Τρεις παράλληλες Ελλάδες

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα του βιντεοκλιπ "Το πικρό τσάι της ξενιτιάς"

'Συνεχίζεται το κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο Ντουμπάι, για την ακρίβεια συνεχίζεται αυξανόμενο. Άλλοι έρχονται με το αεροπλάνο και άλλοι με αλεξίπτωτο'. Αυτά λέει η Ε.Κ. που ζεί χρόνια εκεί , αλλά το μυαλό της είναι στη χώρα μας, καθώς βοηθάει εμπράκτως (μέσα από συλλογικότητα) σε μια σκληρή περιοχή της ανθρωπιστικής κρίσης. Εκείνοι που μεταβαίνουν με 'αλεξίπτωτο' είναι συνέλληνες που μεταναστεύουν όπως-όπως, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο για το τι θα κάνουν εκεί. Φεύγουν με την πίκρα οτι δεν έχουν τύχη στην Ελλάδα. 

Ομάδες Πολιτών δικτυώνουν την πόλη

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η ανασύνταξη της πόλης ξεκινάει από τα ‘κάτω’

H Zuzana Stanova διηγείται πώς ομάδες πολιτών της Μπρατισλάβα (πρωτεύουσα της Σλοβακίας), σε συνεργασία με τον δήμο, ανακαίνισαν τα δύο τελευταία χρόνια τρία εγκαταλελειμμένα κτήρια και έδωσαν ζωή σε δύο παραμελημένα πάρκα. Η Μπρατισλάβα είναι μια πόλη με ελάχιστους πόρους και χωρίς τη δυνατότητα να προσφύγει στα ταμεία του ΕΣΠΑ. Η Zuzana βρέθηκε στην Αθήνα για να πάρει μέρος σε μια αντισυμβατική εκδήλωση (un-conference) του TEDxAthens, όπου Ομάδες Πολιτών από την Ελλάδα και δύο ξένοι ομιλητές αναφέρθηκαν στην διασυνδεδεμένη πόλη και στην δικτυωμένη κοινωνία.

Οι Aτενίστας και οι Μιζερίστας

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Για όσους επιτίθενται στον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό...

Το τελευταίο άρθρο αυτής της στήλης για την 32χρονη, άνεργη, αλλά δυναμική Τέτα, κατέγραψε τον προβληματισμό για το πόσο δύσκολο είναι να την βοηθήσει αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία ώστε να βρει τις στοιχειώδεις πληροφορίες ή να λάβει την αυτονόητη υποστήριξη. Ενημέρωση που θα 'πρεπε να είναι διαθέσιμη σε κάθε άνεργο νέο, αλλά έχει αναχθεί σε ρουσφέτι από το βουλευτή ή σε προνόμιο που παίρνεις μέσα από κονέ, 'δόντι' ή και 'γρηγορόσημο'.

Η Σούλα με 15 εκ. ευρώ και ως μπαρουταποθήκες, οι 10 μικρές λίστες Λαγκάρντ

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Σούλα είναι η επιτομή της ελληνικής καπατσοσύνης. Χουλιγκανισμός και αγραμματοσύνη στο Λύκειο, έβγαλε μια ψευτοσχολή και χάρη στο κόμμα (μην πάρετε όρκο ποιο κόμμα είναι) διορίστηκε σε ‘θέση γραφείου’ και μετά πολιτεύτηκε. Για κάποια χρόνια έγινε αντίδημαρχος και ο δήμος τό'χε τούμπανο ότι έκανε τον ‘ταμία’ του δημάρχου. Ο τελευταίος, ας το πούμε Θανάση, ήταν ένα γνωστό απόβρασμα (με πτυχία πάντως) , που έγινε πρωταγωνιστής ενός σκανδάλου, με πανελλήνια αλλά και διεθνή απήχηση.

