"Ζητείται μανικιουρίστα που να ξέρει Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Ρώσσικα"

“Βάλε στην άκρη τα μαθηματικά, αφού σε έχουν εκθέσει από το 2010 μέχρι σήμερα” μου ‘πέταξε’ κατάμουτρα πρόσφατα 32χρονος συνεργάτης. “Στον τάδε και στον δείνα τομέα οι εξελίξεις είναι καλύτερες απ' όσο προβλέπει ο ορθολογισμός σου”. Έχουν βάση αυτά που λέει ο αψύς νεαρός: όπως πολλές φορές έχει συμβεί στην Ελλάδα πχ. από το 1900 και μετά, η ξεγραμμένη κάθε τρίμηνο χώρα μας, τα κατάφερε καλύτερα απ' ό,τι πρόβλεψαν πολλοί σοφοί, οι διεθνείς οργανισμοί και οι εγχώριοι αναλυτές. Με μεγάλο τίμημα για το 28% των ανέργων και ένα επιπλέον 30%, δηλαδή εκείνων που έχουν τσακιστεί τα εισοδήματα και τα σχέδιά τους, αλλά το σκαρί κρατάει.

Ανάπτυξη Ένα σύντομο νεοελληνικό ανέκδοτο.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Νίκη είναι διευθύντρια σε υπηρεσία υπουργείου που ασχολείται με τα ευρωπαϊκά κονδύλια του ΕΣΠΑ. Είναι από αυτό το είδος ανθρώπων που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι, με συναίσθηση ευθύνης. Μισή ώρα συζήτηση με τη Νίκη μπορεί να δείξει σε τι σταυροδρόμι ή σε τι αδιέξοδο βρίσκεται αυτό που λέμε ανάπτυξη.
Το 2012 η Ελλάδα μπορεί να απορροφήσει περί τα 4 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ, αλλά μέχρι στιγμής έχει αξιοποιήσει μόνο 700 εκατομμύρια. Τι συμβαίνει και ενώ η χώρα καίγεται για ανάπτυξη, για παραγωγή, για νέες επιχειρήσεις, είναι ανίκανη να αξιοποιήσει τα κονδύλια που περιμένουν; Τι απίθανη κατάσταση είναι αυτή όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρακαλά να απορροφήσουμε τα χρήματα που θα φέρουν νέες θέσεις εργασίας;
Η Νίκη περιγράφει ψυχρά την κατάσταση, όπου υπάρχουν ευθύνες στις πολιτικές ηγεσίες και στη δημόσια διοίκηση. Τη κύρια ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες, που προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να παρακάμψουν τη δημόσια διοίκηση. Η καλή εκδοχή είναι αυτή των υπουργών, που θεωρούσαν ότι οι 20 σύμβουλοί τους θα υποκαθιστούσαν τους 100-150 υπαλλήλους που έχουν την ευθύνη της δουλειάς, για να την κάνουν πιο γρήγορα.
Η πλευρά της δημόσιας διοίκησης ταλανίζεται από οργανωτική διάλυση αλλά και από πολύ κακό ηθικό μετά τις περικοπές αμοιβών. Υπάρχει ευθύνη στην πλευρά των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά όποιος ξέρει πέντε δράμια management αναγνωρίζει ότι η οποιαδήποτε ανασυγκρότηση πρέπει να ξεκινήσει από την κορυφή. Η Νίκη περιγράφει γλαφυρά την απροθυμία κάποιων συναδέλφων της να προχωρήσουν τις διαδικασίες, αλλά η διήγησή της δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το ποιος πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να βγούμε από το τέλμα. Η παραλυσία του ΕΣΠΑ συνειρμικά οδηγεί στο εξής συμπέρασμα: ακόμα και αν η Τρόικα αποφασίσει να διαθέσει 20 δισ. επιπλέον στην Ελλάδα για ανάπτυξη, ποιοι μηχανισμοί θα τα αξιοποιήσουν; Κανένα ΔΝΤ και καμία Ε.Ε. δεν θα μας δώσει λεφτά να τα μοιράσουμε μεταξύ μας. Ο πειρασμός να τα διαθέσουμε σε επιδόματα ανεργίας είναι αυτοκτονικός. Το ίδιο και η πατέντα που είχε ξεκινήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, να διαθέτει κονδύλια του ΕΣΠΑ για εποχικές προσλήψεις ανθρώπων στους δήμους, οι οποίοι πρακτικά δεν είχαν αντικείμενο εργασίας.
Η χώρα, είτε με κυβέρνηση φιλική προς την οικονομία της αγοράς είτε με την πιο αριστερή στην Ευρώπη εξουσία, χρειάζεται να δημιουργήσει ταχέως θέσεις εργασίας. Διατηρήσιμες θέσεις εργασίας. Τα κόλπα με τα εργοστάσια, τα ξενοδοχεία ή τις καφετέριες που βουτάνε την κρατική επιδότηση και ψευτολειτουργούν για έναν χρόνο είχαν πέραση την περίοδο 2000-2011, αλλά δεν φτουράνε πια. Η Ελλάδα έχει 1,2 εκατ. Ανέργους και μόνο 2,5 εκατ. εργαζομένους (εκ των οποίων κάποιοι μισθοδοτούνται σε μη παραγωγικές θέσεις). Τα μαθηματικά είναι αφοπλιστικά.
Ο Κωστής Χατζηδάκης, που έχει την ευθύνη του ΕΣΠΑ, είναι από τους πιο δραστήριους αυτής της κυβέρνησης και το ξέρει καλά το θέμα. Πιθανόν να γνωρίζει ότι έχει στα χέρια του την πιο δύσκολη άσκηση της ζωής του.

Πέντε ιδέες και μια πρόταση για τον 27χρονο άνεργο Ανδρέα

Φίλε Ανδρέα,

Ακούς πολλά γύρω σου, γι' αυτό κι εγώ θα σου πω την άποψή μου συγκεκομμένα και ζιπαρισμένα. Δεν έχουμε -ευτυχώς- πολύ χρόνο ούτε εσύ, ούτε εγώ.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΨΕΜΑ: στον τομέα της ανεργίας τα πράγματα θα είναι χειρότερα, απ' ό,τι λένε οι γύρω μας. Περίπου ένας στους τρεις δεν θα έχουν κανονική δουλειά. Σε ό,τι αφορά τους νέους, δυστυχώς, θα είστε εκτός κανονικής δουλειάς ο ένας στους δύο. Δεν σε βοηθάω με το να σου ωραιοποιήσω την κατάσταση.

ΜΗΝ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙΣ, ΧΤΙΣΕ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ: είναι σκληρό, αλλά μην το βάζεις κάτω. Εσύ ο ίδιος μου είπες κάποιες εμπειρίες σου, στις οποίες είναι φανερό ότι θα είχες μία επιπλέον ευκαιρία εάν γνώριζες γερμανικά και εάν ήσουν πιο έμπειρος στα θέματα του Internet. Ξεκίνα τώρα, στους δύο αυτούς τομείς, μην αφήσεις να σε παραλύει η ανεργία.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΜΙΑ ΚΑΛΗ OPTION, ΙΣΩΣ ΟΧΙ Η ΛΥΣΗ: όπως σου είπα και προφορικά, είναι μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον νέο/νέα έχει τη δυνατότητα να φύγει εκτός Ελλάδος (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρουμανία, Τουρκία κλπ). Ωστόσο, δεν είμαστε στη δεκαετία του '60 για να πας στη φάμπρικα της Γερμανίας ή στα εστιατόρια της Αυστραλίας. Η μετανάστευση έχει αξία μόνο για όποιους νέους/νέες μπορούν να βρουν στο εξωτερικό μια καλή δουλειά, με την οποία θα βγάζουν περισσότερα απ΄ όσο θα κοστίζει εκεί μια ζωή μακριά από φίλους και οικογένεια. Σου συστήνω να ψάξεις τη λύση της μετανάστευσης, αλλά αφότου υπολογίσεις με μολύβι και χαρτί, εάν αξίζει μια τέτοιου είδους κίνηση, έτσι ώστε να μην περιμένεις περισσότερα απ΄ όσα μπορεί να σου δώσει. Κλεισμένοι εδώ στην Ελλάδα, μέσα στο καβούκι μας, δεν έχουμε καταλάβει ότι και οι άλλες χώρες περνούν κρίση. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, έχουν αποδεχτεί ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά χαμηλότερο από αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Ελλάδα, με τα δανεικά και τα κλεμμένα.

ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΡΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΨΩΝΙΟ: παρά τα 27 σου χρόνια, πρόλαβες και έκανες μια καλή καριέρα, με όνομα στο χώρο σου και εκτίμηση και δίκτυο γνωριμιών. Από την άλλη βρίσκεσαι σε ένα κλάδο που θα συμπιεστεί, είτε με το ΔΝΤ είτε χωρίς αυτό. Έχεις καθαρό πρόσωπο και καλό χαρακτήρα. Πάρε τα «κέρδη» σου απ΄ αυτή την καριέρα (τα assets θα λέμε στο εξής, λόγω του ΔΝΤ), «πλασάρισε» τον εαυτό σου καλύτερα απ΄ ότι έκανες μέχρι τώρα, αλλά να ευχαριστείς την οικογένειά σου, που σου έδωσε τέτοια αγωγή, έτσι ώστε να μην υπερτιμάς τις δυνατότητές σου. Θα βρεις απέναντί σου εργοδότες κυνικούς, αλλά θα συναντήσεις και κάποιους που έχουν πλάνα συμβατά με τα όνειρά σου.

ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΕΣ: ναι, είναι καλό που αγαπάς το επάγγελμα που σε ανέδειξε. Ωστόσο, δες τα πράγματα με πιο ευρύ μάτι, γιατί το επάγγελμά σου περνάει βαθιά κρίση. Φτιάξε ένα ευρύτερο κύκλο για τον ορισμό της δουλειάς σου, γιατί μέχρι το 2012 θα γίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μην γίνεις defocus, μην τσαλαβουτάς, γιατί αυτά τα τιμωρεί η αγορά. Από την άλλη όμως, δεν θα ήταν καλό να μείνεις «κολλημένος» σε κάτι που αγάπησες, το τίμησες, αλλά όλα δείχνουν πως βρίσκεται σε κρίση. Φτιάξε έναν ομόκεντρο κύκλο, ο οποίος απλώς θα έχει μεγαλύτερη ακτίνα. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτός ο κύκλος θα έχει και ομορφότερες αξίες και πιο ελκυστικό όραμα.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ: λιώσε παπούτσια και κάψε τα τηλέφωνα για να βρεις δουλειά το συντομότερο. Λόγω του βιογραφικού σου και του χαρακτήρα σου, έχεις αρκετές πιθανότητες, εάν και προβλέπω ότι η αμοιβή που θα σου προσφερθεί δεν θα είναι πάνω από το 70% το ποσού που έπαιρνες πριν 3 μήνες. Ενόσω ψάχνεις πάντως, θα ήταν καλό να χτίζεις κάτι δικό σου, που να ενισχύει το βιογραφικό σου και τονώνει την αυτοπεποίθησή σου. Υπάρχουν δεκάδες «Οδηγοί» που μιλάνε για personal branding, ένα εγχείρημα που έχει απίστευτα εργαλεία λόγω της άνθησης του online engagement και των social networks. Συνδύασε το επάγγελμά σου και το χόμπι σου από το χώρο της τέχνης και προχώρα. Είναι βέβαιο ότι εκεί έξω, στην αγριεμένη ελληνική κοινωνία, θα υπάρχουν 10-20 αξιόλογοι άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά σίγουρα με την ξεχασμένη κουλτούρα περί αλληλεγγύης που αφήσαμε πίσω στη δεκαετία του '60... (πάνω στην πρόταση, θα πούμε τρία πράγματα παραπάνω την επομένη φορά που θα πιούμε μπύρα).

Φίλε Ανδρέα,
Tσεκάρισε τα παραπάνω, μιλώντας και με άλλους. Φιλτράρισέ τα μέσα από το αισθητήριο των 27 σου χρόνων. Ό,τι έγραψα παραπάνω είναι η άποψή μου, δεν είναι ούτε θέσφατο, ούτε ευαγγέλιο. Άλλωστε πολλά από αυτά είναι γενικές αρχές, τις οποίες εσύ μπορείς να εξειδικεύσεις και να προσαρμόσεις στη δική σου χημεία και στις επιμέρους επιλογές σου. Έχεις πάντως όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ ότι άλλοι 27χρονοι, που βρίσκονται στη θέση σου.

