικά εγχειρήματα στη Θεσσαλονίκη

- Δεύτερον, η αξία τους έγκειται στο ότι βρίσκονται εκεί -και όχι μέσα στο χωνευτήρι. Μπορούν να πολλαπλασιάσουν το τελικό αποτέλεσμα αν δουν τον κόσμο από το Θερμαϊκό και όχι από το Σαρωνικό.

Η αξία της Αποτυχίας, ενίοτε μεγαλύτερη από της Επιτυχίας


Τα είπε καλά ο Γιώργος Γάτος, εκ των οργανωτών του Open Coffee στη Θεσσαλονίκη. Τα έγραψε κιόλας, εδώ. Στην Ελλάδα υπάρχουν γύρω μας ένα κάρο αποτυχημένοι, που οι ίδιοι προσποιούνται ότι είναι επιτομή της Επιτυχίας, αλλά και το σύστημα γύρω τους αντιμετωπίζει ως μέλη μιας κάστας που έχει δύναμη, κάτι που θεωρείται αρκετό ώστε να προσποιούνται όλοι μαζί ότι όλα ήταν Επιτυχία.

Έχω ακούσει από τον Ανδρουλάκη για το bonus Αποτυχίας, πώς δηλαδή γνωστά πολιτικά πρόσωπα ενώ απέτυχαν σε όλα όσα τους ανέθεσαν οι κυβερνήσεις τους, αυτοί μετά έπαιρναν προαγωγή (δείτε πχ. τους περισσότερους υπουργούς Υγείας).

Ο Γ. Γάτος μιλάει για την ειλικρινή διαδικασία, όπου αυτούς που γνωρίζει μια αποτυχία, το παραδέχεται, κεφαλαιοποιεί την εμπειρία και την αξιοποιεί. Την χρησιμοποιεί για να κάνει το επόμενο βήμα, αλλά και για να μεταφέρει στους άλλους διδάγματα, που θα ήταν καλό να μην τα γευθούν στο πετσί τους.

Πριν κάποια χρόνια είχα διαβάσει ένα κύριο άρθρο στον Economist σχετικά με το τί ζημιά κάνει στην Ευρώπη (σε αντιδιαστολή με τις ΗΠΑ) το γεγονός ότι η κουλτούρα δεν δίνει περιθώρια στον πολίτη ή στον επιχειρηματία για αποτυχία.

Για την Ελλάδα είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα απ’ ότι στην Ευρώπη: η χώρα είναι ένα απέραντο σκηνικό reality show, όπου οι πολλοί το γλεντάνε με τις αποτυχίες των λίγων. Κι όμως... Αν έχει κάποιες ελπίδες να ανακάμψει η χώρα, αυτές θα βασίζονται σε λίγους επιτυχημένους και πάρα πολλούς αποτυχημένους, που θα δοκιμάσουν (και θα τους επιτρέψουμε) μια δεύτερη ευκαιρία. Η μαγκιά είναι να είσαι επιτυχημένος στην τελευταία προσπάθεια και δεν παίζει ρόλο αν είσαι αποτυχημένος στην πρώτη απόπειρα.

Ο Γ. Γάτος μιλάει και για την Τελειότητα που επιβάλλει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η οποία είναι μια φούσκα. Στη θέση της θα έπρεπε να χτίζεται η έννοια της Αριστείας.

90% θέλουν διορισμό και 10% να γίνουν επιχειρηματίες

Εντυπωσιακό αυτό που σημείωσε ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Περικλής Μήτκας. Στις ΗΠΑ όπου δίδασκε, το 90% των φοιτητών ήθελαν να ιδρύσουν δική τους εταιρεία. Στην Ελλάδα, το 90% των φοιτητών, κατά τον ίδιο, δεν θέλουν απλώς να γίνουν υπάλληλοι, αλλά δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως λέει και ο καθηγητής του Μετσόβειου και φίλος Βασ. Μάγκλαρης, «βλέπω σαν φοιτητές μερικά από τα καλύτερα μυαλά της χώρας, που έχουν ως στόχο να δώσουν εξετάσεις στον ΑΣΕΠ».

