Αθήνα: οι εφτά ψυχές της που παλεύουν κόντρα στις σκηνές ‘Καμπούλ’

Το ‘χειρουργείο’ της κρίσης αναδεικνύει μια καινούργια ευκαιρία, πολύ πιο ρεαλιστική από το ‘λούστρο’ του 2004. 

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η δράση «Συν-οικία» του Place Identity

Όταν πριν 3 μήνες οι New York Times περιέλαβαν την Αθήνα στα 52 μέρη του κόσμου που προτείνουν να επισκεφτεί κάποιος το 2014 , ήταν φυσικό να γεννηθεί μια σκέψη: μήπως συμβαίνει κάτι υπόκωφο στην πρωτεύουσα που δεν τόχουμε συνειδητοποιήσει.

Ζεϊμπέκικο με τζην Armani και η εκδίκηση της χαμένης συλλογικότητας

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Είχα τη τύχη να είμαι ένας εκ των εθελοντών του TEDxAthens που συνάντησε τον ψυχαναλυτή κ. Ματθαίο Γιωσαφάτ κατά τη προετοιμασία της ομιλίας του στη φετινή εκδήλωση. Συγκράτησα κάποια σημεία της συζήτησης που αφορούν τo ομαδικό πνεύμα των Ελλήνων.


"Πάνε και τα σπάνε στις ταβέρνες, αλλά έχουν δυσκολία να κάνουν σχέσεις με το περιβάλλον" ανέφερε σε ένα σημείο ο κ.Γιωσαφάτ. "Οι Έλληνες είναι επιφανειακά χαρούμενοι. Δηλώνουν ότι είναι ανοιχτοί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στη πραγματικότητα. Στην Αγγλία, που έχει τη φήμη για το αντίθετο, συναντάς επιφύλαξη για 3-4 μήνες, αλλά μετά βρίσκεις αρκετά άτομα που είναι πολύ ανοιxτά. Στην Ελλάδα, συναντάς στην αρχή μια επιφανειακή ανοιxτή αντιμετώπιση, αλλά μετά βλέπεις κάποια επιφύλαξη, ίσως και φόβο. Οφείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση".

"Στο Λονδίνο σε κάθε γειτονιά υπάρχουν ομάδες γύρω από διάφορα θέματα, μιλούν μεταξύ τους".

"Οι Ελληνες έχουν αντιεθελοντική, αντιομαδική στάση τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος είναι ναρκισσιστικός, αλλά και ομαδικός. Αν μετά τα 40 δεν μετέχεις σε ομαδικές δράσεις, τότε είσαι ‘νεκρός’. Είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχεις σε κοινωνικό δίκτυο. Μέχρι τα 40 ο άνθρωπος δίνει μεγάλη βάση στο σεξ, τη καριέρα κλπ. Οι Έλληνες ήταν μέχρι πρόσφατα ενταγμένοι κυρίως σε συγγενικά δίκτυα. Τώρα, μετά τη κρίση, έχουν αδυνατίσει και αυτά". "

Ο άνθρωπος ζει με τις σχέσεις, είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχει σε Κοινότητες. Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος. Αυτή την εποχή όμως φαίνεται σαν να κoiτάμε μόνο τα δικά μας".

 Τα υπόλοιπα τα είπε ο κ.Γιωσαφάτ στην ομιλία του στο TEDxAthens, σε μια "απρόσμενη" συνάντηση ενός εκπροσώπου μιας γενιάς και μιας επιστήμης με ένα κοινό, που ζει με άλλους ρυθμούς.

Από τις πιο δημιουργικές στιγμές αυτής της "συνάντησης", ήταν η προσωπική επικοινωνία με τον κ.Γιωσαφάτ. Ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μέσω email. Ήταν αναμενόμενο το ότι δεν γνώριζε τι είναι το TED και ότι θα έπρεπε να το εξηγήσουμε από κοντά. Πήρε τη πρωτοβουλία, είδε βίντεο, αξιολόγησε το κοινό του TED και στάθηκε στη πρωτοβουλία Human Grid που έχει στόχο να αναδείξει την αξία της συλλογικότητας για την ενίσχυση της αλληλεγγύης.


Σπάμε πιάτα, βρίζουμε στα γήπεδα 

Τι να σημαίνει αλήθεια αυτό, όπου κάποιοι νεόπλουτοι ή και αυτοαπασχολούμενοι, τα σπάνε στα μπουζούκια και κάνουν λουλουδοπόλεμο; Ή οι άλλοι που με Armani τζήν χορεύουν ζεμπέκικο "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου"; Acting out (εκδραμάτιση) το αποκαλεί ένας ομότεχνος του κ.Γιωσαφάτ.

Συγγενές το φαινόμενο του υπερβολικού φαγητού σε –λαϊκές ή επιτηδευμένες- ταβέρνες και δήθεν high εστιατόρια. Κάτι που αποτυπώνεται και στην καμπύλη που δείχνει πόσο πάχυναν και "στραβοχύθηκαν" οι Ελληνες τα τελευταία 30 χρόνια.

Ένα άλλο φαινόμενο ‘ομαδικότητας’ είναι η μαζική προσέλευση τα προηγούμενα χρόνια στα γήπεδα, όπου πολλοί ευκατάστατοι, επιδίδονταν σε βρισίδι του αντιπάλου με χυδαία συνθήματα. Η ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου βοηθάει να πάμε λίγο παραπέρα το παραπανω συλλογισμό: "Στην οδική μας συμπεριφορά ή στον τρόπο που συναναστρεφόμαστε στη γειτονιά ή στην πολυκατοικία είναι ξανά πρόδηλη η επιθετικότητά μας, δείγμα μιας πρωκτικής καθήλωσης ενός ολόκληρου λαού. Ο πρωκτικός προτιμά να καταστρέφει παρά να δημιουργεί. Γι' αυτό και ανθιστάμεθα στις συλλογικότητες και στο ομαδικό πνεύμα. Και εκεί η σχέση με τη μάνα είναι κυρίαρχη. (Δεν είναι παράξενο που η πιο "απολαυστική" βρισιά στα γήπεδα είναι το «σου γ@@ τη μάνα»..."

Δεν γνώριζα αυτή την επιστημονική ερμηνεία , η οποία ταιριάζει στη θέση εκείνων που υποστηρίζουν ότι στη χώρα υπάρχει μεγάλη επίδειξη κ@λοπαιδισμού..

Μια άλλη επίδειξη ‘συλλογικότητας’ είναι η εικόνα σε πάρκα όπου υπάρχουν καφετέριες: οι καθήμενοι στα τραπέζια είναι πολλαπλάσιοι αυτών που κάνουν με τη παρέα τους μια βόλτα στο πάρκο.

 Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της διάθεσης επίδειξης ενός καλού εισοδήματος. Από το 1974 και μετά, αλλάξαμε αρκετά σπίτια, πολύ περισσότερα αυτοκίνητα, αλλάξαμε παρέες και στέκια. Κάναμε ταξίδια στη Ταϋλάνδη, τη Πάρο και την Αράχωβα (χωρίς να περάσουμε από τους Δελφούς). Πήραμε αρκετά πτυχία και περισσότερα ‘χαρτιά’.


Από το Α, οπως Αλληλεγγύη 

Η ομαδικότητα και οι συλλογικότητες είναι μονόδρομος πια. Να μην τα αντιμετωπίσουμε ως καταναγκαστικά έργα, ούτε ως υποχρέωση. Είναι από τα καλύτερα δώρα της κρίσης. Απο τους συμμαθητές στο γυμνάσιο, που θα μας θυμίσουν τις φάρσες και τα νεανικά όνειρα, μέχρι μια καινούργια παρέα συνομιλήκων μας, για να καθαρίσουμε το διπλανό πάρκο ή να συγκεντρώσουμε αχρείαστα ρούχα, γι’ αυτούς που τάχουν ανάγκη.

