Οι Aτενίστας και οι Μιζερίστας

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Για όσους επιτίθενται στον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό...

Το τελευταίο άρθρο αυτής της στήλης για την 32χρονη, άνεργη, αλλά δυναμική Τέτα, κατέγραψε τον προβληματισμό για το πόσο δύσκολο είναι να την βοηθήσει αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία ώστε να βρει τις στοιχειώδεις πληροφορίες ή να λάβει την αυτονόητη υποστήριξη. Ενημέρωση που θα 'πρεπε να είναι διαθέσιμη σε κάθε άνεργο νέο, αλλά έχει αναχθεί σε ρουσφέτι από το βουλευτή ή σε προνόμιο που παίρνεις μέσα από κονέ, 'δόντι' ή και 'γρηγορόσημο'.

Θα "κουκουλώσουμε" με επιδόματα το 75% της ανεργίας των νέων;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Ένα νεανικό γυναικείο πρόσωπο πλησιάζει διστακτικά σε μια εκδήλωση και με πολύ συστολή βρίσκει μια ευκαιρία να αναφέρει διακριτικά ότι ψάχνει για δουλειά. Σε άλλη σκηνή κάποιος νέος ‘παρεισφρύει’ σε μια συζήτηση στο Facebook, για να ζητήσει διακριτικά συμβουλές για τα σχέδια που έχει ως διαφυγή από τη κατάσταση ανεργίας.

Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας, αλλάζουμε και εμείς. Με αυτοπεποίθηση.

Οι συνεργάτες μου στην εταιρεία που έχω ιδρύσει εισηγήθηκαν αλλαγή της εταιρικής ταυτότητας, καθώς και δημιουργία νέου site. Ξεπεράστηκαν οι ενστικτώδεις αντιδράσεις του είδους "τέτοια εποχή;" , "ποιό το budget;". Τις προσπέρασα για να μείνω πιστός σε αυτά που συστήνω σε άλλους: ᾽ακολουθείστε πρόγραμμα αλλαγών, πείτε την ιστορία σας με καινούργιο αφήγημα, η διαδικασία αλλαγής ποτέ δεν γίνεται χωρίς κόστος᾽.

Πέρα από τα ακαδημαϊκά και τα politically corert επιχειρήματα, υπάρχει μια πραγματική ανάγκη: να δείξουμε -οι συνεργάτες μου και εγώ- ότι πιστεύουμε την ανάγκη της αλλαγής και το δείχνουμε στη πράξη. Ο περίγυρός μας μεταβάλεται δραματικά , πρώτον λόγω της κρίσης, που αφορά κυρίως την Ελλάδα, αλλά και όλη την ΕΕ και τις δυτικές οικονομίες. Δεύτερον, ο κόσμος της επικοινωνίας έχει μπει μετά το 2.000 σε χορό συγκλονιστικών μεταβολών. Το Internet ήταν βασική αιτία, αλλά στην ουσία υπάρχουν και άλλοι λόγοι, που αφορούν την ίδια τη λειτουργία της επικοινωνίας: από εργαλείο των πλουσίων και των ισχυρών, πιέζεται αφόρητα να εξελιχθεί σε πιο δημοκρατική, να έχουν πρόσβαση σε αυτήν απλοί πολίτες, ομάδες πολιτών, μικρές εταιρείες, χώρες μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων.

Μέσα σε αυτή τη δίνη από αλλεπάλληλα κύματα, η αποστολή των επαγγελματιών της επικοινωνίας είναι να αποχωριστούν τη βολική πανοπλία της εποχής που εξακόντιζαν μηνύματα. Ούτε η κοινωνία, ούτε οι καταναλωτές τα ‘καταπίνουν αμάσητα’. Οι ισχυροί, που συνεχίζουν να διαθέτουν τα μεγάλα budgets, δεν έχουν πλέον μόνο χρεία να περάσουν το μήνυμά τους, αλλά έχουν πιεστική ανάγκη να το ελέγξουν και τα νομιμοποιήσουν, μέσα από τις αντιδράσεις πολιτών και καταναλωτών, που λόγω Internet εξελίσσονται σε πραγματικό χρόνο.

