Απο μηχανολόγος, γεωπόνος...Μήπως απο δήμαρχος, κλητήρας;

Ο Νίκος είναι 20 ετών και πριν δύο χρόνια πέτυχε σε μια απο τις καλές σχολές μηχανολόγων της χώρας.. Ηταν κάτι που το ήθελε, αφου άλλωστε τα καλοκαίρια απασχολείται με κάτι, κάπως σχετικό...
Αυτη τη περίοδο βρίσκεται μπροστά στη μεγαλη αποφαση: να εγκαταλείψει τη σχολή μηχανολογων και να ξεκινήσει απο την αρχή στη Γεωπονική..
Η επιλογή του αυτή έχει σχέση κυρίως με την εκτίμηση, ότι θα έχει καλύτερες επαγγελματικές πιθανότητες αν ασχοληθεί με την αγροκτηνοτροφία. Τη συμπαθεί οσο τη μηχανολογία, αλλά τη γνωρίζει πολύ καλά, καθώς μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του απασχολούνται με τη παραδοσιακή ελληνική αγροκτηνοτροφία.
Αυτή εδώ η ανάρτηση ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα, καθώς οταν μου είχε δοθεί η ευκαιρία , είχα αναφέρει την άποψη, ότι ο αγροκτηνοτροφικός τομέας είναι ένας απο τους ελάχιστους στη χώρα, που μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης σε νέους ανθρώπους. Θα μπορεί, ο κλάδος να δώσει διέξοδο απασχόλησης σε νέες/νέους οι οποίοι θα αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας στα παραδοσιακά ‘χρυσά’ επαγγέλματα πτυχιούχων, της Ελλάδας της ‘φούσκας’ (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευτικοί κλπ).
Αγροκτηνοτροφία, τουρισμός, κλάδος τροφίμων και εστίασης, θα δίνουν -στα χαρτιά, τουλάχιστον- αρκετά περισσότερες πιθανότητες εξεύρεσης μιας ικανοποιητικής απασχόλησης. Με ρίσκο βεβαίως, αλλά μικρότερο απο αλλους κλάδους...

Τα κακά νέα

Τα κακά νέα για το Νίκο ειναι ότι θα αντιμετωπίσει συνθήκες, πολύ πιο δύσκολες αποτι οι απασχολούμενοι σήμερα στον αγροκτηνοτροφικό τομέα (αγρότες, κτηνοτρόφοι, γεωπόνοι κλπ). Οι τωρινοι πέρασαν και ζουν σε αρκετό βαθμό ακόμα, τις λαμπρές εποχές των υπερβολικών επιδοτήσεων και της εκμετάλλευσης αλλοδαπών. Ενας μεγαλος αριθμός απασχολουμένων στο πρωτογενή τομέα εχουν εξασφαλισμένα εισοδήματα, χωρίς να εργαζονται οι ίδιοι.. Για να μην αναφερθούμε στους θύλακες διαφθοράς, που γεννούσαν αφθονα εισοδήματα, στους μηχανισμούς έγκρισης πλασματικών επιδοτήσεων και σε ένα εκτεταμένο σύστημα φοροδιαφυγής.
Τωρα που τελειώνει η εποχή των επιδοτήσεων και η εκμετάλλευση αλλοδαπών έχει φθάσει στα όρια της, θα περάσουμε σε μια εποχή που νέοι οι οποίοι μπαίνουν σε αυτο το κλάδο, θα ξεκινούν απο το μηδέν. Οι ευκαιρίες των νέων που θα μπουν στον αγροκτηνοτροφικό κλάδο, θα τους προσφερθούν  εφόσον

