Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη  Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο  κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας.  Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή  μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...


Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα  πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

50% «κούρεμα» στη φλυαρία μας & τα σκουπίδια της επικοινωνίας

Το κείμενο αυτό είναι αυτοκριτικό. Σε μια εποχή όπου οι βεβαιότητές μας εξατμίζονται  δεν έχω πρόθεση να επιβάλω την άποψη μου ή να δώσω συμβουλές. Εξομολογούμαι τι σχεδιάζω να κάνω, αφού έχω γράψει πολλές 100δες σελίδες στο Βήμα της Κυριακής και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (μέχρι το 2000, όταν παραιτήθηκα απο τη δημοσιογραφία). Έχω επίσης γράψει 100δες αναρτήσεις σε blogs (στο προσωπικό μου και στο εταιρικό), στο Facebook και στο Twitter (τα οποία αγαπώ). 

Η προσωπική μου τοποθέτηση είναι, ότι νοιώθω την πρόκληση να επανακαθορίσω στο πού αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω. Για τρεις λόγους: 

1.       Η είσοδος του Μνημονίου και της Τρόικας στη ζωή μας, ανέδειξε και τον υπερπληθωρισμό της πληροφόρησης στη χώρα μας. Η οικονομία, αλλά και η κοινωνία μας μπορούν να σηκώσουν, κατά την ταπεινή μου άποψη, πληροφόρηση και επικοινωνία που δεν είναι πάνω από το 60% αυτών που εκπέμπαμε και «φορτώναμε». 

2.       Η ταχεία διείσδυση των Κοινωνικών Δικτύων, αλλάζει τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας. Ο κόσμος γύρω μας έχει λιγότερη ανάγκη την ποσότητα του «σήματος» ή του «θορύβου» που παράγαμε, όσοι μιλάγαμε πολύ, είτε το κάναμε απο προσωπική διάθεση, είτε από επαγγελματική υποχρέωση. 

3.    Τα κέντρα αποφάσεων -μετατοπίζονται σταθερά και όχι τόσο αργά- , εκτός Ελλάδος. Ένα μέρος της πληροφορίας, πάντοτε είχε στόχο να ενημερώσει τους decision makers. Η φλυαρία σε προχειρογραμμένα ελληνικά, μπορεί να επιτελέσει πλέον, σε μικρό βαθμό αυτό το ρόλο.

Με βάση τα παραπάνω, μια πρώτη κατεύθυνση προς την οποία κινούμαι, είναι η συμβολή σε non-profit συλλογικές προσπάθειες, οι οποίες βγάζουν θετική αύρα,  όπως η σελίδα στο Facebook , η οποία παρουσιάζει πετυχημένες ιστορίες με άρωμα επινοητικότητας ή την άλλη, που επιδιώκει να τονίσει τη χρησιμότητα του αγροκτηνοτροφικού τομέα στην ανασυγκρότηση της χώρας. Το συλλογικό, η θετική (αλλά απολύτως ρεαλιστική) προσέγγιση και η μικροκλίμακα, είναι τα στοιχεία τα οποία θεωρώ σημαντικά.
Μια δεύτερη κατεύθυνση, αφορά στην ανάγκη να επικοινωνήσουμε και με  κάποιους που δεν μιλούν ελληνικά (μπορεί να είναι και έλληνες της διασποράς), οι οποίοι ενημερώνονται απο αρθρογραφία των  διεθνών media, που στην καλύτερη περίπτωση μεταφέρουν επιφανειακές εικόνες από την Ελλάδα. Άλλοτε  παρουσιάζουν τους έλληνες -εν συνόλω- ως απατεώνες  και άλλοτε -πολύ σπάνια- ως αθώα θύματα του καπιταλισμού.
Η σκέψη είναι να δημιουργηθεί ένα συλλογικό blog με τίτλο κάτι σαν It's all Greek to me...  Περιμένοντας και άλλους να ενδιαφερθούν γι’  αυτή την ιδέα, ξεκίνησα τον πειραματισμό με μια ανάρτηση για την ανάπτυξη που δεν έρχεται, το ΕΣΠΑ που δεν προχωράει, τη δραματική  σχέση πολιτικού κόσμου με τη δημόσια διοίκηση, η οποία έχει φθάσει σε πλήρη ρήξη, που μπορείτε να βρείτε εδώ . Κατά τα άλλα, «κούρεμα» πάνω απο 50% στην έκφραση προσωπικών απόψεων, στη φλυαρία , στον επικοινωνιακό «θόρυβο» και στην παραγωγή πληροφορίας η οποία βρίσκεται σε υπερπληθώρα.

Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή, ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας

Το προηγούμενο post είχε τη δομή μιας επιστολής προς κάποιο πολιτικό, στο οποίο αναπτυσσόταν η νομοτέλεια: στις επόμενες εκλογές θα υποχρεωθεί να στραφεί προς την online επικοινωνία.
Σε συνέχεια εκείνης της ανάλυσης έχει ενδιαφέρον αυτό που  ανέφερε γνωστός πολιτικός σε συνάντηση για brainstorming: «στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορούμε να κάνουμε επισκέψεις σε Λαϊκή, ΙΚΑ, ΚΑΠΗ». Κάποιος από την παρέα τον ρώτησε αν σχεδιάζει να πάει σε γήπεδο ή  να κάνει ανοικτή συγκέντρωση. Ο πολιτικός κοντοστάθηκε, γιατί σκέφτηκε ότι ούτε σε αυτά τα μέρη θα μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό του.
Ένας άλλος πολιτικός σημείωσε ότι εξακολουθεί , για το δικό του σύστημα προβολής, να είναι πολύ ισχυρή η παρουσία του σε τηλεοπτικό κανάλι. «Με βλέπουν περί τα 200.000 άτομα... Ακόμα και να είναι αρνητικοί οι 180.000, οι υπόλοιποι 20.000 είναι ένα κέρδος για εμένα».
Και στις δύο περιπτώσεις, είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει ανάλυση σε βάθος, δεν περιμένουμε κάποιο σχέδιο.

Περί αγοράς πολιτικής επικοινωνίας
Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η αδυναμία πολλών  πολιτικών να χρησιμοποιήσουν τις παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας κατά την εκλογική τους καμπάνια (γειτονιές, Λαϊκές κλπ) θα τους οδηγήσει στην υιοθέτηση τεχνικών ψηφιακής επικοινωνίας.
Αυτό είναι πιθανόν να γίνει σε κάποιο βαθμό, αλλά μάλλον με κάποιες εκ των ενόντων πρακτικές. Αρκετοί  έλληνες πολιτικοί δεν έχουν ένα ορθολογικό σύστημα επένδυσης στην επικοινωνία. Τα κόστη τους (των περισσοτέρων, όχι όλων) στο παρελθόν καλύπτονταν από χορηγούς και γενικώς από ένα σύστημα διαπλοκής.
Τώρα που αλλάζουν οι ανάγκες, αυτή η κατηγορία των πολιτικών, έχει τα εξής ελλείμματα:
•    δεν έχουν γνώση της ψηφιακής επικοινωνίας και του στοιχείου της αυθεντικότητας που επιβάλει. Δεν διαθέτουν την αντίστοιχη κουλτούρα
•    δεν έχουν επιτελείο από ικανά στελέχη και γνώστες του αντικειμένου. Αντιθέτως σε αρκετά επιτελεία υπάρχουν πρόσωπα, ενίοτε καλόπιστα, τα οποία δηλώνουν «social media experts». Νομίζω ότι οι περισσότεροι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα
•    το διαθέσιμο budget θα είναι πολύ χαμηλότερο, λόγω της κρίσης της αγοράς..

Με άλλα λόγια, ενώ θα αυξηθεί η ζήτηση υπηρεσιών ψηφιακής επικοινωνίας για την κάλυψη εκλογικών αναγκών, η κάλυψή της θα γίνει -σε μεγάλο βαθμό- με ίδια μέσα και  με εθελοντισμό ή «εθελοντισμό».
Το πόσο ώριμη είναι η προσφορά υπηρεσιών πολιτικής επικοινωνίας, ώστε να καλύψει την υποθετική περίπτωση αύξησης της ζήτησης, αυτό είναι μια κάπως διαφορετική συζήτηση. Την περίοδο που άνθισαν οι 5 «φούσκες» στη χώρα, η πολιτική επικοινωνία ακολούθησε μια διαδρομή στην εγχώρια αγορά, η οποία την φέρνει τώρα και αυτή αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της μετά Μνημόνιο εποχής.
Τώρα πια η επέκταση του Internet έχει αλλάξει πάρα πολλά στην πολιτική, όπως μπορεί να δει κάποιος και  σε αυτη την ανάλυση .


ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ

Είναι κατανοητή, σε αρκετό βαθμό, η διάθεση των πολιτικών (και, σε μεγάλο βαθμό, των κομμάτων) να αποφύγουν την επένδυση στην επικοινωνία. Μια οποιαδήποτε επένδυση  ενέχει ρίσκο και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν έχει παράδοση στο να παίρνει ρίσκα.
Το ελάχιστο πάντως που οφείλουν να πράξουν όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στο σκηνικό, είναι η εκπαίδευση του επιτελείου τους, στις βασικές αρχές της πολιτικής επικοινωνίας, όπως αυτή αλλάζει δραστικά λόγω της επέκτασης του Διαδικτυακού Οικοσυστήματος. Το expertise έχει πάει πολύ πιο μακριά από το «γνωρίζω 20 bloggers, έχω 2.000 φίλους στο Facebook και 200 followers στο Twitter».

Δεν θα πούμε ανέκδοτες ιστορίες  εδώ, γιατί το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Αφορά στη δημοκρατία και στο μέλλον μιας χώρας, η οποία παλεύει σε σκληρές συνθήκες. Το επιτελείο του πολιτικού και όποιου το εκπαιδεύσουν, θα πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
•    Αξιοπιστία στο χώρο του Internet (εδώ δε αρκεί η παραδοσιακή καπατσοσύνη, η οποία ήταν χρήσιμη στις σχέσεις με τα κλασσικά media)
•    Γνώση της τεχνολογίας (κάποιες εφαρμογές στο Facebook, μπορεί να κάνουν πιο εύκολες τις καμπάνιες)
•    Ανεπτυγμένη δικτύωση στα Κοινωνικά Δίκτυα. Αυτή δεν γίνεται με ένα κουμπί, δεν «αγοράζεται», δεν επιβάλλεται δια της εξουσίας..
Αργά ή γρήγορα, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί πρώτης γραμμής θα αναγνωρίσουν την αξία της Ιντερνετικής τους παρουσίας. Φιλόδοξοι πολιτικοί όπως ο Α. Λοβέρδος, θα αντιληφθούν ότι δεν έχει αξία να παραπέμπουν σε ένα site, το οποίο φέρει τον τίτλο psifizoloverdo
ή να έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον οποίο σταμάτησαν να ενημερώνουν από τις εκλογές του 2009 και δεν «ακολουθεί» κανέναν.

Γράμμα προς ένα γνωστό πολιτικό..

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ INTERNET ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Η επιστολή που ακολουθεί θα μπορουσε να σταλεί σε μια ομαδα πολιτικών του ελληνικού κοινοβουλίου, που δεν ειναι μεγαλη. Με κάποιους έχει τύχει να διασταυρωθώ , με άλλους υπάρχει μια τυπική γνωριμία. Το γράμμα αυτο παίρνει τη μορφή της ‘ανοικτής επιστολής’, γιατι έχει περισσότερη αξία να αναπτυχθεί ο σχετικός διάλογος, παρα η ‘κατ’ ιδίαν’ επικοινωνία.


Αγαπητέ,

Γνωριζόμαστε χρόνια και , δεν εχω λογο να κρύψω οτι εχω παρακολουθήσει τη συνεχή σου προσπάθεια να παράγεις έργο. Θα μπορουσα να αναφέρω αρκετά στοιχεία κριτικής για το έργο σου, αλλά δεν μπορώ επουδενί να υποστηρίξω ότι ήσουν υποκριτής ή οτι έκανες μονο επικοινωνία, με ελάχιστο ‘περιεχόμενο’.
Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε μερικές φορές την ευκαιρία να συζητήσουμε το θέμα της επικοινωνίας σου και είχα υποστηρίξει ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσεις με ένα πλάνο μια , έστω ‘συντηρητική’ παρουσία στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα... Αν αυτά που υποστήριζα το 2007-2008 φαινόντουσαν ως αποψεις ενός ‘νεοφώτιστου’, ολιγον παθιασμένου , που επηρεαζόταν απο τη καμπάνια του Obama, τώρα θα επανέλθω. Οχι με το στυλ αυτού που δικαιώθηκε, καθώς πολλά απο αυτά που εθεωρούντο τότε ως ορθά,  έχουν πλέον διαφοροποιηθεί και μερικά εχουν  διαψευσθεί.
Οι παρακάτω σκέψεις ξεκινούν απο τη σκοπιά ενός υποψιασμένου πολίτη. Σε αυτη τη φάση, για αρκετούς απο εμάς, ειναι πολύ πιο σημαντική απο οποιαδήποτε επαγγελματική επιδίωξη.
Αξίζει να το ξανασυζητησουμε αυτά που ακουσες το 2008-2009,  για τρεις λόγους:

1) οι συνθήκες κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και της νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, απαιτούν να διευρυνθεί ο ανοικτός διάλογος , που μόνο μέσα απο το Internet (και τις ζωντανές συναντήσεις) μπορεί να διεξαχθεί

