Νέοι ψάχνοντας για δουλειά και ο ρόλος των γονέων (Μέρος Β’)...

Στην πρώτη ανάρτηση αυτής εδώ της τριλογίας , είδαμε ορισμένα στοιχεία  από τη συμπεριφορά νέων που αναζητούν δουλειά. Σε συνέχεια του προβληματισμού, να εξετάσουμε κάποια θέματα που θέτει  ένα βιβλίο.

 Πρόκειται για ένα βιβλίο με πληθώρα ερευνητικών και στατιστικών στοιχείων,  το οποίο διατυπώνει ορισμένα συμπεράσματα που μπορεί να είναι χρήσιμα για τη συζήτηση που αφορά τη νεολαία στη χώρα μας. Ο τίτλος του είναι ‘Not Quite Adults’ και οι βασικές του θέσεις καταγράφονται σε  μια περιεκτική παρουσίαση του Economist .

Ορισμένα από τα σημεία, που αφορούν την προοπτική της νεολαίας, είναι τα παρακάτω:

Τάσεις στην επιτυχία επαγγελμάτων:

 Η απασχόληση πλέον διαχωρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο κατηγορίες: στις καλοπληρωμένες  δουλειές που απαιτούν πολύ υψηλές ικανότητες και τις κακοπληρωμένες εργασίες, που αντιμετωπίζουν περιορισμένη εξασφάλιση.

Η  ενδιάμεση κατάσταση έχει περιοριστεί και τείνει προς το να εκμηδενιστεί. Η εκπαίδευση πάνω στη δουλειά (on the job training) είναι σπάνια.

Στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος των νέων έχει μεγάλη δυσκολία να μπει στην αγορά εργασίας, καθώς οι υποψήφιοι εργοδότες ζητούν στοιχειώδη εμπειρία, την οποία δεν μπορούν να διαθέτουν οι νέες/νέοι εάν δεν ξεκινήσουν να δουλεύουν. Πρόκειται για φαύλο κύκλο.

Ο ρόλος των γονέων:

  

Περίπου το 50% των 3 εκατ. νέων που μπαίνουν κάθε χρόνο στα αμερικανικά πανεπιστήμια, απομακρύνεται από αυτά χωρίς πτυχίο μέσα στα επόμενα 6 χρόνια. Μόνο η Ιταλία έχει μεγαλύτερο ποσοστό από τις ΗΠΑ. (Στην Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο της επιμήκυνσης των σπουδών χωρίς –σχεδόν-  περιορισμό, κάτι που οδηγεί αρκετούς φοιτητές στο να μην παίρνουν το πτυχίο τους ποτέ).

Η κρίση της εκπαίδευσης έχει αναβαθμίσει το ρόλο της οικογένειας στην καριέρα των νέων.  Διεθνώς υπάρχουν προγράμματα πανεπιστημιακής  εκπαίδευσης που δεν έχουν υψηλό κόστος, όμως οι διεθνείς έρευνες δείχνουν το εξής: τα παιδιά οικογενειών που δεν έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο είναι λιγότερο πιθανό να πραγματοποιήσουν τις κατάλληλες επενδύσεις στην εκπαίδευση (των παιδιών τους). Το βάρος που φέρνουν σήμερα οι νέοι δεν είναι από τις σπουδές στην τριτοβάθμια, αλλά από το γεγονός ότι δεν επένδυσαν στις κατάλληλες πανεπιστημιακές σπουδές.

Η δικτύωση και ο ρόλος της οικογένειας

Το βιβλίο χωρίζει τις νέες/ νέους σε ‘κολυμβητές’ (swimmers) και ‘περιπατητές’ (treaders). Οι ‘κολυμβητές’ προέρχονται από οικογένειες και κύκλους, που θα λέγαμε ότι ειναι ‘έχοντες’, οχι πάντως με την έννοια του χρήματος. Οι γονείς τους έχουν τρόπους να τους υποστηρίξουν αποτελεσματικά μέσα απο ευρύτερα κοινωνικά δίκτυα, με την παροχή πόρων, ώστε να πάρουν τα κατάλληλα πτυχία.