-δραστηριοποιηθουν οχι για να φθάσουν τους παλιότερους αγρότες, αλλά γιατι θα έχουν καλύτερες πιθανότητες σε σχέση με τους συνομήλικούς τους
-αξιοποιήσουν τη τεχνολογία και την επιστήμη, για να αυξήσουν τη πολλή χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής αγροκτηνοτροφίας
-αντιληφθούν ότι εχει αξία να επενδύσουν στη ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι που ευνοει το κλίμα της Ελλάδας
-εκμεταλλευθουν τη πολύ μεγαλη πίεση για μείωση των εισαγωγών της χώρας
-επιστρατεύσουν επινοητικότητα και καινοτομία για να αναπτύξουν καλύτερα προϊόντα
-συνειδητοποιήσουν την αξία του marketing , που γίνεται πιο προσιτό με την αξιοποίηση των social media
Ο Νίκος έχει παραστάσεις απο χωριά της Αιτωλοακαρνανίας, όπου αντιστοιχεί ένα καφενείο σε κάθε 200 κατοίκους, ορισμένοι συνεταιρισμοί ειναι λεηλατημένοι απο υπαλλήλους τους που κυκλοφορουν ελεύθεροι (παρότι υπόδικοι), οι αλλοδαποί εργάτες γης ειναι περίπου ίσοι με τον ενεργο αγροτικό πληθυσμό..

Κόντρα στη νοοτροπία...

Μου έκανε εντύπωση η υποστήριξη που έχει ο Νίκος απο την οικογένειά του σε μια τοσο δύσκολη αποφαση. Η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών συνεχίζει, νομίζω, να θεωρεί κατάρα και κατάντια να ασχοληθεί ένας νέος με την αγροκτηνοτροφία.
Η πολιτική ελίτ της χώρας είχε αντιμετωπίσει το πρωτογενή τομέα τα τελευταία 50 χρόνια, ώς μια δεξαμενή ψήφων, που την προσέλκυε με επιδοτησεις, εν πολλοις πλασματικές. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπυξης, όταν δεν ασχολείται με κατανομή ρουσφετιών, ειναι ανύπαρκτο. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί αποτελούν ένα μεγάλο όνειδος, τους διέλυσαν κομματικοί εγκάθετοι με κύριο εργαλείο τη διαφθορά.
Ο αγροκτηνοτροφικός τομέας θα παραμείνει χαμηλής απόδοσης, αλλά είναι πιθανόν να αναδειχθεί ως μια απο τις κατευθύνσεις που έχουν ευκαιρίες απασχόλησης, -για όσους νέους μείνουν στη χώρα...  Οι νέοι (αλλά και οι νέες) που έχουν δημιουργική διάθεση, αλλά και επιχειρηματικές φιλοδοξίες, εαν δεν εχουν απέχθεια για την αγροτική ζωή, θα ήταν καλό να εξετάσουν τις δυνατότητες αυτού του τομέα...
Ασφαλώς δεν είναι εύκολο να ξεκινήσει κάποιος που γεννήθηκε στη Καλαμαριά ή στο Περιστέρι για να κανει καρριέρα σε κάποιο κάμπο της χώρας. Τα πράγματα όμως είναι τόσο σκληρά για την απασχόληση των νέων , ώστε θα ήταν καλό  οι υπόλοιποι νέοι, οι οποίοι πέρασαν χρόνο στο χωριό ή μπορουν να εκμεταλλευθουν τις ρίζες των γονιών τους, να εξετάσουν και αυτη τη περίπτωση. Αναγκαστικά, η χώρα θα πιεστεί να βρει τρόπους, ώστε να εξισοροπηθεί ο παραλογισμός, όπου τα εισαγόμενα λεμόνια κοστίζουν 1,2 ευρώ το κιλό στο σούπερ-μάρκετ, ενώ τα ελληνικής παραγωγής τιμώνται 1,5 ευρώ στη λεγόμενη ‘λαϊκή αγορά’.
Θεώρησα χρήσιμο να πω στο Νίκο, να μελετήσει μερικές απο τις αναλύσεις του Αρίστου Δοξιάδη, όπως αυτήν εδώ ή και την άλλη, εδώ... Και να παρακολουθεί μια χαμηλών τόνων προσπάθεια ανταλλαγής εμπειριών απο το ελληνικό αγροκτηνοτροφικό περιβάλλον, εδώ .
Κάποιοι θα υποστηρίξουν οτι , αφού λεηλατήθηκε η χώρα, οι παλιότερες γενιές ‘σπρώχνουμε’ τις νεότερες στην εξορία της Ερημης Χώρας , της ελληνικής υπαίθρου. Δεν ειναι αστήρικτη υπόθεση, αλλά ειναι υπερβολική...
Εσείς τι αποψη έχετε για τις δυνατότητες του αναγέννησης του αγροκτηνοτροφικού τομέα;

‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο  ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα,  που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες  του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne,  αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession),  τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας;  Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών.  Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’

Πώς η νέα γενιά θα πληρώσει πολύ ακριβά τον πόλεμο ιδιωτικού-δημοσίου

Ένας γνωστός μου,  ημι-αργόμισθος στο δημόσιο δηλώνει στη φορολογική του δήλωση όσο είναι το σύνολο της ετήσιας μισθοδοσίας μιας δυναμικής εταιρείας 7 άξιων ατόμων, που διατηρεί μια έντιμη φίλη (περισσότερα στοιχεία στο τέλος του σημειώματος, γιατί θα υποβάλετε πολλές ερωτήσεις). Ο Οργανισμός που δουλεύει ο ημι-αργόμισθος μπορεί να καταργηθεί ανά πάσα στιγμή, δεν τον έχει ανάγκη κανένας σ’ αυτή  τη χώρα.
Αυτό δείχνει τη δραματική πορεία μερικών πραγμάτων: πώς συρρικνώνεται συνέχεια ο ιδιωτικός τομέας και πώς διατηρεί τα προνόμια (με οριακές περικοπές) ένα μεγάλο στρώμα δημοσίων υπαλλήλων, που μισθοδοτούνται από Οργανισμούς που δεν προσφέρουν στη χώρα. 
Το θέμα δεν είναι να ρίξουμε λάδι στη φωτιά και να ενισχύσουμε τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και ένα στρώμα πολλών δεκάδων χιλιάδων μισθοδοτούμενων, που δεν παράγουν.
Για το λόγο αυτό, ας μεταφερθούμε σε μια άλλη σκηνή... Έχω σοκαριστεί από τις συζητήσεις που είχα με πολλούς γονείς παιδιών που αποφοίτησαν από τη Γ’ Λυκείου και έδωσαν πανελλαδικές. Δεν υπάρχουν έρευνες και αριθμητικά στοιχεία, αλλά όλα τα σημάδια με ωθούν να υποστηρίξω το εξής: βαθαίνει απότομα και επικίνδυνα η κρίση στην ελληνική οικογένεια και την κοινωνία, από το γεγονός ότι όσοι έχουν παιδιά ηλικίας 17-24 (ή ακόμα 17-30 ετών) πέφτουν απότομα πάνω στην κρίση της αγοράς εργασίας, στο δράμα της εκπαίδευσης και στη σκληρή διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.

Πού θα δουλέψουν αυτά τα παιδιά;