Τρία κορίτσια στο Piccadilly Circus για την ελληνική Φιλοξενία

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo



Η Κατερίνα Σπετσίου, αρχιτεκτόνισα που ζει στο Λονδίνο, είχε την ιδέα να μην σταματήσει η καμπάνια για την ελληνική φιλοξενία στη Ν.Υόρκη και στην Ουάσιγκτον, όπου έκαναν θραύση πέρυσι. Βρήκε δύο φίλες της στο Λονδίνο και ξεκίνησαν το εγχείρημα για να μπει το Φεβρουάριο ελληνική σημαία στο Piccadilly Circus. Πρόκειται για τη συνέχεια της εθελοντικής πρωτοβουλίας Up Greek Tourism, που στηρίζεται στη συγκέντρωση χρημάτων από απλούς πολίτες για τη προβολή της Ελλάδας. Την περυσινή καμπάνια την είδαν 11 εκατομμύρια άτομα στο Internet, το CNN αφιέρωσε βίντεο 2' 30'', ενώ δόθηκε δημοσιότητα από BBC, New York Times, Guardian, HuffingtonPost και πολλά άλλα διεθνή Μέσα, μέχρι και στη Κίνα. Με μια πρόχειρη εκτίμηση η Ελλάδα κέρδισε δωρεάν δημοσιότητα αξίας πολύ πάνω από 500.000 δολάρια, χάρη στα 20.000 δολάρια που είχαν μαζέψει με crowd funding 330 άτομα από όλο το κόσμο και την Ελλάδα.


Λίγα λόγια για τα τρία κορίτσια του Λονδίνου:

Η Κατερίνα Σπέτσιου ζει και εργάζεται στο Λονδίνο ως αρχιτέκτονας. Μακριά από την Ελλάδα από τα δεκατρία της, απέκτησε μια βαθιά εκτίμηση για την ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας . Έμαθε την πρωτοβουλία Up Greek Tourism από δημοσιεύματα στον Τύπο μετά την πρώτη επιτυχημένη καμπάνια στη Νέα Υόρκη και σκέφτηκε πως ένα από τα επόμενα βήματα θα έπρεπε οπωσδήποτε να λάβει χώρα στο Λονδίνο. Η Ελλάδα υπήρξε ανέκαθεν δημοφιλής προορισμός για τους Βρετανούς και το Λονδίνο, όντας στην καρδιά του Ηνωμένου Βασιλείου, αποτελεί ιδανική τοποθεσία για να τους υπενθυμίσουμε ότι παρά την πρόσφατη αρνητική δημοσιότητα, η Ελλάδα παραμένει ένας πανέμορφος, ενδιαφέρων και ασφαλής τουριστικός προορισμός. Πιστεύει βαθειά στον σκοπό και το μήνυμα του Up Greek Tourism γιατί την γεμίζει με αισιοδοξία για τις δυνατότητες των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν πάντα τη δύναμη να δουλεύουν ώστε να επηρεάσουν το μέλλον τους.

Η Ανίτα Δημητρίου είναι παιδίατρος και ζει στο Λονδίνο. Είναι μισή Ελληνοκύπρια και μισή Αγγλίδα αλλά έχει μεγαλώσει στην Αθήνα. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα του ερχομού του Up Greek Tourism στο Λονδίνο και αποφάσισε ότι θα ήταν μέρος αυτής της προσπάθειας χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας συνδυάζει τις (πολλές) απαιτήσεις της καμπάνιας με την απαιτητική εργασία της, οδηγούμενη από την αγάπη της για την Ελλάδα και την πίστη της ότι η χώρα έχει τόσα πολλά να προσφέρει στον επισκέπτη και ότι αυτό είναι ένα μήνυμα που αξίζει να διαδοθεί. Μετά από ένα κύμα αρνητικής δημοσιότητας στα βρετανικά ΜΜΕ, θεωρεί ότι η εκστρατεία του Up Greek Tourism είναι ένα από τα βήματα που θα συμβάλουν αποφασιστικά για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι Βρετανοί αντιλαμβάνονται την Ελλάδα και τους κατοίκους της και θα τους υπενθυμίσει ότι παραμένουμε ένα φιλόξενο και σκληρά εργαζόμενο έθνος που μπορεί να ανακάμψει.

