Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή, ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας

Το προηγούμενο post είχε τη δομή μιας επιστολής προς κάποιο πολιτικό, στο οποίο αναπτυσσόταν η νομοτέλεια: στις επόμενες εκλογές θα υποχρεωθεί να στραφεί προς την online επικοινωνία.
Σε συνέχεια εκείνης της ανάλυσης έχει ενδιαφέρον αυτό που  ανέφερε γνωστός πολιτικός σε συνάντηση για brainstorming: «στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορούμε να κάνουμε επισκέψεις σε Λαϊκή, ΙΚΑ, ΚΑΠΗ». Κάποιος από την παρέα τον ρώτησε αν σχεδιάζει να πάει σε γήπεδο ή  να κάνει ανοικτή συγκέντρωση. Ο πολιτικός κοντοστάθηκε, γιατί σκέφτηκε ότι ούτε σε αυτά τα μέρη θα μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό του.
Ένας άλλος πολιτικός σημείωσε ότι εξακολουθεί , για το δικό του σύστημα προβολής, να είναι πολύ ισχυρή η παρουσία του σε τηλεοπτικό κανάλι. «Με βλέπουν περί τα 200.000 άτομα... Ακόμα και να είναι αρνητικοί οι 180.000, οι υπόλοιποι 20.000 είναι ένα κέρδος για εμένα».
Και στις δύο περιπτώσεις, είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει ανάλυση σε βάθος, δεν περιμένουμε κάποιο σχέδιο.

Περί αγοράς πολιτικής επικοινωνίας
Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η αδυναμία πολλών  πολιτικών να χρησιμοποιήσουν τις παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας κατά την εκλογική τους καμπάνια (γειτονιές, Λαϊκές κλπ) θα τους οδηγήσει στην υιοθέτηση τεχνικών ψηφιακής επικοινωνίας.
Αυτό είναι πιθανόν να γίνει σε κάποιο βαθμό, αλλά μάλλον με κάποιες εκ των ενόντων πρακτικές. Αρκετοί  έλληνες πολιτικοί δεν έχουν ένα ορθολογικό σύστημα επένδυσης στην επικοινωνία. Τα κόστη τους (των περισσοτέρων, όχι όλων) στο παρελθόν καλύπτονταν από χορηγούς και γενικώς από ένα σύστημα διαπλοκής.
Τώρα που αλλάζουν οι ανάγκες, αυτή η κατηγορία των πολιτικών, έχει τα εξής ελλείμματα:
•    δεν έχουν γνώση της ψηφιακής επικοινωνίας και του στοιχείου της αυθεντικότητας που επιβάλει. Δεν διαθέτουν την αντίστοιχη κουλτούρα
•    δεν έχουν επιτελείο από ικανά στελέχη και γνώστες του αντικειμένου. Αντιθέτως σε αρκετά επιτελεία υπάρχουν πρόσωπα, ενίοτε καλόπιστα, τα οποία δηλώνουν «social media experts». Νομίζω ότι οι περισσότεροι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα
•    το διαθέσιμο budget θα είναι πολύ χαμηλότερο, λόγω της κρίσης της αγοράς..

Με άλλα λόγια, ενώ θα αυξηθεί η ζήτηση υπηρεσιών ψηφιακής επικοινωνίας για την κάλυψη εκλογικών αναγκών, η κάλυψή της θα γίνει -σε μεγάλο βαθμό- με ίδια μέσα και  με εθελοντισμό ή «εθελοντισμό».
Το πόσο ώριμη είναι η προσφορά υπηρεσιών πολιτικής επικοινωνίας, ώστε να καλύψει την υποθετική περίπτωση αύξησης της ζήτησης, αυτό είναι μια κάπως διαφορετική συζήτηση. Την περίοδο που άνθισαν οι 5 «φούσκες» στη χώρα, η πολιτική επικοινωνία ακολούθησε μια διαδρομή στην εγχώρια αγορά, η οποία την φέρνει τώρα και αυτή αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της μετά Μνημόνιο εποχής.
Τώρα πια η επέκταση του Internet έχει αλλάξει πάρα πολλά στην πολιτική, όπως μπορεί να δει κάποιος και  σε αυτη την ανάλυση .


ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ

Είναι κατανοητή, σε αρκετό βαθμό, η διάθεση των πολιτικών (και, σε μεγάλο βαθμό, των κομμάτων) να αποφύγουν την επένδυση στην επικοινωνία. Μια οποιαδήποτε επένδυση  ενέχει ρίσκο και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν έχει παράδοση στο να παίρνει ρίσκα.
Το ελάχιστο πάντως που οφείλουν να πράξουν όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στο σκηνικό, είναι η εκπαίδευση του επιτελείου τους, στις βασικές αρχές της πολιτικής επικοινωνίας, όπως αυτή αλλάζει δραστικά λόγω της επέκτασης του Διαδικτυακού Οικοσυστήματος. Το expertise έχει πάει πολύ πιο μακριά από το «γνωρίζω 20 bloggers, έχω 2.000 φίλους στο Facebook και 200 followers στο Twitter».

Δεν θα πούμε ανέκδοτες ιστορίες  εδώ, γιατί το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Αφορά στη δημοκρατία και στο μέλλον μιας χώρας, η οποία παλεύει σε σκληρές συνθήκες. Το επιτελείο του πολιτικού και όποιου το εκπαιδεύσουν, θα πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
•    Αξιοπιστία στο χώρο του Internet (εδώ δε αρκεί η παραδοσιακή καπατσοσύνη, η οποία ήταν χρήσιμη στις σχέσεις με τα κλασσικά media)
•    Γνώση της τεχνολογίας (κάποιες εφαρμογές στο Facebook, μπορεί να κάνουν πιο εύκολες τις καμπάνιες)
•    Ανεπτυγμένη δικτύωση στα Κοινωνικά Δίκτυα. Αυτή δεν γίνεται με ένα κουμπί, δεν «αγοράζεται», δεν επιβάλλεται δια της εξουσίας..
Αργά ή γρήγορα, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί πρώτης γραμμής θα αναγνωρίσουν την αξία της Ιντερνετικής τους παρουσίας. Φιλόδοξοι πολιτικοί όπως ο Α. Λοβέρδος, θα αντιληφθούν ότι δεν έχει αξία να παραπέμπουν σε ένα site, το οποίο φέρει τον τίτλο psifizoloverdo
ή να έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον οποίο σταμάτησαν να ενημερώνουν από τις εκλογές του 2009 και δεν «ακολουθεί» κανέναν.

Γράμμα προς ένα γνωστό πολιτικό..

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ INTERNET ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Η επιστολή που ακολουθεί θα μπορουσε να σταλεί σε μια ομαδα πολιτικών του ελληνικού κοινοβουλίου, που δεν ειναι μεγαλη. Με κάποιους έχει τύχει να διασταυρωθώ , με άλλους υπάρχει μια τυπική γνωριμία. Το γράμμα αυτο παίρνει τη μορφή της ‘ανοικτής επιστολής’, γιατι έχει περισσότερη αξία να αναπτυχθεί ο σχετικός διάλογος, παρα η ‘κατ’ ιδίαν’ επικοινωνία.


Αγαπητέ,

Γνωριζόμαστε χρόνια και , δεν εχω λογο να κρύψω οτι εχω παρακολουθήσει τη συνεχή σου προσπάθεια να παράγεις έργο. Θα μπορουσα να αναφέρω αρκετά στοιχεία κριτικής για το έργο σου, αλλά δεν μπορώ επουδενί να υποστηρίξω ότι ήσουν υποκριτής ή οτι έκανες μονο επικοινωνία, με ελάχιστο ‘περιεχόμενο’.
Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε μερικές φορές την ευκαιρία να συζητήσουμε το θέμα της επικοινωνίας σου και είχα υποστηρίξει ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσεις με ένα πλάνο μια , έστω ‘συντηρητική’ παρουσία στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα... Αν αυτά που υποστήριζα το 2007-2008 φαινόντουσαν ως αποψεις ενός ‘νεοφώτιστου’, ολιγον παθιασμένου , που επηρεαζόταν απο τη καμπάνια του Obama, τώρα θα επανέλθω. Οχι με το στυλ αυτού που δικαιώθηκε, καθώς πολλά απο αυτά που εθεωρούντο τότε ως ορθά,  έχουν πλέον διαφοροποιηθεί και μερικά εχουν  διαψευσθεί.
Οι παρακάτω σκέψεις ξεκινούν απο τη σκοπιά ενός υποψιασμένου πολίτη. Σε αυτη τη φάση, για αρκετούς απο εμάς, ειναι πολύ πιο σημαντική απο οποιαδήποτε επαγγελματική επιδίωξη.
Αξίζει να το ξανασυζητησουμε αυτά που ακουσες το 2008-2009,  για τρεις λόγους:

1) οι συνθήκες κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και της νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, απαιτούν να διευρυνθεί ο ανοικτός διάλογος , που μόνο μέσα απο το Internet (και τις ζωντανές συναντήσεις) μπορεί να διεξαχθεί

2) η έξαρση της κριτικής προς τους πολιτικούς και η εξάπλωση των φαινομένων διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, θα περιορίσουν τις δυνατότητες επικοινωνίας που παραδοσιακά είχατε εσείς ή πολιτικοί με το εκλογικό σώμα

3)οι επόμενες εκλογές, είτε γίνουν μέσα στο 2011, είτε αργότερα, θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον, όπου θα έχει αλλάξει αισθητά το επικοινωνιακό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση το Internet, δεν ειναι μονο πιο ισχυρό αποτι στις εκλογές του 2009, αλλά και έχει υψηλότερο βαθμό αξιοπιστίας.
Απο επιλογή, αυτο το σημείωμα ειναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, χωρίς τη jargon των Ειδικών, καθώς ειναι πιθανόν να μην έχεις παρακολουθήσει την εξέλιξη της ορολογίας και τις μανιέρες των Experts. Για να μην αφήσουμε όμως αυτο διαλογο σε ρηχό επίπεδο, θα κοινοποιήσω στο τέλος μια συζήτηση που έγινε σε μια ελληνική ομάδα του Facebook, που προχωρά σε μεγαλύτερο βάθος και αντιμετωπίζει ευρύτερες διαστάσεις.  
Πολλοί θα πουν οτι δεν έχει καμμιά αξία στην ελληνικη πολιτική σκηνή, αυτά που συμβαινουν στις προεκλογικές περιόδους ανεπτυγμένων χωρών. Προφανώς ειναι αφελές να τα αντιγράφουμε. Απο την άλλη όμως, ειναι επιπόλαιο να έχουμε πληρη άγνοια...


ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA KAI O ABRAHAM LINCOLN

Είναι αντιληπτοί οι  ενδοιασμοί και τα ερωτήματα σου για την αξία της παρουσίας σου στο Internet. Σύντομα να αναφέρω, οτι πράγματι υπάρχει μια υπερβολική συζήτηση για τα social media. Γι αυτο ειναι προτιμοτερο να εξετάσεις τη παρουσία σου στο Internet συνολικά, αυτό που λενε στο εξωτερικό Online Engagement και Online Reputation. Σ’ αυτο βασικο ρόλο παίζει η κατάσταση του site σου, αλλά και άλλες διαδικτυακές (ή στο κινητό) κινήσεις σου, πέραν των πολυδιαφημισμένων social media.
O Abraham Lincoln έλεγε ότι δεν του αρκούσε να επικοινωνεί με το λαό του μέσω διαμεσολαβητών και γι’ αυτο επιδίωκε να κάνει ένα ‘public opinion bath’. Την έννοια αυτή την ανέσυρε ο Obama με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αν θεωρείς ότι είσαι πολύ ισχυρός στα κλασσικά Media και στο δίκτυο υποστηρικτών σου , αξιολόγησε αν αυτο το ‘πλαίσιο’ ειναι αρκετό για τα σχέδιά σου στις επόμενες εκλογές. Υπο τις σημερινές συνθήκες, που θα επιδεινωθούν, τα οφέλη που μπορείς να λάβεις απο τα κλασσικά media και το δίκτυο υποστηρικτών σου (που στην περίπτωσή σου, πράγματι δεν ειναι κομματάρχες), δεν αρκεί για να επιτύχεις τους στόχους σου. Ολα αυτά που αναφέρονται εδώ, αφορουν εις το πολλαπλούν, το κόμμα σου.



ΧΤΙΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Σε ώριμες δημοκρατίες οι πολιτικοί έχουν ένα δίλημμα για το πώς να μοιράσουν τη προσοχή τους ανάμεσα στα κλασσικά Media και τα New Media, στην Ελλαδα όμως αυτο το δίλημμα τίθεται -ως συνήθως- με στοιχεία υπερβολής. Ορισμένοι έλληνες πολιτικοί μάλιστα έχουν το φόβο, οτι αν αναπτύξουν παρουσία στο Internet, αυτό θα το εκλαβουν αρνητικά δημοσιογράφοι και media που διατηρούν σταθερούς διαύλους επικοινωνίας.
Αν δούμε ψυχρά τα πράγματα, η κατάσταση έχει ως εξής:
α)Το παιγνίδι έχει κριθεί ΚΑΙ στην ελληνική κοινωνία, οπως και στο εγχώριο επικοινωνιακό Οικοσύστημα: οποια μέτρηση και αν λάβεις υπόψη σου (πχ δες της MRB), τα στοιχεία ειναι σαφή: αν δεν αναπτύξεις παρουσία στο Ψηφιακό Κόσμο , τότε έχεις αποκλείσει τον εαυτό  σου απο την επικοινωνία με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ένα τμημα ψηφοφόρων που κρίνει εκλογές και σταυροδοσία.

β)εαν τα media ενδιαφέρονται να είναι μέσα στο νέο σκηνικό, μπορουν να κάνουν τις επενδύσεις που επιχείρησαν στη Διαδικτυακή Σφαίρα, αντίστοιχα media στο εξωτερικό.

γ)ισχύει και για το κόμμα σου, οπως και για τη προσωπική σου πολιτική παρουσια, η ατάκα που είπε πριν 3 χρόνια ένας ισχυρός του αμερικάνικου NBC: ‘στην εποχή του Web 2.0, όλες οι οντότητες είναι, η κάθε μια τους, ενας Οργανισμός  media’. Πρεπει να παράγει η κάθε οντότητα το δικό της content , ανεξάρτητα τι απο αυτό θα φιλοξενήσουν τα κλασσικά media.    
Αν αυτο το ακουγες πριν 3 χρόνια ως παραδοξολογία, αυτη τη στιγμή -ναι, στο ελληνικό περιβάλον- ειναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Είναι βέβαιο ότι έχεις συνεργάτες, που μπορουν να στο εξηγήσουν σε μεγαλύτερη αναλυση και βάθος.
Και κάτι άλλο:Οσο θα προχωρά η κρίση των ελληνικών Μέσων, τόσο θα σε πιέζουν οι συνέπειες αυτής της αναπόδραστης εξέλιξης. Ωρα λοιπον να προχωρήσεις στη δημιουργία των δικών σου interactive media, που μπορουν να ειναι -στους πονηρούς, αγανακτισμένους καιρούς μας- οσο interactive σχεδιάσει η καμπάνιά σου.


ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΟΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΟΙΩΣ

Το Μάρτιο 2009, στο περιθώριο της 1ης εκδήλωσης του Ινστιτούτου Επικοινωνίας για τα social media, ενας  γνωστός εργάτης (με πολιτική κουλτούρα) του ελληνικού Internet, εκανε σ’ ενα ‘πηγαδάκι’ μια ενδιαφέρουσα επισήμανση. Την διατύπωσε, για να θυμηθούμε, όταν ήταν φρέσκια η επανάσταση που είχε κάνει η καμπάνια Obama στην επικοινωνία συνολικά (και όχι μονο στην πολιτική).  ‘Οι έλληνες πολιτικοί έχουν πολύ στενές, πολύχρονες σχέσεις με ένα σύστημα ανθρώπων, που ειναι κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, προσωπικοί υποστηρικτές τους, ατομα των media κλπ. Αυτο το Σύστημα σχέσεων ειναι περίπου ασύμβατο με την Ανοιχτή Φιλοσοφία, του Internet’.
Πέρασαν δύο πύρινα χρόνια απο τότε.. Εκτός απο το φλερτάρισμα με την πτώχευση, η Ελλάδα πλέον ειναι μπροστά στις αντιδράσεις των Αγανακτισμένων, τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, τις συχνές επιθέσεις κατά πολιτικών. Μέσα σ αυτές τις συνθηκες, πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές, θα έχεις τις εξής δυσκολίες:
i)ενα υπολογίσιμο ποσοστό πολιτών ειναι επιφυλακτικό σε αυτό που ‘προτείνουν’ τα κλασσικά media

ii)η νεολαία και τα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, ειναι πιθανόν να οδηγήσουν σε μια ανανέωση της επομενης Βουλής , της τάξεως του 50%.

iii) Λογω αγανάκτησης και οικονομικής κρίσης, στις επόμενες εκλογές θα διαδραματίσουν μικρότερο ρόλο μορφές πολιτικής επικοινωνίας, όπως οι περιοδείες σε γειτονιές και η διανομή εκλογικού υλικού...
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στη θέση οτι το κόμμα σου και εσύ προσωπικά, ειναι απαραίτητο να προχωρήσετε σε  μια σχεδιασμένη, μια ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ παρουσία στο Internet.