Υ.Γ.: Για όσους θα το ρωτήσουν, σπεύδω να σημειώσω ότι ο Ανδρέας είναι υπαρκτό πρόσωπο. Για τους άλλους, που θα αναρωτηθούν αν ο Ανδρέας θα πετύχει, τους λέω ανεπιφύλακτα ότι βάζω στοίχημα πως θα τα καταφέρει.

*photo via flickr*

Νησίδες που δείχνουν προς ένα νέο μοντέλο Ελλάδας του 2012

Υπάρχουν κάποιες νησίδες γύρω μας, που μπορεί να δώσουν μια ιδέα για τις κατευθύνσεις, απόπου θα δημιουργηθούν ξανά καινούργιες εστίες ανάπτυξης και δημιουργικότητας. Συνάντησα κορυφαία στελέχη μια ελληνικής εταιρείας και μου έκαναν εντύπωση τα εξής στοιχεία:

1. εντός της χρονιάς θα κάνει προσλήψεις 100 περίπου ατόμων, δηλαδή θα αυξήσει το προσωπικό του κατά 15%

2.η ανάπτυξή του προέρχεται από εξαγωγές

3.είναι πολύ χαμηλού προφίλ. Εταιρείες με αντίστοιχα χαρακτηριστικά βγήκαν εκτός τροχιάς το 1999 από το χρηματιστήριο ή και γιατί οι ιδρυτές τους γοητεύτηκαν από τη διαπλοκή, που αποδεικνύεται ταξίδι χωρίς επιστροφή

4.σχεδιάζει να πραγματοποιήσει επενδύσεις στην Ελλάδα

5. εχει διατηρήσει, σε αντίθεση με έλληνες ανταγωνιστές της, ένα μοντέλο λειτουργίας χαμηλού κόστους, που επιτρέπει να μπορεί να διεκδικει δουλειές τώρα που πολλές εταιρείες θα έχουν πρόβλημα να κατεβάσουν το κόστος τους.(Στη συγκεκριμένη περίπτωση το χαμηλότερο κόστος δεν οφείλεται σε μικρότερες αμοιβές προσωπικού, αλλά σε συγκεκριμένες επιλογές των μετόχων, όπως πχ να εργάζονται σε ένα αξιοπρεπές αλλά πολύ λιτό κτήριο και γενικά σε ένα μοντέλο λειτουργίας που δεν έχει καμμιά σχέση με τις ελληνικές κιτσογκλαμουριές που έφεραν η τέσσερις φούσκες: του Χρηματιστηρίου, του ΚΠΣ, της Ολυμπιάδας και των ακινήτων).

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, που αρκετά πράγματα θα εξελλίσσονται γύρω μας προς το χειρότερο, θα είναι απολύτως χρήσιμο να εντοπίσουμε ορισμένα καινούργια πρότυπα. Θα ειναι πολύτιμο να φωτίσουμε κάποια μοντέλα συμπεριφορών και επιχειρήσεων, που θα δείχνουν πως υπάρχουν ευκαιρίες μέσα στην κρίση. Αναζητούνται τα νέα μοντέλα παραγωγικών ανθρώπων και δημιουργικών μονάδων, που -επιτέλους- θα μας εμπνεύσουν και θα μας παρασύρουν προς το καλύτερο.

Η παραπάνω περίπτωση δεν είναι μοναδική. Εχω την τύχη να συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δημιουργικούς ανθρώπους και παραγωγικές μονάδες. Οταν αξίζει τον κόπο, χωρίς να παραβιάζω την δέσμευση εμπιστευτικότητας, θα μοιράζομαι μαζι σας εκείνα τα στοιχεία που μπορουν να μας κάνουν βάσιμα πιο αισιόδοξους. Εχετε και εσείς κάποια τέτοια περίπτωση; Εχετε κάποια συμπληρωματική ή κάποια καλύτερη ιδέα;

*photo via flickr*

Ελληνική αγορά Πληροφορικής σε κρίση και το κατά C. Shirky «Collapse of Model»

Η συζήτηση είναι έντονη και ορισμένες φορές βίαιη: τι θα γίνει με τα έργα Πληροφορικής και τις εταιρείες του κλάδου; Οι ενδιαφερόμενοι stakeholders εμφανίζονται άλλοτε νευρικοί και άλλοτε ανυπόμονοι. Ενόψει του ΕΣΠΑ, να δούμε εδώ το εκπληκτικό γεγονός ότι και οι τρεις κύριοι φορείς του «δράματος» είναι λίγο ή πολύ -όλοι τους!- χαμένοι.

ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: από τα 60 περίπου έργα Πληφορορικής που τυπικά παραδόθηκαν με το πέρας του Γ' ΚΠΣ, δουλεύουν ελάχιστα, που δεν ξεπερνούν μονοψήφιο αριθμό. Τα περισσότερα έχουν παραδοθεί «τυπικά», αλλά δεν δουλεύουν. Ορισμένα, όπως η μηχανογράφηση των νοσοκομείων, δεν θα δουλέψουν ποτέ. Άρα, το κράτος, ο φορολογούμενος πολίτης, έδωσαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ, από το ΜΟΠ πληροφορικής μέχρι και το Γ' ΚΠΣ, ενώ είναι σε λειτουργία μόνο το Taxis, άντε και λίγα ακόμα, σε ποσοστό πάντως κάτω του 50% το καθένα.

ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ: ακούω συχνά επιθέσεις εναντίον τους. Θα σπεύσω σε αυτό το σημείο, απρόσκλητος, αλλά με αίσθηση ευθύνης, να πω ότι είναι άδικο και άστοχο να λέγεται ότι για την κακοδαιμονία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και των έργων Πληροφορικής του δημοσίου, φέρουν όλη την ευθύνη οι εταιρείες. Ένα στοιχείο αρκεί για να δείξει ότι η συζήτηση θα έπρεπε να γίνει κάπως διαφορετικά: οι ισολογισμοί των εταιρειών πληροφορικής, όσων τουλάχιστον έχουν ως κύριο πελάτη το Δημόσιο, δείχνουν ότι δεν έχουν ευτυχήσει. Πολλές εταιρείες έχουν ζημίες και είναι γνωστό ότι αντιμετωπίζουν μεγάλες πιέσεις.

Όλα τα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο που ακολούθησαν τα 15 τελευταία χρόνια οι εταιρείες Πληροφορικής (από την εποχή που άρχισαν το φλερτ με το Χρηματιστήριο και υπερέβαλαν όσον αφορά στο budget του Γ’ ΚΠΣ) δεν ισχύει πια. Έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Οι ίδιες οι εταιρείες υποστηρίζουν ότι πολλά έργα ήταν υποτιμολογημένα, με κακό RFP, με προβληματικές διαδικασίες από την πλευρά των επιτροπών του δημοσίου. Σε αρκετά σημεία έχουν δίκιο, αλλά αυτό δεν εξηγεί πώς ΔΕΝ θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση

ΠΟΛΙΤΗΣ: είναι ο πιο χαμένος της ιστορίας. Θα έπρεπε με βάση τα έργα πληροφορικής που έχει πληρώσει ο φορολογούμενος, να έχουν απλοποιηθεί πάρα πολλές υπηρεσίες και να τις παίρνει από το σπίτι του: δημοτολόγιο, ποινικό μητρώο, κάρτα υγείας , πληρωμές τελών κλπ… Η κατάσταση αυτή επιβαρύνει και την παραγωγικότητα της χώρας και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

ΘΑΥΜΑ, ΧΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!
Πώς συνέβη αυτό και χάνουν όλοι (Κράτος, εταιρείες, πολίτες); Αυτό δείχνει την κατάπτωση του μέχρι σήμερα συστήματος προκηρύξεων και αναθέσεων. Δεν είναι λαϊκισμός αν πούμε ότι υπάρχει και ένας τέταρτος παράγοντας, που επωφελείται, που είναι οι…

ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ: είναι κοινό μυστικό πως, όπως σε αρκετά έργα του ΕΣΠΑ, έτσι και στην Πληροφορική, αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια μια κάστα μεσαζόντων, που εκθέτει το κράτος και εκβιάζει τις εταιρείες. Οι ενδιάμεσοι αυτοί άλλοτε έχουν στενή σχέση με το κράτος, άλλοτε εμφανίζονται ως «σύμβουλοι» και διεκδικούν ένα 20-30%, συνήθως σε «μαύρα». Σε πολλά έργα Πληροφορικής η πληρωμή ενός τέτοιου commission αποκλείει κάθε πιθανότητα να παραδοθεί ένα σωστό έργο. Η δραστηριότητα των ενδιαμέσων δεν αρκεί, πάντως, για να εξηγήσει από μόνη της την μαζική καταστροφή των έργων Πληροφορικής και του e-government. Η άνθηση των «ενδιαμέσων» είναι συνήθως παράγωγο της διάλυσης και όχι κύρια αιτία της.

Σχετικά με το μοντέλο των εταιρειών πληροφορικής, είναι ενδιαφέρον και αυτό το post.

ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και όταν παραδοθούν κάποια αξιόλογα έργα πληροφορικής, τότε αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι, από αυτούς που θα έπρεπε να τα λειτουργήσουν, αρνούνται να τα χειριστούν. Το πράττουν, είτε γιατί δεν θέλουν να περάσουν από εκπαίδευση, είτε επειδή απαιτούν κάποια επίδομα. Το σύμπτωμα αυτό είναι καταλυτικό: τι έννοια έχει να αναθέτει έργα το Δημόσιο, εάν δεν μπορεί να ζητήσει από τους υπαλλήλους να τα λειτουργήσουν.

Μια εταιρεία που είχε αναλάβει τρία έργα σε μια περιφέρεια της χώρας, κατέφυγε στη λύση να ζητήσει η ίδια από υπαλλήλους να λειτουργούν τα έργα. Τα κατάφερε και σώθηκε η κατάσταση.

Οι παθογένειες δεν σταματούν εδώ… Όποιος δει κάποιους καταλόγους από έργα Πληροφορικής που έχουν υποβληθεί στο ΕΣΠΑ, π.χ., για μια περιφέρεια στη Β. Ελλάδα, κάποιες Νομαρχίες στην Πελοπόννησο και κάποιους Δήμους στα Ιόνια, μπορεί να βάλει άνετα στοίχημα πως αυτού του τύπου τα έργα δεν θα λειτουργήσουν ποτέ.

H KATAΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΜΟΝΤΕΛΩΝ
Κάποιοι θα πουν ότι στο όνομα της διατήρησης θέσεων εργασίας, πρέπει να συνεχίσουν οι διαγωνισμοί και οι αναθέσεις με τις ίδιες περίπου μεθόδους που έγιναν στο Γ’ ΚΠΣ, έστω με μερικές βελτιώσεις, για να περιοριστεί η διαφθορά και η γραφειοκρατία.

Δεν είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι θα ήταν βιώσιμο ένα τέτοιο μοντέλο. Θα ήταν μη ρεαλιστικό, ακόμα και αν υπήρχαν τα κονδύλια, που θα ρίχνονταν ως καύσιμα σε ένα τέτοιο μοντέλο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, επειδή δεν υπάρχουν τα κονδύλια: ένας πρώτος υπολογισμός δείχνει ότι το ΕΣΠΑ θα μπορούσε να διαθέσει περί τα 500 εκατομμύρια ευρώ για την χρηματοδότηση έργων Πληροφορικής με αντικείμενο που αφορά τις μεγάλες εταιρείες του κλάδου, ενώ το Γ’ ΚΠΣ είχε διαθέσει σε παρόμοια έργα περί το 1 δισ. ευρώ.

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δεν αγαπάμε τη θεωρία, ούτε τις αναλύσεις που τεκμηριώνουν απόψεις και συμβάλουν στην επιλογή στρατηγικών. Οι λίγοι που δεν έχουν τέτοιες αναστολές, αξίζει να διαβάσουν την τοποθέτηση του Clay Shirky, που αναφέρεται στην κατάρρευση των πολύπλοκων επιχειρηματικών μοντέλων. Η τοποθέτηση του Clay Shirky αφορά τον κόσμο των media, αλλά με μια μικρή αναγωγή μπορεί να μεταφερθεί η σκέψη του για την ελληνική αγορά πληροφορικής.