2) η έξαρση της κριτικής προς τους πολιτικούς και η εξάπλωση των φαινομένων διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, θα περιορίσουν τις δυνατότητες επικοινωνίας που παραδοσιακά είχατε εσείς ή πολιτικοί με το εκλογικό σώμα

3)οι επόμενες εκλογές, είτε γίνουν μέσα στο 2011, είτε αργότερα, θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον, όπου θα έχει αλλάξει αισθητά το επικοινωνιακό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση το Internet, δεν ειναι μονο πιο ισχυρό αποτι στις εκλογές του 2009, αλλά και έχει υψηλότερο βαθμό αξιοπιστίας.
Απο επιλογή, αυτο το σημείωμα ειναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, χωρίς τη jargon των Ειδικών, καθώς ειναι πιθανόν να μην έχεις παρακολουθήσει την εξέλιξη της ορολογίας και τις μανιέρες των Experts. Για να μην αφήσουμε όμως αυτο διαλογο σε ρηχό επίπεδο, θα κοινοποιήσω στο τέλος μια συζήτηση που έγινε σε μια ελληνική ομάδα του Facebook, που προχωρά σε μεγαλύτερο βάθος και αντιμετωπίζει ευρύτερες διαστάσεις.  
Πολλοί θα πουν οτι δεν έχει καμμιά αξία στην ελληνικη πολιτική σκηνή, αυτά που συμβαινουν στις προεκλογικές περιόδους ανεπτυγμένων χωρών. Προφανώς ειναι αφελές να τα αντιγράφουμε. Απο την άλλη όμως, ειναι επιπόλαιο να έχουμε πληρη άγνοια...


ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA KAI O ABRAHAM LINCOLN

Είναι αντιληπτοί οι  ενδοιασμοί και τα ερωτήματα σου για την αξία της παρουσίας σου στο Internet. Σύντομα να αναφέρω, οτι πράγματι υπάρχει μια υπερβολική συζήτηση για τα social media. Γι αυτο ειναι προτιμοτερο να εξετάσεις τη παρουσία σου στο Internet συνολικά, αυτό που λενε στο εξωτερικό Online Engagement και Online Reputation. Σ’ αυτο βασικο ρόλο παίζει η κατάσταση του site σου, αλλά και άλλες διαδικτυακές (ή στο κινητό) κινήσεις σου, πέραν των πολυδιαφημισμένων social media.
O Abraham Lincoln έλεγε ότι δεν του αρκούσε να επικοινωνεί με το λαό του μέσω διαμεσολαβητών και γι’ αυτο επιδίωκε να κάνει ένα ‘public opinion bath’. Την έννοια αυτή την ανέσυρε ο Obama με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αν θεωρείς ότι είσαι πολύ ισχυρός στα κλασσικά Media και στο δίκτυο υποστηρικτών σου , αξιολόγησε αν αυτο το ‘πλαίσιο’ ειναι αρκετό για τα σχέδιά σου στις επόμενες εκλογές. Υπο τις σημερινές συνθήκες, που θα επιδεινωθούν, τα οφέλη που μπορείς να λάβεις απο τα κλασσικά media και το δίκτυο υποστηρικτών σου (που στην περίπτωσή σου, πράγματι δεν ειναι κομματάρχες), δεν αρκεί για να επιτύχεις τους στόχους σου. Ολα αυτά που αναφέρονται εδώ, αφορουν εις το πολλαπλούν, το κόμμα σου.



ΧΤΙΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Σε ώριμες δημοκρατίες οι πολιτικοί έχουν ένα δίλημμα για το πώς να μοιράσουν τη προσοχή τους ανάμεσα στα κλασσικά Media και τα New Media, στην Ελλαδα όμως αυτο το δίλημμα τίθεται -ως συνήθως- με στοιχεία υπερβολής. Ορισμένοι έλληνες πολιτικοί μάλιστα έχουν το φόβο, οτι αν αναπτύξουν παρουσία στο Internet, αυτό θα το εκλαβουν αρνητικά δημοσιογράφοι και media που διατηρούν σταθερούς διαύλους επικοινωνίας.
Αν δούμε ψυχρά τα πράγματα, η κατάσταση έχει ως εξής:
α)Το παιγνίδι έχει κριθεί ΚΑΙ στην ελληνική κοινωνία, οπως και στο εγχώριο επικοινωνιακό Οικοσύστημα: οποια μέτρηση και αν λάβεις υπόψη σου (πχ δες της MRB), τα στοιχεία ειναι σαφή: αν δεν αναπτύξεις παρουσία στο Ψηφιακό Κόσμο , τότε έχεις αποκλείσει τον εαυτό  σου απο την επικοινωνία με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ένα τμημα ψηφοφόρων που κρίνει εκλογές και σταυροδοσία.