Το σοκ μου ήταν πολύ μεγάλο όταν ανάμεσα σε αυτούς που άκουσα να έχουν σοβαρό πρόβλημα ήταν η οικογένεια μιας νεαρής που πήγε πάρα πολύ καλά στις πανελλαδικές.
Θέλει να αλλάξει ξαφνικά σχέδια, γιατί φοβάται την πορεία της Ιατρικής (που αγαπά), ενώ δεν θέλει να φύγει εκτός Ελλάδας, γιατί όπως πολλά παιδιά, οι οικογένειές τους τα μεγαλώσαμε σε περιβάλλον βολέματος και «φοιτητικής ζωής».
Οι περισσότερες οικογένειες που έχουν παιδιά στην ηλικία 17-25 ετών, τους τελευταίους μήνες -με αυξανόμενο ρυθμό- συνειδητοποιούν ότι εντείνεται το φάσμα της ανεργίας. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται ότι τα όποια διαθέσιμα έχουν (μετρητά, ακίνητα, «προστατευμένη» δουλειά), δεν αρκούν για να λύσουν  το πρόβλημα των παιδιών τους. Μια μεσαία περιουσία σε ακίνητα και μετρητά κάποιου που αξιοποίησε μια προνομιούχα θέση, μπορεί να εξασφαλίσει 10 χρόνια γερό χαρτζιλίκι για τον άνεργο γιο ή την κόρη που θα παρατείνει τις σπουδές, αλλά δεν αρκεί για να λύσει το «όνειρο» μιας τέτοιας οικογένειας για αποκατάσταση των παιδιών της.
Το ελληνικό «αεροπλανάκι» κινήθηκε εν πολλοίς, γιατί αρκετές οικογένειες άφηναν στην επόμενη γενιά αρκετά (και μη αιτιολογημένα) περιουσιακά στοιχεία, μαζί όμως με κοινωνικές σχέσεις (στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος) και επαγγελματική εξασφάλιση. Η κρίση όμως δείχνει ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, διαλύει τις «κοινωνικές σχέσεις» και μηδενίζει τις δυνατότητες επαγγελματικής εξασφάλισης. (Μοιραία σύμπτωση: ο ημι-αργόμισθος της αρχικής μας ιστορίας, έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα του άνεργου γιου του. Το πάλεψε με κάποιο κονέ, τον «έβαλε» σε έναν Οργανισμό, αλλά κάτι οι συμβάσεις που δε ανανεώθηκαν, κάτι η άρνηση του γιου να εργαστεί, ακύρωσαν το εγχείρημα).
Ελάχιστες οικογένειες έχουν προετοιμάσει τα παιδιά τους για αυτό που έρχεται και θα μείνει για πολλά χρόνια. Η κατάσταση διαμορφώνεται προς ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο:

·         το δημόσιο κλείνει οριστικά και αμετάκλητα ως χώρος προσφοράς εργασίας,

·         τα ελεύθερα επαγγέλματα πτυχιούχων που είχαν θεοποιηθεί, θα υποστούν την πιο δραματική συρρίκνωση (η ιατρική έχει ήδη κλείσει, οι μηχανικοί ακολουθούν...)

·         ο ιδιωτικός τομέας υφίσταται το βαρύτερο τίμημα, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει νέες θέσεις εργασίας


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Το τι γίνεται στο δημόσιο τομέα, ας το αναλογιστούν αυτοί που τον δημιούργησαν και έχουν τον κύριο λόγο της διαχείρισής του. Να γνωρίζουν ότι εάν δεν μειωθεί το μισθοδολογικό κόστος του δημοσίου, κατά το ισοδύναμο 150.000 περίπου μισθών, καμιά άσκηση ανασύνταξης της χώρας δεν βγαίνει. Η πώληση εταιρειών του δημοσίου για να μην κοπεί αυτό το μισθολογικό κόστος, είναι τεράστιο λάθος και κατάρα για τις επόμενες γενιές. Τα γράφει αυτά ένας αντικρατιστής, ο οποίος δεν μπορεί όμως να αγνοεί ότι η περιουσία του κράτους δεν μπορεί να πωλείται όσο-οσο για να πληρώνονται μισθοί μη παραγωγικών ατόμων.
Η μεγαλύτερη τρύπα όμως βρίσκεται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που συρρικνώνονται ή κλείνουν.
Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το 80% από αυτές ανήκαν σε επιπόλαιους επιχειρηματίες, η ζημιά παραμένει η ίδια. Όσοι ανόητοι λένε «ήλθε η ώρα να κλείσουν οι επιχειρηματίες που πλούτισαν ασύστολα» αγνοούν ότι η κρίση πλήττει κυρίως τις υγιείς επιχειρήσεις, αυτές που δεν έχουν μάθει να παρανομούν και να τα «βρίσκουν».


ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ…

Έχω το πικρό προνόμιο να γράφω αυτό το σημείωμα από τη θέση κάποιου που μπορεί να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την τρέχουσα κρίση,

·         είτε γιατί ήταν πολύ συντηρητικός στις εποχές της εγκληματικής φούσκας

·         είτε επειδή έχει (ρομαντική) διάθεση  να επενδύει

·         είτε, τέλος, παρά τις σκληρές συνθήκες, εξακολουθεί να έχει εισροή εργασιών (έστω και αν κανείς σε αυτή τη χώρα, δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε δύο μήνες).
 