Με λίγα λόγια, ορισμένα τέτοια μοντέλα είναι καλά μέχρι ένα σημείο πολυπλοκότητας. Όταν ξεπεράσουν, όμως, ένα όριο, τότε καμιά οριακή ή μέτρια βελτίωση δεν μπορεί να τα σώσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η αγορά, η κοινωνία, η ζωή φέρνει στην επιφάνεια κάτι πιο απλό, που δουλεύει με πολύ χαμηλότερο κόστος απ’ όσο το πολύπλοκο μοντέλο και δίνει πολύ πιο αποτελεσματικές λύσεις.

ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ
Όποιοι, επίσης, είναι ανάμεσα στους λίγους που δεν θεωρούν τη θεωρία και την ανάλυση γραφική πολυτέλεια, αξίζει να μελετήσουν το βιβλίο των Chip και Dan Heath «Swift-Πώς να αλλάξει ένα σύστημα, όταν είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει».

Οι συγγραφείς παρομοιάζουν τους Ηγέτες με Αναβάτες και την κατάσταση με Ελέφαντα. Κάποιες ιδέες μπορείτε να δείτε εδώ, αλλά καλύτερα να βρείτε το ίδιο το βιβλίο (το έχω ήδη παραγγείλει).

Οι αλλαγές που απαιτούνται στην ελληνική αγορά πληροφορικής, δεν αφορούν μονό ένα στενό κύκλο πολιτικών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών και «εκ της προσκολλήσεως». Αφορά μεγάλο μέρος των πανεπιστημίων, κρίσιμες πλευρές της απασχόλησης και σημαντική πλευρά της υπόθεσης της καινοτομίας.

Παρακολουθώ την ελληνική αγορά πληροφορικής από το 1982 και τις πρώτες επιχειρηματικές προσπάθειες… Στη συνέχεια ήλθαν τα ΜΟΠ Πληροφορικής και τα τρία ΚΠΣ. Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς τι συνέβη στην εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας του 1999 στο συγκεκριμένο κλάδο. Τις συνέπειες που είχε μετέπειτα, όσον αφορά τις επενδύσεις των ελληνικών εταιρειών Πληροφορικής σε καινοτομία και νέα προϊόντα, στη διαθεσιμότητα ηγετικών προσώπων στον κλάδο.

Θα χρειαζόταν πολύς χώρος για να γίνει αναφορά στις συνέπειες που –κατά τη γνώμη μου- θα υπάρξουν, εφόσον δεν εφαρμοσθεί ένα εγχείρημα αλλαγής. Θα έχει κόστος και τίμημα, ωστόσο οποιαδήποτε απόπειρα για «μία από τα ίδια» θα είναι απλώς καταστροφική. Και για τον πολίτη (που πληρώνει και δεν παίρνει υπηρεσίες), και για τις επιχειρήσεις (αρκετές εκ των οποίων είναι σοβαρές και επενδύουν), και για τους επαγγελματίες (που παίζουν τη δουλειά τους). Οι πολιτικά υπεύθυνοι δεν είναι σαφές τι κόστος θα υποστούν, ωστόσο αυτή τη φορά δεν θα το αποφύγουν.

Υ.Γ.: Κάποιοι θα με ρωτήσουν γιατί δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένες κυβερνητικές περιόδους και σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, που έκαναν ζημιά στον κλάδο. Όσοι παρακολουθούν αυτό το ιστολόγιο ή με γνωρίζουν, είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν ότι δεν αποφεύγω τέτοιες προκλήσεις. Συχνά, μάλιστα, το κάνω χωρίς να προκληθώ, κόντρα στην αντίληψη ότι βολεύει να κάνουμε όλοι δημόσιες σχέσεις μεταξύ μας.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή εκείνο που προέχει είναι να ρίξουμε όσο βάρος έχει ο καθένας, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά. Ποιοι πολιτικοί και ποιοι «τεχνοκράτες» χρησιμοποίησαν την Πληροφορική ως άλλο ένα αρμό του πελατειακού κράτους, αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες. Οι θεσμικοί φορείς της χώρας μπορούν να βρουν υπαίτιους, αν -σπάνιο φαινόμενο- θα επιδίωκαν την τιμωρία κάποιων που έβλαψαν τον τόπο. Τα αδικήματα είναι πολλά και συνεχή.

Εμείς οι υπόλοιποι, τι μπορούμε να κάνουμε, ώστε να δούμε πέντε, έξη έργα να παρέχουν υπηρεσίες στον πολίτη και να υιοθετούνται νέες διαδικασίες, που θα μας βγάλουν από την απραξία και το «κάψιμο» εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ;…

"Ναι στο ΔΝΤ. Τώρα!", η κραυγή μιας 26χρονης άνεργης

Η 26χρονη Νικόλ σπουδασε στο ΕΜΠ με πολύ καλές επιδόσεις και πολλά όνειρα. Δραστηριοποιήθηκε σε μια νεολαία μεγαλου κόμματος, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο ολόψυχα δοσμένη, ώστε να βρει επαγγελματική ανταμοιβή ή κομματική καριέρα, όπως αρκετοί συνάδελφοί της. Πήρε το πτυχίο της με καλό βαθμό και, αμέσως μετά, την "δούλευε" επί πέντε μήνες ο διευθυντής του ΟΑΕΔ του τόπου καταγωγής της, που "έκανε καθυστέρηση" στην έγκριση του προγράμματος των 15.000 ευρώ, "γιατί είχε βάλει προτεραιότητα να τα δώσει σε κομματικούς φίλους ή σε τύπους που θα έδιναν το κάτι τις τους".

Η Νικόλ δεν μπορεί να βρει δουλειά στον τόπο καταγωγής της (ένα τουριστικό μέρος της Ελλάδας), γιατί εκεί η δραστηριότητα στις κατασκευές και στην οικοδομή έχει "καταρρεύσει". Γύρισε ξανά στην Αθήνα και το φέρει βαρέως που πρέπει να παίρνει ένα ποσό 800 ευρώ το μήνα από τους γονείς της, για να ζει σε ένα διαμέρισμα που -ευτυχώς- είναι ιδιόκτητο. Λόγω κομματικών γνωριμιών, προσφέρθηκε μια παράταξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου να την διορίσει ως "σύμβουλο" στο ΤΕΕ με 900 ευρώ, αλλά δεν της αρέσει μια τέτοια λύση, γιατί είχε όνειρα να δουλεψει ως πολιτικός μηχανικός.

Η Νικόλ δεν τα κατάφερε να αναδειχθεί στην κομματική επετηρίδα, αλλά καλλιέργησε την κρίση της και τη δίψα να μαθαίνει περισσότερα. Κρατάει την ψυχραιμία της, χωρίς να μπορεί να κρύψει την πίκρα της. Η στάση της είναι "να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γρήγορα!". Ποια είναι τα επιχειρήματά της;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΕΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ: Στα μάτια της Νικόλ, τα περισσότερα προβλήματα της χώρας έχουν τις αιτίες τους στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί έχουν κληθεί να αλλάξουν τον εαυτό τους, κάτι που -σύμφωνα με όσα έχει μελετήσει η Νικόλ στην ψυχολογία- είναι αδύνατον να γίνει. Θεωρεί ότι ο Γ. Παπανδρέου και λίγοι μέσα στην κυβέρνηση, όπως και ο Α. Σαμαράς και ορισμένοι λίγοι μέσα στη ΝΔ, θέλουν ειλικρινά να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Είναι ελάχιστοι, κατά την Νικόλ, και οι περισσότεροι μέσα στα κόμματά τους αποτελούν συνέχεια αυτών που έφθασαν το χρέος στα 300 δις και τις δαπάνες του συστήματος υγειας στα 10 δις. "Μόνο ένα εξωτερικό, πολύ δυνατό σοκ θα πάρει τη δύναμη από τα χέρια όλων αυτών που θέλουν μια από τα ίδια. Απ' ό,τι βλέπω αυτό το σοκ μπορεί να έλθει από μια πτώχευση ή το ΔΝΤ".

1.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ: Η Νικόλ άκουσε μια ανάλυση που έλεγε ότι κάθε μερα μένουν άνεργοι 1.000 άνθρωποι, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Γνωστοί της που δούλευαν χρόνια σε κατασκευαστικές εταιρείες και σε επιχειρήσεις πληροφορικής, απολύθηκαν στα 40 τους, με ελάχιστες ελπίδες να βρουν δουλειά. Το παράπονο της Νικόλ είναι ότι κανείς δεν μιλάει γι' αυτούς, ενώ επί δύο μήνες ολη η Ελλάδα ασχολείτο με τους 16 μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, που τελικά τους διατήρησαν. Η εντυπωσή της είναι ότι ένα άγριο ταρακούνημα δεν πρόκειται να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή για τους 1.000 που χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα. Τι άλλο έχουν, άλλωστε, να χάσουν;

CAYENNE ΚΑΙ MERCEDES COMPRESSOR: Το Πάσχα πήγε στον τόπο καταγωγής της και πέρασαν από το σπίτι δύο οικογενειακοί γνωστοί. Ο ένας είναι μεσαίο στέλεχος σε κρατικό οργανισμό, υπεύθυνος για κάποιες προμήθειες. Με τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της γυναίκας του που διόρισε γνωστός τους υπουργός στη Βουλή, κατάφεραν και πήραν μια Cayenne. Πέρασε να ευχηθεί και ένας άλλος γνωστός τους, τεχνίτης σε έναν άλλο κρατικό Οργανισμό. Αυτός οδηγούσε μια απλή Mercedes Compressor. Και οι δύο γνωστοί της Νικόλ παραπονέθηκαν που τους κοβόταν 5% των αποδοχών, τη στιγμή που ακρίβηνε τόσο πολύ η βενζίνη. Πάντως, οι συνδικαλιστές τους το παλεύουν, ώστε να μην ισχύσει για τους οργανισμούς τους η περικοπή και έχουν αρκετές πιθανότητες να το πετύχουν, γιατί τους στηρίζει ισχυρός βουλευτής της Β' Αθηνών.

Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΓΕ ΤΑ ΚΑΠΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ: Η ξαδέλφη της Νικόλ είχε γίνει αντιδήμαρχος και πήγε πριν ένα μήνα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα ΚΑΠΗ του Δήμου στο Μόντε Κάρλο. Με λεφτά του Δήμου. Εγινε ένα μπέρδεμα, όμως, και κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι την "έκαψαν" την αντιδήμαρχο, με καταγγελίες για κάποια κονδύλια του Δήμου, αλλά και την στρίμωξαν γιατί έγινε αντιδήμαρχος χωρίς να έχει απολυτήριο Λυκείου. Δεν την "έφαγαν" επειδή έκανε τη μεγίστη ανοησία να ξοδέψει λεφτά του Δήμου για ψηφοθηρία στο Μόντε Κάρλο στο απόγειο της κρίσης, αλλά για να πάρει κάποιος άλλος το πόστο. Α, να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Δήμος είναι φαληρισμένος και έχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια να πληρώνει όλες τις μικρές εταιρείες απο τις οποίες είχε αγοράσει υλικά και υπηρεσίες. Η Νικόλ αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να φρενάρει την τόση διαφθορά που βλέπει κάθε μέρα γύρω της, αν όχι ένας σκληρός οργανισμός από το εξωτερικό...

Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΠΟΥ "ΠΑΓΩΣΕ": Πριν δύο μήνες η Νικόλ είχε δεχτεί μια πρόταση από εταιρεία, που θα έκανε επενδύσεις στην Ελλάδα για λογαριασμο ξένου, σοβαρού Ομίλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η εταιρεία άρχισε τις πρώτες επαφές σε πολεοδομίες, δασαρχεία κλπ. Σε συνδυασμο με την ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα διεθνή δημοσιεύματα για πτώχευση της Ελλάδας, ο επενδυτής πάγωσε τα πλάνα του, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Αυτά σκέφτεται η Νικόλ και με τις γνώσεις που έχει αποκτήσει μέσα από την καθημερινή ενημέρωση, έχει γίνει ένθερμος υποστηρικτής της προσφυγής στο ΔΝΤ, όσο το δυνατόν συντομότερο. Δεν ξέρω πόση πειθώ έχω να την μετακινήσω. Είναι ενθαρρυντικό που δεν έχει στραφεί σε αντιεξουσιαστικές ακρότητες ή σε ξενοφοβικές απλουστεύσεις. Της εξηγώ γιατί εγώ είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, αλλά κατανοώ ότι θέλει πολύ περισσότερα για να πειστεί. Πολύ περισσότερο, που έχει δώσει όλα τα στοιχεία για τα παραπάνω επεισόδια. Οι διηγήσεις της για την Cayenne και την Mercedes Compressor δεν είναι φανταστικές. Η ιστορία με την ξαδέλφη την αντιδήμαρχο δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο συγγενικής ζηλοφθονίας.

Η Νικόλ δείχνει καρτερικότητα, που πλησιάζει την παραίτηση.

Η "ΧΟΥΝΤΑ" ΤΟΥ ΔΝΤ
Ως ύστατη προσπάθειά μου, της ανέφερα το παραστατικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, που χαρακτηρίζει το ΔΝΤ ως την "ΕΣΑ των πιστωτών". Δεν θα έλθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους 1.000 που μένουν άνεργοι κάθε μέρα, αλλά για να μην χάσουν οι διεθνείς τράπεζες τα λεφτά που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Η Νικόλ άκουσε με προσοχή αυτά τα επιχειρήματα, αλλά δεν την συγκινούν. Οχι μόνο γιατί δεν έχει τα αριστερά αντανακλαστικά όσων έζησαν τα φοιτητικά τους χρόνια τη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επειδή έχει γίνει κυνική: "Με τη σημερινή κατάσταση, όσοι μένουν σαν και εμένα άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν καμμιά τύχη. Αν έλθει η 'χούντα' του ΔΝΤ, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να έχω και εγώ μια ελπίδα να βρω δουλειά και τη χαμένη μου αξιοπρέπεια".

Έχετε κάτι καλύτερο από τα δικά μου επιχειρήματα να της πούμε;...

Κρίση: Συμβάλουμε δημοσίως με ιδέες, καινοτομία, παραγωγικότητα. Χρήματα, ιδιωτικώς...

Επειδή έχει στοιχεία reality show, ορισμένα media (και ελάχιστοι πολιτικοί) άρχισαν τους τηλεμαραθώνιους για να βοηθήσουν την Ελλάδα. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των reality shows, οι παρενέργειες είναι πιο πολλές από τα θετικά. Το σημαντικότερο είναι ότι γίνεται θέμα που συζητείται μαζί με το dvd της Τζούλιας. Οποιοι θέλουν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, είναι απαραίτητο να συνταχθούν με μια οργανωμένη προσπάθεια για την ενίσχυση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, του νοικοκυρέματος του κράτους.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ
Ο Νίκος Αναγνώστου του metablogging, μου επισήμανε αυτό, που δείχνει την αντίληψη των Ιρλανδών για το πώς μαζεύουμε ιδέες προς αντιμετώπιση της κρίσης. Η κυβερνηση έχει προχωρήσει στο labs.opengov που, παρά τους πολλούς άσπονδους φίλους -που έχουν σπεύσει να πυροβολήσουν την Ανοικτή Διακυβέρνηση, οι περισσότεροι γιατί φοβούνται τις θετικές της εφαρμογές- έχει φέρει στην επιφάνεια φρέσκες ιδέες και καινοτόμους ανθρώπους. Ο Ν. Αναγνώστου έχει δημιουργήσει το anaptyxi.wordpress.com, που έχει μια αντίστοιχη λογική: μια ανεξάρτητη πλατφόρμα που συγκεντρώνει ιδέες για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσκολιών.

Σε ένα πρόσφατο προβοκατόρικο σημείωμά μου, ανέφερα την ανάγκη να καταλήξουμε εμείς οι -κατά τα άλλα- υπερδραστήριοι άνθρωποι των social media σε 4-5 καμπάνιες, πέρα από τις πολύ προσωπικές και ενίοτε μοναχικές διαδρομές με σχόλια, γκρίνια και εξυπνες ατάκες,

ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Μπορεί να θεωρώ χωρίς αξία τους τηλεμαραθώνιους για να μαζέψουμε χρήματα, καθώς μοιάζουν αρκετά με τα φιλανθρωπικά τέια, που στο τέλος αφιερώνουν περισσότερη ενέργεια για τους διοργανωτές και λιγότερη για τον φιλανθρωπικό στόχο (για να μην θυμηθούμε τις συναυλίες για τον Στ. Καζαντζίδη ή το φαινόμενο Καραμουρτζούνη). Ωστόσο, δεν βάζω στην ίδια κατηγορία την κίνηση της Νάνας Μούσχουρη και του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολαου (η πρώτη παραιτήθηκε από την βουλευτική σύνταξη και ο δεύτερος του μισθού του). Δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρά τους, αν και στις δύο περιπτώσεις δεν φαίνεται κάτι ιδιοτελές ή πονηρό. Οι κινήσεις τους μπορούν να οδηγήσουν πολλούς εκπροσώπους των ελίτ (ή "ελίτ", αν προτιμάτε) της χώρας, να νοιώθουν μοναξία μέσα στα μεγάλα εισοδήματα που απέκτησαν από τη θητεία τους σε δημόσια αξιώματα.

Σε αυτη την κρίση, θα έχει αξία και η προσωπική προσφορά του καθενός που έχει τη δυνατότητα, γιατί πέρα από τα θέματα αρχών και τις συλλογικές διαδικασίες, πάντοτε υπάρχει κάποιος δίπλα μας που έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Γνωρίζω αρκετούς γύρω που παίρνουν πρωτοβουλίες αλληλλεγγύης, τις οποίες, ευτυχώς, πράττουν ιδιωτικώς. "Υιοθετούν" έναν άνεργο νέο, βοηθούν κάποιον οικογενειάρχη με πρόβλημα στη δουλειά, μια ανύπαντρη μητέρα με δυσκολίες, έναν μετανάστη που πασχίζει να παραμείνει άξιος πολίτης στην ελληνική κοινωνία.

*photo via flickr*

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Ηλεκτρονική συνταγογράφηση: βήματα εμπρός, παρά τα "βαρίδια"

Ορισμένοι πόλοι μέσα στην κυβέρνηση επιχειρούν να προωθήσουν την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ως ένα από τα ελάχιστα μέτρα που μπορεί να βάλει φρένο στη λεηλασία των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι προσπάθειες αυτές γίνονται, ενώ το έργο της μηχανογράφησης της Υγείας διεκδικεί αυτό της χειρότερης κατάληξης απόλα τα έργα πληροφορικής του Γ' ΚΠΣ: δαπάνες περί τα 30 εκατομμύρια ευρώ για έργα μηχανογράφησης του ΕΣΥ, που δεν πρόκειται ποτέ να λειτουργήσουν πάνω από το 20% όσων πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος. Η νέα απόπειρα να μπει μια στοιχειώδης, ψηφιακή τάξη στο χάος των δαπανών στην περίθαλψη έχει πιθανότητα επιτυχίας για τρείς λόγους:

1) Ξεκινά υπό το βάρος της πτώχευσης της χώρας. Οι υπερβολές και η ρεμούλα στην περίθαλψη, στα φάρμακα και στα ασφαλιστικά ταμεία, παίζουν πρωταρχικό ρόλο.
2) Το εγχείρημα εκκινεί από μια ομάδα συνεργατών του πρωθυπουργού, που δεν είναι επαγγελματίες του χώρου της υγείας.
3) Στο παιγνίδι έχουν μπει πολίτες, ασθενείς, φορολογούμενοι μέσα από τα social media, που ασκούν συνεχή κριτική στην Πολιτεία για την εξωφρενική κατάσταση που επικρατεί, στην οποία πλέον επικρατούν οι εξοργιστικές χρεώσεις, η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα.

Στο υπουργείο Υγείας έγινε πρόσφατα μια εκδήλωση με θέμα "Νέα Ψηφιακή Στρατηγική για την Υγεία", όπου ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους διαπίστωσαν όλα τα παραπάνω θέματα.

Σχετικά με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση έχει ενδιαφέρον η τοποθέτηση ενός ειδικού, ο οποίος μεταξύ των άλλων σημειώνει τον παραλογισμό στην περίπτωση που προκριθεί η ιδέα του να σκανάρονται οι έντυπες συνταγές των γιατρών.

Αν η κυβέρνηση αποτύχει σε αυτό το εγχείρημα, τότε το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν έχει καμμιά τύχη, κάτι που θα έχει συνέπειες στη βιωσιμότητα της ίδιας της κυβέρνησης. Το στοίχημά της είναι να δείξει χαρακτήρα και να βάλει φρένο σε ένα μέρος του εκλογικού της κοινού και τους υποστηρικτές του μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα.

*photo via flickr*

Οι υπηρεσίες εφαρμόζουν το 15% από τα μέτρα που εξαγγέλει ο Γ. Παπανδρέου...

...Ή, γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα: η αδυναμία εφαρμογής τους!
Αυτό που μου είχαν πει τρία μεσαία κυβερνητικά στελέχη τις τελευταίες εβδομάδες, αποκτά μεγαλύτερα σημασία μετα την ανακοίνωση των μέτρων: η κυβέρνηση κάνει εξαγγελίες τους δύο τελευταίους μήνες, αλλά παρουσιάζονται μεγάλα κενά στην εφαρμογή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ειναι σε θέση να γνωρίζουν, καθώς είναι τεχνοκράτες, με εμπειρία, καριέρα και εργασιακό ήθος. Παραθέτουν στοιχεία, αναλύουν την κατάσταση με προσωπική αγωνία, καθώς γνωρίζουν ότι όλα αυτά τους αφορούν προσωπικά.

Με λίγα λόγια, το χειρότερο δεν είναι το χρέος και το έλλειμμα του κράτους, αλλά το ότι έχουν διαλυθεί οι μηχανισμοί, που θα ήταν απολύτως αναγκαίοι για να γίνει ανασύνταξη.

Ποιος ελέγχει την καταγγελία για φοροδιαφυγή στο πάρκινγκ ή σε γιατρό;

Είναι μια πραγματική ένσταση των φορολογουμένων που, αν δεν ζητήσουν με επιμονή απόδειξη σε παρκιγκ με μεγάλη κίνηση, δεν πρόκειται να πάρουν τίποτε. Η συμπεριφορά των παρκαδόρων είναι εκνευριστική και το κάνουν επί χρόνια. Το πρόβλημα ειναι ότι αν γίνει καταγγελία, τότε δεν υπάρχει "αρμόδιος" για να το αναλάβει. Πέρα από τη σκέψη ότι για να αποφεύγουν τόσο φανερά, επί χρόνια, την παροχή αποδείξεων, προφανώς έχουν καλυψει τα νωτα τους. Γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν γίνει η "στραβή" από κάποιον "περίεργο" πελάτη, έχουν κάνει το κουμάντο τους οι επιχειρηματίες του πάρκιγκ, ώστε να πέσουν στα μαλακά.

Γιατί αυξάνεται τόσο το κόστος στα νοσοκομεία;

Τόνισε το φαινόμενο ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρώην υφυπουργός Υγείας (ΠΑΣΟΚ) Έκτωρ Νασιώκας. Μετά από 5 μήνες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παραμένουν στις διοικήσεις τω νοσοκομείων οι διοικητές που είχαν τις τρελές επιδόσεις σπατάλης και διαφθοράς στην περίοδο 2004-2009.

Τι εικόνα δίνει η κρατική ΕΡΤ;

Η έκφραση ανήκει σε στέλεχος υπουργείου, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εργατικότητά του και τις ικανότητες του, ενώ παίρνει αμοιβή κάτω του αναμενομένου: "Όσοι έλληνες βλέπουν κάποιο κρατικό κανάλι, δεν είναι εύκολο να πεισθούν ότι υπάρχει άνεμος αναδημιουργίας και ότι αξίζει να κάνεις παραχωρήσεις, ώστε να σωθεί η χώρα. Ένα μόνο παράδειγμα: συχνά φιλοξενούνται ως αυθεντίες στις εκπομπές ΕΡΤ δικηγόροι που ειδικεύονται στο να αναλαμβάνουν υποθέσεις, όπου διεκδικούνται επιδόματα από μικρές ομάδες υπαλλήλων, σε λογική πλήρως αντίθετη από τα αιματηρά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και, ασφαλώς, αντίθετα από ό,τι θα χαρακτηριζόταν δικαιοσύνη".