Επιπλέον οι ειδικοί της επικοινωνίας έχουμε ευρύτερο πεδίο: η επικοινωνία δεν αφορά πλέον τους ισχυρούς, αλλά και όσους έχουν ‘κόσμο πίσω τους’ και διαθέτουν ένα μήνυμα προς διάδοση ή μια agenda προς συζήτηση: το Occupy Wall Street κατέφυγε πριν ένα περίπου χρόνο στην αναζήτηση επικοινωνιακού συμβούλου, ώστε να δώσει τη μάχη του συντεταγμένα.

Έχουμε όμως και υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία. Δεν εξαντλούνται στο να πληρώνουμε τους φόρους μας ή να συντασόμαστε σε κάποια γενική ενέργεια Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Μετά τη Lehman Brothers και μετά τα Μνημόνια της Ελλάδας, έχουμε όλοι μας λιγότερα άλλοθι.

Ο χώρος της επικοινωνίας που κινείται γύρω από τη περιοχή των δημοσίων σχέσεων, έχει κρατήσει κάτι από το γεγονός ότι εκ των ιδρυτών του ήταν ένας ανηψιός του Sigmund Freud. Το ‘πάντρεμά’ του με τη ψηφιακή επικοινωνία και τα social media, δημιουργεί μια εκρηκτική διασταύρωση, αλλά και μια αυτόματη διαδικασία ελέγχου των υπερβολών.



ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΖΑΛΙΖΕΙ
Η εταιρεία μου, η Effect, επέλεξε το γαλάζιο, το χρώμα της ηρεμίας και της λογικής. Ταιριάζει με την κατεύθυνση να παλαίψουμε τα δύσκολα με αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία.

Ποια είναι τελικά η δουλειά μας; Η Isak Dinesen (‘Πέρα από την Αφρική’), είπε ότι ‘για να είσαι κάτι , πρέπει να έχεις μια ιστορία να διηγηθείς’). Ο πρωταγωνιστής στο MadMen λέει κάπου ότι η δουλειά του συμβούλου επικοινωνίας, ακόμα και όταν πρέπει να προβάλει το πιο τεχνολογικό προΪόν , είναι να κινηθεί στη κατεύθνση της Νοσταλγίας , με την ελληνική της διάσταση (και την εξηγεί). Λέμε ιστορίες, που όμως για να έχουν τύχη σε μια εποχή με τέτοιο ‘θόρυβο’ πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν το στίχο του T.S.Elliot: ‘είχαμε τη σοφία και τη χάσαμε μέσα στη Γνώση. Είχαμε τη Γνώση και τη χάσαμε μέσα στη πληροφορία’.

Κάποτε η δουλειά μας ήταν να διαχέουμε το έτοιμο μήνυμα που μας έδιναν. Στις μέρες μας, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να συμβάλουμε και εμείς στη διαμόρφωση του μηνύματος, να οργανώνουμε το διάλογο γύρω από αυτό. Ακόμα και να θέλαμε να μείνουμε ‘υπηρέτες του μηνύματος’, αυτό έχει μικρή αξία πλέον.

Η Σούλα με 15 εκ. ευρώ και ως μπαρουταποθήκες, οι 10 μικρές λίστες Λαγκάρντ

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Σούλα είναι η επιτομή της ελληνικής καπατσοσύνης. Χουλιγκανισμός και αγραμματοσύνη στο Λύκειο, έβγαλε μια ψευτοσχολή και χάρη στο κόμμα (μην πάρετε όρκο ποιο κόμμα είναι) διορίστηκε σε ‘θέση γραφείου’ και μετά πολιτεύτηκε. Για κάποια χρόνια έγινε αντίδημαρχος και ο δήμος τό'χε τούμπανο ότι έκανε τον ‘ταμία’ του δημάρχου. Ο τελευταίος, ας το πούμε Θανάση, ήταν ένα γνωστό απόβρασμα (με πτυχία πάντως) , που έγινε πρωταγωνιστής ενός σκανδάλου, με πανελλήνια αλλά και διεθνή απήχηση.