Βλέποντας τις Ομάδες που συμμετέχει ο 18χρονος γιός μου στο Λύκειο Ελληνίδων (χορεύει από 4 ετών) ή στους εθελοντές δασοπυροσβέστες Υμηττού, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσω για ποιους λόγους οι νεότερες γενιές κάνουν λιγότερο (αυτοαναφορικό, ναρκισσιστικό) θόρυβο από τις δικές μας. Οι δικές τους συλλογικές εκφράσεις δεν μεταμορφώνονται (ή δεν πρόλαβαν να μεταμορφωθούν) σε agenda, μηχανισμούς, επιρροή, εξουσία, όπως σκυλιασμένα φρόντισαν οι προηγούμενες. Δεν χρειάζεται να γίνουμε κυνικοί, για να ισχυριστούμε ότι οι επόμενες γενιές θα είναι πιο ομαδικές. Συμμετέχουν ήδη σε περισσότερες συλλογικότητες, -και όχι μόνο γιατι δεν τους αφήσαμε τίποτε καλύτερο να κάνουν. Οι παλιές "συναλλαγματικές" της Εθνικής Αντίστασης, του 114, του Χρηματιστηρίου ή της καταπάτησης κάθε δημόσιου αγαθού, είναι πλέον ακάλυπτες ή χωρίς ιδιαίτερη αξία.

Πάμε από την αρχή, για τα βασικά...Ξεκινάμε από το Α, όπως αλληλεγγύη και Αισθητική... 

Πέντε ιδέες και μια πρόταση για τον 27χρονο άνεργο Ανδρέα

Φίλε Ανδρέα,

Ακούς πολλά γύρω σου, γι' αυτό κι εγώ θα σου πω την άποψή μου συγκεκομμένα και ζιπαρισμένα. Δεν έχουμε -ευτυχώς- πολύ χρόνο ούτε εσύ, ούτε εγώ.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΨΕΜΑ: στον τομέα της ανεργίας τα πράγματα θα είναι χειρότερα, απ' ό,τι λένε οι γύρω μας. Περίπου ένας στους τρεις δεν θα έχουν κανονική δουλειά. Σε ό,τι αφορά τους νέους, δυστυχώς, θα είστε εκτός κανονικής δουλειάς ο ένας στους δύο. Δεν σε βοηθάω με το να σου ωραιοποιήσω την κατάσταση.

ΜΗΝ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙΣ, ΧΤΙΣΕ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ: είναι σκληρό, αλλά μην το βάζεις κάτω. Εσύ ο ίδιος μου είπες κάποιες εμπειρίες σου, στις οποίες είναι φανερό ότι θα είχες μία επιπλέον ευκαιρία εάν γνώριζες γερμανικά και εάν ήσουν πιο έμπειρος στα θέματα του Internet. Ξεκίνα τώρα, στους δύο αυτούς τομείς, μην αφήσεις να σε παραλύει η ανεργία.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΜΙΑ ΚΑΛΗ OPTION, ΙΣΩΣ ΟΧΙ Η ΛΥΣΗ: όπως σου είπα και προφορικά, είναι μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον νέο/νέα έχει τη δυνατότητα να φύγει εκτός Ελλάδος (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρουμανία, Τουρκία κλπ). Ωστόσο, δεν είμαστε στη δεκαετία του '60 για να πας στη φάμπρικα της Γερμανίας ή στα εστιατόρια της Αυστραλίας. Η μετανάστευση έχει αξία μόνο για όποιους νέους/νέες μπορούν να βρουν στο εξωτερικό μια καλή δουλειά, με την οποία θα βγάζουν περισσότερα απ΄ όσο θα κοστίζει εκεί μια ζωή μακριά από φίλους και οικογένεια. Σου συστήνω να ψάξεις τη λύση της μετανάστευσης, αλλά αφότου υπολογίσεις με μολύβι και χαρτί, εάν αξίζει μια τέτοιου είδους κίνηση, έτσι ώστε να μην περιμένεις περισσότερα απ΄ όσα μπορεί να σου δώσει. Κλεισμένοι εδώ στην Ελλάδα, μέσα στο καβούκι μας, δεν έχουμε καταλάβει ότι και οι άλλες χώρες περνούν κρίση. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, έχουν αποδεχτεί ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά χαμηλότερο από αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Ελλάδα, με τα δανεικά και τα κλεμμένα.

ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΡΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΨΩΝΙΟ: παρά τα 27 σου χρόνια, πρόλαβες και έκανες μια καλή καριέρα, με όνομα στο χώρο σου και εκτίμηση και δίκτυο γνωριμιών. Από την άλλη βρίσκεσαι σε ένα κλάδο που θα συμπιεστεί, είτε με το ΔΝΤ είτε χωρίς αυτό. Έχεις καθαρό πρόσωπο και καλό χαρακτήρα. Πάρε τα «κέρδη» σου απ΄ αυτή την καριέρα (τα assets θα λέμε στο εξής, λόγω του ΔΝΤ), «πλασάρισε» τον εαυτό σου καλύτερα απ΄ ότι έκανες μέχρι τώρα, αλλά να ευχαριστείς την οικογένειά σου, που σου έδωσε τέτοια αγωγή, έτσι ώστε να μην υπερτιμάς τις δυνατότητές σου. Θα βρεις απέναντί σου εργοδότες κυνικούς, αλλά θα συναντήσεις και κάποιους που έχουν πλάνα συμβατά με τα όνειρά σου.

ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΕΣ: ναι, είναι καλό που αγαπάς το επάγγελμα που σε ανέδειξε. Ωστόσο, δες τα πράγματα με πιο ευρύ μάτι, γιατί το επάγγελμά σου περνάει βαθιά κρίση. Φτιάξε ένα ευρύτερο κύκλο για τον ορισμό της δουλειάς σου, γιατί μέχρι το 2012 θα γίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μην γίνεις defocus, μην τσαλαβουτάς, γιατί αυτά τα τιμωρεί η αγορά. Από την άλλη όμως, δεν θα ήταν καλό να μείνεις «κολλημένος» σε κάτι που αγάπησες, το τίμησες, αλλά όλα δείχνουν πως βρίσκεται σε κρίση. Φτιάξε έναν ομόκεντρο κύκλο, ο οποίος απλώς θα έχει μεγαλύτερη ακτίνα. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτός ο κύκλος θα έχει και ομορφότερες αξίες και πιο ελκυστικό όραμα.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ: λιώσε παπούτσια και κάψε τα τηλέφωνα για να βρεις δουλειά το συντομότερο. Λόγω του βιογραφικού σου και του χαρακτήρα σου, έχεις αρκετές πιθανότητες, εάν και προβλέπω ότι η αμοιβή που θα σου προσφερθεί δεν θα είναι πάνω από το 70% το ποσού που έπαιρνες πριν 3 μήνες. Ενόσω ψάχνεις πάντως, θα ήταν καλό να χτίζεις κάτι δικό σου, που να ενισχύει το βιογραφικό σου και τονώνει την αυτοπεποίθησή σου. Υπάρχουν δεκάδες «Οδηγοί» που μιλάνε για personal branding, ένα εγχείρημα που έχει απίστευτα εργαλεία λόγω της άνθησης του online engagement και των social networks. Συνδύασε το επάγγελμά σου και το χόμπι σου από το χώρο της τέχνης και προχώρα. Είναι βέβαιο ότι εκεί έξω, στην αγριεμένη ελληνική κοινωνία, θα υπάρχουν 10-20 αξιόλογοι άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά σίγουρα με την ξεχασμένη κουλτούρα περί αλληλεγγύης που αφήσαμε πίσω στη δεκαετία του '60... (πάνω στην πρόταση, θα πούμε τρία πράγματα παραπάνω την επομένη φορά που θα πιούμε μπύρα).

Φίλε Ανδρέα,
Tσεκάρισε τα παραπάνω, μιλώντας και με άλλους. Φιλτράρισέ τα μέσα από το αισθητήριο των 27 σου χρόνων. Ό,τι έγραψα παραπάνω είναι η άποψή μου, δεν είναι ούτε θέσφατο, ούτε ευαγγέλιο. Άλλωστε πολλά από αυτά είναι γενικές αρχές, τις οποίες εσύ μπορείς να εξειδικεύσεις και να προσαρμόσεις στη δική σου χημεία και στις επιμέρους επιλογές σου. Έχεις πάντως όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ ότι άλλοι 27χρονοι, που βρίσκονται στη θέση σου.

