Μεσαία τάξη: Xορεύοντας με τους λύκους που δεν είναι μόνο το Μνημόνιο

Πόσο στοιχίζει η αγορά μιας θέσης εργασίας μέσω ενός «καλού» πτυχίου;

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Follow your dreams "Cancelled" by Bansky

Μερικοί θα 'χετε βαρεθεί να ακούτε για το βιβλίο του Γάλλου καθηγητή Thomas Piketty, για το οποίο έχει γίνει μεγάλος θόρυβος στην Αμερική και κάπως λιγότερος στην Ευρώπη. Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε γι' αυτό, μπορείτε να δείτε μια εκτενή παρουσίαση του Paul Krugman. Πρόκειται για την πιο πολυσυζητημένη και εντυπωσιακή ανάλυση των τελευταίων δεκαετιών που υποστηρίζει ότι η ανισότητα των εισοδημάτων βαίνει αυξανόμενη, διαδικασία που, μεταξύ των άλλων, διαβρώνει τη μεσαία τάξη.

Πολιτικοί, Social Networks, συνήθως ένα αταίριαστο ζευγάρι

Είναι θεμιτή η φιλοδοξία πολιτικών και κομμάτων να εμφανίσουν σε αυτές τις εκλογές, δραστηριότητες στα Κοινωνικά Δίκτυα... Είτε λογω της κρίσης, είτε εξαιτίας της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας, αρκετές προσπάθειες θα ειναι αμήχανες έως και ελλειπώς σχεδιασμένες. Το γιατι το αναλύει μια ανάρτησή μου στη Lifo:

O Βασίλης Καρράς στο Bios

Στις επόμενες εβδομάδες θα γεμίσουν τα κοινωνικά δίκτυα με δραστηριότητα πολιτικών και κομμάτων. Σημειώνω προκαταβολικά ότι στην Ελλάδα της τελευταίας στιγμής αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητικό.. [διαβάστε τη συνέχεια]

Πέντε ιδέες και μια πρόταση για τον 27χρονο άνεργο Ανδρέα

Φίλε Ανδρέα,

Ακούς πολλά γύρω σου, γι' αυτό κι εγώ θα σου πω την άποψή μου συγκεκομμένα και ζιπαρισμένα. Δεν έχουμε -ευτυχώς- πολύ χρόνο ούτε εσύ, ούτε εγώ.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΨΕΜΑ: στον τομέα της ανεργίας τα πράγματα θα είναι χειρότερα, απ' ό,τι λένε οι γύρω μας. Περίπου ένας στους τρεις δεν θα έχουν κανονική δουλειά. Σε ό,τι αφορά τους νέους, δυστυχώς, θα είστε εκτός κανονικής δουλειάς ο ένας στους δύο. Δεν σε βοηθάω με το να σου ωραιοποιήσω την κατάσταση.

ΜΗΝ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙΣ, ΧΤΙΣΕ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ: είναι σκληρό, αλλά μην το βάζεις κάτω. Εσύ ο ίδιος μου είπες κάποιες εμπειρίες σου, στις οποίες είναι φανερό ότι θα είχες μία επιπλέον ευκαιρία εάν γνώριζες γερμανικά και εάν ήσουν πιο έμπειρος στα θέματα του Internet. Ξεκίνα τώρα, στους δύο αυτούς τομείς, μην αφήσεις να σε παραλύει η ανεργία.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΜΙΑ ΚΑΛΗ OPTION, ΙΣΩΣ ΟΧΙ Η ΛΥΣΗ: όπως σου είπα και προφορικά, είναι μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον νέο/νέα έχει τη δυνατότητα να φύγει εκτός Ελλάδος (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρουμανία, Τουρκία κλπ). Ωστόσο, δεν είμαστε στη δεκαετία του '60 για να πας στη φάμπρικα της Γερμανίας ή στα εστιατόρια της Αυστραλίας. Η μετανάστευση έχει αξία μόνο για όποιους νέους/νέες μπορούν να βρουν στο εξωτερικό μια καλή δουλειά, με την οποία θα βγάζουν περισσότερα απ΄ όσο θα κοστίζει εκεί μια ζωή μακριά από φίλους και οικογένεια. Σου συστήνω να ψάξεις τη λύση της μετανάστευσης, αλλά αφότου υπολογίσεις με μολύβι και χαρτί, εάν αξίζει μια τέτοιου είδους κίνηση, έτσι ώστε να μην περιμένεις περισσότερα απ΄ όσα μπορεί να σου δώσει. Κλεισμένοι εδώ στην Ελλάδα, μέσα στο καβούκι μας, δεν έχουμε καταλάβει ότι και οι άλλες χώρες περνούν κρίση. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, έχουν αποδεχτεί ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά χαμηλότερο από αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Ελλάδα, με τα δανεικά και τα κλεμμένα.

ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΡΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΨΩΝΙΟ: παρά τα 27 σου χρόνια, πρόλαβες και έκανες μια καλή καριέρα, με όνομα στο χώρο σου και εκτίμηση και δίκτυο γνωριμιών. Από την άλλη βρίσκεσαι σε ένα κλάδο που θα συμπιεστεί, είτε με το ΔΝΤ είτε χωρίς αυτό. Έχεις καθαρό πρόσωπο και καλό χαρακτήρα. Πάρε τα «κέρδη» σου απ΄ αυτή την καριέρα (τα assets θα λέμε στο εξής, λόγω του ΔΝΤ), «πλασάρισε» τον εαυτό σου καλύτερα απ΄ ότι έκανες μέχρι τώρα, αλλά να ευχαριστείς την οικογένειά σου, που σου έδωσε τέτοια αγωγή, έτσι ώστε να μην υπερτιμάς τις δυνατότητές σου. Θα βρεις απέναντί σου εργοδότες κυνικούς, αλλά θα συναντήσεις και κάποιους που έχουν πλάνα συμβατά με τα όνειρά σου.

ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΕΣ: ναι, είναι καλό που αγαπάς το επάγγελμα που σε ανέδειξε. Ωστόσο, δες τα πράγματα με πιο ευρύ μάτι, γιατί το επάγγελμά σου περνάει βαθιά κρίση. Φτιάξε ένα ευρύτερο κύκλο για τον ορισμό της δουλειάς σου, γιατί μέχρι το 2012 θα γίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μην γίνεις defocus, μην τσαλαβουτάς, γιατί αυτά τα τιμωρεί η αγορά. Από την άλλη όμως, δεν θα ήταν καλό να μείνεις «κολλημένος» σε κάτι που αγάπησες, το τίμησες, αλλά όλα δείχνουν πως βρίσκεται σε κρίση. Φτιάξε έναν ομόκεντρο κύκλο, ο οποίος απλώς θα έχει μεγαλύτερη ακτίνα. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτός ο κύκλος θα έχει και ομορφότερες αξίες και πιο ελκυστικό όραμα.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ: λιώσε παπούτσια και κάψε τα τηλέφωνα για να βρεις δουλειά το συντομότερο. Λόγω του βιογραφικού σου και του χαρακτήρα σου, έχεις αρκετές πιθανότητες, εάν και προβλέπω ότι η αμοιβή που θα σου προσφερθεί δεν θα είναι πάνω από το 70% το ποσού που έπαιρνες πριν 3 μήνες. Ενόσω ψάχνεις πάντως, θα ήταν καλό να χτίζεις κάτι δικό σου, που να ενισχύει το βιογραφικό σου και τονώνει την αυτοπεποίθησή σου. Υπάρχουν δεκάδες «Οδηγοί» που μιλάνε για personal branding, ένα εγχείρημα που έχει απίστευτα εργαλεία λόγω της άνθησης του online engagement και των social networks. Συνδύασε το επάγγελμά σου και το χόμπι σου από το χώρο της τέχνης και προχώρα. Είναι βέβαιο ότι εκεί έξω, στην αγριεμένη ελληνική κοινωνία, θα υπάρχουν 10-20 αξιόλογοι άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά σίγουρα με την ξεχασμένη κουλτούρα περί αλληλεγγύης που αφήσαμε πίσω στη δεκαετία του '60... (πάνω στην πρόταση, θα πούμε τρία πράγματα παραπάνω την επομένη φορά που θα πιούμε μπύρα).