Η Κατερίνα Ιωάννου μεγάλωσε στην Αθήνα. Μετακόμισε στο Λονδίνο πριν από εννέα χρόνια για σπουδές στο χορό και πλέον εργάζεται ως δασκάλα γιόγκα και πιλάτες. Περισσότερο της λείπει ο καλός καιρός και η φιλοξενία της Ελλάδας για αυτό και φροντίζει κάθε καλοκαίρι να πραγματοποιήσει πολυήμερες διακοπές στα ελληνικά νησιά ώστε να είναι έτοιμη για τον επόμενο απαιτητικό χειμώνα. Έμαθε για την νέα καμπάνια από την παιδική της φίλη Κατερίνα Σπέτσιου και αποφάσισε αμέσως ότι ήθελε να συμμετάσχει. Πιστεύει ακράδαντα ότι το ελληνικό πνεύμα παραμένει ζωντανό και σχετικό ως πηγή έμπνευσης για τον παγκόσμιο πολιτισμό, για αυτό και δηλώνει εμπνευσμένη από το νόημα του Up Greek Tourism και ειλικρινά ενθουσιασμένη από την συμμετοχή της.

Πόσους τουρίστες θα φέρει η καμπάνια στην Ελλάδα; Είναι ένα ερώτημα που ακούγεται κατά καιρούς. Η εθελοντική πρωτοβουλία Up Greek Tourism, όπως όλες οι πρωτοβουλίες που γίνονται από πολίτες, δεν έχει στόχο να υποκαταστήσει το κράτος, ούτε τους επιχειρηματικούς φορείς. Ο ρόλος τους είναι συμπληρωματικός και σε αρκετές περιπτώσεις, συμβάλει στο να κινητοποιηθούν πολίτες, να δημιουργηθούν ομάδες, που συμβάλουν στην ενεργοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών και την ενίσχυση του Κοινωνικού Κεφαλαίου, που αποτελεί αίτημα μιας κοινωνίας σε κρίση, που αναζητά Καλές Πρακτικές. Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης παρουσίασε στο TEDxAthens τη πρωτοβουλία Up Greek Tourism, στη συνέχεια ο Ονίκ Παλαντζιάν μίλησε στο TEDxKalamata με το ίδιο θέμα.

Με την ευκαιρία να σημειωθεί η επιτυχία του TEDxKalamata, που έγινε για πρώτη φορά από μια ομάδα νέων παιδιών, τα οποία οργάνωσαν μια πολύ καλή εκδήλωση και έδειξαν ότι όταν υπάρχει σχέδιο και Ομάδα, τότε έχουν θέση οι καινούργιες ιδέες κόντρα στη με μεψοιμοιρία που θέλει την ελληνική περιφέρεια να είναι συλλήβδην 'άγονη γραμμή'.

Πώς δεν βλέπουμε τόσα αλεξίπτωτα γύρω μας;

Είναι η τέταρτη απόπειρα που κάνω να γράψω αυτό το σημείωμα. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, ενώ γύρω μας τόσες γραφίδες έχουν καθημερινά να πουν κάτι χρήσιμο ή επινοητικό. Έχουν γραφτεί περίπου όλα, σε μια στιγμή που το ζήτημα δεν είναι τι λες, αλλά κυρίως το τι πράττεις. Καταλήγω στο ότι έχει αξία να πούμε μερικά λόγια κόντρα στην ψυχολογία του τρόμου, του πανικού και του εκνευρισμού. Η κατάσταση είναι ακραία, αλλά δεν είμαστε η μόνη γενιά σ’ αυτή τη χώρα που έζησε στο βίο της παρόμοιες καταστάσεις. Η Ελλάδα είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που ζει τη ζώνη του λυκόφωτος. Ναι, έχουμε πέσει στο κενό, αλλά υπάρχουν γύρω μας πολλά αλεξίπτωτα. Αρκεί να μην προσποιούμαστε, όπως κάναμε επί δύο χρόνια, ότι κάτι θα γίνει πάλι και θα τη βολέψουμε. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδειξαν ότι το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο, κάτι που ισχύει ό,τι και αν ψήφισε ο καθένας μας. Ας δούμε μερικά από τα διαθέσιμα αλεξίπτωτα:

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ; «ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ»
Η σκέψη να δώσουμε παράταση στο πελατειακό σύστημα και στους θύλακες της διαφθοράς, γιατί αυτοί θα μας βοηθήσουν να τη σκαπουλάρουμε, «κάηκε». Ακόμα και αν το κάνεις εσύ ή εγώ, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών διάλεξε να τιμωρήσει αυτό το μεγάλο συμβιβασμό. ΄Η θα γίνουν μεγάλες αλλαγές ή το πράγμα οδεύει προς το βράχο. Μόνη επιλογή μας, η πίεση να αλλάξουν τα ρεύματα και οι φορείς, που ο καθένας μας θεωρεί ότι ταιριάζουν σ΄ αυτό που πιστεύουμε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΔΡΟΜΟΣ
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, πρέπει να προχωρήσουν αλλαγές που δεν έγιναν επί 40 χρόνια. Οι αλλαγές θέλουν λεφτά και χρόνο. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αφού δεν πέτυχε ο δρόμος του μικρού ρίσκου ή του –θεωρούμενου- σίγουρου κέρδους, ας πάμε κατά μέτωπο στο μονοπάτι του υψηλού ρίσκου.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Αν τιμωρήθηκε κάτι σκληρά ήταν η διαδρομή της απαλλοτρίωσης των Συλλογικών Αγαθών από τα άτομα. Έκλεισε και αυτό το μονοπάτι για τους πολλούς. Διαλέγει ο καθένας μας τις συλλογικότητες που τον εκφράζουν, όχι μόνο για παρηγοριά και καταφυγή, αλλά και για δημιουργία, για εργασιακή ισορροπία, για την υπέρβαση.

ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ
 Όπου και να ισορροπήσει αυτή η χώρα, οι τύχες της, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και στη γειτονιά που ζούμε, θα καταλήξουν σε ηγεσίες, οι οποίες σε αρκετό βαθμό θα είναι νέες. Η ιστορία λέει ότι δεν θα είναι εξολοκλήρου νέες, ούτε αυτές που θα επιβιώσουν θα προκύψουν από αξιοκρατικά κριτήρια. Ωστόσο η πορεία σωτηρίας περνάει μέσα από καινούργια πρόσωπα, που έχουν τα κίνητρα ή τα κότσια ή και την άγνοια κινδύνου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Ο καθένας μας παίζει πολλά και γι’ αυτό αυτή η αίσθηση στα μάτια που καίνε. Σχεδόν ολοι είχαμε μάθει στα σίγουρα, εξού και ο εκνευρισμός που ξεχειλίζει. Παίρνουμε λοιπόν βαθιά ανάσα και εντοπίζουμε τα αλεξίπτωτα. Είναι περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Είναι πιο ανθεκτικά απ’ όσο πιστεύουμε.

 Το κείμενο  δημοσιέυτηκε στην Lifo 16/5/2012

Πολιτικοί, Social Networks, συνήθως ένα αταίριαστο ζευγάρι

Είναι θεμιτή η φιλοδοξία πολιτικών και κομμάτων να εμφανίσουν σε αυτές τις εκλογές, δραστηριότητες στα Κοινωνικά Δίκτυα... Είτε λογω της κρίσης, είτε εξαιτίας της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας, αρκετές προσπάθειες θα ειναι αμήχανες έως και ελλειπώς σχεδιασμένες. Το γιατι το αναλύει μια ανάρτησή μου στη Lifo:

O Βασίλης Καρράς στο Bios

Στις επόμενες εβδομάδες θα γεμίσουν τα κοινωνικά δίκτυα με δραστηριότητα πολιτικών και κομμάτων. Σημειώνω προκαταβολικά ότι στην Ελλάδα της τελευταίας στιγμής αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητικό.. [διαβάστε τη συνέχεια]

Μια μερίδα facebook με ολίγη από twitter

To σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 07/03/12

Σε αυτή την απρόβλεπτη χώρα πρέπει στο εξής να συνδυάσουμε τη μόνιμη κοινωνική Σαρακοστή με την ψηφιακή αφθονία. Γύρω μας άνεργοι με iPhone 4 και αργόσχολοι με iPad2. Το 2012 είναι δύσκολο ν' αγνοήσεις ότι το facebook είναι μια πραγματικότητα. Από την άλλη, όμως, είναι ακροβασία να θεωρείς ότι με 2-3 λογαριασμούς σε social networks θα λύσεις επαγγελματικά, πολιτικά ή κοινωνικά θέματα.