Υ.Γ.: Για όσους θα το ρωτήσουν, σπεύδω να σημειώσω ότι ο Ανδρέας είναι υπαρκτό πρόσωπο. Για τους άλλους, που θα αναρωτηθούν αν ο Ανδρέας θα πετύχει, τους λέω ανεπιφύλακτα ότι βάζω στοίχημα πως θα τα καταφέρει.

*photo via flickr*

Κρίση: Συμβάλουμε δημοσίως με ιδέες, καινοτομία, παραγωγικότητα. Χρήματα, ιδιωτικώς...

Επειδή έχει στοιχεία reality show, ορισμένα media (και ελάχιστοι πολιτικοί) άρχισαν τους τηλεμαραθώνιους για να βοηθήσουν την Ελλάδα. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των reality shows, οι παρενέργειες είναι πιο πολλές από τα θετικά. Το σημαντικότερο είναι ότι γίνεται θέμα που συζητείται μαζί με το dvd της Τζούλιας. Οποιοι θέλουν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, είναι απαραίτητο να συνταχθούν με μια οργανωμένη προσπάθεια για την ενίσχυση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, του νοικοκυρέματος του κράτους.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ
Ο Νίκος Αναγνώστου του metablogging, μου επισήμανε αυτό, που δείχνει την αντίληψη των Ιρλανδών για το πώς μαζεύουμε ιδέες προς αντιμετώπιση της κρίσης. Η κυβερνηση έχει προχωρήσει στο labs.opengov που, παρά τους πολλούς άσπονδους φίλους -που έχουν σπεύσει να πυροβολήσουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση, οι περισσότεροι γιατί φοβούνται τις θετικές της εφαρμογές- έχει φέρει στην επιφάνεια φρέσκες ιδέες και καινοτόμους ανθρώπους. Ο Ν. Αναγνώστου έχει δημιουργήσει το anaptyxi.wordpress.com, που έχει μια αντίστοιχη λογική: μια ανεξάρτητη πλατφόρμα που συγκεντρώνει ιδέες για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσκολιών.

Σε ένα πρόσφατο προβοκατόρικο σημείωμά μου, ανέφερα την ανάγκη να καταλήξουμε εμείς οι -κατά τα άλλα- υπερδραστήριοι άνθρωποι των social media σε 4-5 καμπάνιες, πέρα από τις πολύ προσωπικές και ενίοτε μοναχικές διαδρομές με σχόλια, γκρίνια και εξυπνες ατάκες,

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Μπορεί να θεωρώ χωρίς αξία τους τηλεμαραθώνιους για να μαζέψουμε χρήματα, καθώς μοιάζουν αρκετά με τα φιλανθρωπικά τέια, που στο τέλος αφιερώνουν περισσότερη ενέργεια για τους διοργανωτές και λιγότερη για τον φιλανθρωπικό στόχο (για να μην θυμηθούμε τις συναυλίες για τον Στ. Καζαντζίδη ή το φαινόμενο Καραμουρτζούνη). Ωστόσο, δεν βάζω στην ίδια κατηγορία την κίνηση της Νάνας Μούσχουρη και του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολαου (η πρώτη παραιτήθηκε από την βουλευτική σύνταξη και ο δεύτερος του μισθού του). Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρά τους, αν και στις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται κάτι ιδιοτελές ή πονηρό. Οι κινήσεις τους μπορούν να οδηγήσουν πολλούς εκπροσώπους των ελίτ (ή "ελίτ", αν προτιμάτε) της χώρας, να νοιώθουν μοναξία μέσα στα μεγάλα εισοδήματα που απέκτησαν από τη θητεία τους σε δημόσια αξιώματα.

Σε αυτη την κρίση, θα έχει αξία και η προσωπική προσφορά του καθενός που έχει τη δυνατότητα, γιατί πέρα από τα θέματα αρχών και τις συλλογικές διαδικασίες, πάντοτε υπάρχει κάποιος δίπλα μας που έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Γνωρίζω αρκετούς γύρω που παίρνουν πρωτοβουλίες αλληλλεγγύης, τις οποίες, ευτυχώς, πράττουν ιδιωτικώς. "Υιοθετούν" έναν άνεργο νέο, βοηθούν κάποιον οικογενειάρχη με πρόβλημα στη δουλειά, μια ανύπαντρη μητέρα με δυσκολίες, έναν μετανάστη που πασχίζει να παραμείνει άξιος πολίτης στην ελληνική κοινωνία.

*photo via flickr*

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Anaptyxi.wordpress.com, ένα Opengov του λαού

Σήμερα το πρωί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο email μου. Ένα σημείωμα από το Νίκο Αναγνώστου, του metablogging, με ένα απίστευτα λακωνικό σημείωμα "θα εκτιμούσα τις απόψεις σας" για τους δικτυακούς τόπους:

http://anaptyxi.wordpress.com/ και http://anaptyxi.uservoice.com/forums/44461.
Υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις τώρα το πρωί και δεν είχα τη δυνατότητα να ψάξω πιο πολύ. Φαίνεται, πάντως, ως μια πολύ καλή σκέψη και πρωτοβουλία, ώστε να ζυμωθούν ιδέες από πολίτες και να φθάσουν ψηλά, αλλά και δίπλα. Ιδέες κοντρα στην απάθεια και υπερ της παραγωγικότητας και της δημιουργικότητας.

Η πρώτη αίσθηση είναι ότι το anaptyxi.wordpress μπορεί να κάνει δουλειά που, ίσως, θα αδυνατούσε το θετικό στις προθέσεις του opengov.gr. Το τελευταίο μπορεί να θεωρείται κυβερνητικό και, ως εκ τούτου, να αποτρέπει κάποιους να καταθέσουν ιδέες, επειδή εικάζουν ότι συμβάλουν στα σχέδια της κυβέρνησης ή επειδή φοβούνται ότι θα μείνουν στα αζήτητα από μια νεοπαγή κομματική γραφειοκρατία.

Δεν έχει σημασία αν ισχύουν ή δεν ισχύουν αυτά... Εκείνο που έχει μεγάλη αξία είναι να αναλμάβάνονται πρωτοβουλίες, που είναι "καθαρές" και ευφυείς. Ιδέες που δεν είναι συντεχνιακές, αλλά έχουν μέσα τους συμπυκνωμένη ενέργεια για να αντιπαρατεθούν με μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις στο μεγαλύτερο καρκίνο της χώρας: την καθίζηση της παραγωγής και τον ευνουχισμό της καινοτομίας.

Το anaptyxi.wordpress μπορεί να γίνει το "opengov του λαού", για την ακρίβεια ο χώρος για την ανοικτή διαβούλευση αξιοσημείωτου μέρους της Ψηφιακής Κοινότητας, της
Νεολαίας και των δημιουργικών ανθρώπων κάθε ηλικίας. Το εχουμε ανάγκη όλοι...

Το opengov έχει κάνει αξιοσημείωτη δουλειά, καθώς έχει σπάσει δομές του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος. Εξού και η υπονόμευσή του από σημαντικούς θύλακες που θέλουν να διατηρηθούν οι πελατειακές δομές. Πρωτοβουλίες πολιτών και Κοινοτήτων όπως το anaptyxi.wordpress, είναι ένα απολύτως απαραίτητο συμπλήρωμα.

Το Νίκο Αναγνώστου τον γνωρίζω χρόνια, αλλά έχει πάντοτε την ικανότητα να εκπλήσσει θετικά. Για τη δημιουργικότητά του, αλλά και την ικανότητά του να είναι αποτελεσματικός. Κάποια posts είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Θα μιλήσω μαζί του, ώστε αν υπάρχει χρησιμότητα, να συμβάλουμε -οι συνεργάτες μου και εγώ- με πιο ουσιαστικό τρόπο. Ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά με έναν αξιόλογο άνθρωπο, που κατά κανόνα συναντώ διαδικτυακά και με σχετικά τυχαίο τρόπο.

Υ.Γ.: Θα μπορούσε να βρεθεί πιο "μπιτάτος" τίτλος από το anaptyxi, θυμίζει '80s, αλλά είμαστε σε μια περίοδο που αυτά είναι δευτερεύοντα... Αυτά είναι σαν τα πρόσωπα: ποτέ το κοινότυπο όνομα Γιάννης, Κώστας ή Γιώργος δεν απέτρεψε κάποιον να έχει μια εξαιρετική καριέρα, χάρη στη σημαντική προσωπικότητά του. Στο τέλος, το brand δεν έχει την αξία που φέρει το "ονομά" του, αλλά τις αξίες που επιβάλει η διαδρομή του και η προσφορά του.