Φίλε Ανδρέα,
Tσεκάρισε τα παραπάνω, μιλώντας και με άλλους. Φιλτράρισέ τα μέσα από το αισθητήριο των 27 σου χρόνων. Ό,τι έγραψα παραπάνω είναι η άποψή μου, δεν είναι ούτε θέσφατο, ούτε ευαγγέλιο. Άλλωστε πολλά από αυτά είναι γενικές αρχές, τις οποίες εσύ μπορείς να εξειδικεύσεις και να προσαρμόσεις στη δική σου χημεία και στις επιμέρους επιλογές σου. Έχεις πάντως όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ ότι άλλοι 27χρονοι, που βρίσκονται στη θέση σου.

Υ.Γ.: Για όσους θα το ρωτήσουν, σπεύδω να σημειώσω ότι ο Ανδρέας είναι υπαρκτό πρόσωπο. Για τους άλλους, που θα αναρωτηθούν αν ο Ανδρέας θα πετύχει, τους λέω ανεπιφύλακτα ότι βάζω στοίχημα πως θα τα καταφέρει.

*photo via flickr*

Νησίδες που δείχνουν προς ένα νέο μοντέλο Ελλάδας του 2012

Υπάρχουν κάποιες νησίδες γύρω μας, που μπορεί να δώσουν μια ιδέα για τις κατευθύνσεις, απόπου θα δημιουργηθούν ξανά καινούργιες εστίες ανάπτυξης και δημιουργικότητας. Συνάντησα κορυφαία στελέχη μια ελληνικής εταιρείας και μου έκαναν εντύπωση τα εξής στοιχεία:

1. εντός της χρονιάς θα κάνει προσλήψεις 100 περίπου ατόμων, δηλαδή θα αυξήσει το προσωπικό του κατά 15%

2.η ανάπτυξή του προέρχεται από εξαγωγές

3.είναι πολύ χαμηλού προφίλ. Εταιρείες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά βγήκαν εκτός τροχιάς το 1999 από το χρηματιστήριο ή και γιατί οι ιδρυτές τους γοητεύτηκαν από τη διαπλοκή, που αποδεικνύεται ταξίδι χωρίς επιστροφή

4.σχεδιάζει να πραγματοποιήσει επενδύσεις στην Ελλάδα

5. εχει διατηρήσει, σε αντίθεση με έλληνες ανταγωνιστές της, ένα μοντέλο λειτουργίας χαμηλού κόστους, που επιτρέπει να μπορεί να διεκδικει δουλειές τώρα που πολλές εταιρείες θα έχουν πρόβλημα να κατεβάσουν το κόστος τους.(Στη συγκεκριμένη περίπτωση το χαμηλότερο κόστος δεν οφείλεται σε μικρότερες αμοιβές προσωπικού, αλλά σε συγκεκριμένες επιλογές των μετόχων, όπως πχ να εργάζονται σε ένα αξιοπρεπές αλλά πολύ λιτό κτήριο και γενικά σε ένα μοντέλο λειτουργίας που δεν έχει καμμιά σχέση με τις ελληνικές κιτσογκλαμουριές που έφεραν η τέσσερις φούσκες: του Χρηματιστηρίου, του ΚΠΣ, της Ολυμπιάδας και των ακινήτων).

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, που αρκετά πράγματα θα εξελλίσσονται γύρω μας προς το χειρότερο, θα είναι απολύτως χρήσιμο να εντοπίσουμε ορισμένα καινούργια πρότυπα. Θα ειναι πολύτιμο να φωτίσουμε κάποια μοντέλα συμπεριφορών και επιχειρήσεων, που θα δείχνουν πως υπάρχουν ευκαιρίες μέσα στην κρίση. Αναζητούνται τα νέα μοντέλα παραγωγικών ανθρώπων και δημιουργικών μονάδων, που -επιτέλους- θα μας εμπνεύσουν και θα μας παρασύρουν προς το καλύτερο.

Η παραπάνω περίπτωση δεν είναι μοναδική. Εχω την τύχη να συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δημιουργικούς ανθρώπους και παραγωγικές μονάδες. Οταν αξίζει τον κόπο, χωρίς να παραβιάζω την δέσμευση εμπιστευτικότητας, θα μοιράζομαι μαζι σας εκείνα τα στοιχεία που μπορουν να μας κάνουν βάσιμα πιο αισιόδοξους. Εχετε και εσείς κάποια τέτοια περίπτωση; Εχετε κάποια συμπληρωματική ή κάποια καλύτερη ιδέα;

*photo via flickr*

Κρίση: Συμβάλουμε δημοσίως με ιδέες, καινοτομία, παραγωγικότητα. Χρήματα, ιδιωτικώς...

Επειδή έχει στοιχεία reality show, ορισμένα media (και ελάχιστοι πολιτικοί) άρχισαν τους τηλεμαραθώνιους για να βοηθήσουν την Ελλάδα. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των reality shows, οι παρενέργειες είναι πιο πολλές από τα θετικά. Το σημαντικότερο είναι ότι γίνεται θέμα που συζητείται μαζί με το dvd της Τζούλιας. Οποιοι θέλουν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, είναι απαραίτητο να συνταχθούν με μια οργανωμένη προσπάθεια για την ενίσχυση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, του νοικοκυρέματος του κράτους.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ
Ο Νίκος Αναγνώστου του metablogging, μου επισήμανε αυτό, που δείχνει την αντίληψη των Ιρλανδών για το πώς μαζεύουμε ιδέες προς αντιμετώπιση της κρίσης. Η κυβερνηση έχει προχωρήσει στο labs.opengov που, παρά τους πολλούς άσπονδους φίλους -που έχουν σπεύσει να πυροβολήσουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση, οι περισσότεροι γιατί φοβούνται τις θετικές της εφαρμογές- έχει φέρει στην επιφάνεια φρέσκες ιδέες και καινοτόμους ανθρώπους. Ο Ν. Αναγνώστου έχει δημιουργήσει το anaptyxi.wordpress.com, που έχει μια αντίστοιχη λογική: μια ανεξάρτητη πλατφόρμα που συγκεντρώνει ιδέες για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσκολιών.

Σε ένα πρόσφατο προβοκατόρικο σημείωμά μου, ανέφερα την ανάγκη να καταλήξουμε εμείς οι -κατά τα άλλα- υπερδραστήριοι άνθρωποι των social media σε 4-5 καμπάνιες, πέρα από τις πολύ προσωπικές και ενίοτε μοναχικές διαδρομές με σχόλια, γκρίνια και εξυπνες ατάκες,

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Μπορεί να θεωρώ χωρίς αξία τους τηλεμαραθώνιους για να μαζέψουμε χρήματα, καθώς μοιάζουν αρκετά με τα φιλανθρωπικά τέια, που στο τέλος αφιερώνουν περισσότερη ενέργεια για τους διοργανωτές και λιγότερη για τον φιλανθρωπικό στόχο (για να μην θυμηθούμε τις συναυλίες για τον Στ. Καζαντζίδη ή το φαινόμενο Καραμουρτζούνη). Ωστόσο, δεν βάζω στην ίδια κατηγορία την κίνηση της Νάνας Μούσχουρη και του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολαου (η πρώτη παραιτήθηκε από την βουλευτική σύνταξη και ο δεύτερος του μισθού του). Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρά τους, αν και στις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται κάτι ιδιοτελές ή πονηρό. Οι κινήσεις τους μπορούν να οδηγήσουν πολλούς εκπροσώπους των ελίτ (ή "ελίτ", αν προτιμάτε) της χώρας, να νοιώθουν μοναξία μέσα στα μεγάλα εισοδήματα που απέκτησαν από τη θητεία τους σε δημόσια αξιώματα.