Το 2012 θα είναι σκληρό για τους μονόπλευρους... Στην Ελλάδα της κρίσης δεν έχουμε πολύ χρόνο για τους αναγκαίους πειραματισμούς. Με συνοπτικές διαδικασίες, ελάχιστα χρήματα και στενεμένη υπομονή, οφείλουμε να στήσουμε τα δίκτυα επικοινωνίας που έχουμε ανάγκη για επαγγελματικούς ή κοινωνικούς λογους. Λίγα λόγια για όσους θέλουν να προβληματιστουν:

Ανθρώπινα δίκτυα ή facebook, twitter κ.λπ.; Το 2012 εκδικείται την προσκόλληση στην οθόνη και την υποτίμηση της ανθρώπινης επαφής. Κινήσεις ή και εταιρικές καμπάνιες που δεν έχουν τη δυνατότητα να συγκινήσουν μια μαγιά ανθρώπων που βρίσκονται σε μια πλατεία είναι πολύ δύσκολο να έχουν αποτέλεσμα μόνο από το facebook.

Κάθε μέρα έρχονται στο e-mail σας 2-3 causes, συμπαθείς συνήθως απόπειρες για την υποστήριξη ενός σκοπού. Γνωρίζετε πολύ καλά τα αποτελέσματα της συντριπτικής τους πλειονότητας...

Όλα στα πόδια του facebook; Σχεδόν όλες οι καμπάνιες (εμπορικές, πολιτικές κ.λπ.) τα δίνουν όλα στο facebook και στο YouTube. Άντε και λίγο twitter, αλλά χωρίς να το πιστεύουμε. Σπάνια θα δείτε μια δημιουργική σύνθεση που, ανάλογα με τις ανάγκες θα αξιοποιεί ενα μπλογκ, το twitter και κάποιες πιο ειδικές, αλλά δυναμικές πλατφόρμες (Pinterest, Tumblr, Slideshare κ.ά). Η κυριαρχία επί τόσα χρονια της λογικής γηπέδων, μπαλκονιών, lifestyle, δίνει προβάδισμα σε μαζικές προσεγγίσεις και συνοπτικές διαδικασίες.

Στα ψηφιακά μπαλκόνια

                                               

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 01/03/12

Η πολιτική επικοινωνία τις επόμενες εθνικές εκλογές θα γίνει με πρωτόγνωρο τρόπο. Αυτό αφορά και τους επαγγελματίες (πολιτικούς, συμβούλους) αλλά και τους πολίτες. Τέσσερα σημαντικά θέματα που αλλάζουν το σκηνικό είναι η έλλειψη χρημάτων για καμπάνιες, η οργή των πολιτών κατά αρκετών πολιτικών που εμποδίζει τους τελευταίους να κάνουν περιοδείες, η κρίση των media και η εξάπλωση του ίντερνετ.

Όλα αυτά συρρικνώνουν τον ρόλο του προσωπικού μηχανισμού των πολιτικών. Το μοντέλο Γκρούεζας είναι σε απόσυρση. Σε συνθήκες βαθιάς κρίσης είναι αναμενόμενο να επικρατεί σύγχυση και ανασφάλεια. Οι υποψήφιοι θα έχουν δυσκολία να επισκεφτούν λαϊκές, ΙΚΑ, μαγαζιά. Οι εκλογές θα γίνουν με πολλή τηλεόραση, πολλά «σπίτια» και πολύ περισσότερο ίντερνετ.

Οι πολιτικοί και τα κόμματα που έχουν, παρ’ όλα αυτά, τη διάθεση και τους πόρους να αξιοποιήσουν ευκαιρίες για νεωτεριστική/αποτελεσματική καμπάνια, μπορούν να εξετάσουν τις παρακάτω δυνατότητες: να δουν τι γίνεται σε ΗΠΑ και Γαλλία που βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Μια-δυο απλές ιδέες μπορούν να δώσουν λίγη φρεσκάδα στην εγχώρια ξηρασία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αντιληφθούν τις τάσεις και τα καινούργια εργαλεία. Να αναβαθμίσουν τη φιλοσοφία και τις πρακτικές αξιοποίησης του ίντερνετ. Αρκετοί πολιτικοί και κόμματα έχουν παραμείνει σε αντιλήψεις του 2008 και χάνουν οφέλη από τη δυναμική και τη διείσδυση των social networks. Επιδίδονται σε broadcasting (λένε μόνο τα «δικά» τους, δεν κάνουν διάλογο), δηλαδή τα χρησιμοποιούν ως ντουντούκα. Αφήνουν την παρουσία τους αποκλειστικά σε συμβούλους, κάτι που κάνει μπαμ. Χρησιμοποιούν μπόλικο facebook και ολίγη από twitter, ενώ πλέον είναι αναγκαία μια σφαιρική διαχείριση. Δεν έχουν αξία τα επιμέρους «γήπεδα», αλλά η ικανότητα να είσαι στην «πλατεία», εκεί που είναι η κοινωνία.