Τρία κορίτσια στο Piccadilly Circus για την ελληνική Φιλοξενία

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo



Η Κατερίνα Σπετσίου, αρχιτεκτόνισα που ζει στο Λονδίνο, είχε την ιδέα να μην σταματήσει η καμπάνια για την ελληνική φιλοξενία στη Ν.Υόρκη και στην Ουάσιγκτον, όπου έκαναν θραύση πέρυσι. Βρήκε δύο φίλες της στο Λονδίνο και ξεκίνησαν το εγχείρημα για να μπει το Φεβρουάριο ελληνική σημαία στο Piccadilly Circus. Πρόκειται για τη συνέχεια της εθελοντικής πρωτοβουλίας Up Greek Tourism, που στηρίζεται στη συγκέντρωση χρημάτων από απλούς πολίτες για τη προβολή της Ελλάδας. Την περυσινή καμπάνια την είδαν 11 εκατομμύρια άτομα στο Internet, το CNN αφιέρωσε βίντεο 2' 30'', ενώ δόθηκε δημοσιότητα από BBC, New York Times, Guardian, HuffingtonPost και πολλά άλλα διεθνή Μέσα, μέχρι και στη Κίνα. Με μια πρόχειρη εκτίμηση η Ελλάδα κέρδισε δωρεάν δημοσιότητα αξίας πολύ πάνω από 500.000 δολάρια, χάρη στα 20.000 δολάρια που είχαν μαζέψει με crowd funding 330 άτομα από όλο το κόσμο και την Ελλάδα.


Λίγα λόγια για τα τρία κορίτσια του Λονδίνου:

Η Κατερίνα Σπέτσιου ζει και εργάζεται στο Λονδίνο ως αρχιτέκτονας. Μακριά από την Ελλάδα από τα δεκατρία της, απέκτησε μια βαθιά εκτίμηση για την ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας . Έμαθε την πρωτοβουλία Up Greek Tourism από δημοσιεύματα στον Τύπο μετά την πρώτη επιτυχημένη καμπάνια στη Νέα Υόρκη και σκέφτηκε πως ένα από τα επόμενα βήματα θα έπρεπε οπωσδήποτε να λάβει χώρα στο Λονδίνο. Η Ελλάδα υπήρξε ανέκαθεν δημοφιλής προορισμός για τους Βρετανούς και το Λονδίνο, όντας στην καρδιά του Ηνωμένου Βασιλείου, αποτελεί ιδανική τοποθεσία για να τους υπενθυμίσουμε ότι παρά την πρόσφατη αρνητική δημοσιότητα, η Ελλάδα παραμένει ένας πανέμορφος, ενδιαφέρων και ασφαλής τουριστικός προορισμός. Πιστεύει βαθειά στον σκοπό και το μήνυμα του Up Greek Tourism γιατί την γεμίζει με αισιοδοξία για τις δυνατότητες των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν πάντα τη δύναμη να δουλεύουν ώστε να επηρεάσουν το μέλλον τους.

Η Ανίτα Δημητρίου είναι παιδίατρος και ζει στο Λονδίνο. Είναι μισή Ελληνοκύπρια και μισή Αγγλίδα αλλά έχει μεγαλώσει στην Αθήνα. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα του ερχομού του Up Greek Tourism στο Λονδίνο και αποφάσισε ότι θα ήταν μέρος αυτής της προσπάθειας χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας συνδυάζει τις (πολλές) απαιτήσεις της καμπάνιας με την απαιτητική εργασία της, οδηγούμενη από την αγάπη της για την Ελλάδα και την πίστη της ότι η χώρα έχει τόσα πολλά να προσφέρει στον επισκέπτη και ότι αυτό είναι ένα μήνυμα που αξίζει να διαδοθεί. Μετά από ένα κύμα αρνητικής δημοσιότητας στα βρετανικά ΜΜΕ, θεωρεί ότι η εκστρατεία του Up Greek Tourism είναι ένα από τα βήματα που θα συμβάλουν αποφασιστικά για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι Βρετανοί αντιλαμβάνονται την Ελλάδα και τους κατοίκους της και θα τους υπενθυμίσει ότι παραμένουμε ένα φιλόξενο και σκληρά εργαζόμενο έθνος που μπορεί να ανακάμψει.