Πολλοί ‘κολυμβητές’ επιλέγουν (στις ΗΠΑ) να επιστρέψουν στην οικογενειακή εστία, ώστε να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν πάρει για να σπουδάσουν και να κάνουν οικονομίες, ώστε να στηρίξουν την καριέρα τους.

Οι έρευνες σημειώνουν ότι διαγράφεται ένα ολοένα και περισσότερο διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα σε ‘κολυμβητές’ και ‘περιπατητές’. Οι ίδιες έρευνες καταγράφουν ότι οι περισσότεροι νέοι είναι ‘περιπατητές’. Στην ουσία αναπαράγουν τα μηνύματα που πήραν από τις οικογένειές τους, που έχουν χαμηλές οικονομικές δυνατότητες, είναι λιγότερο σταθερές και δεν παρακολουθούν τακτικά τη πορεία των παιδιών τους.

Στη τρίτη ανάρτηση θα δούμε κάποια στοιχεία για τη σχέση εργασίας και σπουδών, αλλά και την τοποθέτηση του νομπελίστα Paul Krugman, ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί λύση για το πρόβλημα της εργασίας.

Νέοι, ψάχνοντας για ζωή και για δουλειά, έτσι στα τυφλά – Μέρος Α΄

Μια πολυεθνική εταιρεία από το χώρο των καταναλωτικών προϊόντων μου ζήτησε να συμμετάσχω σε ένα πάνελ αξιολόγησης νέων ανθρώπων, για τη κάλυψη μιας θέσης. Πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα αρνητικά, από τα κενά που παρουσίαζαν αρκετές νέες και αρκετοί νέοι, από αυτούς που συμμετείχαν.

Οι περισσότερες/περισσότεροι είχαν αρκετά πτυχία, ‘χαρτιά’, αλλά αυτό δεν μπορούσε να καλύψει τα κενά που φάνηκαν είτε στα βιογραφικά είτε στη προσωπική συνέντευξη.

Στη συνέχεια καταγράφονται ορισμένα από αυτά, με την σκέψη ότι μπορούν να βοηθήσουν κάποιους άλλους:

Βιογραφικό χωρίς πυξίδα:

Αρκετοί είχαν καταθέσει ένα βιογραφικό προκάτ, που προφανώς το στέλνουν σε πολλούς αποδέκτες. Κάτι τέτοιο αδικεί τη νέα και το νέο που ψάχνει για δουλειά.

Έλλειψη προετοιμασίας στη συνέντευξη:

Αυτό με εντυπωσίασε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Παρότι αρκετοί έδειχναν ότι καιγόντουσαν να πάρουν τη θέση,  δεν ήταν λίγες/λίγοι που προσερχόντουσαν στη συνέντευξη, χωρίς να έχουν επιχειρήσει να μάθουν κάποια SOS, να ρωτήσουν –έστω- κάποιο γνωστό τους την προηγούμενη μέρα… Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν είχαν κάνει ούτε ένα Google search…

Δε μετράει πλέον μόνο το ποιον ξέρεις:

Eμείς οι μεγαλύτεροι, πιθανόν να έχουμε παρασύρει τους νεότερους (είτε είναι εργαζόμενοι είτε παιδιά μας) στη λογική ότι δεν παίζει τόσο ρόλο το ‘τι ξέρουν’,  αλλά το ‘ποιον ξέρουν’. Στην Ελλάδα της τρόικας, ίσως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει... Ενδεχομένως, σε κάποιο μικρό ποσοστό, αλλά αλλάζει. Κάποιες εταιρείες και ορισμένοι οργανισμοί, ζητούν πλέον στελέχη που θα κάνουν καλά τη  δουλειά τους.