Η κατάρρευση γύρω μας, όμως,  είναι πολύ πιο ισχυρή από το μικρόκοσμο του καθενός μας... Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να δίνει ασπιρίνες για να γιατρέψει το νεόπλασμα. Κάνει μικροδιαχειρίσεις εντείνοντας τα στοιχεία εκείνα τα οποία κρατούν τη χώρα σε ένα αντιπαραγωγικό στάτους.
Η αγωνία των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους εκτός δουλειάς και εκτός κοινωνικής ισορροπίας, θα γίνει κύμα ορμητικό που θα παρασύρει όσους κάνουν μικροπολιτικές. Σ’ αυτό το κύμα θα πάρουν μέρος ακόμα και εκείνοι που διατηρούν τα  «τυχερά»  και τις  αργομισθίες, γιατί ο καημός τους για τα αδιέξοδα των παιδιών τους θα είναι πιο ισχυρός από τη διατήρηση των προνομίων...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: 7 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΣ
 
Ναι καλά διαβάσατε, μια δυναμική επιχείρηση 7 ατόμων, που τα περισσότερα στελέχη της έχουν πτυχία, έχει συρρικνώσει τις (συνολικές) απολαβές της στο επίπεδο των εσόδων ενός ημι-αργόμισθου. Η επιχειρηματίας είναι σοβαρή, οι υπηρεσίες που παρέχει η εταιρεία της είναι υψηλού επιπέδου και διεθνών προδιαγραφών. Κάποιοι θα πουν ότι δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες επιχειρήσεις, αλλά δεν είναι σωστή αυτή η θεώρηση. Η ορθή οπτική γωνία είναι ότι υπάρχουν αρκετές τέτοιες σοβαρές μονάδες του ιδιωτικού τομέα, που παρέχουν πραγματικές υπηρεσίες οι οποίες έχουν ζήτηση. Αν κλείσουν αυτές οι επιχειρήσεις, τότε δεν θα ξανανοίξουν ποτέ (στην Ελλάδα).

Τι μου «καρφώθηκε» αφού διάβασα 600 βιογραφικά

Το τελευταίο 12μηνο, περισσότερο λόγω δουλειάς και λίγο από προσωπικό ενδιαφέρον, μελέτησα πάνω από 600 βιογραφικά. Πολλά από αυτά αφορούσαν νέες/νέους μέχρι 30 ετών. Δίχως να σας κουράζω, συμπυκνώνω μερικά από τα βασικά συμπεράσματα, τα οποία φρόντισα να διασταυρώσω και με άλλους, που έχουν κάποια αντίστοιχη εποπτεία σε καριέρες νέων.

1)Πάνω το 50% από τα παιδιά αυτά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρουν μια θέση εργασίας στον τομέα που δείχνει το βιογραφικό τους ότι έχουν σπουδάσει και έχουν στοχεύσει. Φτωχές σπουδές, μακρόσυρτες σπουδές, συγγραφή του βιογραφικού με βαριεστιμάρα.

2)Πάνω από το 70% (περιλαμβάνεται και το παραπάνω 50%) έχουν γράψει το βιογραφικό τους με τρόπο που αφήνει μεγάλα κενά σε αυτόν που θα το μελετήσει ή είναι ελλιπώς γραμμένο. (Δεν είναι σημαντική παράλειψη, αλλά είναι από τις αστείες: ένα ποσοστό νέων δε γράφει την ηλικία του στο βιογραφικό του, οπότε αυτός που το διαβάζει πρέπει να κάνει αριθμητικούς υπολογισμούς για να βρει μια άκρη).

3)Μεγάλος αριθμός νέων έχει παρασυρθεί από τη σαγήνη της ελληνικής φοιτητικής ζωής και βγαίνει στην αγορά εργασίας στα 27-28 χρόνια, χωρίς να έχει καμία εργασιακή εμπειρία. Συνήθως με αδιόρατες μεταπτυχιακές σπουδές σε ελληνικά πανεπιστήμια ή και σε ξένα. Πιστέψτε με, είναι μεγάλο λάθος τους. Δεν είναι της ώρας να αναλυθεί εδώ, αλλά είναι πολύ πιθανόν μια σοβαρή εταιρεία να προτιμήσει ένα 24χρονο νέο, από έναν 28χρονο, εφόσον έχουν περίπου τα ίδια προσόντα.