β)εαν τα media ενδιαφέρονται να είναι μέσα στο νέο σκηνικό, μπορουν να κάνουν τις επενδύσεις που επιχείρησαν στη Διαδικτυακή Σφαίρα, αντίστοιχα media στο εξωτερικό.

γ)ισχύει και για το κόμμα σου, οπως και για τη προσωπική σου πολιτική παρουσια, η ατάκα που είπε πριν 3 χρόνια ένας ισχυρός του αμερικάνικου NBC: ‘στην εποχή του Web 2.0, όλες οι οντότητες είναι, η κάθε μια τους, ενας Οργανισμός  media’. Πρεπει να παράγει η κάθε οντότητα το δικό της content , ανεξάρτητα τι απο αυτό θα φιλοξενήσουν τα κλασσικά media.    
Αν αυτο το ακουγες πριν 3 χρόνια ως παραδοξολογία, αυτη τη στιγμή -ναι, στο ελληνικό περιβάλον- ειναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Είναι βέβαιο ότι έχεις συνεργάτες, που μπορουν να στο εξηγήσουν σε μεγαλύτερη αναλυση και βάθος.
Και κάτι άλλο:Οσο θα προχωρά η κρίση των ελληνικών Μέσων, τόσο θα σε πιέζουν οι συνέπειες αυτής της αναπόδραστης εξέλιξης. Ωρα λοιπον να προχωρήσεις στη δημιουργία των δικών σου interactive media, που μπορουν να ειναι -στους πονηρούς, αγανακτισμένους καιρούς μας- οσο interactive σχεδιάσει η καμπάνιά σου.


ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΟΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΟΙΩΣ

Το Μάρτιο 2009, στο περιθώριο της 1ης εκδήλωσης του Ινστιτούτου Επικοινωνίας για τα social media, ενας  γνωστός εργάτης (με πολιτική κουλτούρα) του ελληνικού Internet, εκανε σ’ ενα ‘πηγαδάκι’ μια ενδιαφέρουσα επισήμανση. Την διατύπωσε, για να θυμηθούμε, όταν ήταν φρέσκια η επανάσταση που είχε κάνει η καμπάνια Obama στην επικοινωνία συνολικά (και όχι μονο στην πολιτική).  ‘Οι έλληνες πολιτικοί έχουν πολύ στενές, πολύχρονες σχέσεις με ένα σύστημα ανθρώπων, που ειναι κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, προσωπικοί υποστηρικτές τους, ατομα των media κλπ. Αυτο το Σύστημα σχέσεων ειναι περίπου ασύμβατο με την Ανοιχτή Φιλοσοφία, του Internet’.
Πέρασαν δύο πύρινα χρόνια απο τότε.. Εκτός απο το φλερτάρισμα με την πτώχευση, η Ελλάδα πλέον ειναι μπροστά στις αντιδράσεις των Αγανακτισμένων, τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, τις συχνές επιθέσεις κατά πολιτικών. Μέσα σ αυτές τις συνθηκες, πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές, θα έχεις τις εξής δυσκολίες:
i)ενα υπολογίσιμο ποσοστό πολιτών ειναι επιφυλακτικό σε αυτό που ‘προτείνουν’ τα κλασσικά media

ii)η νεολαία και τα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, ειναι πιθανόν να οδηγήσουν σε μια ανανέωση της επομενης Βουλής , της τάξεως του 50%.

iii) Λογω αγανάκτησης και οικονομικής κρίσης, στις επόμενες εκλογές θα διαδραματίσουν μικρότερο ρόλο μορφές πολιτικής επικοινωνίας, όπως οι περιοδείες σε γειτονιές και η διανομή εκλογικού υλικού...
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στη θέση οτι το κόμμα σου και εσύ προσωπικά, ειναι απαραίτητο να προχωρήσετε σε  μια σχεδιασμένη, μια ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ παρουσία στο Internet.


ΣΧΕΔΙΑ, ΟΧΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Το σημείωμα αυτό κινδυνεύει να φανεί απλοϊκο, καθώς αναφέρεται σε θέματα που απαιτούν
- καλλιεργεια κουλτούρας και εκπαίδευση πολιτικών στελεχών, που δεν μπορουν να γίνουν σε 2-3 εβδομάδες
- τεχνολογικό background, παρότι τα θέματα αυτά ειναι πρωτίστως πολιτικά. Δεν ειναι ζητήματα επικοινωνιακά, πολύ περισσότερο δεν ειναι τεχνολογικά
- εντοπισμό μιας ελάχιστης ομάδας ανθρώπων (στελεχών του κόμματος ή συνεργατών σου), που θα έχουν τη πολιτική κουλτούρα να γυρίσουν σελίδα στα της επικοινωνίας.