Όλα τα λεφτά είναι το ταξίδι από το μπαλκόνι στην πλατεία. Αν δεν δουν οι πολιτικοί τα social networks όχι ως ένα ακόμα μαραφέτι αλλά ως διαδικασία συνολικής αλλαγής, τότε θα έχουν μικρο όφελος. Για τον λόγο αυτό είναι απολύτως απαραίτητη μια φάση εκπαίδευσης. Ακόμα και οι πολιτικοί/κόμματα που διαθέτουν (ειλικρινώς) λίγα ή καθόλου χρήματα, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια πρωτότυπη, αποτελεσματική καμπάνια. Τα παραπάνω είναι κάποιες ατάκες. Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Στο koinwnikokefalaio.tumblr.com θα βρείτε εισηγήσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη (για καμπάνιες σε ΗΠΑ) και της Λίνας Σάρι (τι αλλαγές φέρνει το ίντερνετ), μεταξύ άλλων.

Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι οι επόμενες καμπάνιες θα αλλάξουν κυρίως από τη στάση των πολιτών (bottom-up), παρά από τις πρακτικές των κομμάτων/πολιτικών. H κατάρρευση του πελατειακού κράτους και η διάρρηξη των ιδεολογικών δεσμών δημιουργεί μεγάλη κινητικότητα και νέες συνθήκες. Ανεμοδείκτες για το νέο σκηνικό θα είναι οι ανάγκες των πολιτών που αναζητούν νέες συλλογικότητες και η βαθύτατη ανάγκη της Δημοκρατίας για ανανέωση. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, εκ των οποίων πολλά πρέπει να είναι νεανικά πρόσωπα.

Εσκασαν 4 φούσκες μα δεν αρκει..

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 23/02/12

Οι περισσότεροι Έλληνες και οι (συντριπτικά) περισσότεροι Ευρωπαίοι συμφωνούν στο οτί η Ελλάδα αλλάζει πολύ αργά. Να δούμε ορισμένους τομείς, οπου μέσα στην οχλοβοή της κρίσης έχουν γίνει βαθύτατες αλλαγές, με το ερώτημα να παραμένει μετέωρο μήπως ειναι too little, too late.

Κληρονομική δημοκρατία: μάλλον τελείωσε οριστικά η παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελλάδας, όπου επί 60 χρόνια οι πολίτες ψηφίζαμε και καθιστούσαμε παντοδύναμες 3 πολιτικές οικογένειες. Ούτε στην Ινδία δεν συνέβαινε αυτο. Η δραματική κρίση που μας βρήκε μετά το  2009 φαίνεται να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την πολιτική ισχύ  των 3  οικογενειών (και 3-4 δεύτερης γραμμής).
Λόγω της παντοδυναμίας τους (brand, μηχανισμός προσώπων κλπ) είχαν κάψει σχεδόν κάθε αλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ηγετική φιγούρα.

Οι 4  φούσκες: το ‘99 είχαμε τη φούσκα του Χρηματιστήριου (τι τρελά πάρτυ!), το 2004 γλεντήσαμε την Ολυμπιάδα. Η φούσκα των ακινήτων κράτησε απο το 2005 μέχρι το 2009. Η φούσκα του ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ απο το 1990 έως το 2010. Σε όλες αυτές τις φούσκες δημιουργήθηαν απίστευτα εισοδήματα, που δεν περιορίστηκαν σε μια μικρή ελίτ.

Πελατειακό κράτος, δημόσιο: γύρω από τη λεηλασία του κράτους και τον εκμαυλισμό ευρέων στρωμάτων στήθηκε το μεγαλο πανηγύρι μετά το 1974. Το χρεωκοπημένο κράτος δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το μηχανισμό. Το μόνο που του απομένει είναι να γίνει ένας μίζερος μηχανισμός καταμερισμού της αδικίας, οπού θα μοιράζει ξεροκόμματα από κάποιο νέο σχέδιο Μάρσαλ και την ‘ωραία ατμόσφαιρα’ των (υποχρεωτικών,  κατά τα άλλα) ιδωτικοποιήσεων.