4)Το 90% των βιογραφικών, εκτός από το γεγονός ότι είναι ελλειμματικά, δεν παρέχουν επαρκή στοιχεία για την προσωπικότητα του υποψηφίου. Στην εποχή μας και σε αρκετά επαγγέλματα, παίζει ρόλο η στόφα του στελέχους, τα ενδιαφέροντά του. Δεν αρκεί το παραδοσιακό και ανούσιο ασχολούμαι με το διάβασμα, τα ταξίδια, το σινεμά. Για την πλήρωση μιας θέσης εργασίας, όπου θα επιλεγεί ο ένας από τους 50 που θα υποβάλουν βιογραφικά, δεν ειναι rocket sience οτι θα παίξει ρόλο αν τρέχει συνέχεια στα γήπεδα ή αν είναι τακτικός πελάτης της Amazon.

5)Το πιο σημαντικό που μου έχει δείξει η εμπειρία μου, το οποίο όμως κουμπώνω και με την παρακολούθηση των διεθνών τάσεων, είναι το εξής: στα νέα παιδιά, η πιθανότητα να βρουν δουλειά σε παρά πολλές περιπτώσεις , δεν αυξάνεται από τον κύκλο των κλασσικών σπουδών ή των εκπαιδευτικών σεμιναρίων, αλλά από τις επιπλέον πρωτοβουλίες που πήραν (σεμινάρια, αλλά κυρίως απασχόληση και αυτομόρφωση), που ήταν έξω από τις τυπικές σπουδές. Ένας απόφοιτος λογιστής αυξάνει κατά πολύ τις μετοχές του, αν είχε το μεράκι και έμαθε πολλά από software και δίκτυα υπολογιστών.

Είναι λίγο αμερικάνικη η προσέγγιση, αλλά κάτι παρόμοιο λέει ένα παλιότερο, πολύ καλό άρθρο της Wall Street Journal που αναφέρεται στα επαγγέλματα του μέλλοντος.

Δεν αφορά μόνο τον καθένα, αλλά και την ελληνική οικονομία
Κάποιοι θα πουν ότι τα παραπάνω είναι ιδέες για το πώς ο ένας υποψήφιος θα κατασπαράξει τον άλλον. Δηλαδή, δεν αυξάνουν τις θέσεις εργασίας... Νομίζω ότι όσοι το σκεφτούν λίγο καλύτερα, δεν θα περιμένουν από αυτό εδώ το ταπεινό post, να αποδείξει ότι κάποιες τέτοιες κινήσεις θα συμβάλουν ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Κάποια από τα παραπάνω σημεία θα βοηθήσουν αυτά τα παιδιά να βρουν δουλειές σε ελληνικές επιχειρήσεις που δουλεύουν στο εξωτερικό, οι οποίες αλλιώς μπορεί να βρουν στελέχη άλλης εθνικότητας.
Επειδή έχει γίνει της μόδας στις συζητήσεις, εάν πράγματα κάποια παιδιά θέλουν να αναζητήσουν ευκαιρίες στο εξωτερικό, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τα βιογραφικά που έχουν σήμερα.
Με άλλα λόγια, η άποψή μου είναι ότι αν οι νέοι ακολουθήσουν κάποιες από τις παραπάνω επισημάνσεις (και άλλες που μπορούν να δώσουν πιο ειδικοί ή πιο διεισδυτικοί από εμένα), τότε δεν θα έχουν μόνο οι ίδιοι καλύτερη πιθανότητα να βρουν μια καλή δουλειά, αλλά θα αυξηθούν και οι θέσεις εργασίας που αντιστοιχούν στη νέα γενιά της Ελλάδας (έστω και αν κάποιες από αυτές θα είναι για εξαγωγές στην Κίνα ή σε τρυπάνια στη Χιλή).