Η Κατερίνα Ιωάννου μεγάλωσε στην Αθήνα. Μετακόμισε στο Λονδίνο πριν από εννέα χρόνια για σπουδές στο χορό και πλέον εργάζεται ως δασκάλα γιόγκα και πιλάτες. Περισσότερο της λείπει ο καλός καιρός και η φιλοξενία της Ελλάδας για αυτό και φροντίζει κάθε καλοκαίρι να πραγματοποιήσει πολυήμερες διακοπές στα ελληνικά νησιά ώστε να είναι έτοιμη για τον επόμενο απαιτητικό χειμώνα. Έμαθε για την νέα καμπάνια από την παιδική της φίλη Κατερίνα Σπέτσιου και αποφάσισε αμέσως ότι ήθελε να συμμετάσχει. Πιστεύει ακράδαντα ότι το ελληνικό πνεύμα παραμένει ζωντανό και σχετικό ως πηγή έμπνευσης για τον παγκόσμιο πολιτισμό, για αυτό και δηλώνει εμπνευσμένη από το νόημα του Up Greek Tourism και ειλικρινά ενθουσιασμένη από την συμμετοχή της.

Πόσους τουρίστες θα φέρει η καμπάνια στην Ελλάδα; Είναι ένα ερώτημα που ακούγεται κατά καιρούς. Η εθελοντική πρωτοβουλία Up Greek Tourism, όπως όλες οι πρωτοβουλίες που γίνονται από πολίτες, δεν έχει στόχο να υποκαταστήσει το κράτος, ούτε τους επιχειρηματικούς φορείς. Ο ρόλος τους είναι συμπληρωματικός και σε αρκετές περιπτώσεις, συμβάλει στο να κινητοποιηθούν πολίτες, να δημιουργηθούν ομάδες, που συμβάλουν στην ενεργοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών και την ενίσχυση του Κοινωνικού Κεφαλαίου, που αποτελεί αίτημα μιας κοινωνίας σε κρίση, που αναζητά Καλές Πρακτικές. Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης παρουσίασε στο TEDxAthens τη πρωτοβουλία Up Greek Tourism, στη συνέχεια ο Ονίκ Παλαντζιάν μίλησε στο TEDxKalamata με το ίδιο θέμα.

Με την ευκαιρία να σημειωθεί η επιτυχία του TEDxKalamata, που έγινε για πρώτη φορά από μια ομάδα νέων παιδιών, τα οποία οργάνωσαν μια πολύ καλή εκδήλωση και έδειξαν ότι όταν υπάρχει σχέδιο και Ομάδα, τότε έχουν θέση οι καινούργιες ιδέες κόντρα στη με μεψοιμοιρία που θέλει την ελληνική περιφέρεια να είναι συλλήβδην 'άγονη γραμμή'.

Ζεϊμπέκικο με τζην Armani και η εκδίκηση της χαμένης συλλογικότητας

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Είχα τη τύχη να είμαι ένας εκ των εθελοντών του TEDxAthens που συνάντησε τον ψυχαναλυτή κ. Ματθαίο Γιωσαφάτ κατά τη προετοιμασία της ομιλίας του στη φετινή εκδήλωση. Συγκράτησα κάποια σημεία της συζήτησης που αφορούν τo ομαδικό πνεύμα των Ελλήνων.