Οι νέες /νέοι που ψάχνουν μια καλύτερη θέση, ας μην υποτιμούν αυτή τη διάσταση... Κατανοώ ότι κάποιοι ικανοί μπορεί να έχουν κουραστεί να κάνουν συνεντεύξεις, που οι περισσότερες δεν έχουν θετική κατάληξη. Η κατάσταση είναι δύσκολη και οφείλουμε όλοι να ενθαρρύνουμε αυτούς τους ικανούς. Δε είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης, αλλά κυρίως ζήτημα αύξησης της παραγωγικότητας. Όσο τις θέσεις θα τις παίρνουν οι ‘γνωστοί’ και οι ‘κολλητοί’ τόσο θα αναπαράγεται το μοντέλο της  χρεοκοπίας και του ζαμανφουτισμού.

Όποιοι θέλουν να δουν περισσότερα για τις σκέψεις μου, μετά την ανάγνωση 600 βιογραφικών μέσα στο 2010, μπορούν να διαβάσουν ένα παλιότερο post μου. Επειδή έχω –κυριολεκτικά- τη τιμή να με ρωτούν –όπως πολλούς από εσάς- νέοι, αλλά και γονείς, τί να κάνουν για να βρουν μια θέση εργασίας ή μια καλύτερη δουλειά,  είναι  χρήσιμο  να κάνω τις επόμενες μέρες δύο ακόμα αναρτήσεις, σχετικές με το θέμα...

Οι αναρτήσεις αυτές θα μας γυρίσουν λίγο πίσω ή θα επιχειρήσουν να μας πάνε πιο βαθιά...

Η ζωή και η καριέρα των νέων εξαρτώνται τόσο από την εκπαίδευση, αλλά και –περισσότερο από ποτέ- από την υποστήριξη των γονιών. Και στα δυο αυτά ‘γήπεδα’ η Ελλάδα έχει προβεί σε ακρότητες... Έχουμε φέρει τα πανεπιστήμια εδώ που τα έχουμε φέρει, ενώ οι έλληνες γονείς δείχνουν τόσο ‘έντονο’ ενδιαφέρον για τα παιδιά τους, ώστε αρκετές φορές τα φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση..

Να τα δούμε τις επόμενες μέρες, με αφορμή ένα βιβλίο , αλλά και ένα άρθρο του Paul Krugman, που μας βάζει στην τάξη και θυμίζει ότι η εκπαίδευση δεν είναι πανάκεια...

Προσαρμογή στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα: Χύτρα ταχύτητας ή Μούρι Καλύμνου;

Η φίλη Ε.Κ. μου γνώρισε το Μούρι (ή καλύτερα Μουούρι): ένα πήλινο σκεύος, που κατασκευάζεται μόνο στην Κάλυμνο. Μέσα σ' αυτό βάζουν οι Καλύμνιοι το αρνί το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου, ώστε να είναι έτοιμο το μεσημέρι της Λαμπρής. Σιγοβράζει δηλαδή μέσα στο φούρνο επί 24 ώρες, όπως μπορείτε να δείτε εδώ .

Όσοι θέλουν να αξιοποιήσουν το σύμπαν της Ψηφιακής Επικοινωνίας, ας εξετάσουν πώς θα αποφύγουν τη χρήση χύτρας ταχύτητας. Πρώτον, αποφεύγουν -μικρό έστω- το ρίσκο της έκρηξης. Δεύτερον, αν επιλέξουν κάποια μέθοδο, κάποιο σκεύος όπως το Μουούρι, δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις για τη Γεύση. Δεν είναι μόνο η τελετουργία, αλλά ας λάβουμε υπόψιν και την Απόλαυση.

Η εσπευσμένη επιστράτευση των social media για την επιτυχία επιχειρηματικών κα επικοινωνιακών στόχων, έχει αυξημένη πιθανότητα να ενοχλήσει, να συνοδευτεί από λάθη. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις όπου τα Κοινωνικά Δίκτυα επιστρατεύονται για να υποστηρίξουν έναν κοινωνικό σκοπό, μια non profit προσπάθεια.