Σε αυτη την κρίση, θα έχει αξία και η προσωπική προσφορά του καθενός που έχει τη δυνατότητα, γιατί πέρα από τα θέματα αρχών και τις συλλογικές διαδικασίες, πάντοτε υπάρχει κάποιος δίπλα μας που έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Γνωρίζω αρκετούς γύρω που παίρνουν πρωτοβουλίες αλληλλεγγύης, τις οποίες, ευτυχώς, πράττουν ιδιωτικώς. "Υιοθετούν" έναν άνεργο νέο, βοηθούν κάποιον οικογενειάρχη με πρόβλημα στη δουλειά, μια ανύπαντρη μητέρα με δυσκολίες, έναν μετανάστη που πασχίζει να παραμείνει άξιος πολίτης στην ελληνική κοινωνία.

*photo via flickr*

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Οι υπηρεσίες εφαρμόζουν το 15% από τα μέτρα που εξαγγέλει ο Γ. Παπανδρέου...

...Ή, γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα: η αδυναμία εφαρμογής τους!
Αυτό που μου είχαν πει τρία μεσαία κυβερνητικά στελέχη τις τελευταίες εβδομάδες, αποκτά μεγαλύτερα σημασία μετα την ανακοίνωση των μέτρων: η κυβέρνηση κάνει εξαγγελίες τους δύο τελευταίους μήνες, αλλά παρουσιάζονται μεγάλα κενά στην εφαρμογή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ειναι σε θέση να γνωρίζουν, καθώς είναι τεχνοκράτες, με εμπειρία, καριέρα και εργασιακό ήθος. Παραθέτουν στοιχεία, αναλύουν την κατάσταση με προσωπική αγωνία, καθώς γνωρίζουν ότι όλα αυτά τους αφορούν προσωπικά.

Με λίγα λόγια, το χειρότερο δεν είναι το χρέος και το έλλειμμα του κράτους, αλλά το ότι έχουν διαλυθεί οι μηχανισμοί, που θα ήταν απολύτως αναγκαίοι για να γίνει ανασύνταξη.

Ποιος ελέγχει την καταγγελία για φοροδιαφυγή στο πάρκινγκ ή σε γιατρό;

Είναι μια πραγματική ένσταση των φορολογουμένων που, αν δεν ζητήσουν με επιμονή απόδειξη σε παρκιγκ με μεγάλη κίνηση, δεν πρόκειται να πάρουν τίποτε. Η συμπεριφορά των παρκαδόρων είναι εκνευριστική και το κάνουν επί χρόνια. Το πρόβλημα ειναι ότι αν γίνει καταγγελία, τότε δεν υπάρχει "αρμόδιος" για να το αναλάβει. Πέρα από τη σκέψη ότι για να αποφεύγουν τόσο φανερά, επί χρόνια, την παροχή αποδείξεων, προφανώς έχουν καλυψει τα νωτα τους. Γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν γίνει η "στραβή" από κάποιον "περίεργο" πελάτη, έχουν κάνει το κουμάντο τους οι επιχειρηματίες του πάρκιγκ, ώστε να πέσουν στα μαλακά.

Γιατί αυξάνεται τόσο το κόστος στα νοσοκομεία;

Τόνισε το φαινόμενο ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρώην υφυπουργός Υγείας (ΠΑΣΟΚ) Έκτωρ Νασιώκας. Μετά από 5 μήνες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παραμένουν στις διοικήσεις τω νοσοκομείων οι διοικητές που είχαν τις τρελές επιδόσεις σπατάλης και διαφθοράς στην περίοδο 2004-2009.

Τι εικόνα δίνει η κρατική ΕΡΤ;

Η έκφραση ανήκει σε στέλεχος υπουργείου, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εργατικότητά του και τις ικανότητες του, ενώ παίρνει αμοιβή κάτω του αναμενομένου: "Όσοι έλληνες βλέπουν κάποιο κρατικό κανάλι, δεν είναι εύκολο να πεισθούν ότι υπάρχει άνεμος αναδημιουργίας και ότι αξίζει να κάνεις παραχωρήσεις, ώστε να σωθεί η χώρα. Ένα μόνο παράδειγμα: συχνά φιλοξενούνται ως αυθεντίες στις εκπομπές ΕΡΤ δικηγόροι που ειδικεύονται στο να αναλαμβάνουν υποθέσεις, όπου διεκδικούνται επιδόματα από μικρές ομάδες υπαλλήλων, σε λογική πλήρως αντίθετη από τα αιματηρά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και, ασφαλώς, αντίθετα από ό,τι θα χαρακτηριζόταν δικαιοσύνη".

50% από Παπανδρέου σε Υπουργούς, στο 10% σε υπαλλήλους

Φιλοξενώ μια έκφραση άλλου κυβερνητικού στελέχους: "Από αυτά που λεει ο Παπανδρέου, το Υπουργικό Συμβούλιο εφαρμόζει το 50%, η ανώτερη δημόσια διοίκηση και το επιτελείο του υπουργού εφαρμόζουν το 35% και η βάση των δημοσίων υπηρεσιών, εφαρμόζει ένα 10-15%". Στο τέλος, δηλαδή, εφαρμόζεται ένα 10-15% των όσων εξαγγέλει ο Πρωθυπουργός. Μπορεί τα νούμερα να είναι πρόχειρα, αλλά η εικόνα είναι κοντά στην πραγματικότητα.

Μια ελπίδα: άλλοι έχουν λύσει πρόβληματα σαν της Ελλάδας

Μπορεί τα παραπάνω να είναι απογοητευτικά, ωστόσο η Ελλάδα, που πάντα διεκδικεί τη μοναδικότητα στην Ιστορία, μπορεί να δει την συσωρρευμένη εμπειρία (ιστορική, επιστημονική, πολιτική) για το τι γίνεται στις περιπτώσεις μιας κρίσης. Μπορούμε να δούμε τι λεει για τα 7 βήματα σε περίπτωση Change Management το κλασικό βιβλίο του John P. Kotter, αλλά είναι απαραίτητο να εφαρμόσει αμέσως η κυβέρνηση αυτά που έχουν υιοθετήσει επιτυχημένα οργανισμοί που βρίσκονταν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Θα ήταν αφελές να επιχειρήσει ένα blog να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές, ωστόσο είναι φανερό ότι υπάρχουν αυτονόητες αρχές που αυτή τη στιγμή δεν τηρούνται: π.χ., υλοποίηση των όσων εξαγγέλονται.

Κάτι αναπόφευκτο: αναθέσεις έργου με βάση το αποτέλεσμα

Η κυβέρνηση, μέχρι τώρα, έχει κινηθεί με εσωστρέφεια και είναι προφανές ότι έχει τεράστιο θέμα πώς θα μοιράσει τις θέσεις στο Κράτος. Αυτό σε περίοδο κρίσης έχει απίστευτες συνέπειες. Θα ήταν καλό να το λύσει αμέσως, σε μια εβδομάδα, π.χ., να τοποθετήσουν νέους διοικητές στα νοσοκομεία και ας βάλουν στελέχη του προσωπικού τους μηχανισμού.

Αυτό που δεν μπορεί με τίποτε να αποφύγει η κυβέρνηση, είναι η ανάθεση έργων σε εξωτερικούς φορείς, που γνωρίζουν το αντικείμενο ή θα απολυθούν εφόσον δεν κάνουν τη δουλειά. Ας το πράξει με ένα επιπλέον κριτήριο: αμοιβή με προσμέτρηση του αποτέλεσματος. Ας γίνει ανάθεση, π.χ., της διασταύρωσης των αποδείξεων αγορών, στις οποίες έχει βασίσει πάρα πολλά η κυβέρνηση για την συλλογη εσόδων.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με πρόθεση να ανοίξει όλες τις διαδικασίες ορισμού στελεχών στο κράτος με υποβολη βιογραφικών. Η υποθεση αυτή, πλέον, έχει πάρει άλλο δρόμο. Η κυβέρνηση και ο καθε υπουργός ξεχωριστά θα κριθουν επ' αυτού, αλλά δεν είναι το θέμα μας. Το μεγάλο ζήτημα είναι...