Ηλικιωμένοι και εξουσία εχουν κόψει τις γεφυρες με τα νιάτα

Ψιλοάσχετο με τα παραπάνω, αλλά έχει -κατά τη γνώμη μου- μεγάλη αξία:
σε μια πρόσφατη συνάντηση με παράγοντες δημοτικού συνδυασμού των βορείων προαστίων, ετέθη το θέμα να επικοινωνήσει ο καθένας από τους 10 παρευρισκόμενους με 2-3 νέες/ νέους. Να ζητήσει την άποψή τους, όχι την ψήφο τους. Έχω σοκαριστεί από το γεγονός ότι όλοι -μα όλοι- δήλωσαν απροθυμία να το κάνουν. Δεν έχουν παιδιά; Δε διαθέτουν εξουσία; Αφελείς αυτές οι ερωτήσεις, σκέφτηκα στη συνέχεια. Όλοι σχεδόν οι παρευρισκόμενοι διαθέτουν και παιδιά και τοπική εξουσία, αλλά προφανώς το χάσμα με τους όποιους νέους γύρω τους είναι αγεφύρωτο. Δεν μπορούν να ζητήσουν κάτι, γιατί δεν είναι πειστικοί, κάπου (ή παντού) έκαψαν την πειθώ τους και την καλή προαίρεση.

Αυτό αποτελεί ένα δείγμα της σημερινής Ελλάδας. Χρειάζεται να ορίσουμε τα πράγματα από την αρχή, να ξαναβρουν οι γενιές τις γέφυρες. Πάνω απ’ όλα όμως να αντιληφθεί ότι η όποιας μορφής εξουσία δεν έχει νομιμοποίηση, εάν δεν μπορεί να συζητά με τους νέους, δηλαδή κυρίως να τους ακούει. Οι νέες/νέοι, τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς, έχουν διάθεση να ανοιχτούν, σε όποιον απευθύνεται με ειλικρίνεια και ανοικτούς ορίζοντες.

Κάτι τέτοιο έγινε στη Θεσσαλονίκη, όπου η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς ζήτησε τη συμμετοχή και την άποψη των νέων. Αυτοί ανταποκρίθηκαν και -εννοείται- περιμένουν follow-up από το φορέα που τους κάλεσε. Να ορίσουμε, λοιπόν, τα πράγματά από την αρχή, όπως είναι το θέμα του TEDxAthens που θα διεξαχθεί στις 26-11-2010. Περισσότερα όμως γι’ αυτό σε κάποιο επόμενο ποστ.

Σκιερές πλευρές και φωτεινές χαραμάδες στο ελληνικό Web

Ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος περιγράφει κάποιες δύσκολες πλευρές του ελληνικoύ Online Environment. Ενδεχομένως να ειναι ακόμα πιο ζόρικες, αν προσθέσει κανείς ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων εκπαιδευτικών δεν έχουν Internet, ενώ το 90-95% των μαθητών λυκείου δεν γράφει κανένα μάθημα σε υπολογιστή. Το ό,τι ασχολούνται πολλοί μαθητές με MSN ή Facebook, δεν αλλάζει σχεδόν καθόλου τον γνωσιακό ψηφιακό αναλφαβητισμό που τους καταδικάζει η ελληνική εκπαίδευση.

Κι όμως μπορούμε να διακρίνουμε μια θετική πλευρά του ελληνικού ψηφιακού σύμπαντος: δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι αυτοί της χώρας (Ελληνες, αλλά και μετανάστες συμπολίτες μας) έχουν χτίσει μέσα από τον Online Ecosystem μια άλλη κοινωνικότητα. Βλέπουν λιγότερη τηλεόραση, έχουν περισσότερες πηγές ενημέρωσης (ακόμα και αν κάποιες είναι κίτρινες). Το πιο σημαντικό είναι πάντως ότι συμμετέχουν σε παρέες, Κοινότητες, κινήματα. Δεν έχουν ανάγκη να πάνε στα θλιβερά ελληνικά γήπεδα για να νοιώσουν ότι ανήκουν μέσα σε μεγάλο πλήθος. Ούτε περιμένουν έναν ολόκληρο χρονο για να συναντήσουν τους κοινής καταγωγής φίλους τους από τον Προυσσό Ευρυτανίας ή τα απομονωμένα ορεινά χωρία της Αρκαδίας.