Μια προσωπική ιστορία με ολίγη από Krugman
Πριν τρία ή τέσσερα χρόνια με επισκέφτηκε ένας αγαπημένος φίλος, που είναι εγγράμματος, άνθρωπος με αρχές, με διαδρομή που συνδυάζει γνώση και αξιώματα. Με βρήκε μαζί με την κόρη του, που σπούδαζε οικονομικά. Στη συζήτηση τους είπα ότι κατά τη γνώμη μου, έπρεπε η νεαρά να μάθει αγγλικά σε επίπεδο μητρικής γλώσσας και να αρχίσει να δουλεύει μέσω Internet (σερφάρισμα για να βρει πηγές, αλλά και δικτύωση με άλλους νέους που είχαν αντίστοιχα επιστημονικά ενδιαφέροντα). Με ξαναβρήκαν πριν μερικές εβδομάδες, αφού η νέα έχει κάνει ένα μεταπτυχιακό (στην Ελλάδα). Η σχολή είναι από τις καλύτερες (στην Ελλάδα), η νέα είναι αξιόλογο παιδί και είναι βέβαιο ότι δεν ξόδεψε το χρόνο της ούτε σε ξενύχτια στα clubs ούτε στην τηλεόραση. Τώρα ψάχνει δουλειά, σε ένα χώρο που έχει σχέση με τα κλασσικά οικονομικά (αναλυτής κλπ).
Ωστόσο, δεν είχε κάνε ιδιαίτερη πρόοδο ούτε στα αγγλικά ούτε στο επιστημονικό σερφάρισμα. Στη συζήτηση για το πώς θα αντιμετωπίσει μια συνέντευξη, φτάσαμε στο θέμα τι έχει να πει αν την ρωτήσουν ποιο βιβλίο διάβασε τελευταία περί οικονομικών, συνδυάζοντάς το και με την ελληνική κρίση. Βγήκε λοιπόν στην επιφάνεια ότι δεν γνώριζε τον Krugman, ούτε τον Stiglitz, ούτε κάποιον αντίστοιχο οικονομολόγο.
Της συνέστησα να δει και δύο συγκεκριμένους γνωστούς, που είναι αρμοδιότεροι εμού σε αυτά τα χωράφια, καθώς δεν κατέχω τη ΜΙΑ αλήθεια, πολύ περισσότερο σε τομείς που δεν είναι της ειδικότητάς μου. Η δεσποινίς έχει καλή πάστα και οι γονείς της είναι άνθρωποι με διάθεση, ζεστές γνωριμίες. Με βάση αυτά θα καταφέρει να καλύψει σε λίγους μήνες αρκετά από εκείνα που θα αυξήσουν τις πιθανότητές της κατά την διάρκεια συνεντεύξεων.
Α, να μην ξεχάσω και αυτό, της σημείωσα ότι μπορεί αφού ξεκινήσει από τα άρθρα του Krugman στους New York Times , να βρει σιγά-σιγά κάποιον πιο ριζοσπάστη, πιο αριστερό. Δεν ήθελα να θεωρήσει η νεαρή φίλη ότι προσπαθούσα να της επιβάλω κάποιου είδους ιδεολογική προσέγγιση. Αν και θεώρησα υποχρέωσή μου να προσθέσω, ότι η περιοχή καριέρας που διερευνά (οικονομολόγος), εκ των πραγμάτων θα υποστηρίζει το μοντέλο της οικονομίας που γνωρίζουμε. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση, για μια χώρα που ένας όχι τόσο μικρός αριθμός εργαζόμενων (ή μισθοδοτούμενων) έχει άλλες πρακτικές στη δουλειά του και άλλες αρχές στη ρητορική του ή στην πολιτική του έκφραση.

ΥΓ. Έχω αποδεχθεί το ρίσκο να λέω την άποψη μου σε post 400 λέξεων, για θέματα που κάποτε έγραφα 1500 λέξεις, μετά από εντατική έρευνα δύο εβδομάδων. Ωστόσο πρέπει να τονίσω ότι αν υπάρξουν φορείς πολιτικής που θα επιδιώξουν να αναπτύξουν πολιτικές για θέματα όπως το παραπάνω, θα πρέπει να κινηθούν με βάση έρευνες και με ένα ορίζοντα που θα ξεπερνάει το εξάμηνο.