Execution, υλοποίηση των μέτρων, συνεχής απολογισμός

Η Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και σχεδόν όλοι μας, είμαστε πολύ κακοί σε αυτές τις τρεις έννοιες. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να λύσει αυτό το πρόβλημα τώρα. Αν δεν το κάνει, τότε η πιθανότητα να πετύχουν τα μέτρα είναι μηδαμινή. Υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο: θα λειτουργήσει στην πράξη μόνο εκείνο το μέρος των μέτρων που αφορά στους χαμηλόμισθους, τους άνεργους νέους και όσους βρίσκονται στο χείλος της Μεγάλης Ζημιάς (π.χ., μικρές επιχειρήσεις στο όριο του κλεισίματος). Αν συμβεί αυτό, τότε το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να αντέξει την οργή που θα ξεσηκωθεί.

Η κρίση και πώς μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δεχτεί πάνω από 170 αιτήματα για συνεντεύξεις, από ΜΜΕ των πιο απίθανων χωρών. Η κρίση έχει δημιουργήσει αρνητική δημοσιότητα για την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και έχουν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της χώρας μας πληθυσμοί και άτομα που δεν ήξεραν καλά-καλά πού βρίσκεται και αν υπάρχει στο χάρτη.

Είναι προφανές ότι η κρίση είναι άγρια και πως, κατά πάσα πιθανότητα, το τίμημα θα είναι πολύ σκληρό (αύξηση ανεργίας, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, δυσφήμιση ο,τιδήποτε του ελληνικού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κλπ). Παρόλα αυτά οι ηγέτες αυτής της χώρας που έχουν διάθεση να το παλαίψουν, μπορουν να βρουν σοβαρούς λόγους για να κινητοποιήσουν το 5-10% των κατοίκων αυτής της χώρας (μεταξύ τους και μετανάστες που θέλουν και αυτοί να βάλουν πλάτη), μια κρίσιμη μάζα ικανή να κάνει κάποια διαφορά.

Να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John Kennendy και το χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το crisis management: «κρίση είναι η άλλη πλευρά της ευκαιρίας». Ναι, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις μια κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του… Για να δούμε μερικά ψηφία της ευκαιρίας:

1.Κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Οι περισσότεροι έχουν μια ρομαντική αντίληψη για τη χωρά, ωστόσο μπορούν να στρατευθούν, εάν τους δοθεί πλάνο και στόχος. Τα τελευταία 20-30 χρόνια δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να οργανώσουμε αυτή τη σημαντική δύναμη του ελληνισμού.

2.Αξιοποίηση του φιλελληνισμού. Δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην υφήλιο, απλώς το ελληνικό κράτος του έστρεψε την πλάτη την τελευταία 50ετία. Θυμάμαι την πίκρα ενός πολιτιστικού ακολούθου ελληνικής πρεσβείας, όταν μου διηγείτο πως το τότε υπουργείο Εξωτερικών τον υποχρέωσε να ξοδέψει όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για να στηρίξει την υποψηφιότητα της… Άννας Βίσση στη Eurovision. Αντί να τον αφήσουν να στηρίξει ενέργειες για την διάδοση του ελληνικών πολιτιστικών δράσεων και προϊόντων.

3.Οργάνωση της σχέσης της χώρας με τα media. Η καταστροφική τελευταία τριετία έχει δυσφημίσει τη χώρα παγκοσμίως, καθώς δεν πλήρωνε τα διαφημιστικά προγράμματα που καταχωρούσε ο ΕΟΤ στο εξωτερικό. Τα διεθνή media έχουν χώρο να μας αφιερώσουν, αν επικεντρωθούμε στην ανάλυση της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να κάνουμε γενικευμένες επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών για επεισόδια που προέρχονται από μεμονωμένα ΜΜΕ ή κατευθύνσεις (π.χ., περιοδικό Focus).

4.Ανασύνταξη των πρεσβειών και των διπλωματικών αποστολών. Λίγο-πολύ είναι γνωστό πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της λειτουργίας των κατά χώρα πρεσβειών.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και είναι βέβαιο πως αν κάποιο κυβερνητικό όργανο επιδιώξει να κάνει μια καταγραφή, θα εντοπίσει πολύ περισσότερες ευκαιρίες.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών, επιχειρηματίες εναντίον πολιτικών

Η κρίση θα παραμείνει κρίση και δεν θα μετατραπεί σε ευκαιρία, εάν δεν μπουν κανόνες και δεν μπει τάξη στις υποχρεώσεις κάθε επαγγελματική κατηγορίας και κάθε ατόμου. Ορισμένοι εκπρόσωποι των δημοσίων υπαλλήλων ζητούν να πληρώσουν οι «βιομήχανοι και η πλουτοκρατία». Αποσιωπούν ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι περίπου διπλάσιοι άλλων χωρών και το παραγόμενο έργο είναι γνωστό σε όλους μας.

Οι εκπρόσωποι επιχειρηματιών, από την άλλη πλευρά, που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (και αυτοί που τους διόρισαν), ξεχνούν ότι ένα μέρος κάποιων που θεωρούνται «επιχειρηματίες», έχουν πελάτη σχεδόν αποκλειστικά το κράτος, με τις γνωστές διαδικασίες.

Τέλος, απ’ όλες τις πλευρές τονίζεται ότι αν δεν δώσουν οι πολιτικοί πρώτοι το παράδειγμα, δεν μπορούν να ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία «θυσίες» για προβλήματα, στην διόγκωση των οποίων ορισμένοι πολιτικοί έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Δεν είμαστε ρομαντικοί… Κανείς ή ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα, θα προσέλθουν μόνοι τους και θα αυτοπεριορισθούν. Η όποια μείωση προνομίων και έκνομων συμπεριφορών, θα γίνει (γίνεται ήδη) μέσα από άγριους διαγκωνισμούς και αλληλοκατηγορίες. Η δυσάρεστη κατάσταση αυτή θα συνεχισθεί σε αυτό το κλίμα, εκτός αν αναδειχθούν Ηγεσίες που θα σταθούν πάνω από τα πράγματα. Θα είναι οι ίδιες ηγεσίες που θα μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.

Μείωση κατά 40% του βιοτικού μας επιπέδου, οι 4 "φούσκες" και τα 4 "σωσίβια"

Συναντησα ένα γνωστό μου που έχει μια επιχείρηση-"μπουτίκ" και είχε γίνει πολύ γνωστός σε μια από τις 4 μεγάλες φούσκες που πληρώνει τώρα, μαζεμένα, η χώρα (Χρηματιστήριο, Ολυμπιάδα, Ακίνητα, ΚΠΣ). Είχε γίνει γνωστός, γιατί είχε αναλάβει δημόσιο πόστο, ενώ πριν και μετά η εταιρεία του είχε αναλάβει μια σειρά έργα.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει καλή σχέση με το πολιτικό σύστημα. Μια σύντομη συζήτηση, με έπεισε ότι από εκείνες τις εποχές δεν κατάφερε να κάνει τα έσοδα/κέρδη που θα νομίζαμε. Μειώνει, όπως ειπε, συνεχώς το προσωπικό της εταιρείας του.

Η εκτίμησή του είναι ότι, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι έλληνες θα χάσουμε περί το 40% του βιοτικού μας επιπέδου. Ο Αλέξης Παπαχελάς σημείωσε κάτι σχετικό στην "Καθημερινή", αναφέροντας ότι η μεσαία τάξη περνάει από την τσαντίλα στην οργή.

Τι θυσίες θα κάνουν οι Ηγέτες μας;

Ο Αντώνης Πανούτσος αναφέρθηκε την περασμένη Κυριακή ("Πρώτο Θέμα") στα "δάκρυα, ιδρώτα και αίμα" που ζήτησε από τους Βρετανούς ο Ουίνστον Τσώρτσιλ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καταλήξει: "έχουμε τόσους χαλβάδες, που κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του για να ζητήσει θυσίες;".