"Πάνε και τα σπάνε στις ταβέρνες, αλλά έχουν δυσκολία να κάνουν σχέσεις με το περιβάλλον" ανέφερε σε ένα σημείο ο κ.Γιωσαφάτ. "Οι Έλληνες είναι επιφανειακά χαρούμενοι. Δηλώνουν ότι είναι ανοιχτοί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στη πραγματικότητα. Στην Αγγλία, που έχει τη φήμη για το αντίθετο, συναντάς επιφύλαξη για 3-4 μήνες, αλλά μετά βρίσκεις αρκετά άτομα που είναι πολύ ανοιxτά. Στην Ελλάδα, συναντάς στην αρχή μια επιφανειακή ανοιxτή αντιμετώπιση, αλλά μετά βλέπεις κάποια επιφύλαξη, ίσως και φόβο. Οφείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση".

"Στο Λονδίνο σε κάθε γειτονιά υπάρχουν ομάδες γύρω από διάφορα θέματα, μιλούν μεταξύ τους".

"Οι Ελληνες έχουν αντιεθελοντική, αντιομαδική στάση τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος είναι ναρκισσιστικός, αλλά και ομαδικός. Αν μετά τα 40 δεν μετέχεις σε ομαδικές δράσεις, τότε είσαι ‘νεκρός’. Είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχεις σε κοινωνικό δίκτυο. Μέχρι τα 40 ο άνθρωπος δίνει μεγάλη βάση στο σεξ, τη καριέρα κλπ. Οι Έλληνες ήταν μέχρι πρόσφατα ενταγμένοι κυρίως σε συγγενικά δίκτυα. Τώρα, μετά τη κρίση, έχουν αδυνατίσει και αυτά". "

Ο άνθρωπος ζει με τις σχέσεις, είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχει σε Κοινότητες. Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος. Αυτή την εποχή όμως φαίνεται σαν να κoiτάμε μόνο τα δικά μας".

 Τα υπόλοιπα τα είπε ο κ.Γιωσαφάτ στην ομιλία του στο TEDxAthens, σε μια "απρόσμενη" συνάντηση ενός εκπροσώπου μιας γενιάς και μιας επιστήμης με ένα κοινό, που ζει με άλλους ρυθμούς.

Από τις πιο δημιουργικές στιγμές αυτής της "συνάντησης", ήταν η προσωπική επικοινωνία με τον κ.Γιωσαφάτ. Ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μέσω email. Ήταν αναμενόμενο το ότι δεν γνώριζε τι είναι το TED και ότι θα έπρεπε να το εξηγήσουμε από κοντά. Πήρε τη πρωτοβουλία, είδε βίντεο, αξιολόγησε το κοινό του TED και στάθηκε στη πρωτοβουλία Human Grid που έχει στόχο να αναδείξει την αξία της συλλογικότητας για την ενίσχυση της αλληλεγγύης.


Σπάμε πιάτα, βρίζουμε στα γήπεδα 

Τι να σημαίνει αλήθεια αυτό, όπου κάποιοι νεόπλουτοι ή και αυτοαπασχολούμενοι, τα σπάνε στα μπουζούκια και κάνουν λουλουδοπόλεμο; Ή οι άλλοι που με Armani τζήν χορεύουν ζεμπέκικο "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου"; Acting out (εκδραμάτιση) το αποκαλεί ένας ομότεχνος του κ.Γιωσαφάτ.

Συγγενές το φαινόμενο του υπερβολικού φαγητού σε –λαϊκές ή επιτηδευμένες- ταβέρνες και δήθεν high εστιατόρια. Κάτι που αποτυπώνεται και στην καμπύλη που δείχνει πόσο πάχυναν και "στραβοχύθηκαν" οι Ελληνες τα τελευταία 30 χρόνια.