50% από Παπανδρέου σε Υπουργούς, στο 10% σε υπαλλήλους

Φιλοξενώ μια έκφραση άλλου κυβερνητικού στελέχους: "Από αυτά που λεει ο Παπανδρέου, το Υπουργικό Συμβούλιο εφαρμόζει το 50%, η ανώτερη δημόσια διοίκηση και το επιτελείο του υπουργού εφαρμόζουν το 35% και η βάση των δημοσίων υπηρεσιών, εφαρμόζει ένα 10-15%". Στο τέλος, δηλαδή, εφαρμόζεται ένα 10-15% των όσων εξαγγέλει ο Πρωθυπουργός. Μπορεί τα νούμερα να είναι πρόχειρα, αλλά η εικόνα είναι κοντά στην πραγματικότητα.

Μια ελπίδα: άλλοι έχουν λύσει πρόβληματα σαν της Ελλάδας

Μπορεί τα παραπάνω να είναι απογοητευτικά, ωστόσο η Ελλάδα, που πάντα διεκδικεί τη μοναδικότητα στην Ιστορία, μπορεί να δει την συσωρρευμένη εμπειρία (ιστορική, επιστημονική, πολιτική) για το τι γίνεται στις περιπτώσεις μιας κρίσης. Μπορούμε να δούμε τι λεει για τα 7 βήματα σε περίπτωση Change Management το κλασικό βιβλίο του John P. Kotter, αλλά είναι απαραίτητο να εφαρμόσει αμέσως η κυβέρνηση αυτά που έχουν υιοθετήσει επιτυχημένα οργανισμοί που βρίσκονταν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Θα ήταν αφελές να επιχειρήσει ένα blog να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές, ωστόσο είναι φανερό ότι υπάρχουν αυτονόητες αρχές που αυτή τη στιγμή δεν τηρούνται: π.χ., υλοποίηση των όσων εξαγγέλονται.

Κάτι αναπόφευκτο: αναθέσεις έργου με βάση το αποτέλεσμα

Η κυβέρνηση, μέχρι τώρα, έχει κινηθεί με εσωστρέφεια και είναι προφανές ότι έχει τεράστιο θέμα πώς θα μοιράσει τις θέσεις στο Κράτος. Αυτό σε περίοδο κρίσης έχει απίστευτες συνέπειες. Θα ήταν καλό να το λύσει αμέσως, σε μια εβδομάδα, π.χ., να τοποθετήσουν νέους διοικητές στα νοσοκομεία και ας βάλουν στελέχη του προσωπικού τους μηχανισμού.

Αυτό που δεν μπορεί με τίποτε να αποφύγει η κυβέρνηση, είναι η ανάθεση έργων σε εξωτερικούς φορείς, που γνωρίζουν το αντικείμενο ή θα απολυθούν εφόσον δεν κάνουν τη δουλειά. Ας το πράξει με ένα επιπλέον κριτήριο: αμοιβή με προσμέτρηση του αποτέλεσματος. Ας γίνει ανάθεση, π.χ., της διασταύρωσης των αποδείξεων αγορών, στις οποίες έχει βασίσει πάρα πολλά η κυβέρνηση για την συλλογη εσόδων.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με πρόθεση να ανοίξει όλες τις διαδικασίες ορισμού στελεχών στο κράτος με υποβολη βιογραφικών. Η υποθεση αυτή, πλέον, έχει πάρει άλλο δρόμο. Η κυβέρνηση και ο καθε υπουργός ξεχωριστά θα κριθουν επ' αυτού, αλλά δεν είναι το θέμα μας. Το μεγάλο ζήτημα είναι...

Execution, υλοποίηση των μέτρων, συνεχής απολογισμός

Η Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και σχεδόν όλοι μας, είμαστε πολύ κακοί σε αυτές τις τρεις έννοιες. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να λύσει αυτό το πρόβλημα τώρα. Αν δεν το κάνει, τότε η πιθανότητα να πετύχουν τα μέτρα είναι μηδαμινή. Υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο: θα λειτουργήσει στην πράξη μόνο εκείνο το μέρος των μέτρων που αφορά στους χαμηλόμισθους, τους άνεργους νέους και όσους βρίσκονται στο χείλος της Μεγάλης Ζημιάς (π.χ., μικρές επιχειρήσεις στο όριο του κλεισίματος). Αν συμβεί αυτό, τότε το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να αντέξει την οργή που θα ξεσηκωθεί.

Τι καταπληκτικό πάρτυ στα νοσοκομεία! Τι τρελή ρεμούλα!

Ο Νικόλας, που συναντησα χθες για άσχετη δουλειά, είχε όρεξη για εξομολογήσεις εκ βαθέων. Την ίδια μέρα που ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος ανακοίνωσε ότι το διάστημα Γενάρη-Φλεβάρη ο ήδη τρελός προϋπολογισμός των νοσοκομείων αυξήθηκε κατά 10%, ο Νικόλας περιέγραφε με πολύ παραστατικό τρόπο τις απίθανες κομπίνες που γίνονται στο χώρο της υγείας.

Ιατρικοί επισκέπτες που έχουν μόνιμες, προνομιούχες θέσεις πάρκιγκ στα νοσοκομεία και φοράνε λευκές ιατρικές μπλούζες για να τσεκάρουν τους γιατρούς αν δίνουν το φάρμακο που συμφώνησαν. Κυνήγι στους διαδρόμους των νοσοκομείων, απο τους ιατρικούς επισκέπτες που κάνουν στενό μαρκάρισμα στους γιατρούς, για να σιγουρέψουν τη δική τους πραμάτεια. Οι ίδιοι ιατρικοί επισκέπτες, που μπαίνουν στους θαλάμους των ασθενών, τάχα ως γιατροί, για να δουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει και τι παραπάνω μπορούν να πλασάρουν. Ιατρικοί επισκεπτες που συνάπτουν ειδικές συμφωνίες με νοσοκόμες για να τσεκάρουν τους γιατρούς.

Ένα άλλο ωραίο στόρυ είναι τα ασθενοφόρα-μαϊμού, που κυκλοφορούν χωρίς άδεια, αλλά έχουν αφθονη πελατεία, καθώς οι "μαφίες" των νοσοκομείων τους στέλνουν απελπισμένους ασθενείς τη στιγμή που ψάχνουν με αγωνία ποιός θα τους μεταφέρει στο νοσοκομείο (το ΕΚΑΒ δεν απαντά στις κλήσεις).

Ferrari και τουρκικά χαλιά

Ο Νικόλας είχε όρεξη για διηγήσεις και θυμήθηκε τις ζάντες που αγόρασε παλιότερα ένας προμηθευτής του χώρου της υγείας σε Ferrari που ανήκε σε γιατρό νησιού του Ιονίου. Ο γιατρός εξαγριώθηκε γιατί οι ζάντες ήταν μόνο 4 και δεν υπήρξε πρόνοια για τη ρεζέρβα. Απίστευτες κινηματογραφικές σκηνές, που θυμίζουν την ταινία "M.A.S.H." ή το "Βαλκανιζατέρ", εξελίχθηκαν και με το διαμέρισμα, που ένας προμηθευτής ιατρικού υλικού είχε γεμίσει με τουρκικά χαλιά για να τα διαθέτει έναντι εξυπηρετήσεων.

ΕΟΦ χωρις διοίκηση, κόβει "συνέδρια"

Ο Νικόλας είπε πολλά για πράγματα, που είναι πασίγνωστα στο χώρο της Υγείας, αλλά εμείς οι υπόλοιποι ούτε καν τα φανταζόμαστε. Ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκου (ΕΟΦ) δεν έχει ακόμα διοίκηση, αλλά κάποιοι έντιμοι λειτουργοί του προσπαθούν να βάλουν φρένο σε ένα απίστευτο πανηγύρι διαφθοράς. Τους τελευταίους μήνες, κατά το Νικόλα, ο ΕΟΦ δεν δίνει εγκριση για δήθεν ιατρικά συνέδρια, που στην ουσία ήταν μια συγκαλυμμένη μορφή δωροδοκίας από προμηθευτές ιατρικού υλικού. Οι ατσίδες έστηναν, στήνουν ακόμα, δήθεν ιατρικά συνέδρια προϋπολογισμού, π.χ., 100 χιλιάδων ευρώ, όπου το συνέδριο δεν γίνεται ποτέ, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς των 100 χιλιάδων σε δωροδοκία στελεχών του χώρου της Υγείας.

Στην υπόθεση αυτή υπάρχει και ένα βρώμικο μυστικό: οι προμηθευτές ιατρικού υλικού βλέπουν ότι το πάρτυ δεν μπορεί να συνεχιστεί και γι' αυτό η αντίσταση του ΕΟΦ τους δίνει ένα καλό άλλοθι για να αντισταθούν κι αυτοί στις απαιτήσεις των "συνεργατών" τους εντός των νοσοκομείων. Το "κλίμα" γύρισε, επίσης, γιατί μια "παλιά καραβάνα" του ακαδημαϊκού κόσμου, θεράπων ιατρός πολλών επωνύμων, που ήταν "αϊτός" σε αυτά τα κόλπα, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ή, τέλος πάντων, οι "χορηγοί"-προμηθευτές θέλουν να απαλλαγούν από τις πατέντες του. Σε αυτό το σημείο, ο Νικόλας έδωσε την πληροφορία ότι υπάρχουν καθηγητές που κάνουν αλλαγη στην ταυτότητά τους, ώστε να θεωρούνται μικρότεροι στην ηλικία, να μην βγαίνουν στην σύνταξη και να μένουν στο "παιγνίδι". Ανθρωποι, δηλαδή, που έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη και έχουν την ευθύνη της εκπαίδευσης των νέων γενεών αυτής της χώρας.

Ο Μίμης δίνει στοιχεία, ποιος τα θέλει;

Φίλος γιατρός με ψάχνει περίπου μια φορά το μήνα, να μου πει ότι έχει στοιχεία για την παράνοια των συνταγογραφήσεων που γίνονται στην περιοχή του. Διαθέτει ονόματα και διευθύνσεις. Πριν μερικά χρόνια τα είχε στείλει σε έναν υπουργό Υγείας, που δεν τα διάβασε ποτέ. Ο Μίμης, με ρομαντισμό, συνεχίζει να ψάχνει κάποιον αρμόδιο να του δώσει τα στοιχεία.

Δεν έχει έννοια να γίνουμε καταδότες, εφόσον η Πολιτεία δεν βρει τους θεσμικούς τρόπους για να ελέγξει το φαινόμενο ή εφόσον η ελληνική κοινωνία δεν έχει τους αυτοματισμούς και τις αντιστάσεις, ώστε να μην είναι συμμέτοχη σε αυτό το απίθανο πάρτυ, που έφερε (μαζί με 2-3 άλλες αιτίες) τα ασφαλιστικά ταμεία στη σημερινή κατάσταση και την Αφροδίτη της Μήλου στο εξώφυλλο του Focus.

Η πιο ψύχραιμη αντίδραση σε όλα αυτά, έκρινα ότι ήταν να κάνουμε μια συμφωνια με το Νικόλα, να συνεχίσει τις διηγήσεις του για τη συγγραφή ενός βιβλίου. Θα γίνει σίγουρα best seller, αφού στις σελίδες του θα περιγράφονται επινοητικές κομπίνες, ευφάνταστοι ατσίδες, ωραία κολπα... Και, μέσα σε όλα αυτά, η Διεθνής Διαφάνεια παρουσιάζει σήμερα τα αποτελέσματα της έρευνας για το 2009 για τη διαφθορά στην Ελλάδα. Φαντάζεται κανείς ότι, για άλλη μια χρονιά, δεν θα... διαπρέψουμε;...

*photo via flickr*

Η κρίση και πώς μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δεχτεί πάνω από 170 αιτήματα για συνεντεύξεις, από ΜΜΕ των πιο απίθανων χωρών. Η κρίση έχει δημιουργήσει αρνητική δημοσιότητα για την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και έχουν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της χώρας μας πληθυσμοί και άτομα που δεν ήξεραν καλά-καλά πού βρίσκεται και αν υπάρχει στο χάρτη.