*photo via flickr*

Η κρίση και πώς μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δεχτεί πάνω από 170 αιτήματα για συνεντεύξεις, από ΜΜΕ των πιο απίθανων χωρών. Η κρίση έχει δημιουργήσει αρνητική δημοσιότητα για την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και έχουν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της χώρας μας πληθυσμοί και άτομα που δεν ήξεραν καλά-καλά πού βρίσκεται και αν υπάρχει στο χάρτη.

Είναι προφανές ότι η κρίση είναι άγρια και πως, κατά πάσα πιθανότητα, το τίμημα θα είναι πολύ σκληρό (αύξηση ανεργίας, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, δυσφήμιση ο,τιδήποτε του ελληνικού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κλπ). Παρόλα αυτά οι ηγέτες αυτής της χώρας που έχουν διάθεση να το παλαίψουν, μπορουν να βρουν σοβαρούς λόγους για να κινητοποιήσουν το 5-10% των κατοίκων αυτής της χώρας (μεταξύ τους και μετανάστες που θέλουν και αυτοί να βάλουν πλάτη), μια κρίσιμη μάζα ικανή να κάνει κάποια διαφορά.

Να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John Kennendy και το χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το crisis management: «κρίση είναι η άλλη πλευρά της ευκαιρίας». Ναι, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις μια κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του… Για να δούμε μερικά ψηφία της ευκαιρίας:

1.Κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Οι περισσότεροι έχουν μια ρομαντική αντίληψη για τη χωρά, ωστόσο μπορούν να στρατευθούν, εάν τους δοθεί πλάνο και στόχος. Τα τελευταία 20-30 χρόνια δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να οργανώσουμε αυτή τη σημαντική δύναμη του ελληνισμού.

2.Αξιοποίηση του φιλελληνισμού. Δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην υφήλιο, απλώς το ελληνικό κράτος του έστρεψε την πλάτη την τελευταία 50ετία. Θυμάμαι την πίκρα ενός πολιτιστικού ακολούθου ελληνικής πρεσβείας, όταν μου διηγείτο πως το τότε υπουργείο Εξωτερικών τον υποχρέωσε να ξοδέψει όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για να στηρίξει την υποψηφιότητα της… Άννας Βίσση στη Eurovision. Αντί να τον αφήσουν να στηρίξει ενέργειες για την διάδοση του ελληνικών πολιτιστικών δράσεων και προϊόντων.

3.Οργάνωση της σχέσης της χώρας με τα media. Η καταστροφική τελευταία τριετία έχει δυσφημίσει τη χώρα παγκοσμίως, καθώς δεν πλήρωνε τα διαφημιστικά προγράμματα που καταχωρούσε ο ΕΟΤ στο εξωτερικό. Τα διεθνή media έχουν χώρο να μας αφιερώσουν, αν επικεντρωθούμε στην ανάλυση της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να κάνουμε γενικευμένες επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών για επεισόδια που προέρχονται από μεμονωμένα ΜΜΕ ή κατευθύνσεις (π.χ., περιοδικό Focus).

4.Ανασύνταξη των πρεσβειών και των διπλωματικών αποστολών. Λίγο-πολύ είναι γνωστό πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της λειτουργίας των κατά χώρα πρεσβειών.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και είναι βέβαιο πως αν κάποιο κυβερνητικό όργανο επιδιώξει να κάνει μια καταγραφή, θα εντοπίσει πολύ περισσότερες ευκαιρίες.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών, επιχειρηματίες εναντίον πολιτικών

Η κρίση θα παραμείνει κρίση και δεν θα μετατραπεί σε ευκαιρία, εάν δεν μπουν κανόνες και δεν μπει τάξη στις υποχρεώσεις κάθε επαγγελματική κατηγορίας και κάθε ατόμου. Ορισμένοι εκπρόσωποι των δημοσίων υπαλλήλων ζητούν να πληρώσουν οι «βιομήχανοι και η πλουτοκρατία». Αποσιωπούν ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι περίπου διπλάσιοι άλλων χωρών και το παραγόμενο έργο είναι γνωστό σε όλους μας.

Οι εκπρόσωποι επιχειρηματιών, από την άλλη πλευρά, που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (και αυτοί που τους διόρισαν), ξεχνούν ότι ένα μέρος κάποιων που θεωρούνται «επιχειρηματίες», έχουν πελάτη σχεδόν αποκλειστικά το κράτος, με τις γνωστές διαδικασίες.

Τέλος, απ’ όλες τις πλευρές τονίζεται ότι αν δεν δώσουν οι πολιτικοί πρώτοι το παράδειγμα, δεν μπορούν να ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία «θυσίες» για προβλήματα, στην διόγκωση των οποίων ορισμένοι πολιτικοί έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Δεν είμαστε ρομαντικοί… Κανείς ή ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα, θα προσέλθουν μόνοι τους και θα αυτοπεριορισθούν. Η όποια μείωση προνομίων και έκνομων συμπεριφορών, θα γίνει (γίνεται ήδη) μέσα από άγριους διαγκωνισμούς και αλληλοκατηγορίες. Η δυσάρεστη κατάσταση αυτή θα συνεχισθεί σε αυτό το κλίμα, εκτός αν αναδειχθούν Ηγεσίες που θα σταθούν πάνω από τα πράγματα. Θα είναι οι ίδιες ηγεσίες που θα μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.

Μείωση κατά 40% του βιοτικού μας επιπέδου, οι 4 "φούσκες" και τα 4 "σωσίβια"

Συναντησα ένα γνωστό μου που έχει μια επιχείρηση-"μπουτίκ" και είχε γίνει πολύ γνωστός σε μια από τις 4 μεγάλες φούσκες που πληρώνει τώρα, μαζεμένα, η χώρα (Χρηματιστήριο, Ολυμπιάδα, Ακίνητα, ΚΠΣ). Είχε γίνει γνωστός, γιατί είχε αναλάβει δημόσιο πόστο, ενώ πριν και μετά η εταιρεία του είχε αναλάβει μια σειρά έργα.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει καλή σχέση με το πολιτικό σύστημα. Μια σύντομη συζήτηση, με έπεισε ότι από εκείνες τις εποχές δεν κατάφερε να κάνει τα έσοδα/κέρδη που θα νομίζαμε. Μειώνει, όπως ειπε, συνεχώς το προσωπικό της εταιρείας του.

Η εκτίμησή του είναι ότι, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι έλληνες θα χάσουμε περί το 40% του βιοτικού μας επιπέδου. Ο Αλέξης Παπαχελάς σημείωσε κάτι σχετικό στην "Καθημερινή", αναφέροντας ότι η μεσαία τάξη περνάει από την τσαντίλα στην οργή.

Τι θυσίες θα κάνουν οι Ηγέτες μας;

Ο Αντώνης Πανούτσος αναφέρθηκε την περασμένη Κυριακή ("Πρώτο Θέμα") στα "δάκρυα, ιδρώτα και αίμα" που ζήτησε από τους Βρετανούς ο Ουίνστον Τσώρτσιλ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καταλήξει: "έχουμε τόσους χαλβάδες, που κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του για να ζητήσει θυσίες;".

Οι συζητήσεις αυτές φέρνουν τον Ernest Shakleton, ο οποίος, από σχετικά αποτυχημένος εξερευνητής της Ανταρκτικής των αρχών του 20ου αιώνα, έγινε κλασσικός ήρωας της Ηγεσίας. Γιατί; Επειδή έκανε 8.000 μίλια, για να γυρίσει πίσω στη Βρετανία, ώστε να βρει βοήθεια, με την οποία θα μπορούσε να διασώσει τους συντρόφους του, που είχαν εγκλωβιστεί στο Νότιο Πόλο.

Για να μην μακρηγορούμε: η "άσκηση" της Ελλάδας δεν έχει λύση, αν δεν μπουν μπροστά ορισμένοι Ηγέτες, και κυρίως Πολιτικοί Ηγέτες, που θα δηλώσουν ποιες παραχωρήσεις κάνουν οι ίδιοι, ώστε να γίνουν παράδειγμα θυσίας στην κοινωνία. Αυτή τη στιγμή απέχουμε πολύ από το συγκεκριμένο σημείο. Δεν είναι ορατό ακόμα κάποιο ισχυρό πρότυπο ή ένα, κάποιο παράδειγμα..