Το σημείωμα λοιπον, είναι ένα ‘τσίγκλισμα’ για έναν διάλογο που δεν έγινε ποτέ.
Πιστεύω ότι υπαρχουν πολλοί δραστήριοι πολίτες και καταξιωμένοι professionals (δεν εννοώ της επικοινωνίας), που πιστεύουν ότι αν εσύ ή το κόμμα σου κινηθείτε με την αποσταση ασφαλείας απο το Internet που είχατε στις εκλογές του 2009, αλλά και στη συνέχεια, τότε αυτο θα έχεις μετρήσιμες συνέπειες.
Η πιο σημαντικη  επισήμανση, που προκύπτει απο τη συζήτηση στο Facebook που παραθέτω, ειναι ότι , ανεξάρτητα με το τι/πόσο θα πράξεις, αυτό θα πρέπει να είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ. Πάρε ‘το μπάνιο σου στη νερά της κοινής γνώμης’, που ελεγε ο Lincoln και αφιέρωσε μιά ωρα την εβδομάδα, να παρακολουθείς εσύ ο ίδιος αυτά που λέγονται για εσένα στο Internet, στο Facebook, στο Twitter, στο YouTube.
Επειδή ήσουν πάντα μετρημένος, θα σκέφτεσαι οτι υπο τις σημερινές συνθήκες , δεν έχεις τους πόρους να ξανοιχτείς σ αυτές τις θάλασσες. Το ζήτημα του να αφιερώσεις αυτη τη μια ώρα, ειναι πολύ πιο σημαντικό απο το budget.
Ως πολίτης, σε παροτρύνω να το τολμήσεις, γιατι  θεωρώ  οτι αποτελεί ένα μέρος της επένδυσης που θα συμβάλει στο διογκούμενο αιτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος.. Οι μέθοδοι επικοινωνίας υμών των πολιτικών, ήταν  ένας απο τα πιο σημαντικούς πυλώνες της εικόνας και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Η αλλαγή αυτου του δυσλειτουργικού -πλέον- και αναποτελεσματικού ‘συστήματος επικοινωνίας’, είναι ζήτημα δημοκρατίας και αναγκαίας εξέλιξης των θεσμών. Πήρα τη πρωτοβουλία να σου γράψω αυτο το σημείωμα,  γιατι παρά τις πολιτικές περιπέτειες και κριτικές που αντιμετώπισες τα δύο τελευταία χρόνια, δεν μπήκες στη πολιτική ως ‘πολιτευτής’. Είσαι απο εκείνους που μπορουν  να επιχειρήσουν αυτη τη μικρή, αλλά πολύ σημαντική  υπέρβαση. 

ΑΥΡΙΟ: Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή,  ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας 

Σχετικά:

Obama’s Twitter account: Now with 100 percent more President | VentureBeat

Ποσοι έλληνες πολιτικοί στις επόμενες εκλογές, θα ασχολούνται οι ίδιου, έστω κατά 20%, με τις αναρτήσεις τους στο Twitter και το Facebook; Ο Obama το 'παρακάνει' και λέει οτι πάει προς το 100%. Πατήστε παρακάτω "διαβάστε περισσότερα" για να δείτε  την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που διεξήχθη στο facebook

Προσαρμογή στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα: Χύτρα ταχύτητας ή Μούρι Καλύμνου;

Η φίλη Ε.Κ. μου γνώρισε το Μούρι (ή καλύτερα Μουούρι): ένα πήλινο σκεύος, που κατασκευάζεται μόνο στην Κάλυμνο. Μέσα σ' αυτό βάζουν οι Καλύμνιοι το αρνί το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου, ώστε να είναι έτοιμο το μεσημέρι της Λαμπρής. Σιγοβράζει δηλαδή μέσα στο φούρνο επί 24 ώρες, όπως μπορείτε να δείτε εδώ .

Όσοι θέλουν να αξιοποιήσουν το σύμπαν της Ψηφιακής Επικοινωνίας, ας εξετάσουν πώς θα αποφύγουν τη χρήση χύτρας ταχύτητας. Πρώτον, αποφεύγουν -μικρό έστω- το ρίσκο της έκρηξης. Δεύτερον, αν επιλέξουν κάποια μέθοδο, κάποιο σκεύος όπως το Μουούρι, δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις για τη Γεύση. Δεν είναι μόνο η τελετουργία, αλλά ας λάβουμε υπόψιν και την Απόλαυση.