Είναι προφανές ότι η κρίση είναι άγρια και πως, κατά πάσα πιθανότητα, το τίμημα θα είναι πολύ σκληρό (αύξηση ανεργίας, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, δυσφήμιση ο,τιδήποτε του ελληνικού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κλπ). Παρόλα αυτά οι ηγέτες αυτής της χώρας που έχουν διάθεση να το παλαίψουν, μπορουν να βρουν σοβαρούς λόγους για να κινητοποιήσουν το 5-10% των κατοίκων αυτής της χώρας (μεταξύ τους και μετανάστες που θέλουν και αυτοί να βάλουν πλάτη), μια κρίσιμη μάζα ικανή να κάνει κάποια διαφορά.

Να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John Kennendy και το χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το crisis management: «κρίση είναι η άλλη πλευρά της ευκαιρίας». Ναι, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις μια κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του… Για να δούμε μερικά ψηφία της ευκαιρίας:

1.Κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Οι περισσότεροι έχουν μια ρομαντική αντίληψη για τη χωρά, ωστόσο μπορούν να στρατευθούν, εάν τους δοθεί πλάνο και στόχος. Τα τελευταία 20-30 χρόνια δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να οργανώσουμε αυτή τη σημαντική δύναμη του ελληνισμού.

2.Αξιοποίηση του φιλελληνισμού. Δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην υφήλιο, απλώς το ελληνικό κράτος του έστρεψε την πλάτη την τελευταία 50ετία. Θυμάμαι την πίκρα ενός πολιτιστικού ακολούθου ελληνικής πρεσβείας, όταν μου διηγείτο πως το τότε υπουργείο Εξωτερικών τον υποχρέωσε να ξοδέψει όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για να στηρίξει την υποψηφιότητα της… Άννας Βίσση στη Eurovision. Αντί να τον αφήσουν να στηρίξει ενέργειες για την διάδοση του ελληνικών πολιτιστικών δράσεων και προϊόντων.

3.Οργάνωση της σχέσης της χώρας με τα media. Η καταστροφική τελευταία τριετία έχει δυσφημίσει τη χώρα παγκοσμίως, καθώς δεν πλήρωνε τα διαφημιστικά προγράμματα που καταχωρούσε ο ΕΟΤ στο εξωτερικό. Τα διεθνή media έχουν χώρο να μας αφιερώσουν, αν επικεντρωθούμε στην ανάλυση της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να κάνουμε γενικευμένες επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών για επεισόδια που προέρχονται από μεμονωμένα ΜΜΕ ή κατευθύνσεις (π.χ., περιοδικό Focus).

4.Ανασύνταξη των πρεσβειών και των διπλωματικών αποστολών. Λίγο-πολύ είναι γνωστό πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της λειτουργίας των κατά χώρα πρεσβειών.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και είναι βέβαιο πως αν κάποιο κυβερνητικό όργανο επιδιώξει να κάνει μια καταγραφή, θα εντοπίσει πολύ περισσότερες ευκαιρίες.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών, επιχειρηματίες εναντίον πολιτικών

Η κρίση θα παραμείνει κρίση και δεν θα μετατραπεί σε ευκαιρία, εάν δεν μπουν κανόνες και δεν μπει τάξη στις υποχρεώσεις κάθε επαγγελματική κατηγορίας και κάθε ατόμου. Ορισμένοι εκπρόσωποι των δημοσίων υπαλλήλων ζητούν να πληρώσουν οι «βιομήχανοι και η πλουτοκρατία». Αποσιωπούν ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι περίπου διπλάσιοι άλλων χωρών και το παραγόμενο έργο είναι γνωστό σε όλους μας.

Οι εκπρόσωποι επιχειρηματιών, από την άλλη πλευρά, που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (και αυτοί που τους διόρισαν), ξεχνούν ότι ένα μέρος κάποιων που θεωρούνται «επιχειρηματίες», έχουν πελάτη σχεδόν αποκλειστικά το κράτος, με τις γνωστές διαδικασίες.

Τέλος, απ’ όλες τις πλευρές τονίζεται ότι αν δεν δώσουν οι πολιτικοί πρώτοι το παράδειγμα, δεν μπορούν να ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία «θυσίες» για προβλήματα, στην διόγκωση των οποίων ορισμένοι πολιτικοί έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Δεν είμαστε ρομαντικοί… Κανείς ή ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα, θα προσέλθουν μόνοι τους και θα αυτοπεριορισθούν. Η όποια μείωση προνομίων και έκνομων συμπεριφορών, θα γίνει (γίνεται ήδη) μέσα από άγριους διαγκωνισμούς και αλληλοκατηγορίες. Η δυσάρεστη κατάσταση αυτή θα συνεχισθεί σε αυτό το κλίμα, εκτός αν αναδειχθούν Ηγεσίες που θα σταθούν πάνω από τα πράγματα. Θα είναι οι ίδιες ηγεσίες που θα μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.

Μείωση κατά 40% του βιοτικού μας επιπέδου, οι 4 "φούσκες" και τα 4 "σωσίβια"

Συναντησα ένα γνωστό μου που έχει μια επιχείρηση-"μπουτίκ" και είχε γίνει πολύ γνωστός σε μια από τις 4 μεγάλες φούσκες που πληρώνει τώρα, μαζεμένα, η χώρα (Χρηματιστήριο, Ολυμπιάδα, Ακίνητα, ΚΠΣ). Είχε γίνει γνωστός, γιατί είχε αναλάβει δημόσιο πόστο, ενώ πριν και μετά η εταιρεία του είχε αναλάβει μια σειρά έργα.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει καλή σχέση με το πολιτικό σύστημα. Μια σύντομη συζήτηση, με έπεισε ότι από εκείνες τις εποχές δεν κατάφερε να κάνει τα έσοδα/κέρδη που θα νομίζαμε. Μειώνει, όπως ειπε, συνεχώς το προσωπικό της εταιρείας του.

Η εκτίμησή του είναι ότι, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι έλληνες θα χάσουμε περί το 40% του βιοτικού μας επιπέδου. Ο Αλέξης Παπαχελάς σημείωσε κάτι σχετικό στην "Καθημερινή", αναφέροντας ότι η μεσαία τάξη περνάει από την τσαντίλα στην οργή.

Τι θυσίες θα κάνουν οι Ηγέτες μας;

Ο Αντώνης Πανούτσος αναφέρθηκε την περασμένη Κυριακή ("Πρώτο Θέμα") στα "δάκρυα, ιδρώτα και αίμα" που ζήτησε από τους Βρετανούς ο Ουίνστον Τσώρτσιλ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καταλήξει: "έχουμε τόσους χαλβάδες, που κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του για να ζητήσει θυσίες;".

Οι συζητήσεις αυτές φέρνουν τον Ernest Shakleton, ο οποίος, από σχετικά αποτυχημένος εξερευνητής της Ανταρκτικής των αρχών του 20ου αιώνα, έγινε κλασσικός ήρωας της Ηγεσίας. Γιατί; Επειδή έκανε 8.000 μίλια, για να γυρίσει πίσω στη Βρετανία, ώστε να βρει βοήθεια, με την οποία θα μπορούσε να διασώσει τους συντρόφους του, που είχαν εγκλωβιστεί στο Νότιο Πόλο.

Για να μην μακρηγορούμε: η "άσκηση" της Ελλάδας δεν έχει λύση, αν δεν μπουν μπροστά ορισμένοι Ηγέτες, και κυρίως Πολιτικοί Ηγέτες, που θα δηλώσουν ποιες παραχωρήσεις κάνουν οι ίδιοι, ώστε να γίνουν παράδειγμα θυσίας στην κοινωνία. Αυτή τη στιγμή απέχουμε πολύ από το συγκεκριμένο σημείο. Δεν είναι ορατό ακόμα κάποιο ισχυρό πρότυπο ή ένα, κάποιο παράδειγμα..

Συγκρατημένη αισιοδοξία για 4 λόγους

Ίσως δεν είναι πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι στο τέλος θα γίνει το θαύμα από το θεό της Ελλάδας ή τη μαγκιά και τη μοναδικότητα της φυλής. Στο βάθος, όμως, υπάρχουν τέσσερις λόγοι, που μας επιτρέπουν να έχουμε μια υποψία αισιοδοξίας, όπως:

1. Κάποιοι θύλακες της κοινωνίας, άτομα παλιότερων γενεών, που φλερτάρισαν με τις τέσσερις φούσκες, αλλά δε διέγραψαν την υπό εξαφάνιση ελληνική λέξη, τη μοναδική παγκοσμίως, το "φιλότιμο". Μπείτε σε blogs, στο Facebook, μάθετε για πολιτιστικούς συλλόγους ή περιβαλλοντικές οργανώσεις, για να δείτε ότι υπάρχουν ακόμα αυτά τα περίεργα "είδη".

2. Οι νέοι, που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να παλαίψουν για την εργασία τους και την αξιοπρέπειά τους. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να λαϊκίζω και να καταφεύγω σε αφορισμούς, γράφοντας ότι όλοι οι νέοι είναι δύναμη αλλαγής. Ωστόσο, όλοι μας συναντάμε καθημερινά πολλούς νέους/νέες που έχουν απόθεμα ενέργειας και δύναμης για να ξαναχτίσουν κάτι από αυτά που "καίγονται".

3. Έλληνες της αλλοδαπής, που, όπως πάντα, είναι πιο Έλληνες από εμάς. Ίσως δεν έχει έννοια να στέλνουν εμβάσματα, αλλά έχουν παραγωγικές δουλειές, τεχνογνωσία και αγάπη για την πατρίδα. Ο οβολός τους θα είναι πολύτιμος.

4. Δημιουργικοί και παραγωγικοί οικονομικοί μετανάστες. Η συζήτηση είναι μεγάλη και δεν έχει έννοια να μπούμε σε διάλογο για το πόσο δίκαιο ή ρεαλιστικό είναι το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες στην Ελλάδα. Η ουσία, όμως, είναι πως για την χώρα θα ισχύσει κάτι από αυτό που γνώρισαν οι ΗΠΑ και άλλες χώρες υποδοχής: ένα ποσοστό των μεταναστών θα συμβάλουν στην ενίσχυση της χώρας, γιατί έχουν κίνητρο να είναι παραγωγικοί, ενώ διευρύνουν τον ζωτικό χώρο της Ελλάδας με τις σχέσεις που διατηρούν με τη χώρα καταγωγής τους.

Κανένας από τους τέσσερις λόγους δεν είναι "σιγουράντζα". Πρόκειται για ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν. Γι' αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να αναδειχθούν οι νέοι Ηγέτες, που έχοντας κάτι από τη στόφα του Sackleton, θα σώσουν όσα μπορουμε περισσότερα. Και θα αναδείξουν τα "περιουσιακά στοιχεία" μας που απαξιώθηκαν και υποβαθμίστηκαν από τις 4 φούσκες, στις οποίες συμμετείχαμε με βεγγαλικά και τυμπανοκρουσίες -άλλοι περισσότερο, αλλοι λιγότερο- και πολίτες και Ηγεσίες.

*photo via Wikipedia*

Ξένοι επενδυτές: ακούνε "Ελλάδα" και κάνουν πίσω από ώριμες επενδύσεις

"Συγνώμη, από ποια χωρα είπατε ότι είσαστε;", ρώτησε ο ξένος τραπεζικός τον Έλληνα manager προς το τέλος μιας σημαντικής συμφωνίας. "Από την Ελλάδα", απάντησε και στην άλλη άκρη του τηλεφώνου επικράτησε σιγή μερικών δευτερολέπτων.