Συγκρατημένη αισιοδοξία για 4 λόγους

Ίσως δεν είναι πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι στο τέλος θα γίνει το θαύμα από το θεό της Ελλάδας ή τη μαγκιά και τη μοναδικότητα της φυλής. Στο βάθος, όμως, υπάρχουν τέσσερις λόγοι, που μας επιτρέπουν να έχουμε μια υποψία αισιοδοξίας, όπως:

1. Κάποιοι θύλακες της κοινωνίας, άτομα παλιότερων γενεών, που φλερτάρισαν με τις τέσσερις φούσκες, αλλά δε διέγραψαν την υπό εξαφάνιση ελληνική λέξη, τη μοναδική παγκοσμίως, το "φιλότιμο". Μπείτε σε blogs, στο Facebook, μάθετε για πολιτιστικούς συλλόγους ή περιβαλλοντικές οργανώσεις, για να δείτε ότι υπάρχουν ακόμα αυτά τα περίεργα "είδη".

2. Οι νέοι, που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να παλαίψουν για την εργασία τους και την αξιοπρέπειά τους. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να λαϊκίζω και να καταφεύγω σε αφορισμούς, γράφοντας ότι όλοι οι νέοι είναι δύναμη αλλαγής. Ωστόσο, όλοι μας συναντάμε καθημερινά πολλούς νέους/νέες που έχουν απόθεμα ενέργειας και δύναμης για να ξαναχτίσουν κάτι από αυτά που "καίγονται".

3. Έλληνες της αλλοδαπής, που, όπως πάντα, είναι πιο Έλληνες από εμάς. Ίσως δεν έχει έννοια να στέλνουν εμβάσματα, αλλά έχουν παραγωγικές δουλειές, τεχνογνωσία και αγάπη για την πατρίδα. Ο οβολός τους θα είναι πολύτιμος.

4. Δημιουργικοί και παραγωγικοί οικονομικοί μετανάστες. Η συζήτηση είναι μεγάλη και δεν έχει έννοια να μπούμε σε διάλογο για το πόσο δίκαιο ή ρεαλιστικό είναι το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες στην Ελλάδα. Η ουσία, όμως, είναι πως για την χώρα θα ισχύσει κάτι από αυτό που γνώρισαν οι ΗΠΑ και άλλες χώρες υποδοχής: ένα ποσοστό των μεταναστών θα συμβάλουν στην ενίσχυση της χώρας, γιατί έχουν κίνητρο να είναι παραγωγικοί, ενώ διευρύνουν τον ζωτικό χώρο της Ελλάδας με τις σχέσεις που διατηρούν με τη χώρα καταγωγής τους.

Κανένας από τους τέσσερις λόγους δεν είναι "σιγουράντζα". Πρόκειται για ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν. Γι' αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να αναδειχθούν οι νέοι Ηγέτες, που έχοντας κάτι από τη στόφα του Sackleton, θα σώσουν όσα μπορουμε περισσότερα. Και θα αναδείξουν τα "περιουσιακά στοιχεία" μας που απαξιώθηκαν και υποβαθμίστηκαν από τις 4 φούσκες, στις οποίες συμμετείχαμε με βεγγαλικά και τυμπανοκρουσίες -άλλοι περισσότερο, αλλοι λιγότερο- και πολίτες και Ηγεσίες.

*photo via Wikipedia*

Ταξιτζήδες: Ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη έγιναν φορολογικά πιο εντάξει από τους Έλληνες

Τα ταξίδια μου στην Κωνσταντινούπολη είχαν πάντα πολλές ωραίες εμπειρίες, εκτός από μια ανορθογραφία: οι ταξιτζήδες με εκνεύριζαν, γιατί χρέωναν ό,τι ήθελαν. Όχι πια! Την τελευταία φορά που πήγα (λίγο πριν την Πρωτοχρονιά 2010) η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική:

Ο οδηγός που μας πήρε από το αεροδρόμιο φορούσε ταμπελίτσα με το όνομά του, ήταν ντυμένος πολύ προσεχτικά και καθαρά, μιλούσε αγγλικά (o έλληνας ταξιτζής που μας είχε πάει στο αεροδρόμιο ήταν ντυμένος με περιβολή γηπέδου, έπαιζε κομπολόι οδηγώντας και κάποια στιγμή είχε στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο το κομπολόι).

Κατά την παραμονή μου στην Πόλη, μπήκα και σε άλλα ταξί: ακόμα και όταν οι οδηγοί δεν ήξεραν αγγλικά (το σύνηθες), ήταν κόσμιοι, καθαροί και ευγενικοί. Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι ότι πάντοτε ζητούσαν το αντίτιμο που έγραψε η ταρίφα. Ποτέ δεν άρχιζαν τα παζάρια που ξέρουμε στην Αθήνα, όπου σχεδόν πάντοτε του βάζουν καπέλο και το ζητούν με το γνωστό ύφος.

Αυτό που επιτρέπει τους Έλληνες ταξιτζήδες να συμπεριφέρονται (όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί) με το γνωστό τρόπο, είναι ότι ο νόμος τους επιτρέπει να ζητάνε άλλα από αυτά που γράφει η ταρίφα. Το πιο δυσάρεστο αποτέλεσμα είναι ότι μια μερίδα από τους οδηγούς ταξί, αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές δυσφημίσεις του ελληνικού τουρισμού.

Πέρα από το ύφος, το κόμιστρο που ζητάνε είναι τόσο μεγάλο, ώστε ο τουρίστας καταλαβαίνει ότι είναι υπερβολικό, ακόμα και αν έχει μέτρο σύγκρισης τη Βρετανία ή τη Γερμανία. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι βγαίνουν στην τηλεόραση εκπρόσωποι των ταξιτζήδων και ζητούν να τους επιτραπεί να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν.

Το ερώτημα είναι πώς η πολιτεία θα επιχειρήσει να βάλει φρένο στη φοροδιαφυγή, όταν μια κατηγορία επαγγελματιών θεωρεί κατάκτηση την αποφυγή των βαρών. Οι πολιτικοί θεωρούν ότι εξαρτώνται τόσο πολύ από τις θεωρίες των ταξιτζήδων προς τους πελάτες τους; Ή μήπως προκαλεί δέος η συχνή παρουσία των ταξιτζήδων στις λαϊκίστικες εκπομπές της TV, όπου χωρίς καμιά αντίσταση αναπτύσσουν αστήρικτα επιχειρήματα;

Αυτό είναι το σημείωμα Νο. 4 στον ηλεκτρονικό διάλογο του Υπουργείου Οικονομικών για το νέο φορολογικό νόμο.

*photo via flickr*

Το 2010 ο κόσμος θα γίνει πιο αυθεντικός. Και ο online…

Δέκα τάσεις που αφορούν τον καταναλωτή του 2010. Κρατείστε την πρόβλεψη, ότι θα γίνονται ολοένα και πιο πολλές φυσικές συναθροίσεις των ατόμων που έχουν πρωτοσυναντηθεί διαδικτυακά. Τα υπόλοιπα διαβάστε τα εδώ…

*photo via flickr*

Ποιοι είναι σήμερα Πρόσωπα Ευρείας Εμπιστοσύνης (Trust Agents);

«Για κοίτα ποιος μιλάει!». Πόσες φορές δεν λέμε κάθε μέρα αυτή την έκφραση!!! Πολιτικοί με επιδόσεις στο πελατειακό κράτος, δημοσιογράφοι με Cayenne που συμπαρίστανται στη γενιά των 700 ευρώ, επιχειρηματίες που μιλάνε για απασχόληση ενώ πούλησαν την επιχείρησή τους την εποχή της φούσκας…

Φαινόμενα των καιρών. Το ποσοστό των Trust Agents στις μέρες μας είναι πολύ μικρότερο από άλλες εποχές. Κάποιοι που ξεκίνησαν με κύρος και επιτυχίες, στην πορεία αντάλλαξαν αυτές τις δάφνες με τη δύναμη των πωλήσεων και τα ανταλλάγματα πρόσκαιρων αξιωμάτων. Διάφοροι power brokers που έχουν ισχύ γύρω μας, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι απολαμβάνουν εμπιστοσύνης από το κοινό. Τους φοβούνται, αλλά δεν τους σέβονται…