Η εσπευσμένη επιστράτευση των social media για την επιτυχία επιχειρηματικών κα επικοινωνιακών στόχων, έχει αυξημένη πιθανότητα να ενοχλήσει, να συνοδευτεί από λάθη. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις όπου τα Κοινωνικά Δίκτυα επιστρατεύονται για να υποστηρίξουν έναν κοινωνικό σκοπό, μια non profit προσπάθεια.

Η μετάβαση από τη ντουντούκα στα Κοινωνικά Δίκτυα, ή από προβολή μέσω Τύπου στην προώθηση δια του Facebook, δεν είναι σαν ν' αλλάζουμε μοντέλο αυτοκινήτου. Απαιτεί μια διαφορετική κουλτούρα, μια νέα προσέγγιση. Ένα στέλεχος του marketing μπορεί -με κάποια προσπάθεια και βοήθεια- να οργανώσει ένα event, ενώ μέχρι πρόσφατα ασχολείτο μόνο με τις δημόσιες σχέσεις. Αν όμως το ίδιο στέλεχος κληθεί να παράσχει υποστήριξη μέσω  διαδικτύου σε ένα project (πχ. προώθηση μιας ενέργειας Κοινωνικής Ευθύνης για την υποστήριξη αναδάσωσης), οι πρακτικές, οι τεχνικές, οι αρχές είναι αρκετά διαφορετικές...

Η φιλοσοφία της σύνδεσης με Κοινότητες και έναν αριθμό ατόμων (engagement) έχει ορισμένες αρχές, που δεν είναι αυτονόητες σε όσους ασχολούνταν με τις κλασσικές μορφές επικοινωνίας. Πχ. οι επαγγελματίες της επικοινωνίας μέχρι πρόσφατα, είχαν ως βασική πρακτική το broadcasting, την εκπομπή μηνυμάτων, ενώ το Internet επιβάλει πλέον α) το να ακούμε (τι δύσκολη 'συνήθεια'!) β) να διαλεγόμαστε…

Οι Χρυσαλλίδες της επικοινωνίας

Μετά από δύο χρόνια όλα τα παραπάνω θα είναι αυτονόητα. Τα περισσότερα στελέχη της επικοινωνίας θα έχουν εκτεθεί  (με τον εύκολο ή το δύσκολο τρόπο) στις νέες αρχές, θα έχουν μάθει από τα παθήματα, θα έχουν αποκτήσει εμπειρίες. Οι εξωτερικοί σύμβουλοι ενός Οργανισμού, ενός brand  καθώς και οι εσωτερικοί Social Media Strategists, θα έχουν την ευθύνη μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια να λειτουργήσουν ως Φορείς Αλλαγής (Change Agents) και να βοηθήσουν τον Οργανισμό και τα στελέχη του να προσαρμοσθούν στην καινούργια εποχή.
Διαφορετικά, όταν περάσουν αυτά τα δύο χρόνια, τότε μπορεί να χάσουν το ρόλο τους, όπως σημειώνει αυτή εδώ η ανάλυση  του Jeremiah Owyang ή να υποβαθμιστούν σε βοηθητικό προσωπικό. Αν θέλουν να διατηρήσουν ένα ρόλο στρατηγικό και καταλυτικό στην ανάπτυξη του Οργανισμού, τότε θα πρέπει να 'φύγουν μπροστά' και να απαντήσουν στις μεγάλες προκλήσεις που θα επικρατούν τότε. Οι Οργανισμοί και οι Επιχειρήσεις δεν θα χρειάζονται εξωτερικούς συμβούλους, για να κάνουν copywriting ή να συντηρούν το Facebook page. Όπως λέει ο David Armano της Edelman εδώ, το ζητούμενο για το Σύμβουλο είναι να προλάβει τις εξελίξεις και τις αλλαγές, τις οποίες ο ίδιος ευαγγελίζεται.
Με άλλα λόγια, οι σύμβουλοι Στρατηγικής είναι σαν τη χρυσαλλίδα... Σε δύο (περίπου) χρόνια ή θα μετασχηματισθούν σε κάτι άλλο ή δεν θα έχουν ρόλο.

Η ανθρώπινη διάσταση στην επικοινωνία Εταιρειών και Οργανισμών δεν είναι πολυτέλεια

Αυτό εδώ το post του Ben Grossman δίνει την Ανθρώπινη διάσταση στην επικοινωνία των Εταιρειών, των προϊόντων, των υπηρεσιών. Κάποιοι θα πουν ότι είναι “αμερικανιά”, αλλά εμείς να κρατήσουμε από αυτή την τοποθέτηση τα στοιχεία εκείνα που αφορούν τη δική μας αγορά και την κοινωνία.