Θεωρίες; Οχι... Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω στην αναζήτηση νέων δραστήριων ανθρώπων από μια περιοχή της χώρας, μακριά από την Αθήνα... Θα επανέλθω σε αυτό , ωστόσο αυτή τη στιγμή μπορώ να σημειώσω οτι υπάρχουν αρκετές νεες/νέοι που δεν έχουν ανάγκη τα κυκλώματα της Αθήνας ή τις παρέες του δανειακού Χρέους (της χώρας) για να διαθέσουν τη δουλειά τους στο εξωτερικό και να δημιουργούν χωρίς να δωσουν διαπιστευτήρια σε εκείνους που θα τους αφομοιώσουν. Μήπως ειναι περιφερειακές και περιθωριακές καταστάσεις; Αν κάποια υποσύνολα της ελληνικής κοινωνίας βρουν τον τρόπο να διασυνδεθούν με την διεθνή πραγματικότητα και αυτό ειναι μια ευκαιρία για την αισθητική τους και την καρριέρα τους, τότε δεν έχει τόσο σημασία αν θα αριθμούν 100.000 ή ένα εκατομμύριο. Εχει πολύ μεγαλύτερη αξία ότι αυτές οι 'μειονότητες' μπορουν να πάρουν οξυγόνο, να επιβιώνουν και να δημιουργούν χωρίς να υποβάλονται στην ισοπέδωση της πλειοψηφίας που θέλει να χτίζει αυθαίρετα κολλητά στον Τύμβο του Μαραθώνα (και να γιορτάζει, τάχα , τα 2.500 χρόνια από την ομωνυμη μάχη).

Πρακτικά, εκτός από εκείνες/εκείνους που θα τα καταφέρουν να μεταναστεύσουν, να εγκατασταθούν στο εξωτερικό, να υπολογίζουμε και τους άλλους, που θα συνεχίσουν να κατοικούν στην Ελλάδα, μα δεν τους καίει αν θα ψηφισθεί δήμαρχος κάποιος Ψωμιάδης, αφού θα έχουν χτίσει τις παρέες και τις Κοινότητές τους έξω από γεωγραφικούς περιορισμούς. Αγαπούν τα Μαθηματικά και παρόλο που το σχολείο μαθαίνει τα παιδιά να τα μισούν, αυτοί βρίσκουν μέσα από το Web, Facebook κάποιους άλλους μύστες, πέντε άτομα στην Πάτρα, δύο στην Πρέβεζα, 10 στα Γιάννενα , 15 στο Σαντιάγκο της Χιλής, 12 στην Αγία Πετρούπολη και 23 στο Χογκ-Κογκ κλπ).

H φωτεινή πλευρά μιας δύσκολης κατάστασης

Η Σοφια Γκιούσου βρήκε αρκετές περιπτώσεις που μέσα από τη δράση τους στο Web μπορούν να μας κάνουν να σκεφτόμαστε την πλευρά της ελπίδας και τη δημιουργίας. Κάποιοι, που δεν έχει σημασία αν δεν ξέρουμε το όνομά τους ακόμα ξεκίνησαν ένα εγχείρημα που παρέχει υποστήριξη σε όσους ψάχνουν δουλειά. Το site τους και ο λογαριασμός τους στο Twitter δείχνουν να παίρνουν φωτιά, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη για κάποιους από εμάς, που συμβαίνει να διαβάζουμε μερικές 10δες ή 100δες βιογραφικά σε ένα μήνα.