Δεν έχει έννοια η γκρίνια, μέρες που είναι. Πώς, αλήθεια, θα χτιστεί μια καινούργια γενιά Trust Agents σε μια χώρα που έχει ανάγκη, όσο ποτέ, πρόσωπα που εμπνέουν εμπιστοσύνη, διαθέτουν περίσσευμα αναγνώρισης και δεν το διαθέτουν στην πρώτη ευκαιρία με αντάλλαγμα «παντελόνιασμα» ή αξιώματα; Η τελευταία μήτρα που είχε βγάλει μαζικά Trust Agents ήταν αυτή της δικτατορίας και του Πολυτεχνείου. Το τι έγινε στην πορεία, το γνωρίζετε καλύτερα από τον καθέναν…

Εκείνη η γενιά και εκείνη η εποχή έχουν πλέον οδηγηθεί στην εφεδρεία, απλώς δεν υπάρχουν αυτοί που θα πουν με δυνατή φωνή, ότι εκείνη η σελίδα γύρισε. Πιθανόν η ιστορία αν αποδείξει ότι οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και οι κινήσεις του Γ. Παπανδρέου τις πρώτες μέρες των εκλογών (σχηματισμός κυβέρνησης, κλπ), στην ουσία σηματοδότησαν την συνταξιοδότηση της «Γενιάς του Πολυτεχνείου». Τι σύμπτωση, αυτό συνέβη ακριβώς 35 χρόνια, μετά το 1974!

Trust Agents δεν χρειάζεται μόνο το σύνολο της χώρας και το πολιτικό σκηνικό. Μεγάλη ανάγκη τέτοιων προσώπων έχει και το επιχειρηματικό πεδίο. Λαμπροί businessmen που έγιναν πλούσιοι και είναι δύσκολο να σηκώσουν το βάρος της κρίσης, δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του Trust Agent. Ας δούμε, όμως, κι έναν συγγενή προβληματισμό σε χώρες εκτός Ελλάδος.

ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ INTERNET, SOCIAL MEDIA

Κανω μια γρήγορη υπόθεση, αλλά νοιώθω ότι θα μπορουσα να καταθέσω επιχειρήματα, αν χρειαστεί: στη σημερινή Ελλάδα, μερικές από τις πιο έγκυρες γνώμες μπορεί να τις βρει κανείς στο Internet. Δεν είναι stars, δεν είναι celebrities, είναι, όμως, πρόσωπα που έχουν κατακτήσει την εγκυρότητα βήμα-βήμα. Δεν έχουν το άγχος της AGB και, επειδή τα γραπτά στο Internet μένουν, η μάχη τους με την αξιοπιστία είναι καθημερινή και συνεχής. Δέχονται σχόλια και δίνουν μάχη για τις ιδέες τους. Δεν είναι όλοι/όλες ακτιβιστές της πληροφόρησης, υπάρχουν -πλέον- και αρκετοί που έχουν την ευθύνη κάποιας δουλειας, άρα είναι διπλά προσεκτικοί σε αυτό που λένε...

*photo via flickr*

Oι κυνηγοί "κυνηγούν" τα φωτοβολταϊκά

Αν η Ελλάδα ήταν τόσο "πράσινη", όσο δείχνουν οι ποικιλώνυμες διακηρύξεις, τότε θα έπρεπε να έχει σηματιστεί μια διαδήλωση, που θα ξεκινούσα από τη Μεγαλόπολη και θα κατέληγε στην Αθήνα.

Η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα, αν και δεν ιδρώνει κανενός το αυτί. Τώρα την φωτίζει το πρακτορείο Reuters και ο πολύ ισχυρός στα περιβαλλοντικά παγκόσμιος ιστοχώρος PlanetArk, δείτε σχετικά εδώ.

*photo via flickr*

Του… Αβραμόπουλου θα γίνει με τη γρίπη, σε διάλυση τα νοσοκομεία

Επισκέφτηκα πριν λίγες μέρες επαρχιακό νοσοκομείο και σοκαρίστηκα από την τριτοκοσμική κατάσταση. Οι περισσότεροι επισκέπτες των εξωτερικών ιατρείων ήταν αλλοδαποί τουρίστες, που ασφαλώς θα μεταφέρουν στις χώρες τους τις «εντυπώσεις» τους. Δεν συνηθίζω να κάνω επιθέσεις σε πρόσωπα της πολιτικής, αλλά στην περίπτωση αυτή μεταφέρω και την (ιδιωτική) απόγνωση δύο τουλάχιστον υπουργών της σημερινής κυβέρνησης, που τους έχω δει να μιλούν για τη διάλυση των νοσοκομείων και την αδιαφορία του Δ. Αβραμόπουλου.

Ο υπουργός Υγείας είναι αδιάφορος για τον τομέα που εποπτεύει, απλώς ενδιαφέρεται για 2-3 συγκεκριμένα θέματα εικόνας και budget, που διαχειρίζεται στενός του συνεργάτης. Τα media και οι πολιτικοί είναι πάρα πολύ ευγενικοί στην κριτική τους. Ορισμένες έρευνες κοινής γνώμης εμφανίζονται απλόχερα κολακευτικές για τον άνθρωπο, που λέει πολλά και δεν κάνει τίποτε.

Στην περίπτωση της γρίπης, αμόλησε τους ανέμους της κινδυνολογίας, προκειμένου να επωφεληθεί και τώρα θα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα: τα νοσοκομεία, που τα άφησε να διαλυθούν μέσα στην ανοργανωσιά και τη διαφθορά, είναι πολύ δύσκολο να κάνουν τα στοιχειώδη, όπως φάνηκε ήδη σε τρεις περιπτώσεις. «Ύποπτοι» ασθενείς επισκέπτονται τα νοσοκομεία και αυτά αδυνατούν να κάνουν σωστά τις εξετάσεις.

Η αβρότητα που επικρατεί στην πολιτική και την κοινωνική ζωή της χώρας, στην περίπτωση του Δ. Αβραμόπουλου έχει πολύ μεγάλο κόστος. Για τη γρίπη θα συστήσει 10 επιτροπές, για να μην μείνει κάποιος καθηγητής που θα γκρινιάζει, αλλά τα νοσοκομεία της Τρίπολης, της Κέρκυρας, της Μυτιλήνης κλπ θα μείνουν με κάποια χαρτιά που τα λένε «σχέδιο». Χαρτιά που έγιναν για να διαρρεύσουν στα Μέσα. Στο τέλος-τέλος ο ίδιος ο Αβραμόπουλος έχει μικρότερη ευθύνη από όλους εμάς τους υπόλοιπους που τον χαϊδεύουμε, από υστεροβουλία, συνενοχή, οκνηρία ή ωχαδερφισμό.

Στην περίπτωση της γρίπης, το τίμημα αυτών των «αρετών» θα είναι μεγάλο. Όχι τόσο από την έκταση της πανδημίας, που πιθανόν να είναι μικρότερη απ’ όσο διαδίδουν οι κινδυνολόγοι, αλλά από την ανικανότητα διαχείρισης στοιχειωδώς σύνθετων καταστάσεων, που βρέθηκαν στα χέρια ανίκανων, υστερόβουλων ή διεφθαρμένων. Υπάρχουν ευσυνείδητοι γιατροί και νοσηλευτές, και είναι και αρκετοί... Όσο και να παλέψουν, όμως, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα εγκληματικά λάθη και τις μεθοδευμένες παραλείψεις κάποιων «ηγεσιών».

Μεγάλη και ισχυρή η κοινότητα των Ελλήνων χρηστών του Internet

Μόνο ο κρατικός μηχανισμός, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και μεγάλο μέρος των big business αγνοούν τη δύναμη της κοινότητας των Ελλήνων χρηστών του Internet. Ποια κοινότητα, δηλαδή, είναι μια ολόκληρη «χώρα» άνω των 2 εκατομμυρίων κατοίκων, που ζει στο δικό της «κόσμο».