Οι συζητήσεις αυτές φέρνουν τον Ernest Shakleton, ο οποίος, από σχετικά αποτυχημένος εξερευνητής της Ανταρκτικής των αρχών του 20ου αιώνα, έγινε κλασσικός ήρωας της Ηγεσίας. Γιατί; Επειδή έκανε 8.000 μίλια, για να γυρίσει πίσω στη Βρετανία, ώστε να βρει βοήθεια, με την οποία θα μπορούσε να διασώσει τους συντρόφους του, που είχαν εγκλωβιστεί στο Νότιο Πόλο.

Για να μην μακρηγορούμε: η "άσκηση" της Ελλάδας δεν έχει λύση, αν δεν μπουν μπροστά ορισμένοι Ηγέτες, και κυρίως Πολιτικοί Ηγέτες, που θα δηλώσουν ποιες παραχωρήσεις κάνουν οι ίδιοι, ώστε να γίνουν παράδειγμα θυσίας στην κοινωνία. Αυτή τη στιγμή απέχουμε πολύ από το συγκεκριμένο σημείο. Δεν είναι ορατό ακόμα κάποιο ισχυρό πρότυπο ή ένα, κάποιο παράδειγμα..

Συγκρατημένη αισιοδοξία για 4 λόγους

Ίσως δεν είναι πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι στο τέλος θα γίνει το θαύμα από το θεό της Ελλάδας ή τη μαγκιά και τη μοναδικότητα της φυλής. Στο βάθος, όμως, υπάρχουν τέσσερις λόγοι, που μας επιτρέπουν να έχουμε μια υποψία αισιοδοξίας, όπως:

1. Κάποιοι θύλακες της κοινωνίας, άτομα παλιότερων γενεών, που φλερτάρισαν με τις τέσσερις φούσκες, αλλά δε διέγραψαν την υπό εξαφάνιση ελληνική λέξη, τη μοναδική παγκοσμίως, το "φιλότιμο". Μπείτε σε blogs, στο Facebook, μάθετε για πολιτιστικούς συλλόγους ή περιβαλλοντικές οργανώσεις, για να δείτε ότι υπάρχουν ακόμα αυτά τα περίεργα "είδη".

2. Οι νέοι, που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να παλαίψουν για την εργασία τους και την αξιοπρέπειά τους. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να λαϊκίζω και να καταφεύγω σε αφορισμούς, γράφοντας ότι όλοι οι νέοι είναι δύναμη αλλαγής. Ωστόσο, όλοι μας συναντάμε καθημερινά πολλούς νέους/νέες που έχουν απόθεμα ενέργειας και δύναμης για να ξαναχτίσουν κάτι από αυτά που "καίγονται".

3. Έλληνες της αλλοδαπής, που, όπως πάντα, είναι πιο Έλληνες από εμάς. Ίσως δεν έχει έννοια να στέλνουν εμβάσματα, αλλά έχουν παραγωγικές δουλειές, τεχνογνωσία και αγάπη για την πατρίδα. Ο οβολός τους θα είναι πολύτιμος.

4. Δημιουργικοί και παραγωγικοί οικονομικοί μετανάστες. Η συζήτηση είναι μεγάλη και δεν έχει έννοια να μπούμε σε διάλογο για το πόσο δίκαιο ή ρεαλιστικό είναι το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες στην Ελλάδα. Η ουσία, όμως, είναι πως για την χώρα θα ισχύσει κάτι από αυτό που γνώρισαν οι ΗΠΑ και άλλες χώρες υποδοχής: ένα ποσοστό των μεταναστών θα συμβάλουν στην ενίσχυση της χώρας, γιατί έχουν κίνητρο να είναι παραγωγικοί, ενώ διευρύνουν τον ζωτικό χώρο της Ελλάδας με τις σχέσεις που διατηρούν με τη χώρα καταγωγής τους.

Κανένας από τους τέσσερις λόγους δεν είναι "σιγουράντζα". Πρόκειται για ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν. Γι' αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να αναδειχθούν οι νέοι Ηγέτες, που έχοντας κάτι από τη στόφα του Sackleton, θα σώσουν όσα μπορουμε περισσότερα. Και θα αναδείξουν τα "περιουσιακά στοιχεία" μας που απαξιώθηκαν και υποβαθμίστηκαν από τις 4 φούσκες, στις οποίες συμμετείχαμε με βεγγαλικά και τυμπανοκρουσίες -άλλοι περισσότερο, αλλοι λιγότερο- και πολίτες και Ηγεσίες.

*photo via Wikipedia*

Ξένοι επενδυτές: ακούνε "Ελλάδα" και κάνουν πίσω από ώριμες επενδύσεις

"Συγνώμη, από ποια χωρα είπατε ότι είσαστε;", ρώτησε ο ξένος τραπεζικός τον Έλληνα manager προς το τέλος μιας σημαντικής συμφωνίας. "Από την Ελλάδα", απάντησε και στην άλλη άκρη του τηλεφώνου επικράτησε σιγή μερικών δευτερολέπτων.

Η συζήτηση αφορούσε μια πολύ σημαντική συμφωνία χρηματοδότησης κάποιων δραστηριοτήτων ενός πολύ ισχυρού ελληνικού Ομίλου, με σημαντικές business εκτός Ελλάδος. Στο τέλος, η συμφωνία δεν χάλασε, γιατί ο ξένος τραπεζικός φορέας δέχθηκε ως εγγύηση κάποιας δεύτερης διαλογής assets του ελληνικού Ομίλου στο εξωτερικό και όχι τα πρώτης τάξεως περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ: δύο πολύ σημαντικοί ενεργειακοί όμιλοι είχαν υπογράψει συμφωνίες για επένδυση στην Ελλάδα από τις αρχές φθινοπώρου. Η ανακοίνωση είχε τοποθετηθεί για τις αρχές της χρονιάς, αλλά τώρα αποφεύγουν κάθε μνεία στις δραστηριότητες αυτές. Είναι και οι δύο εισηγμένοι σε χρηματιστήρια και θεωρούν ότι οποιαδήποτε ανακοίνωση της επέκτασής τους στην Ελλάδα θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στη μετοχή τους.

Κυβέρνηση των δημοσίων υπαλλήλων ή της Ελλάδας;
Ορισμένοι υπουργοί το έχουν αντιληφθεί ότι την ίδια στιγμή που το πανελληνιο ασχολείται με τις "άδικες" περικοπές στο 16o μισθό των 1.600 υπαλλήλων της Βουλής, χανονται κάθε μέρα περί τις 800 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και μέρος της ανταγωνιστικότητας της χώρας (όσης έχει απομείνει...). Οι ίδιοι υπουργοί (που είναι πάντως μικρή μειοψηφία στο Υπουργικό Συμβούλιο) ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι η αργοπορία στον περιορισμό του δημόσιου τομέα αυξάνει τα προβλήματα της ανεργίας και της παραγωγικότητας.

Τα parking ακούνε τα μέτρα της κυβέρνησης και γελάνε

Το έχω γράψει κατ' επανάληψη στο Twitter: είναι εντυπωσιακό ότι, κάθε φορά, πρέπει να δώσω "μάχη" σε ορισμένα, συγκεκριμένα parking του κέντρου της Αθήνας, για να μου δώσουν απόδειξη. Είναι αρκετά και το κάνουν επί χρόνια... Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν θα τους ελέγξει κανένας.

Μάλιστα, ένας από αυτούς άρχισε και μου έλεγε θεωρίες, όταν του τόνισα ότι το κάνει συνέχεια, άρα, θα εκτιμά βασίμως ότι, ακόμα και αν κάνω καταγγελία, "κάτι" θα γίνει και θα χαθεί.

Με λίγα λόγια, εάν η κυβέρνηση δεν εξορθολογίσει τους φορολογικούς μηχανισμούς και ελέγξει τους υπαλλήλους που υποτίθεται ότι εντοπίζουν τις φορολογικές παραβάσεις, τότε όλοι οι υπόλοιποι που προσπαθούμε να είμαστε αξιοπρεπείς, θα νοιώσουμε ότι το ζήτημα αντικετωπίζεται σε λάθος βάση. Αν δεν υπάρχει υποκρισία...