Η Ανθρώπινη διάσταση, στα δικά μας τα πεζά, ορίζεται με δύο τρόπους:

α. Τα επικοινωνιακά μηνύματα οφείλουν να πατούν στη γη και να μην είναι εντυπωσιακά βεγγαλικά, γιατί το 'κοινό', οι πολίτες, έχουν πλέον τον τρόπο να αξιολογήσουν τις επικοινωνιακές ιδέες με τις οποίες τους πυροβολούμε.

β. Μέσα απο τα social media, οι Επιχειρήσεις και οι Οργανισμοί έχουν βατό τρόπο, να επικοινωνήσουν σχετικά εύκολα με τους καταναλωτές και τους πολίτες, ώστε να πάρουν ανάδραση (feedback) και να τεστάρουν στο πραγματικό πεδίο τα μηνύματά τους.

Μια ματιά στις διαφημίσεις, αλλά και στις επικοινωνιακές καμπάνιες, αναδεικνύει την ανάγκη να μπει αυτή η Ανθρώπινη διάσταση, που είναι πλέον εφικτή με την επέκταση του Διαδικτυακού Οικοσυστήματος και των social media. Στην Ελλάδα υπάρχει αρκετός χώρος για πρόοδο προς αυτή την κατεύθυνση, τόσο όσον αφορά τις εταιρείες και τα προϊόντα όσο και τους Οργανισμούς και το δημόσιο τομέα.

Οι Οργανισμοί και το δημόσιο έρχονται από μια περίοδο, ας πούμε 2002-2009, όπου τεράστια σε αξία επικοινωνιακά προγράμματα, είχαν υπηρετήσει το πολύ κατά 15-20% το σκοπό για τον οποίο γινόταν η επένδυση. Οι διαδικασίες διαγωνισμών, αλλά και το πνεύμα της εποχής (απλοχεριά των Υπουργείων, Οργανισμών, έλλειψη λογοδοσίας κλπ) οδήγησαν σε αυτό που γνωρίζουμε όλοι. Τώρα πλέον, η πίεση του Μνημονίου, αλλά και η αυστηρή στάση των πολιτών υποχρεώνουν τους οργανισμούς, αλλά και τα αgencies να είναι πιο προσεκτικοί.

Ποιος θυμάται ότι για την επικοινωνία της Κοινωνίας της Πληροφορίας είχαν δαπανηθεί στα πλαίσια του Γ' ΚΠΣ 6 εκατ. ευρώ; Πού είχαν διατεθεί; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Τι ακριβώς ήταν αυτό που επικοινωνήθηκε; Το ζήτημα δεν είναι να σκαλίσουμε το παρελθόν, αλλά να γνωρίζουμε ότι αυτά τα ερωτήματα θα μπαίνουν πολύ επιθετικά στις δράσεις που θα γίνονται στο εξής...

Ξεχάστε το 'κοινό-στόχος'. Πρόσφατα σε ένα σημείωμα για τις 5 προκλήσεις της επικοινωνίας για το 2011 , είχα γράψει και τα εξής:

“Πρόκληση 5: Σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργούσαμε ως η επικοινωνία να είναι τρικς, φρουφρού, celebrities, βεγγαλικά. Το 2011 θα έχουν πλεονέκτημα τα επικοινωνιακά εγχειρήματα που θα διαθέτουν Αλήθεια και Ψυχή. Τα budget θα είναι μικρά, αλλά οι απαιτήσεις είναι μεγάλες. Το 'κοινό-στόχος' δεν είναι πια ούτε κοινό ούτε στόχος. Είναι συμμέτοχοι, με λόγο (μέσω των Κοινωνικών Δικτύων και του Word-of-Mouth) και βάρος”.

Μήπως οι marketers απειλούν τα social media? 

Το ερώτημα αυτό ήδη απασχολεί αρκετούς. Προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχει μια υπερβολή ως προς την ανησυχία, αλλά υπάρχει βάση ως προς την ανάγκη ανάπτυξης συνείδησης ώστε οι επιχειρήσεις και οι businessmen να αναδειχθούν σε μέλη ενός δημόσιου διαλόγου και όχι σε 'κατόχους' ενός Δημόσιου Χώρου όπως το Διαδικτυακό Οικοσύστημα.

Η Λίνα Σάρη και η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου μου έκαναν την τιμή να κάνουμε σχετικό διάλογο στο facebook (εδώ).