Ένα άλλο φαινόμενο ‘ομαδικότητας’ είναι η μαζική προσέλευση τα προηγούμενα χρόνια στα γήπεδα, όπου πολλοί ευκατάστατοι, επιδίδονταν σε βρισίδι του αντιπάλου με χυδαία συνθήματα. Η ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου βοηθάει να πάμε λίγο παραπέρα το παραπανω συλλογισμό: "Στην οδική μας συμπεριφορά ή στον τρόπο που συναναστρεφόμαστε στη γειτονιά ή στην πολυκατοικία είναι ξανά πρόδηλη η επιθετικότητά μας, δείγμα μιας πρωκτικής καθήλωσης ενός ολόκληρου λαού. Ο πρωκτικός προτιμά να καταστρέφει παρά να δημιουργεί. Γι' αυτό και ανθιστάμεθα στις συλλογικότητες και στο ομαδικό πνεύμα. Και εκεί η σχέση με τη μάνα είναι κυρίαρχη. (Δεν είναι παράξενο που η πιο "απολαυστική" βρισιά στα γήπεδα είναι το «σου γ@@ τη μάνα»..."

Δεν γνώριζα αυτή την επιστημονική ερμηνεία , η οποία ταιριάζει στη θέση εκείνων που υποστηρίζουν ότι στη χώρα υπάρχει μεγάλη επίδειξη κ@λοπαιδισμού..

Μια άλλη επίδειξη ‘συλλογικότητας’ είναι η εικόνα σε πάρκα όπου υπάρχουν καφετέριες: οι καθήμενοι στα τραπέζια είναι πολλαπλάσιοι αυτών που κάνουν με τη παρέα τους μια βόλτα στο πάρκο.

 Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της διάθεσης επίδειξης ενός καλού εισοδήματος. Από το 1974 και μετά, αλλάξαμε αρκετά σπίτια, πολύ περισσότερα αυτοκίνητα, αλλάξαμε παρέες και στέκια. Κάναμε ταξίδια στη Ταϋλάνδη, τη Πάρο και την Αράχωβα (χωρίς να περάσουμε από τους Δελφούς). Πήραμε αρκετά πτυχία και περισσότερα ‘χαρτιά’.


Από το Α, οπως Αλληλεγγύη 

Η ομαδικότητα και οι συλλογικότητες είναι μονόδρομος πια. Να μην τα αντιμετωπίσουμε ως καταναγκαστικά έργα, ούτε ως υποχρέωση. Είναι από τα καλύτερα δώρα της κρίσης. Απο τους συμμαθητές στο γυμνάσιο, που θα μας θυμίσουν τις φάρσες και τα νεανικά όνειρα, μέχρι μια καινούργια παρέα συνομιλήκων μας, για να καθαρίσουμε το διπλανό πάρκο ή να συγκεντρώσουμε αχρείαστα ρούχα, γι’ αυτούς που τάχουν ανάγκη.

Βλέποντας τις Ομάδες που συμμετέχει ο 18χρονος γιός μου στο Λύκειο Ελληνίδων (χορεύει από 4 ετών) ή στους εθελοντές δασοπυροσβέστες Υμηττού, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσω για ποιους λόγους οι νεότερες γενιές κάνουν λιγότερο (αυτοαναφορικό, ναρκισσιστικό) θόρυβο από τις δικές μας. Οι δικές τους συλλογικές εκφράσεις δεν μεταμορφώνονται (ή δεν πρόλαβαν να μεταμορφωθούν) σε agenda, μηχανισμούς, επιρροή, εξουσία, όπως σκυλιασμένα φρόντισαν οι προηγούμενες. Δεν χρειάζεται να γίνουμε κυνικοί, για να ισχυριστούμε ότι οι επόμενες γενιές θα είναι πιο ομαδικές. Συμμετέχουν ήδη σε περισσότερες συλλογικότητες, -και όχι μόνο γιατι δεν τους αφήσαμε τίποτε καλύτερο να κάνουν. Οι παλιές "συναλλαγματικές" της Εθνικής Αντίστασης, του 114, του Χρηματιστηρίου ή της καταπάτησης κάθε δημόσιου αγαθού, είναι πλέον ακάλυπτες ή χωρίς ιδιαίτερη αξία.

Πάμε από την αρχή, για τα βασικά...Ξεκινάμε από το Α, όπως αλληλεγγύη και Αισθητική...