Η συζήτηση αφορούσε μια πολύ σημαντική συμφωνία χρηματοδότησης κάποιων δραστηριοτήτων ενός πολύ ισχυρού ελληνικού Ομίλου, με σημαντικές business εκτός Ελλάδος. Στο τέλος, η συμφωνία δεν χάλασε, γιατί ο ξένος τραπεζικός φορέας δέχθηκε ως εγγύηση κάποιας δεύτερης διαλογής assets του ελληνικού Ομίλου στο εξωτερικό και όχι τα πρώτης τάξεως περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ: δύο πολύ σημαντικοί ενεργειακοί όμιλοι είχαν υπογράψει συμφωνίες για επένδυση στην Ελλάδα από τις αρχές φθινοπώρου. Η ανακοίνωση είχε τοποθετηθεί για τις αρχές της χρονιάς, αλλά τώρα αποφεύγουν κάθε μνεία στις δραστηριότητες αυτές. Είναι και οι δύο εισηγμένοι σε χρηματιστήρια και θεωρούν ότι οποιαδήποτε ανακοίνωση της επέκτασής τους στην Ελλάδα θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στη μετοχή τους.

Κυβέρνηση των δημοσίων υπαλλήλων ή της Ελλάδας;
Ορισμένοι υπουργοί το έχουν αντιληφθεί ότι την ίδια στιγμή που το πανελληνιο ασχολείται με τις "άδικες" περικοπές στο 16o μισθό των 1.600 υπαλλήλων της Βουλής, χανονται κάθε μέρα περί τις 800 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και μέρος της ανταγωνιστικότητας της χώρας (όσης έχει απομείνει...). Οι ίδιοι υπουργοί (που είναι πάντως μικρή μειοψηφία στο Υπουργικό Συμβούλιο) ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι η αργοπορία στον περιορισμό του δημόσιου τομέα αυξάνει τα προβλήματα της ανεργίας και της παραγωγικότητας.

Ο 28χρονος άνεργος γεωπόνος Νικόλας και τα "μπλόκα" της λογικής μας

To παρακάτω κείμενο φιλοξενήθηκε στην ανανεωμένη ιστοσελίδα της εβδομαδιαίας free press εφημερίδας Athens Voice.

Ο Νικόλας μου είπε χθες στο γήπεδο, όπου παίζαμε μπάσκετ, ότι πριν δύο μέρες έληξε η σύμβασή του σε υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας, ενώ πριν 12 μήνες είχε μείνει πάλι χωρίς δουλειά, όταν έκλεισε η εταιρεία που εργαζόταν. Εχει πτυχιο γεωπόνου και είναι διαφορετική περίπτωση από την άνεργη 29χρονη Αναστασία, που, όταν έγραψα σημείωμα γι' αυτήν,
κατακλείστηκε το blog μου και το Twitter από σχόλια.

Ο Νικόλας θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει σύντομα δουλειά, αν η Ελλάδα δεν είχε διαλέξει το δρόμο της αργής κατάρρευσης: η χώρα και η κοινωνία κάνει ατέρμονες διαπραγματεύσεις σε ομάδες που έχουν κατοχυρωμένες αμοιβές και εξασφαλισμένη ασυλία.

Πού θα βρουν δουλειά οι άνεργοι νέοι, αν δεν γίνει παράλλλη προσπάθεια για να αυξηθεί η παραγωγή στους λίγους κλάδους όπου υπάρχει ακόμα αναπτυξιακό απόθεμα; Ο αγροτικός τομέας και ο τουρισμός είναι απο τους λίγους... Η προοπτική βρίσκεται μόνο στο να γίνουν επενδύσεις για να ανοίξουν δουλειές.

Αν ξοδέψουμε το 2010 σε παζάρια με τους εφοριακούς και τον ΟΛΠ, αυτό θα πνίξει κάθε ελπίδα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το πολιτικό σύστημα θεωρεί ότι η ύπαρξή του εξαρτάται μόνο από το δημόσιο τομέα και τα προνόμιά του. Την ίδια στιγμή, παραγωγικές επιχειρήσεις, που ήταν πάντα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, οδηγούνται σε απρόσμενο (ακόμα και για τις τράπεζες) θάνατο, όπως η "Αρχέτυπον" του Γ. Κορδέλη.

Ο 28χρονος Νικόλας και η 29χρονη Αναστασία δεν ανήκουν σε καμμιά ομάδα των 48 ατόμων που μπορεί να στήσει μπλοκα. Δεν έχουν ομάδα πίεσης που να φοβίζει τους βουλευτές της Β' Αθηνών. Ο ΣΕΒ και το ΕΒΕΑ δεν δείχνουν ενδιαφέρον, παρότι οι μελέτες του ΙΟΒΕ είναι εύγλωττες για την κατιούσα της επιχειρηματικότητας.

Το δράμα αυτών των νέων σφίγγει το λαιμό της κοινωνίας, κι ας είναι αξιοπρεπέστατοι και οι δύο τους. Τι θα κάνουν; Μολότωφ; Ψυχίατρο; Γλείψιμο για Stage; Εδώ είναι η ευθύνη του καθενός μας, να πάρει ένα νέο/νέα από το χέρι και να πιέσουμε όλοι μαζί: πέρα από τα παζάρια με τις κατοχυρωμένες ομάδες, η χώρα πρέπει ταχύτατα να βρει σχέδιο για να δημιουργήσει ζωντανές, διατηρίσιμες θέσεις εργασίας.

Υ.Γ.: Ο Νικόλας (το όνομα δεν είναι το πραγματικό) είναι ένα χαρούμενο παληκάρι και πολύ καλός παίκτης στο μπάσκετ. Η έμφυτη αισιοδοξία αυτών των παιδιών είναι ένα θετικό στοιχείο, αρκεί να βοηθήσουμε για να διατηρηθεί...

*photo via flickr*

H ηλεκτρονική διαβούλευση έχει μερικά κακά. Και τρία συν. Να τα προστατεύσουμε

Η κατάσταση της χώρας είναι πράγματι κρίσιμη, σε πορεία πτώχευσης. Σε ένα σύνδρομο Τιτανικού, οι περισσότεροι γύρω μας, με πρώτους απ' όλους την πλειοψηφία των πολιτικών, κάνουν business as usual, λες και δεν συμβαίνει τίποτε. Τα spreads στα επιτόκια είναι ένα κόλπο των ξένων. Η ανάγκη για σκληρά μέτρα είναι τρικ του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, για να γίνει επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους.

Όσοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά είναι αστειότητες, ζητούν άμεσα μέτρα και, μεταξύ των άλλων, να μπει φρένο στην πολυτέλεια της διαβούλευσης, όπως ο Αλέξης Παπαχελάς στο άρθρο του.

Θα συμφωνούσα με τους επικριτές της ηλεκτρονικής διαβούλευσης μόνο στο ότι έχει απλωθεί πάρα πολύ ο τραχανάς. Η διαβούλευση, όμως, είναι πολύτιμη, γιατί έχει αποδειχθεί ο μόνος τρόπος για να αλλάξει ο,τιδήποτε σε αυτή τη χώρα. Όσες αποφάσεις έχουν αφεθεί στον στενό κύκλο Βουλής/media/ακαδημαϊκής ελίτ/επιχειρηματικού lobby, όλες έχουν οδηγήσει σε εκθετική αύξηση των συμπτωμάτων που μας έχουν οδηγήσει στο σημερινό σημείο. Να μπει ο κόσμος στο παιγνίδι, για να ελέγξει τα κλειστά συστήματα, που ψηφίζουν νόμους, για να τους παραβιάζουν κατά βούληση κλπ.

Το μεγάλο στοίχημα του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του είναι να περιορίσουν τη διαβούλευση σε θέματα που αφορούν την τραγικά επείγουσα υπόθεση της οικονομίας και ό,τι συνδέεται στενά με αυτήν. Δύο παραδείγματα:

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ
Οι πονηροί συνδικαλιστές (π.χ., των ταξιτζήδων) υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να φορολογηθούν οι βιομήχανοι και όχι οι "ταλαίπωροι" της κατηγορίας τους. Ποιοί βιομήχανοι; Πόσοι απέμειναν στη χώρα; Χιλιάδες πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι η φορολογική καταρρευση, εκτός από την ασυδοσία μεγαλοεισοδηματιών, είναι και "κατάκτηση" δεκάδων συντεχνιών, που τα έχουν βρει με τους εφοριακούς, με την ανοχή (μόνον;) αρκετών πολιτικών. Η διαβούλευση ειναι ο μόνος τρόπος για να μπουν οι πολίτες στο παιχνίδι, για να καταλάβουν οι πολιτικοί ότι έχουν μεγαλύτερο κόστος αν ανέχονται τη φοροδιαφυγή από γιατρούς, υδραυλικούς, παρκαδόρους, μπαρ.


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
Να το πούμε ξεκάθαρα... Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται τον τελευταίο καιρό, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο χώρο της περίθαλψης δεν έχουμε απλώς φοροδιαφυγή. Ένας αριθμός παραγόντων της εφαρμόζει συνθήκες καταλήστευσης, που "γράφει" πολλαπλάσια φάρμακα, έχει συμβάλλει στη χρεωκοπία των ταμείων και παρέχει -στις περισσότερες περιπτώσεις- άθλιες, πανάκριβες υπηρεσίες για τις οποίες ζητά και "φακελλάκι". Δεν είναι μια απλή παρανομία, πρόκειται για "μαφία". Το άρθρο της Καθημερινής για τους 200 γιατρούς που "πούλαγαν" τα χειρουργεία σε προμηθευτές είναι εύγλωττο.

Πριν περίπου είκοσι μέρες, η Ελευθεροτυπία αποκάλυψε έγγραφα για μια αντίστοιχη ιστορία, αλλά τα media (και οι πολιτικοί) ασχολήθηκαν με την υπόθεση Κακαουνάκη,
που είχε, ενδεχομένως, κάποιο αντικείμενο, όμως από πλευράς δημοσίου συμφέροντος οι αποκαλύψεις της Ελευθεροτυπίας ήταν εκατομμύρια φορές πιο ενδιαφέρουσες.

Να γίνει, λοιπόν, ηλεκτρονική διαβούλευση για την περίθαλψη, για να βρουν στο φως οι εμπειρίες χιλιάδων πολιτών στα νοσοκομεία, στα ιδιωτικά ιατρεία και στις ασφαλιστικά ταμεία. Να αντιληφθεί το πολιτικό σύστημα ότι δεν μπορεί να καλύπτει αυτή την αθλιότητα, που έχει ληστέψει τα ταμεία του κράτους και έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες σε αναξιοπρεπεις συναλλαγές. Η ηλεκτρονική διαβούλευση ασφαλώς θα προφυλάξει και τις ιστορίες εκατοντάδων γιατρών και νοσηλευτών, που ίσως να μην είναι η πλειοψηφία στο χώρο τους, αλλά εξακολουθούν να έχουν επαγγελματική συνείδηση και ανθρώπινη αξιοποπρέπεια.


Ο ΡΟΛΟΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΥΩΝΗ
Πριν μερικές μέρες είχε γίνει "σίριαλ" η τοποθέτηση του Παναγιώτη Βρυώνη* στον ΔΣ του ΟΠΑΠ. Γράφτηκαν πολλά, από διαφορετικές γωνίες και με ποικιλία κινήτρων. Η πιο σημαντική πάντως παρατήρηση που θα μπορούσε να γίνει από τη σκοπιά της διατήρησης μιας πρωτοβουλίας που είχε πάρει το ΠΑΣΟΚ στον τομέα του Online Ecosystem, είναι ότι κάποιος σαν τον Παν. Βρυωνη είναι χρήσιμος στην κυβέρνηση, γι' αυτό ακριβώς που πήγε πριν 3-4 χρόνια στο επιτελείο του Γ. Παπανδρέου: να συμβάλλει, ώστε η κυβέρνηση να αναπτύξει -θεσμικά πλέον- τα κανάλια επικοινωνίας με τους πολίτες, όπως συμβαίνει και σε άλλες κοινωνίες.

Η δουλειά που έκανε ο Παν. Βρυώνης δεν ήταν μια πολυτέλεια, μια μικρή θυσία στη μόδα, μέχρι να γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση. Η επικοινωνία ενός οργανισμού, όπως είναι η Πολιτεία, με τους πολίτες μέσω του Internet και των δικτύων του, είναι μια τεράστια υπόθεση, που θέλει πόρους, commitment, συνέχεια, προσωπικότητες που θα φέρουν το βάρος και θα πάρουν πρωτοβουλίες, όχι σαν ανώνυμα στελέχη, αλλά εισφέροντας το προσωπικό τους credit.