Η μετάβαση από τη ντουντούκα στα Κοινωνικά Δίκτυα, ή από προβολή μέσω Τύπου στην προώθηση δια του Facebook, δεν είναι σαν ν' αλλάζουμε μοντέλο αυτοκινήτου. Απαιτεί μια διαφορετική κουλτούρα, μια νέα προσέγγιση. Ένα στέλεχος του marketing μπορεί -με κάποια προσπάθεια και βοήθεια- να οργανώσει ένα event, ενώ μέχρι πρόσφατα ασχολείτο μόνο με τις δημόσιες σχέσεις. Αν όμως το ίδιο στέλεχος κληθεί να παράσχει υποστήριξη μέσω  διαδικτύου σε ένα project (πχ. προώθηση μιας ενέργειας Κοινωνικής Ευθύνης για την υποστήριξη αναδάσωσης), οι πρακτικές, οι τεχνικές, οι αρχές είναι αρκετά διαφορετικές...

Η φιλοσοφία της σύνδεσης με Κοινότητες και έναν αριθμό ατόμων (engagement) έχει ορισμένες αρχές, που δεν είναι αυτονόητες σε όσους ασχολούνταν με τις κλασσικές μορφές επικοινωνίας. Πχ. οι επαγγελματίες της επικοινωνίας μέχρι πρόσφατα, είχαν ως βασική πρακτική το broadcasting, την εκπομπή μηνυμάτων, ενώ το Internet επιβάλει πλέον α) το να ακούμε (τι δύσκολη 'συνήθεια'!) β) να διαλεγόμαστε…

Οι Χρυσαλλίδες της επικοινωνίας

Μετά από δύο χρόνια όλα τα παραπάνω θα είναι αυτονόητα. Τα περισσότερα στελέχη της επικοινωνίας θα έχουν εκτεθεί  (με τον εύκολο ή το δύσκολο τρόπο) στις νέες αρχές, θα έχουν μάθει από τα παθήματα, θα έχουν αποκτήσει εμπειρίες. Οι εξωτερικοί σύμβουλοι ενός Οργανισμού, ενός brand  καθώς και οι εσωτερικοί Social Media Strategists, θα έχουν την ευθύνη μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια να λειτουργήσουν ως Φορείς Αλλαγής (Change Agents) και να βοηθήσουν τον Οργανισμό και τα στελέχη του να προσαρμοσθούν στην καινούργια εποχή.
Διαφορετικά, όταν περάσουν αυτά τα δύο χρόνια, τότε μπορεί να χάσουν το ρόλο τους, όπως σημειώνει αυτή εδώ η ανάλυση  του Jeremiah Owyang ή να υποβαθμιστούν σε βοηθητικό προσωπικό. Αν θέλουν να διατηρήσουν ένα ρόλο στρατηγικό και καταλυτικό στην ανάπτυξη του Οργανισμού, τότε θα πρέπει να 'φύγουν μπροστά' και να απαντήσουν στις μεγάλες προκλήσεις που θα επικρατούν τότε. Οι Οργανισμοί και οι Επιχειρήσεις δεν θα χρειάζονται εξωτερικούς συμβούλους, για να κάνουν copywriting ή να συντηρούν το Facebook page. Όπως λέει ο David Armano της Edelman εδώ, το ζητούμενο για το Σύμβουλο είναι να προλάβει τις εξελίξεις και τις αλλαγές, τις οποίες ο ίδιος ευαγγελίζεται.
Με άλλα λόγια, οι σύμβουλοι Στρατηγικής είναι σαν τη χρυσαλλίδα... Σε δύο (περίπου) χρόνια ή θα μετασχηματισθούν σε κάτι άλλο ή δεν θα έχουν ρόλο.