Εξωστρέφεια: η χώρα της Αργοναυτικής εκστρατείας είχε απορροφηθεί μετά το 1990 στην απόλαυση των 4 φουσκών. Πάρα πολλοί  Έλληνες, δεν είχαν κανένα λόγο να ταλαιπωρηθούν στο εξωτερικό (που δεν έχει και τη ‘νύχτα’ της Αθήνας), αφού μια σχέση με το κράτος ήταν πολύ πιο αποδοτική από το να τρέχουν στο Λονδίνο ή στο Βουκουρέστι, στο Ντουμπάι ή στο Γιοχάνεσμπουργκ. Στο εξής , είτε με ευρώ είτε με δραχμή, όλοι πρέπει να κυτάμε το παγκόσμιο χάρτη. Είτε παίρνοντας τη βαλίτσα μας για το Βελιγράδι ή το Βίλνιους, είτε παράγοντας κάτι στην Ελλάδα που μπορεί να το πληρώσει ένας ξένος.

Πολιτισμός/τουρισμός: αισθάνομαι οργή κάθε φορά που ένα διεθνές Μέσον κάνει αναφορά σε θέματα της ελληνικής αρχαίας ιστορίας, ενώ βαρύγδουποι έλληνες σχολιαστές ανατρέχουν μονίμως σε ιστορίες απο τους χούλιγκαν των γηπέδων για να ενισχύσουν τα ‘επιχειρήματά’ τους. Τώρα πια αλλάζει το παιγνίδι: αν θέλουμε να μειώσουμε τη κατρακύλα, θα πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την Ιστορία αυτής της χώρας, να προστατεύσουμε το τουρισμό μας που είχε γίνει πασαρέλα της αρπαχτής.
Δεν ξέρω πόσα μπορούν να σωθούν. Νοιώθω όμως οτί υπάρχουν αξίες αυτής της χώρας που μπορούν να σταθούν, γιατί εχω τη τύχη να εισπράτω κάθε μέρα την επιμονή απλών ανθρώπων που θέλουν να στρατευθούν σε ενα μικρό ή Μεγάλο σκοπό. Είμαι ευγνώμων...

Ανατροπές και Αυτοθυσία ή Rebranding;

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 16/02/12

Η παρουσίαση ‘Rebranding Greece’ του Πήτερ Οικονομίδη ήταν μια εντυπωσιακή επιτυχία και μπράβο στον Πήτερ. Χωρίς περιστροφές πρέπει να πω οτι συντάσσομαι με μια άλλη οπτική γωνία που λέει οτι η Ελλάδα εχει ανάγκη απο Τομές και Ανατροπές, πριν γίνει το Rebranding, γιατί με τα σημερινά δεδομένα θα προσφέρει ελάχιστα.

Βαράτε με γιατί είμαι ορθολογιστής, αλλά για να μιλήσουμε για Ανατροπές στην Ελλάδα, καλό είναι να μελετήσουμε λίγο αυτό που λέγεται Change Management. Το κλασσικο βιβλίο του John Kotter , αλλά και την περυσινή επιτυχία Switch του Chip Heath. Χρειαζόμαστε θεωρία, δεν αλλάζει μια χώρα με βαλκανικές μαγκιές.

Στο χώρο της οικονομίας ένα μεγάλο μέρος της χώρας βρίσκεται στο άστρο του εμποράκου: κάποιου που παίρνει κέρδος από ένα προϊόν και δε νοιάζεται μετά για τον πελάτη. Οι σοβαρές χώρες, οι καλές επιχειρήσεις , έχουν περάσει προ πολλού στη σφαίρα του παρόχου υπηρεσιών: δείχνουν φροντίδα για να είναι ευχαριστημένος ο πελάτης, γιατι έτσι θα ξαναέλθει, θα φέρει κι άλλους.