Αυτό είναι ένα γενικότερο θέμα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου: ορισμένα πρόσωπα, που έχουν επιδόσεις, trust, αποσπώνται από τον πολύ κρίσιμο χώρο τους, για να τοποθετηθούν σε θέσεις όπου υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τους απορροφήσει ο κυβερνητισμός. Οσο για την τοποθέτηση του Παν. Βρυώνη στο ΔΣ του ΟΠΑΠ, είναι τριτεύον θέμα σε σχέση με τα παραπάνω.

Παρόμοιες σκέψεις, σε ένα άλλο επίπεδο, αφορούν στον υφυπουργό Παιδείας και επικεφαλής της διαδικασίας της Ανοικτής Διακυβέρνησης καθηγητή Γιάννη Πανάρετο. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει σε όλον τον κόσμο, ώστε να πούμε πως η φυσική του θέση, είναι διπλα στον κ. Πεταλωτή ή στον κ. Παμπούκη. Η διαδικασία που έχει αναλάβει ο κ. Πανάρετος είναι τόσο σημαντική, που θα έπρεπε να είναι και αυτός αφοσιωμένος, χωρίς να μοιράζεται το χρόνο του με την "ρουφήχτρα" του υπουργείου Παιδείας. Μια τέτοια τοποθέτηση θα έδινε και κάποιο "σήμα" προς του υπουργούς εκείνους, που ζητούν νέες προσλήψεις, όταν το 30-40% των μισθοδοτουμένων των υπουργείων τους είναι αργόμισθοι.

Μήπως παραδίνουμε σημασία στην αξία της ηλεκτρονικής διαβούλευσης και του Internet; Ο χώρος είναι μικρός εδώ, για να παραθέσουμε στοιχεία που δείχνουν ότι η επιρροή του μπορεί να είναι ίση ή μεγαλύτερη των παραδοσιακών ΜΜΕ, με ένα πλεονέκτημα: είναι αρκετά διεσπαρμένο και επομένως δεν είναι καθόλου εύκολο να ελεγχθεί από ολίγους. Η εκλογή του Γ. Παπανδρέου (2007) και του Α. Σαμαρά (2009) και η κατάρρευση Καραμανλή/Ρουσόπουλου, είναι -πολύ χοντρικά- κάποιες ανατροπές που προωθήθηκαν με σημαντική συμβολή της μικροκλίμακας του Internet.

ΞΟΡΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ
Θα ήταν καλό, λοιπόν, να δοθεί απάντηση σε όσους θεωρούν ως περιτή ή επικίνδυνη πολυτέλεια την ηλεκτρονική διαβούλευση. Όπως έλεγα και σε φίλους του ΠΑΣΟΚ λίγο πριν τις εκλογές, συμφωνώ απόλυτα με το χτύπημα της διαφθοράς, που είναι ντροπιαστική για μια χώρα που κάποτε ήταν η μοναδική που είχε τη λέξη φιλότιμο. Ωστόσο, η διαφάνεια είναι δεύτερη ως προτεραιότητα.

Να μείνει στο κάδρο ο στόχος της διαφάνειας. Δεν μπορεί να φύγει, αφού ολοι ξέρουμε τι γίνεται στους Δήμους, τα νοσοκομεία και πώς συγκεντρώνουν 2-3 εκατομμύρια ευρώ για την προεκλογική τους εκστρατεία ορισμένοι υποψήφιοι βουλευτές μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Ο πρώτος στόχος, όμως, είναι η οικονομία και οι άξονες συγκεντρωση εσόδων/παραγωγικότητα/ανταγωνιστικότητα/καινοτομία. Να αξιοποιηθεί η ηλεκτρονική διαβούλευση για να διαχύσει την αντίληψη του επείγοντος...

*Ο Παν. Βρυώνης με έχει τιμήσει με ορισμένα πολύ κριτικά σχόλια (τα οποία δεν με ενοχλούν, γιατί τα θεωρώ μέρος της αξίας της διαδικτυακής έκθεσης σε social networks και του conversation/engagement). Συνεπώς, τα όσα γράφονται εδώ δεν μπορουν να εκληφθούν ως κάποια αβάντα λόγω κοινωνικής γνωριμίας κλπ, κατά τον συνήθη τρόπο που πλάθονται οι θεωρίες συνωμοσίας στη χώρα.

Ταξιτζήδες: Ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη έγιναν φορολογικά πιο εντάξει από τους Έλληνες

Τα ταξίδια μου στην Κωνσταντινούπολη είχαν πάντα πολλές ωραίες εμπειρίες, εκτός από μια ανορθογραφία: οι ταξιτζήδες με εκνεύριζαν, γιατί χρέωναν ό,τι ήθελαν. Όχι πια! Την τελευταία φορά που πήγα (λίγο πριν την Πρωτοχρονιά 2010) η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική:

Ο οδηγός που μας πήρε από το αεροδρόμιο φορούσε ταμπελίτσα με το όνομά του, ήταν ντυμένος πολύ προσεχτικά και καθαρά, μιλούσε αγγλικά (o έλληνας ταξιτζής που μας είχε πάει στο αεροδρόμιο ήταν ντυμένος με περιβολή γηπέδου, έπαιζε κομπολόι οδηγώντας και κάποια στιγμή είχε στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο το κομπολόι).

Κατά την παραμονή μου στην Πόλη, μπήκα και σε άλλα ταξί: ακόμα και όταν οι οδηγοί δεν ήξεραν αγγλικά (το σύνηθες), ήταν κόσμιοι, καθαροί και ευγενικοί. Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι ότι πάντοτε ζητούσαν το αντίτιμο που έγραψε η ταρίφα. Ποτέ δεν άρχιζαν τα παζάρια που ξέρουμε στην Αθήνα, όπου σχεδόν πάντοτε του βάζουν καπέλο και το ζητούν με το γνωστό ύφος.

Αυτό που επιτρέπει τους Έλληνες ταξιτζήδες να συμπεριφέρονται (όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί) με το γνωστό τρόπο, είναι ότι ο νόμος τους επιτρέπει να ζητάνε άλλα από αυτά που γράφει η ταρίφα. Το πιο δυσάρεστο αποτέλεσμα είναι ότι μια μερίδα από τους οδηγούς ταξί, αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές δυσφημίσεις του ελληνικού τουρισμού.

Πέρα από το ύφος, το κόμιστρο που ζητάνε είναι τόσο μεγάλο, ώστε ο τουρίστας καταλαβαίνει ότι είναι υπερβολικό, ακόμα και αν έχει μέτρο σύγκρισης τη Βρετανία ή τη Γερμανία. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι βγαίνουν στην τηλεόραση εκπρόσωποι των ταξιτζήδων και ζητούν να τους επιτραπεί να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν.

Το ερώτημα είναι πώς η πολιτεία θα επιχειρήσει να βάλει φρένο στη φοροδιαφυγή, όταν μια κατηγορία επαγγελματιών θεωρεί κατάκτηση την αποφυγή των βαρών. Οι πολιτικοί θεωρούν ότι εξαρτώνται τόσο πολύ από τις θεωρίες των ταξιτζήδων προς τους πελάτες τους; Ή μήπως προκαλεί δέος η συχνή παρουσία των ταξιτζήδων στις λαϊκίστικες εκπομπές της TV, όπου χωρίς καμιά αντίσταση αναπτύσσουν αστήρικτα επιχειρήματα;

Αυτό είναι το σημείωμα Νο. 4 στον ηλεκτρονικό διάλογο του Υπουργείου Οικονομικών για το νέο φορολογικό νόμο.

*photo via flickr*

"Τρελλάθηκε" ο κλινικαρχης όταν είδε τα κόλπα

Ιδιώτης που αγόρασε μια κλινική, τράβαγε τα μαλλιά του μετά από ένα χρόνο θητείας στο τιμόνι της κλινικής αυτής. Επιχείρησε να βαλει τάξη στις προμήθειες, όπως και να μην γίνεται παράνομη διαρροή εσόδων στις τσέπες υπαλλήλων του. Μετά από ένα χρόνο προσπάθειας εξορθολογισμού, τα έσοδα έπεσαν κατά 10%. Οι έλεγχοι έφεραν την εκτίμηση ότι κάποια στελέχη της κλινικής είχαν ετήσια έσοδα εκατομμυρίων από εισροή "μαύρου" χρήματος που έπαιρναν από ασθενείς, "πίσω από την πλάτη" της κλινικής.

Μεταξύ των άλλων, ανακάλυψε και το εξής: ένα ιατρικό εξάρτημα που στις ΗΠΑ κοστίζει 1.500 $, στην Ελλάδα χρεώνεται στο ΙΚΑ 4.000 ευρώ. Μάλιστα...

Το "κύκλωμα" της περίθαλψης είναι τόσο "άρρωστο", ώστε ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα αποτελούν καθεστώς ορισμένες πρακτικές που κλέβουν το κράτος, το φορολογούμενο και τον ασθενή. Αν η κυβέρνηση, στο πλαίσιο του φορολογικού νόμου και του ελέγχου των δαπανών των νοσοκομείων/ταμείων, δεν πάρει δραστικά μέτρα για τον κλάδο αυτό, τότε το κόστος για την ίδια την κυβέρνηση θα είναι υψηλό.

Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία και στον τομέα υγείας των ταμείων. Οι λιγότεροι, γνωρίζουμε ότι αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο υπάρχει φοβερή αντίσταση, όσον αφορά στην εγκατάσταση στα νοσοκομεία του μηχανογραφικού συστήματος, που έχει κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο 30 εκατομμύρια ευρώ, αλλά παραμένει εκτός λειτουργίας.

Το σημείωμα αυτό είναι το Νο. 3 που κατατίθεται στην ηλεκτρονική διαβούλευση που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας ενόψει του νέου φορολογικού νόμου.

*photo via flickr*

Τα parking ακούνε τα μέτρα της κυβέρνησης και γελάνε

Το έχω γράψει κατ' επανάληψη στο Twitter: είναι εντυπωσιακό ότι, κάθε φορά, πρέπει να δώσω "μάχη" σε ορισμένα, συγκεκριμένα parking του κέντρου της Αθήνας, για να μου δώσουν απόδειξη. Είναι αρκετά και το κάνουν επί χρόνια... Αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν θα τους ελέγξει κανένας.

Μάλιστα, ένας από αυτούς άρχισε και μου έλεγε θεωρίες, όταν του τόνισα ότι το κάνει συνέχεια, άρα, θα εκτιμά βασίμως ότι, ακόμα και αν κάνω καταγγελία, "κάτι" θα γίνει και θα χαθεί.

Με λίγα λόγια, εάν η κυβέρνηση δεν εξορθολογίσει τους φορολογικούς μηχανισμούς και ελέγξει τους υπαλλήλους που υποτίθεται ότι εντοπίζουν τις φορολογικές παραβάσεις, τότε όλοι οι υπόλοιποι που προσπαθούμε να είμαστε αξιοπρεπείς, θα νοιώσουμε ότι το ζήτημα αντικετωπίζεται σε λάθος βάση. Αν δεν υπάρχει υποκρισία...

Το σημείωμα αυτό είναι το Νο. 2 που κατατίθεται στην διαβούλευση, που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας για το νέο φορολογικό νομό.

*photo via flickr*

Η Mercedes του γιου δημοσίου υπαλλήλου και ο παρκαδόρος

Φίλη έχει πρόβλημα με το γιο της, που είναι φοιτητής και του έχει αγοράσει ένα καμπριολέ σπορ αυτοκίνητο των 30.000 ευρώ. Ο γιος της έχει ενοχληθεί, γιατί πηγαίνει το βράδυ στα μπαρ, αλλά οι παρκαδόροι τον στέλνουν να το παρκάρει μόνος του, ενώ περιποιούνται το γιο δημόσιου υπαλλήλου που, όμως, διαθέτει Mercedes.

Όταν, όπως υποστηρίζει ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος, η παραοικονομία και το "μαύρο" χρήμα αποτελούν το 40% της ελληνικής οικονομίας, τότε τι σχεδιασμό να κάνει μια κυβέρνηση, αν δεν περιορίσει αυτό το φαινόμενο;...

Το σημείωμα αυτό ειναι το Νο.1 που κατατίθεται στο πλαίσιο της διαβούλευσης που κάνει το Υπουργείο Οικονομίας για το νέο φορολογικό νόμο.

*photo via flickr*