Ιδού ορισμένα στοιχεία από την τριμηνιαία έκδοση της Akamai, «State of the Internet», η οποία περιλαμβάνει δεδομένα, από το παγκόσμιο δίκτυο της για τις τάσεις που επικρατούν σχετικά με τις υψηλές αυξήσεις κίνησης (attack traffic) και τις επιλογές broadband.

Σύμφωνα λοιπόν με την τελευταία έκθεση «State of the Internet» της Akamai, τα δεδομένα που αφορούν στην Ελλάδα αναφέρουν ότι:

* Υπάρχουν 1,8 εκατομμύρια ελληνικά IPs.
* Το ποσοστό χρηστών που χρησιμοποιούν ταχύτητα σύνδεσης μεγαλύτερη από 5 Mbps φθάνει στο 8%.
* Το ποσοστό χρηστών που χρησιμοποιούν ταχύτητα σύνδεσης μεγαλύτερη από 2 Mbps είναι 53%.
* Το ποσοστό των χρηστών που χρησιμοποιούν ταχύτητα σύνδεσης κάτω από 256 Kbps είναι μόλις 2.6%.

Τα επίπεδα διείσδυσης στο internet για κάθε χώρα υπολογίζονται βάσει της κίνησης στο Internet που βλέπει η Akamai στο δίκτυό της από κάθε χώρα σε σχέση με τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας αυτής. Στα δεδομένα αυτής της έκδοσης περιλαμβάνονται όλες οι χώρες που παρουσίασαν κατά μέσο όρο περισσότερες από 1.000 μοναδικές ΙΡ ανά μήνα.

Εξετάζοντας τα συνολικά δεδομένα φαίνεται μια τάση γενικά προς μεγαλύτερες ταχύτητες σύνδεσης καθώς τα επίπεδα broadband αυξάνονται. Σε παγκόσμιο επίπεδο ο μέσος όρος ταχύτητας σύνδεσης αυξήθηκε κατά ποσοστό σχεδόν 11% σε 1,7 Mbps.

Πέντε σημαντικά «πράσινα» blogs

Πριν από λίγες ημέρες γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος και, με αφορμή τον εορτασμό της, ακούστηκαν τα γνωστά κλισέ από τους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες, για την ανάγκη προστασίας του, κλπ. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένοι πολίτες «κυριαρχούν» στην μπλογκόσφαιρα, διατηρώντας ιστολόγια με σημαντική παρουσία και μεγάλη δημοφιλία. Άλλωστε, καλώς ή κακώς, χωρίς τους πολίτες, η προστασία του περιβάλλοντος είναι αδύνατη. Παρακάτω, σας παρουσιάζουμε πέντε από τα πλέον δημοφιλή και σημαντικά –για διάφορους λόγους- «πράσινα» blogs:

- Treehugger: αξιολογείται σταθερά ως το κορυφαίο περιβαλλοντικό blog, παρέχοντας ειδήσεις, συμβουλές και αναλύσεις για το περιβάλλον και την τεχνολογία. Χωρίζεται σε τρεις τομείς (Πληροφορήσου, Συζήτησε, Δράσε) και, σύμφωνα με τους Technorati, άλλοι bloggers έχουν συνδεθεί με το Treehugger περισσότερες από 36.000 φορές.

- Inhabitat: ειδικεύεται σε ζητήματα «πράσινου» design και κτιριακής ενεργειακής επάρκειας. Έχει διαδοθεί μέσω του De.li.ci.ous περισσότερες από 7.000 φορές.

- EcoGeek: ο «σπασίκλας» της οικολογίας (αυτό σημαίνει το όνομα του blog) ασχολείται αποκλειστικά με ζητήματα τεχνολογίας (…προφανώς «πράσινης»), συμπεριλαμβανομένων αυτοκινήτων, ηλεκτρονικών και σχεδιασμού κτιρίων. Απολαμβάνει υψηλής αποδοχής από τους Technorati.

- World Changing: καλεί τους αναγνώστες του να αλλάξουν αντιλήψεις και στάσεις σχετικά με τις παγκόσμιες κλιματικές αλλαγές. Ανήκει σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό media, που αποτελείται από δημοσιογράφους και ανθρώπους του πνεύματος και παρέχει προτάσεις για την επίλυση περιβαλλοντικών προβλημάτων, επικεντρωνόμενο σε ζητήματα τεχνολογίας.

- The Daily Green: αν και αποτελεί μια online εφημερίδα, προσφέρει προτάσεις, εργαλεία και συμβουλές για μια πιο «πράσινη» καθημερινότητα, με θεματολογία που συμπεριλαμβάνει ειδήσεις, ιδέες, ακόμα και τη μαγειρική.

*photo via flickr*

Η τραγωδία του να μην είσαι mainstream στην Ελλάδα: δύο λόγια για τον αυτισμό

Δεν μ’ αρέσει να γκρινιάζω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα βλέπω ρόδινες καταστάσεις εκεί που συνέλληνες (και εγώ μαζί τους) καταστρέφουμε τα δικαιώματα και το περιβάλλον των παιδιών μας.

Για να το πάρω θετικά, νοιώθω μια ικανοποίηση στο ότι είπα τη γνώμη και βοηθάω με το επιτελείο μου μια συνεργάτιδα, που θέλει να αφιερώσει χρόνο και ενέργεια στα θέματα του αυτισμού. Η Μαρία δεν χρειάστηκε πολύ για να πειστεί ότι η διάθεσή της να κάνει κάτι γι’ αυτό το χώρο, που την ενδιαφέρει (και) οικογενειακά, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια έντυπη έκδοση.

Κι εκείνη κι εγώ ήμασταν παιδιά του τυπωμένου χαρτιού, που έχει μεράκι και μυσταγωγία. Ωστόσο, καμία υπόθεση. πλέον, δεν μπορεί να κινηθεί ερήμην του Internet και των conversational media.

Ιδού το blog που ξεκίνησε, το οποίο λογικά θα μετεξελιχθεί σε κάτι πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο, ώστε να ανταποκριθεί στις τόσες πολλές ερωτήσεις και αγωνίες Ελλήνων που τους απασχολεί το θέμα του αυτισμού.

Σε αυτή τη συζήτηση για τα θέματα του αυτισμού, επιβεβαίωσα αυτά που έχω δει και έχω ζήσει για μια σειρά υποθέσεις στη χώρα μας: όποιος δεν είναι mainstream στην Ελλάδα, την έχει πατήσει άγρια. Η κοινωνία, για να μην τα βάζουμε μόνο με το κράτος, δεν λαμβάνει πρόνοια για τους πολίτες, που είναι κάτι διαφορετικό από εμάς τους «υγιείς», τους «τυχερούς».

Η άγρια καταπάτηση του περιβάλλοντος, η κλοπή των δημοσίων αγαθών και τα απίστευτα ποσοστά φοροδιαφυγής, όλα αυτά γίνονται με την συνενοχή αυτών που (οφείλουν να) «φυλάσσουν» τους νόμους, προκειμένου οι έχοντες να αποκτήσουν (αποκτήσουμε) περισσότερα, εις βάρος των μη εχόντων.

Το άτομο που έχει κάποια αναπηρία, ο άτυχος που θα περάσει την πόρτα της φυλακής, ο ασθενής που θα πάει σε ένα νοσοκομείο, ο «ιδιόμορφος» που έχει κάποια ιδιαίτερη επιλογή, όλοι αυτοί. εκτός από τις διακρίσεις, δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες, συνδρομή και υποστήριξη που έχουν τα αντίστοιχα άτομα σε άλλες «όμοιες» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το πελατειακό κράτος και ο χωρίς αρχές ανταγωνισμός ανάμεσα στους πολίτες έχει πριονίσει επί χρόνια κάθε έννοια αλληλεγγύης προς αυτούς που δεν είναι mainstream. Αυτό ισχύει και για τα άτομα με αυτισμό: το κράτος και η Πολιτεία δεν θέλουν να γνωρίζουν, αρνούνται να παράσχουν τα στοιχειώδη. Η κρίση κάνει αυτή τη συζήτηση πολυτέλεια, αλλά οι επιπτώσεις που σκάνε γύρω μας, δεν μας επιτρέπουν να τα αγνοήσουμε.