Το σημείωμα αυτό είναι το Νο. 2 που κατατίθεται στην διαβούλευση, που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας για το νέο φορολογικό νομό.

*photo via flickr*

Ευτυχισμένο το 2011. Ποιες οι χαραμάδες αισιοδοξίας

Η κυνική ματιά θα έλεγε ότι, εφόσον είναι χαμένο το 2010, ας δώσουμε ευχές για το 2011, που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πιάσουν τόπο. Μια πιο δημιουργική ευχή είναι: «Καρτερικό και δημιουργικό 2010, χαρούμενο το 2011». Αυτή η κατεύθυνση μου ταιριάζει περισσότερο, δεν χρειάζεται άλλη μιζέρια για το όντως προβληματικό 2010.

Πράγματι, υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε το 2011 να είναι χαρούμενο, αφού καταφέρουμε να είναι η χρονιά που αρχίζει τώρα δημιουργική και καρτερική. Πέρα από τα σημάδια κρίσης και κατάπτωσης που υπάρχουν γύρω μας, μπορούμε να δούμε τα σπέρματα της προσδοκίας , του καινούργιου που φυτρώνουν γύρω μας. Η χώρα μάλλον διαγράφει ένα L και όχι ένα V, δηλαδή μετά την κρίση το επίπεδο της Ελλάδας, αλλά και πολλών από εμάς, θα είναι χαμηλότερο απ’ ότι πριν.

Έχει μια θετική πλευρά αυτή η απότομη προσγείωση: ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας ζούσε αρκετά πάνω από τις δυνατότητές του, είτε παίρνοντας δάνεια από το μέλλον των παιδιών, είτε απαλλοτριώνοντας μέρος του περιβάλλοντος που και αυτό ανήκε στα παιδιά μας (αψευδής μάρτυρας ότι βάλαμε μέρος της δημόσιας, φυσικής αξίας στην τσέπη μας, η κατάσταση της Αθήνας).

Για να μην μιλάμε στον αέρα, ας δούμε μερικές από τις τάσεις ή τις διεργασίες που δίνουν βάσιμες ελπίδες:

-Πολλά παιδιά της νεότερης γενιάς έχουν πολύ περισσότερα προσόντα απ’ ότι οι προηγούμενες γενιές και έχουν μάθει, μέσα στην κρίση, να είναι λιγότερο απαιτητικά απ’ όσο εμείς οι παλιότεροι που ξεκινήσαμε λιτοδίαιτοι και στην πορεία χάσαμε το λογαριασμό. Αυτά τα νέα παιδιά, έχω την τύχη να το βλέπω κάθε μέρα, μπορούν να φέρουν, λόγω μυαλού και προσόντων, την καινοτομία και το ρεαλισμό που έχει ανάγκη η χώρα, για να αναθερμάνει την παραγωγική της βάση και να ηρεμήσει τον κοινωνικό της ιστό.

-Οι σημερινοί μαθητές μας δείχνουν ότι θα αντιδράσουν με κάθε τρόπο στην διάλυση της παιδείας και των δημόσιων αγαθών. Μπορεί να το κάνουν άτσαλα, αλλά κάτι θέλουν να πουν. Να τα εμποδίσουμε να κάνουν ζημιές στις περιουσίες πολιτών, αλλά να ακούσουμε το μήνυμά τους, γιατί είναι και καθαρό και ηχηρό. Μας έχουν πιάσει από το λαιμό και ζητούν διέξοδο και ανάληψη ευθυνών. Δεν τους αρκεί ένα ακόμα «δόλωμα»: πχ ότι έχουμε ένα σχέδιο να εκβιάσουμε την κοινωνία (ή να λαδώσουμε ένα δήμο), να πάρουμε ένα πονηρό επίδομα (ή ένα έργο), για να τους αγοράσουμε αυτοκίνητο και ακριβό κινητό.

-Δεκάδες επιχειρηματίες, είτε γιατί πιέζονται από την κρίση, είτε επειδή είναι του χαρακτήρα τους, ψάχνουν με επιμονή καινούργιες διεξόδους για να βρουν ένα καινούργιο, υγιές μοντέλο για την εταιρεία τους. Έχω εντυπωσιαστεί από τη δύναμη κάποιων από αυτούς, που, παρότι είναι ήδη πολύ ευκατάστατοι, πήραν τα αεροπλάνα για «εξωτικές» χώρες (π.χ., Αίγυπτο, Σκόπια), προκειμένου να βρουν καινούργιες αγορές. Να μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο επιχειρηματίες, που απογειώθηκαν από το Χρηματιστήριο ή αποφεύγουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

-Εκατοντάδες στελέχη του δημόσιου τομέα αντιδρούν στο κλίμα της απαξίωσης, της ομηρίας του πολίτη και της διαφθοράς Δεν γνωρίζω ποιο είναι το ποσοστό τους, αλλά σε όποια υπηρεσία και να ψάξετε (εκτός από 3-4 περιπτώσεις υπηρεσιών, που τις ξέρουμε όλοι), θα βρείτε στελέχη, που από αξιοπρέπεια και αισθητική «χαλάνε την πιάτσα».

-Ακόμα και στο σώμα των πολιτικών υπάρχουν περιπτώσεις που δεν νοιώθουν άνετα όταν ο κάθε βουλευτής κοστίζει στον φορολογούμενο 45.000 ευρώ το μήνα, αν αληθεύει μια ανάλυση που διάβασα. Οι ανατροπές που έφεραν τόσο η εκλογή του Γ. Α. Παπανδρέου, όσο και του Α. Σαμαρά, δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία γίνεται πιο ανοικτή και αλλάζει τους ηγέτες με πολύ συνοπτικότερες διαδικασίες, απ’ ότι παλιότερα. Άρα, όσοι πολιτικοί διαθέτουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ίσως αντιληφθούν ότι δεν αρκεί να τους λιβανίζει η τηλεόραση. Αν δεν πάρουν ριψοκίνδυνες αποφάσεις, τότε ο πολίτης θα τους αντικαταστήσει με κάποιον σαν τον Γ. Παπανδρέου, που όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός, ή σαν τον Α. Σαμαρά, που οι επαΐοντες είχαν αποκλείσει κάθε περίπτωση να γίνει αρχηγός της ΝΔ.

Να το πάρουμε απόφαση, λοιπόν, ώστε να επιλέξει ο καθένας από εμάς τις αξίες, τα μείζονα, αυτά που θέλει να προφυλάξει από το τσουνάμι. Να διαλέξει τους φίλους και τους αντιπάλους του -δεν μπορεί να αλληλοκολακευόμαστε όλοι, με ολοφάνερο στόχο να βάλουμε χέρι όλοι μαζί στα δημόσια αγαθά.

*photo via flickr*

Ο Economist και τα ελληνικά media

Τις προηγούμενες μέρες είχα συζητήσεις με καλούς φίλους/φίλες που εργαζονται σε ελληνικά media και ήλθε 2-3 φορές η συζήτηση στον Economist, επειδή είχα μαζί μου το τελευταίο, πολύ ωραίο όπως πάντα, διπλό τεύχος -το τελευταίο κάθε χρονιάς (όχι την έκδοση που προβλέπει τι θα συμβεί το 2010). Ο Economist σχεδιάζει να έχει 500.000 fans στο Facebook τους επόμενους 6 μήνες και 750.000 followers στο Twitter.

Όσον αφορά τα ελληνικά media, δεν θα σας πω τι μου είπαν οι φίλοι/φίλες μου, που τρώνε το ψωμί τους και το παντεσπάνι τους από αυτά. Είμαι λίγο ρομαντικός και πιστεύω ότι οι 3-4 ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις που θα κάνουν, έστω και τώρα, μια σοβαρή και ορθολογική επένδυση στο Internet και στα νέα επιχειρηματικά μοντέλα, θα έχουν σοβαρή πιθανότητα να επιβιώσουν.