Ο καθ Δημ. Μπούχαλης απαντά με ευγένεια, αλλά και σαφήνεια, γιατί ο ίδιος δε συμφωνεί με την έννοια του Rebranding. Μελετείστε την τοποθέτησή του. Σε αυτό το άρθρο-τηλεγράφημα, θα ξεχωρίσω μόνο μια φράση του που ενισχύει την άποψη οτι το δράμα της Ελλάδας δεν έχει τεχνοκρατική λύση, δηλ δημοσιονομική πειθαρχία ή Rebranding. Ο καθ Μπούχαλης επιμένει σ' αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας , που οφείλει να συμβάλει στη Κάθαρση. Επαναλαμβάνει δύο φορές τη λέξη ‘Αυτοθυσία’.

Η εμπειρία λέει οτι η Ανατροπή και το Change Management, δε γίνονται τσάμπα. Έχουν κόστος και τίμημα. Το 60-70% των πολιτών αυτής της χώρας, που δεν είμαστε σε δεινή θέση, αν θέλουμε να συμβάλουμε στη δική μας Επανατοποθέτηση και στην Επανεκκίνηση της χώρας, θα πρέπει να ανοίξουμε την τσέπη μας και την καρδιά μας.

Τη λέξη ‘Αυτοθυσία’ την άκουσα άλλη μια φορά. Ένας χαμηλών τόνων, νεαρός δικηγόρος σε μια συνάντηση 50 ατόμων με ισχυρό πολιτικό του οποίου ειναι συνεργάτης, πέταξε μια ‘χειροβομβίδα’ που ‘πάγωσε’ τη συνάντηση: ‘Εσείς οι πολιτικοί, πρέπει να παραδεχτείτε ρητά την Απώλεια. Πείτε σταράτα και δημόσια οτί η χώρα έχασε κάτι σημαντικό και εσείς οι πολιτικοί έχετε την κύρια ευθύνη’.

Μπορούμε ακόμα και τώρα να υπερασπιστούμε τη χώρα μας, δηλ εκείνο το κομμάτι της που είναι ζωντανό και δεν είναι δίκαιο να βασανίζεται . Ό,τι και να γίνει η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει στο χάρτη. Το κράτος έκανε τόσα χρόνια μπίζνες με την εικόνα της χώρας, πρέπει να καταλάβει οτι τώρα πλέον αυτή η τακτική έχει μεγάλο ρίσκο. Εμείς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι: να μην κοροϊδεύουμε τον τουρίστα, να είμαστε ντόμπροι όταν συνεργαζόμαστε με ξένους, να χωνέψουμε οτί για τη βρωμιά στις παραλίες έχουμε όλοι κάποια ευθύνη.

Ο Σάιμον Ανχολτ, ο παγκόσμιος πατέρας της έννοιας και ‘μάδας’ του national brand τα λέει στο ΒΗΜΑ μέσα από τη δική του εμπειρία. Τα λεει αναλυτικά και δεν αφήνει –απο τη σκοπιά του- καμιά αμφιβολία, για το αν κινείται στη πλευρά του καθ Δ. Μπούχαλη ή στις θέσεις του Πήτερ Οικονομίδη.

Κλείνοντας, επειδή μπορεί να μην έχετε χρόνο να κάνετε κλικ στην ανάρτηση του Δ. Μπούχαλη, δείτε πώς καταλήγει (και παραθέτω την αγγλική εκδοχή, παρότι υπάρχει και ελληνική μετάφραση):

..’GINETAI: it can/should happen only if people realise that THEY should do, and are keen that they do what it takes to make it happen! The journey will be long and will involve lots of challenges and most importantly it starts here, now, from you. Not from the government, Mrs Merkel, those who have taken the money before, the neighbour, the competitor. YOU! Everything starts here! From you! And it involves change, more work, innovation and taking you out of the comfort zone. And yes, it involves a certain degree of self sacrifice. Until we sort out the self evident that we have been discussing for years there is no point in engaging in branding – we waste our money, energy and we promise things that we cannot deliver. Live your myth in Greece ! [do you remember that ?]

Branding is not magic – it is a rational process that requires professionalism, budgets, self sacrifice and self control, as part of a comprehensive strategic marketing plan. We desperately need all this in Greece and we need it now !’


ΥΓ. Αν έχετε λίγο χρόνο και θέλετε να ευθυμύσετε δείτε τα 8 βήματα του Change Management και αναρωτηθείτε πόσα απ' αυτά πέτυχαν οι Έλληνες Ηγέτες των τελευταίων ετών