ΣΧΕΔΙΑ, ΟΧΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Το σημείωμα αυτό κινδυνεύει να φανεί απλοϊκο, καθώς αναφέρεται σε θέματα που απαιτούν
- καλλιεργεια κουλτούρας και εκπαίδευση πολιτικών στελεχών, που δεν μπορουν να γίνουν σε 2-3 εβδομάδες
- τεχνολογικό background, παρότι τα θέματα αυτά ειναι πρωτίστως πολιτικά. Δεν ειναι ζητήματα επικοινωνιακά, πολύ περισσότερο δεν ειναι τεχνολογικά
- εντοπισμό μιας ελάχιστης ομάδας ανθρώπων (στελεχών του κόμματος ή συνεργατών σου), που θα έχουν τη πολιτική κουλτούρα να γυρίσουν σελίδα στα της επικοινωνίας.

Το σημείωμα λοιπον, είναι ένα ‘τσίγκλισμα’ για έναν διάλογο που δεν έγινε ποτέ.
Πιστεύω ότι υπαρχουν πολλοί δραστήριοι πολίτες και καταξιωμένοι professionals (δεν εννοώ της επικοινωνίας), που πιστεύουν ότι αν εσύ ή το κόμμα σου κινηθείτε με την αποσταση ασφαλείας απο το Internet που είχατε στις εκλογές του 2009, αλλά και στη συνέχεια, τότε αυτο θα έχεις μετρήσιμες συνέπειες.
Η πιο σημαντικη  επισήμανση, που προκύπτει απο τη συζήτηση στο Facebook που παραθέτω, ειναι ότι , ανεξάρτητα με το τι/πόσο θα πράξεις, αυτό θα πρέπει να είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ. Πάρε ‘το μπάνιο σου στη νερά της κοινής γνώμης’, που ελεγε ο Lincoln και αφιέρωσε μιά ωρα την εβδομάδα, να παρακολουθείς εσύ ο ίδιος αυτά που λέγονται για εσένα στο Internet, στο Facebook, στο Twitter, στο YouTube.
Επειδή ήσουν πάντα μετρημένος, θα σκέφτεσαι οτι υπο τις σημερινές συνθήκες , δεν έχεις τους πόρους να ξανοιχτείς σ αυτές τις θάλασσες. Το ζήτημα του να αφιερώσεις αυτη τη μια ώρα, ειναι πολύ πιο σημαντικό απο το budget.
Ως πολίτης, σε παροτρύνω να το τολμήσεις, γιατι  θεωρώ  οτι αποτελεί ένα μέρος της επένδυσης που θα συμβάλει στο διογκούμενο αιτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος.. Οι μέθοδοι επικοινωνίας υμών των πολιτικών, ήταν  ένας απο τα πιο σημαντικούς πυλώνες της εικόνας και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Η αλλαγή αυτου του δυσλειτουργικού -πλέον- και αναποτελεσματικού ‘συστήματος επικοινωνίας’, είναι ζήτημα δημοκρατίας και αναγκαίας εξέλιξης των θεσμών. Πήρα τη πρωτοβουλία να σου γράψω αυτο το σημείωμα,  γιατι παρά τις πολιτικές περιπέτειες και κριτικές που αντιμετώπισες τα δύο τελευταία χρόνια, δεν μπήκες στη πολιτική ως ‘πολιτευτής’. Είσαι απο εκείνους που μπορουν  να επιχειρήσουν αυτη τη μικρή, αλλά πολύ σημαντική  υπέρβαση. 

ΑΥΡΙΟ: Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή,  ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας 

Σχετικά:

Obama’s Twitter account: Now with 100 percent more President | VentureBeat

Ποσοι έλληνες πολιτικοί στις επόμενες εκλογές, θα ασχολούνται οι ίδιου, έστω κατά 20%, με τις αναρτήσεις τους στο Twitter και το Facebook; Ο Obama το 'παρακάνει' και λέει οτι πάει προς το 100%. Πατήστε παρακάτω "διαβάστε περισσότερα" για να δείτε  την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που διεξήχθη στο facebook

‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο  ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα,  που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες  του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne,  αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession),  τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας;  Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών.  Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’