Δεν είναι δική μου ψευδαίσθηση, αλλά μια υπόθεση εργασίας: δείτε τα πορίσματα της μελέτης της Booz & Co (την έχετε δει πολλές φορές σε αυτό το ιστολογιο) και διαβάστε παρακάτω και τα σχέδια του Economist. Το βρετανικό περιοδικό δεν θα πετύχει εύκολα τους στόχους που αναφέρει, αλλά, παρόλα αυτά, η στρατηγική του είναι επιλογή επιβίωσης και κερδοφορίας.

Economist eyes social network cash boost
By Tim Bradshaw
Published: December 21 2009 02:00 | Last updated: December 21 2009 02:00

The Economist newspaper plans to acquire 500,000 fans on Facebook and 750,000 followers on Twitter within six months, in another sign that traditional publishers are looking to social media as a substantial source of web traffic and new readers.

Readers of The Economist's website will soon be able to log in and make comments using their Facebook identity, through Facebook Connect. Economist.com will also take on features similar to social networks itself, allowing readers to create profile pages and earn a reputation through other users' recommendations of their comments on the site.

Ben Edwards, publisher of Economist.com, hopes that Facebook will help his site acquire new readers and develop a "deeper level of engagement" with existing ones.

"We have a mission online of being the foremost destination for global discussion and debate, which is a social proposition," Mr Edwards told the Financial Times. Making Economist.com more social is "the core of our strategy", he said.

*photo via flickr*

Ελληνικά media: πιο δύσκολα απ’ ότι νομίζουμε

«Η οικονομική κατάσταση αρκετών ελληνικών media επιδεινώνεται με αυξανόμενο ρυθμό», μου είπε πρόσφατα τεχνοκράτης που, από τη θέση του, παρακολουθεί το συγκεκριμένο κλάδο. «Ένα συγκεκριμένο ΜΜΕ φαίνεται ότι θα έχει αδυναμία άντλησης χρηματοδότησης, πριν φθάσει το Πάσχα». Και οι τράπεζες, που ήταν πάντα αρωγοί των μεγάλων –τουλάχιστον- ΜΜΕ; «Οι τράπεζες», ήταν η απάντηση, «έχουν σκληρύνει κατά πολύ τη στάση τους. Ζητούν περικοπή του κόστους των media, ενώ έχουν “κατεβάσει” τις γραμμές χρηματοδότησης».

Τα μηνύματα είναι εξίσου αποθαρρυντικά από το χώρο της διαφήμισης. Ένα από τα πιο ισχυρά ΜΜΕ της χώρας εκτιμά ότι η πτώση της διαφήμισης είναι της τάξεως του 40%. Εάν η πτώση αυτή αφορά στο επίπεδο που βλέπει το συγκεκριμένο πολύ ισχυρό Μέσον, το οποίο είναι σε θέση να κινείται καλύτερα από το μέσο όρο της αγοράς, τότε η συνολική πτώση ξεπερνάει το 50%.

Τι κάνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις των media για να αντιμετωπίσουν την κρίση; Οι τράπεζες και τα οικονομικά στελέχη υποστηρίζουν ότι στα περισσότερα media δεν υπάρχουν σχέδια για την κρίση, παρά μόνο η ελπίδα ότι η κατάσταση θα «γυρίσει». Για παράδειγμα, υπάρχουν διεθνείς μελέτες για την ανασύνταξη του Τύπου, όπως αυτή η έρευνα της Booz & Co. Στην Ελλάδα, κατά τους οικονομικούς αναλυτές, τα media ακολουθούν ακριβώς τις αντίθετες πρακτικές, δηλαδή, αύξηση του κόστους, πολύ χαμηλή αξιοποίηση του Internet, κλπ.

*photo via flickr*

Εκλογές και παρακμή της ΔΕΘ

Ήδη, ένα «κεντρικό» υπουργείο, αλλά και κάποιοι περιφερειακοί κρατικοί φορείς είχαν αποφασίσει να μην έχουν περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Τα τελευταία χρόνια η ΔΕΘ είχε εξελιχθεί σε μια υψηλού κόστους συγκέντρωση κρατικών εταιρειών και κρατικών αξιωματούχων. Ένας σοβαρός συνδικαλιστής, πρώην κρατικής εταιρείας, περιέγραψε σε παρέα τα παρασκήνια της ΔΕΘ, που, άλλωστε, είχαν γίνει γνωστά και από τα ρεπορτάζ με την φράουλα του πρώην υπουργού Γ. Βουλγαράκη και της βουλευτού Θεσσαλονίκης κυρίας Έ. Ράπτη.

Η ΔΕΘ έχει μεγάλη αξία, από την άποψη της τοποθέτησης του εκάστοτε Πρωθυπουργού στα οικονομικά θέματα. Παίζει ρόλο και ως προς τον έλεγχο του πώς πάνε τα έργα και οι επενδύσεις στη Βόρειο Ελλάδα. Μπορεί και πρέπει να διατηρήσει αυτά τα στοιχεία… Θα ήταν πολύ χρήσιμο, όμως, να περιορίζονταν τα τεράστια περίπτερα και οι πολυάριθμες αντιπροσωπείες κρατικών εταιρειών που δεν συνάδουν με την περίοδο ύφεσης και την ανάγκη επαναξιολόγησης του κόστους. Αν είναι μια επένδυση για τη Βόρειο Ελλάδα, τότε τα ίδια ακριβώς χρήματα μπορούν αν επενδυθούν σε πιο παραγωγικούς και πιο αποδοτικούς τομείς.

Requiem (;) για το Business Week

Ένα καταπληκτικό περιοδικό, με 80 χρόνια πορεία, πωλείται για ένα δολάριο! Το Business Week ήταν για πολλά χρόνια ένα «αντίβαρο» στη στρυφνή, «δυσκοίλια» γραφή του Economist. Tα αγόραζα και τα δύο και τα απολάμβανα ως «ντουέτο». Όταν γινόταν βαρετός ο Economist, έσπευδα στο BW, που ήταν πιο ανάλαφρο, με χρώματα –είχε πιο φανταιζί δημοσιογραφία, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της αγγλοσαξονικής δεοντολογίας.

Ήταν πάντοτε το πιο πρωτοπόρο περιοδικό σε θέματα κάλυψης της τεχνολογίας. Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν πάντοτε η (αμερικανική) άποψή του για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Η κατιούσα φάνηκε, όταν το 2005 περίπου κατήργησε την ευρωπαϊκή έκδοση. Η σημερινή φάση που περνάει, μάλλον μοιραία, μας προκαλεί να σκεφτούμε την απώλεια που έχει η κοινωνία, όταν χάνονται παραδοσιακά μικρά «γήπεδα» της αξιοπρεπούς δημοσιογραφίας…

Πότε και γιατί πήρε ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος την τελική απόφαση για τον ΕΤ

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είχε πάρει εδώ και καιρό την απόφαση, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του. Οι ζημίες των «Ελεύθερο Τύπο» και «City 995» ήταν περί τα 3 εκατομμύρια μηνιαίως, κάτι που δεν θεωρούσε ότι μπορούσε να καλύπτει. Η πορεία του τελευταίου χρόνου του είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι οι ζημίες, όχι μόνο δεν μπορούσαν να περιοριστούν, αλλά και ότι θα αυξάνονταν.

Η τελική απόφαση για τον ακριβή χρόνο της αναστολής ελήφθη την Κυριακή, όταν είδε δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας για το ύψος και τον τρόπο κατανομής της κρατικής διαφήμισης. Διαπιστώθηκε για άλλη μια φορά ότι μεγάλα μερίδια της κρατικής διαφήμισης πηγαίνουν σε εφημερίδα που είχε κυκλοφορία κάτω των 1.000 φύλλων την ημέρα, ενώ υπάρχουν στο σχετικό κατάλογο και άλλες περιπτώσεις διάθεσης κρατικής διαφήμισης σε αναντιστοιχία με την κυκλοφορία.