Λυπάμαι, που για μια ακόμα φορά, θα πω κάτι και για κάποιους επαγγελματίες «εκπροσώπους», που κάνουν αυτά τα θέματα ακόμα πιο επίπονα. Οι «εκπρόσωποι» αυτοί έχουν γίνει γνήσια τέκνα του πελατειακού κράτους, διαμεσολαβούν για να αποκτήσουν εξουσία μέσα από την διαιώνιση των προβλημάτων.

Το Internet και τα social media, προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα, για να κάνουν ζωντανά communities συνέλληνες (και μετανάστες) που έχουν κάποιο κοινό ζήτημα, ώστε να διεκδικήσουν δικαιώματα και υποστήριξη, χωρίς πολλά στρώματα «διαμεσολαβητών». Αυτή είναι η θετική πλευρά. Από το λίγο που ασχολήθηκα, κατάλαβα ότι δεν είναι μια απλή δυνατότητα. Είναι μια ευκαιρία, που μπορεί να αλλάξει αρκετά, αφού μπορεί να τρίξει τα δόντια σε όσους «ασχολούνται» με τα προβλήματα για να αυξήσουν τα προνόμιά τους.

*photo via flickr*

Τα πλήθη κάνουν καμπάνιες στο Διαδίκτυο

Από τους νέους στην Αίγυπτο, μέχρι τη διάσωση ενός σήριαλ στις ΗΠΑ, τα social media χρησιμοποιούνται κατά κόρον για την κινητοποίηση των πολιτών (ή και των τηλεορασόφιλων) για διάφορα ζητήματα. Φαίνεται ότι το Web 2.0 και η κινητή τηλεφωνία αποτελούν καλά εργαλεία για την ανάπτυξη διαφόρων συλλογικοτήτων, ιδίως μεταξύ των νέων, οι οποίοι, άλλωστε, είναι και πιο εξοικειωμένοι με το Διαδίκτυο και τις λοιπές εφαρμογές της τεχνολογίας.

Μερικά παραδείγματα:

- Νεαροί Μολδαβοί χρησιμοποίησαν το Twitter, το Facebook και τα SMS, προκειμένου να οργανώσουν μια διαδήλωση 10.000 ατόμων στη Μόσχα, κατά της κυβέρνησης της Μολδαβίας. Επίσης, αξιοποίησαν το Twitter για να επικοινωνούν μεταξύ τους και να μαθαίνουν τις εξελίξεις.

- Όπως ανέφεραν οι New York Times, το Facebook είναι στην Αίγυπτο το τρίτο πιο δημοφιλές site, μετά το Google και το Yahoo!. Οι νεαροί Αιγύπτιοι χρησιμοποιούν το Facebook σαν μια πλατφόρμα πολιτικής οργάνωσης, κάτι που φάνηκε με τη διοργάνωση μεγάλης διαδήλωσης για τα γεγονότα στη λωρίδα της Γάζας.

- Ένας blogger, ο Patrick Ruffini, σημείωσε πρόσφατα ότι οι χρήστες μιας ανοιχτής πλατφόρμας θα προχωρήσουν στην αξιοποίησή της, ακόμα κι αν αυτή αντιβαίνει στους στόχους του σπόνσορά της. Αυτό το βίωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama, ο οποίος διαπίστωσε ότι η πλατφόρμα που χρησιμοποιούσε κατά την προεκλογική περίοδο πέρσι το καλοκαίρι, χρησιμοποιήθηκε από περισσότερους από 20.000 πολίτες, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την υποστήριξη του κ. Obama στον νόμο Foreign Surveillance Intelligence Act.

- Χιλιάδες fans του σίριαλ «My Name Is Earl», μόλις έμαθαν ότι το κανάλι που το προβάλλει σκόπευε να το διακόψει, δημιούργησαν λογαριασμό στο Twitter, προκειμένου να ασκήσουν πίεση, ώστε το σίριαλ να διατηρηθεί.

- Όταν το Facebook αποφάσισε να αλλάξει τους κανόνες χρήσεώς του, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τη δύναμή του, καθώς χιλιάδες χρήστες του το αξιοποίησαν, ώστε να διαμαρτυρηθούν για τις αλλαγές, αυτές. Το Facebook, ενώπιον της οργής των χρηστών του, έκανε πίσω…

*photo via flickr*

Δημοσιογραφία των πολιτών εναντίον εφημερίδων: η υπόθεση δεν είναι απλή

Visit msnbc.com for Breaking News, World News, and News about the Economy

Οποίοι βλέπουν ισοπεδωτικές λύσεις, του τύπου «να κλείσουν οι εφημερίδες, αφού υπάρχουν τα blogs» ή το αντίθετο («τα blogs είναι τελείως αναξιόπιστα»), καλό είναι να δουν το παραπάνω βίντεο με την Arriana Huffington να «απολογείται».

Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι θέτουν ένα σημαντικό ζήτημα, όταν λένε ότι εφόσον κλείσουν οι εφημερίδες, τότε θα κάνει πάρτυ η διαφθορά. Από την άλλη πλευρά, είναι προφανές ότι τα κλασσικά media (και ιδίως οι εφημερίδες) δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δραματικές αλλαγές που τις οδηγούν σε ζημίες, ούτε είναι δυνατόν να «πνίξουν» τον όποιο αέρα φέρνει η «δημοσιογραφία των πολιτών» στο Internet.

Όλα αυτά τα συζητούν στην Αμερική και στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα ο σχετικός διάλογος βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο…

Δημοσιογραφία των πολιτών και του Διαδικτύου

Η ελληνική γλώσσα είναι «ανάδελφη» και η Ελλάδα μια χώρα με μικρό πληθυσμό. Αυτό δεν είναι καλή βάση για να δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα αναγνωστών / επισκεπτών, που θα συμβάλει στη δημιουργία ισχυρών ειδησεογραφικών sites, blogs κλπ.

Την ίδια στιγμή, σε όλο τον κόσμο το είδος φαίνεται σε ανάπτυξη, όπως φαίνεται στο παρακάτω απάνθισμα της εταιρείας Edelman (που εκπροσωπεί στη χώρα μας η εταιρεία μας, Communication Effect).

Community Driven News: Why it Matters
Here in the Chicago office, we have started getting together for “Digital Downloads”, lively discussions over lunch on the convergence of journalism and digital media. During our last meet-up, community-driven news became a topic of conversation. Here are some sites that are helping to push community participation.

1. NowPublic

Based out of Canada, NowPublic is driven by crowdsourced articles, photos and videos. The site boasts thousands of reporters in more than 140 countries, including stories based around local news, world news, culture, environment, tech & biz, health, style, sports and strange topics.

2. OhmyNews

OhmyNews, a popular site established in South Korea during the early days of citizen journalism, gets most of its content from freelance contributors. After submitting an application to the site, accepted writers create articles for $2 each, plus bonuses based on article popularity. According to Forbes.com, the site gets an average of 2,5 million page views a day.

3. Kachingle

Kachingle, which will launch in mid-summer, 2009, plans to let users distribute a $5 monthly donation to support blogs and sites they enjoy reading. Learn more at the Kachingle corporate blog.

4. True/Slant

True/Slant calls itself the “original content news network tailored to both the ‘New Journalist’ and marketers who want a more effective way to engage with digital audiences.” The site launched with 65 journalists assigned to contribute articles about specific topics. Users may choose to follow specific contributors and discuss articles with them.

5. And Many, Many More

Sourcewatch.org has posted a list of nearly 100 sites based around citizen journalism.

*photo via flickr*

Οι υπηρεσίες υγείας «πιέζονται» να αξιοποιήσουν το Διαδίκτυο και την Πληροφορική

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι μεσαιωνική και έχει καταγραφεί σε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Διεθνώς, οι αναλυτές αναφέρουν ότι ο συνδυασμός βιολογίας και engineering, θα μετατρέψει τις υπηρεσίες υγείας, σε ένα κλάδο της πληροφορίας, με καταλύτη και το Internet.

Κάποιοι μιλάνε και για το Health 2.0, όπου στην ουσία οι ασθενείς και οι πολίτες θα αναλάβουν δράση για να πάρουν ένα μέρος της εξουσίας, που μέχρι τώρα την έχουν συγκεντρώσει όλη οι γιατροί και τα γραφειοκρατικά συστήματα υγείας.

*photo via flickr*