Ακούστηκαν κάποια ερωτηματικά για ορισμένες από τις περιπτώσεις που ανέφερε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ ως παραδείγματα πολύ επιτυχημένων επιχειρηματικών προσπαθειών, ωστόσο δεν χωρούν ερωτηματικά για τον Δημήτρη Γλέζο και την Indifex. Δείτε καλύτερα πώς υποδέχθηκε ο ίδιος μια τέτοια προβολή, καθώς γνωρίζει ότι το εγχειρημα του ειναι στην αρχή και ζει σε μια χώρα, που πολλές φορές δίνει υπερβολική προβολή στα ταλέντα για να τα κάψει στη συνέχεια. Το ερώτημα για την δικιά του ταλαντούχα δουλειά, ειναι αν αυτη η χώρα θα καταφέρει να τον κρατήσει ή αν θα του δείξει το δρόμο για κάπου αλλού, όπου δεν θα έχουν ανάγκη ούτε να του ανάβουν υπερβολικά (και πρόωρα ίσως) φώτα, ούτε να τον βάζουν στις ουρές με αυτούς που ζητούν την χαρά της αρπαχτης επιδότησης.

Τα φωτεινά σημεία ειναι πιο πολλά απ’ όσα βλέπει ο καθένας μας, αλλά ο δρόμος ειναι πιο μακρύς απ’ όσο νομίζουν όσοι ζητούν μια σύντομη έξοδο από την πολύ δύσκολη θέση που έχει έλθει η χώρα.

Θα έχω τη χαρά αυτή την εβδομάδα να βρεθω εκτός Αθηνών με μια ομάδα νέων δημιουργών, που είναι πιο ζωντανές/ζωντανοί απʼ όσο μπορεί να αντιληφθεί η τύρβη της Πρωτεύουσας. Το Web αυξάνει την πιθανότητα να παραμείνουν δημιουργικοί χωρίς να αφομοιωθούν από το χωνευτήρι της Αθήνας, με τους πειρασμούς της διαπλοκής και τις κλίκες. Το Web παρέχει σε αυτούς τη δυνατότητα να διασυνδεθούν με την παγκόσμια αγορά χωρίς να δώσουν τα διαπιστεύτήρια τους στους 'κύκλους' της πρωτεύουσας.

ΕΣΠΑ: συνέχεια στα ‘κόλπα’ του ΚΠΣ ή κάτι μπορεί να αλλάξει;

«Είχα πάρει απόφαση να μην ενδιαφερθώ για το ΕΣΠΑ, γιατί δεν θέλω να μπλέξω ξανά με λαμογιές που είδα στο Γ’ ΚΠΣ’», εξηγεί ένας επικεφαλής μιας σοβαρής και υγιούς επιχείρησης. «‘Ώσπου συνάντησα», συνεχίζει , «2-3 άτομα που έχουν θέση ευθύνης σε φορείς με αντικείμενο το ΕΣΠΑ και κατάλαβα, ότι ορισμένα πράγματα μπορεί να γίνουν διαφορετικά αυτή τη φορά. Δεν περιμένω θαύματα, αλλά εκεί που είχα βάλει το ΕΣΠΑ στα μαύρα κατάστιχα, τώρα μπορεί να ενδιαφερθεί η επιχείρηση μου για 3-4 επενδύσεις, που ούτως θέλαμε να προχωρήσουμε», καταλήγει ο ίδιος επιχειρηματίας.
Η χώρα περιμένει από το ΕΣΠΑ να ‘ξελασπώσει’ τη μεγάλη ύφεση που εξαπλώνεται ως συνέπεια των μέτρων του Μνημονίου και του τεράστιου προβλήματος ανταγωνιστικότητας (δείτε και το άρθρο του Γιάννη Παπαδόπουλου)
Από την άλλη πλευρά, ένας αξιοσημείωτος αριθμός αναλυτών σημειώνει ότι: α) το ΕΣΠΑ καθυστερεί σημαντικά , β)αν γίνει όπως το Γ’ ΚΠΣ, τότε θα ενισχύσει άλλους δείκτες, αλλά όχι αυτόν της ανάπτυξης.
Είναι εμφανής, δηλαδή, μια στάση έντονης επιφύλαξης, αν όχι κυνισμού απέναντι στις πιθανές θετικές πλευρές του ΕΣΠΑ. Δεν είναι αδικαιολόγητη αυτή η δυσπιστία… Παρόλα αυτά βρίσκονται σε εξέλιξη κάποια στοιχεία, που μπορούν να υποστηρίξουν την άποψη ότι ‘κάτι μπορεί να αλλάξει’. Ας τα σημειώσουμε:

1) Σε ορισμένους, ίσως αρκετούς, φορείς που έχουν ευθύνη για κονδύλια του ΕΣΠΑ έχουν τοποθετηθεί άτομα από μια νέα γενιά στελεχών. Τεχνοκράτες και όχι κομματικές επιλογές, που έχουν κάνει καριέρα στον ιδιωτικό τομέα και επιχειρούν να την διαφυλάξουν…

2) Σε ορισμένες περιπτώσεις (πχ. έργα των Ψηφιακών Ενισχύσεων), οι επιδοτήσεις θα καταβάλλονται αφού ολοκληρωθεί η εγκεκριμένη επένδυση.
Η διαδικασία αυτή θα μειώσει το ποσοστό των ‘επενδύσεων’, που ξεκινούσαν, έπαιρναν την προκαταβολή του ΚΠΣ και στη συνέχεια κατέληγαν σε κάποιο κουφάρι.

3) Γενικά οι επιχειρήσεις που θέλουν να εντάξουν επενδύσεις τους στο ΕΣΠΑ, θα πάρουν κάποιο ρίσκο. Με τη σημερινή κατάσταση του ελληνικού δημοσίου, οι επιχειρηματίες δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να μην γνωρίζουν ότι ενδέχεται να καθυστερήσει σημαντικά η καταβολή της επιδότησης.
 Ορισμένοι μάλιστα έχουν το φόβο ότι μπορεί να μην την εισπράξουν ποτέ…

Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για την εξέλιξη στα φαινόμενα διαφθοράς ή στην συμπεριφορά των μεσαζόντων (‘σύμβουλοι’ επενδύσεων κλπ). Οι αντιστάσεις των ανθρώπων στην τήρηση της ηθικής μπορεί να κατέβουν ακόμα περισσότερο, αλλά από την άλλη πλευρά ενδεχομένως να ενισχυθεί η δύναμη αντίστασης των επενδυτών στην εξαχρείωση των διαδικασιών που ακυρώνουν τον τελικό στόχο.
Προκηρύξεις, όπως αυτές των Ψηφιακών Ενισχύσεων ΑΕ (digi-content, digi-retail) είναι χρήσιμες για την υποστήριξη τομέων της αγοράς που βρίσκονται σε σταυροδρόμι.

ΣΚΗΝΕΣ ΜΕ ΣΚΕΛΕΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ Γ’ ΚΠΣ

Για να μην ξεχνιόμαστε, το ΕΣΠΑ παίρνει τη σκυτάλη από το Γ’ ΚΠΣ , όπου –για να το θέσουμε κομψά- ο βαθμός παραγωγικής αξιοποίησης των επιδοτήσεων ήταν πολύ χαμηλός. Ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση έγιναν χιλιάδες ‘έργα’, που δεν λειτουργούν καθόλου, χωρίς να είναι επίσημα καταγεγραμμένο πού πήγαν τα λεφτά. Ανεπισήμως, ειδικά στην ελληνική περιφέρεια, έχει σχηματισθεί μια ισχυρή εντύπωση ποιές τσέπες αυγάτισαν και ποιοι ενδιάμεσοι ‘προόδευσαν’. Εχει ενδιαφέρον να διαβαστεί ένα κείμενο του neo.gr που περιγράφει ορισμένες τέτοιες καταστάσεις.

Πρόσφατα έγινε μεγάλη συζήτηση για τα τρία sites του Υπ Μεταφορών, που από κεκτημένη ταχύτητα γράφηκε στο ΦΕΚ ότι έχουν ήδη προϋπολογισμό 21 εκατ. ευρώ, ενώ προ μηνών η Ειδική Γραμματεία Ψηφιακής Σύγκλισης είχαν καταλήξει στην έγκριση ποσού της τάξεως του 1,5 εκατ. για δύο από αυτά. Δείτε σχετικά την ανακοίνωση, τη άποψη του Π. Βρυώνη και το σχόλιο του Ν. Δρανδάκη εδώ.