Με βάση τα δικά του κριτήρια, θεώρησε ότι δεν μπορεί να διαθέσει επιπλέον κεφάλαια πέραν των 100 περίπου εκατομμυρίων ευρώ, που είναι η μέχρι τώρα επένδυσή του κατά την τριετή λειτουργία του ΕΤ υπό τον έλεγχό του.

Αυτά είναι τα σχέδια και οι αποφάσεις ενός επιχειρηματία, ο οποίος δημιούργησε την περιουσία του από την (πατρική) Χαλυβουργική και , μετέπειτα, από τη ναυτιλία. Οι απώλειες από την κατάρρευση της μετοχής της τράπεζας UBS, μείωσαν την αξία αυτής της περιουσίας.

Ο κ. Αγγελόπουλος έκανε τα πλάνα του και πήρε τις αποφάσεις του. Στο πυρακτωμένο ζήτημα των ελληνικών media, είναι απαραίτητο να φανεί ποια είναι τα πλάνα του κράτους, της κυβέρνησης, των κομμάτων και των εργαζομένων. Εάν παραμείνει η κατάσταση στο «βλέποντας και κάνοντας», με κύριο (αλλά «άτακτο») αιμοδότη την κρατική διαφήμιση, τότε, αντί του εξορθολογισμού, θα γίνουν άτακτες κινήσεις, από εκείνους που έχουν την δυνατότητα να παίρνουν αποφάσεις, σε ένα περιβάλλον «μη αποφάσεων».

Υ.Γ.: Τη στιγμή που το σύνολο σχεδόν των ελληνικών media καταγράφουν ζημίες, ο Εconomist ανακοίνωσε κέρδη-ρεκόρ για την οικονομική χρονιά που έληξε την 31/03/2009. Ωστόσο, προβλέπει μείωση των εσόδων του για το επόμενο διάστημα. Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο Economist αποτελεί μια μικρή εξαίρεση στην παγκόσμια πορεία της κερδοφορίας των εντύπων, για λόγους που έχουν κατ’επανάληψη αναλυθεί…

Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τον Τύπο και τις ειδήσεις

Έχουν ενδιαφέρον δύο διαφορετικές προσεγγίσεις του Economist και της Καθημερινής. Πολύ σοβαρές και οι δύο, αποτυπώνουν, όμως, την διαφορετική οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται η κρίση του Τύπου και της ειδησεογραφίας.

Ο Economist αναφέρεται στις αλλαγές συνολικά στο χώρο των ειδήσεων, και όχι μόνο στον Τύπο. Αυτό δεν διαφοροποιεί την πεποίθηση ότι ο Τύπος αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες, κάτι που φαίνεται, π.χ., στην αγορά των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Η Καθημερινή έχει τίτλο στην έρευνά της «Μονό η ποιότητα μπορεί να σώσει τον Τύπο». Το ερώτημα που απασχολεί πολλούς Έλληνες δημοσιογράφους, αλλά και αναγνώστες, είναι τι μέτρα λαμβάνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις media για την αντιμετώπιση μιας κρίσης που σαρώνει τα Μέσα (και ιδίως τον Τύπο) σε όλο τον κόσμο…

*photo via flickr*

Χάνει έδαφος το σύστημα «κότερο»

Επί πολλές δεκαετίες η διαχείριση κρίσεων στην Ελλάδα ήταν ταυτόσημη με το σύστημα «κότερο». Η εταιρεία που περνούσε μια κρίση, θεωρούσε ότι για να την ξεπεράσει θα αρκούσε να έχει στη διαθεσιμότητά της «ΕΝΑΝ υπουργό – ΕΝΑ ΜΜΕ – ΕΝΑ δικηγόρο και ΕΝΑ κότερο». Το τελευταίο για τις βόλτες στο Αιγαίο, που θα επιβράβευαν τους παράγοντες που θα βοηθούσαν στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Η θεωρία μου λέει ότι εδώ και δύο χρόνια αυτό το μοντέλο δεν δουλεύει τόσο καλά, όσο παλιότερα… Η θέση μου αυτή ενισχύθηκε από την ευκαιρία που είχα να συναντήσω σημαντικούς ανθρώπους των επιχειρήσεων στη χώρα μας, με αφορμή την επίσκεψη στην Αθήνα ενός guru του crisis management, του Mike Seymour, υπεύθυνου σε όλο τον κόσμο για την Edelman.

Οι πρώτες μου εντυπώσεις είναι ότι μια σειρά επιχειρήσεις, που εκτιμούσαν ότι θα αντιμετώπιζαν τις κρίσεις χάρη στην επιρροή τους, αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αρκετό. Συνειδητοποιούν ότι οι κίνδυνοι είναι πολλαπλάσιοι και πως οφείλουν να διαθέτουν σύστημα λειτουργικής συνέχειας (business continuity). Η διείσδυση του Internet και η διάδοση των social media, έχει διευρύνει τον κύκλο των απόψεων, που δεν μπορούν να ελέγξουν οι επιχειρήσεις, οι Οργανισμοί και τα ισχυρά brands.

Οι καχύποπτοι θα πουν ότι για άλλη μια φορά τα μεγάλα συμφέροντα σπεύδουν να ελέγξουν την ελεύθερη έκφραση. Οι ανοιχτοί στις δημοκρατικές διαδικασίες, θα πουν ότι αν τα ισχυρά brands, πρόκειται να προσέλθουν σεβόμενα το μοντέλο λειτουργίας των social media, αν έχουν διάθεση να γίνουν πιο «ανοιχτά» συστήματα, τότε δεν μπορεί κανείς να τους απαγορεύσει την κάθοδο στα μαρμαρένια αλώνια.

Είναι προς όφελος της δημοκρατίας και του πολίτη το να προσέρχονται σε αυτή τη διαδικασία διαλόγου, σεβόμενοι τους νέους κανόνες του παιγνιδιού.

*photo via flickr*

«Πρωτόγονη» ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Και θα επιδεινωθεί…

Το άρθρο της «Καθημερινής» είναι ενδεικτικό του τι συμβαίνει. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί τους επόμενους μήνες, γιατί η ενημέρωση των ιστοχώρων των υπουργείων και των δημόσιων οργανισμών, κατά κανόνα, εξαρτάται από την πολιτική τους ηγεσία. Η πολιτική κρίση του τελευταίου χρόνου δεν έχει αφήσει πολλά περιθώρια για αναβάθμιση της διαδικτυακής εικόνας των φορέων του δημοσίου, ούτε καν για συντήρηση.

Αν πάμε στην «καρδιά» της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τότε πράγματα υπάρχουν πολλά έργα προς παράδοση/λειτουργία. Είναι έργα πληροφορικής που χρηματοδοτήθηκαν από το Γ’ ΚΠΣ, το οποίο ουσιαστικά ολοκληρώνει τις χρηματοδοτήσεις του μέσα στη χρονιά. Να δούμε αν τα έργα αυτά θα μπουν σε λειτουργία, κάτι που εξαρτάται -και αυτό- από την διάθεση που βρίσκεται η πολιτική ηγεσία.

Στην ουσία, αποτελεί άλλο ένα στοιχείο του τρόπου λειτουργίας των κρατικών μηχανισμών στην Ελλάδα: θέματα όπως η λειτουργία νέων έργων πληροφορικής και e-government, καθώς και η ενημέρωση των sites θα έπρεπε να λειτουργούν από τη διοίκηση, από υπαλλήλους καριέρας. Αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα, όπου ολοένα και περισσότερο ο κορμός των υπηρεσιών ενός υπουργείου, ενός δημόσιου οργανισμού αποτελείται από μια ομάδα (μετακλητών) συμβούλων της πολιτικής ηγεσίας. Εξ ου και τα αποτελέσματα… Προς τούτο και η πρόβλεψη ότι, για τους επόμενους μήνες, πιθανόν να έχουμε επιδείνωση των στοιχείων και συμβόλων που εκλαμβάνονται ως ηλεκτρονική διακυβέρνηση…