Πώς δεν βλέπουμε τόσα αλεξίπτωτα γύρω μας;

Είναι η τέταρτη απόπειρα που κάνω να γράψω αυτό το σημείωμα. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, ενώ γύρω μας τόσες γραφίδες έχουν καθημερινά να πουν κάτι χρήσιμο ή επινοητικό. Έχουν γραφτεί περίπου όλα, σε μια στιγμή που το ζήτημα δεν είναι τι λες, αλλά κυρίως το τι πράττεις. Καταλήγω στο ότι έχει αξία να πούμε μερικά λόγια κόντρα στην ψυχολογία του τρόμου, του πανικού και του εκνευρισμού. Η κατάσταση είναι ακραία, αλλά δεν είμαστε η μόνη γενιά σ’ αυτή τη χώρα που έζησε στο βίο της παρόμοιες καταστάσεις. Η Ελλάδα είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που ζει τη ζώνη του λυκόφωτος. Ναι, έχουμε πέσει στο κενό, αλλά υπάρχουν γύρω μας πολλά αλεξίπτωτα. Αρκεί να μην προσποιούμαστε, όπως κάναμε επί δύο χρόνια, ότι κάτι θα γίνει πάλι και θα τη βολέψουμε. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδειξαν ότι το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο, κάτι που ισχύει ό,τι και αν ψήφισε ο καθένας μας. Ας δούμε μερικά από τα διαθέσιμα αλεξίπτωτα:

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ; «ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ»
Η σκέψη να δώσουμε παράταση στο πελατειακό σύστημα και στους θύλακες της διαφθοράς, γιατί αυτοί θα μας βοηθήσουν να τη σκαπουλάρουμε, «κάηκε». Ακόμα και αν το κάνεις εσύ ή εγώ, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών διάλεξε να τιμωρήσει αυτό το μεγάλο συμβιβασμό. ΄Η θα γίνουν μεγάλες αλλαγές ή το πράγμα οδεύει προς το βράχο. Μόνη επιλογή μας, η πίεση να αλλάξουν τα ρεύματα και οι φορείς, που ο καθένας μας θεωρεί ότι ταιριάζουν σ΄ αυτό που πιστεύουμε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΔΡΟΜΟΣ
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, πρέπει να προχωρήσουν αλλαγές που δεν έγιναν επί 40 χρόνια. Οι αλλαγές θέλουν λεφτά και χρόνο. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αφού δεν πέτυχε ο δρόμος του μικρού ρίσκου ή του –θεωρούμενου- σίγουρου κέρδους, ας πάμε κατά μέτωπο στο μονοπάτι του υψηλού ρίσκου.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Αν τιμωρήθηκε κάτι σκληρά ήταν η διαδρομή της απαλλοτρίωσης των Συλλογικών Αγαθών από τα άτομα. Έκλεισε και αυτό το μονοπάτι για τους πολλούς. Διαλέγει ο καθένας μας τις συλλογικότητες που τον εκφράζουν, όχι μόνο για παρηγοριά και καταφυγή, αλλά και για δημιουργία, για εργασιακή ισορροπία, για την υπέρβαση.

ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ
 Όπου και να ισορροπήσει αυτή η χώρα, οι τύχες της, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και στη γειτονιά που ζούμε, θα καταλήξουν σε ηγεσίες, οι οποίες σε αρκετό βαθμό θα είναι νέες. Η ιστορία λέει ότι δεν θα είναι εξολοκλήρου νέες, ούτε αυτές που θα επιβιώσουν θα προκύψουν από αξιοκρατικά κριτήρια. Ωστόσο η πορεία σωτηρίας περνάει μέσα από καινούργια πρόσωπα, που έχουν τα κίνητρα ή τα κότσια ή και την άγνοια κινδύνου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Ο καθένας μας παίζει πολλά και γι’ αυτό αυτή η αίσθηση στα μάτια που καίνε. Σχεδόν ολοι είχαμε μάθει στα σίγουρα, εξού και ο εκνευρισμός που ξεχειλίζει. Παίρνουμε λοιπόν βαθιά ανάσα και εντοπίζουμε τα αλεξίπτωτα. Είναι περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Είναι πιο ανθεκτικά απ’ όσο πιστεύουμε.

 Το κείμενο  δημοσιέυτηκε στην Lifo 16/5/2012

13 κινήσεις για να ξεφεύγετε απο τις επιθέσεις καταθλιπτικών κακών ειδήσεων

O Πρόεδρος της Royal Art Society και επικεφαλής μιας εταιρείας που ασχολείται με start-ups, έγραψε κάποιες ιδέες (σε άρθρο στους Financial Times) για το πώς μπορούμε να αντιστεκόμαστε στη καθημερινή πλειάδα ειδήσεων που είναι αντιπαραγωγικές και «κατατρώγουν» τη διάθεσή μας. Μερικές απο αυτές:

• ·         διαβάζετε ιστορικά βιβλία

• ·         αποφεύγετε τις ειδήσεις

• ·         αφιερώνετε χρόνο σε νέους ανθρώπους, κάντε συζητήσεις μαζί τους

• ·         να είστε δραστήριοι για να μην έχετε χρόνο να σκέφτεστε τα μίζερα

• ·         επικεντρωθείτε σε μικρές νίκες

Απολαύστε το σύνολο των προτάσεων του συγγραφέα στη παρακάτω παράθεση του άρθρου του.

A guide to shaking off the doom and gloom

By Luke Johnson
Almost everyone I know in business is sick of this downturn. The task is to restore confidence, despite various challenges. We need a sense of optimism to revive growth, and to reverse the recent decline in living standards. This can be done with sufficient willpower.
I have, therefore, assembled a brief list of suggestions that might boost morale among those entrepreneurs who are finding it tough.
● Study history: it helps to put present difficulties into context. Life for almost everyone on earth is better than it ever has been. Societies have always suffered from periodic upheavals, yet in the long run the trend is one of relentless material improvement, mainly thanks to technological advances. Depressions always end, and our collective ingenuity has solved all the challenges of the ages. Our current, temporary adversities will be no different.
● Avoid the news: read and watch the minimum. Editors believe bad news sells better than good, and in an era of intense media competition, many stories exaggerate and dramatise so as to catch the public’s attention. Brush off the screaming headlines, and your mood will lift.
● Spend time with young people: humans are born with a sense of wonder. But age and experience make too many older people cynical, while rising considerations of mortality can make even hardy souls melancholy. The answer is to surround yourself with friends and colleagues from across the generations to cancel out the gloom.
● Remain rational: the worst almost never happens – the vast majority of dire forecasts by commentators and supposed experts are simply nonsense. Humankind developed a capacity to imagine terrible outcomes as an insurance policy so that we could avoid them. But being constantly in dread of fresh catastrophes is impractical and taints our judgment.
● Avoid pessimists: most of us have a bias towards either a negative or positive outlook. You should keep the company of these latter, sunny characters. Seek out those with an upbeat disposition – you’ll find it is infectious.
● Read the stoics: classical writers like Marcus Aurelius have provided readers with uplifting advice about preserving equanimity amid awful circumstances for hundreds of years. I recommend his Meditations.
● Admit mistakes and then move on: all of us make bad decisions, suffer setbacks and endure failures. It is important to recognise these but once you have accepted the error – and apologised where necessary – start afresh and don’t stay mired in regret.
● Keep busy: dynamic individuals don’t have time to become depressed. They are too busy striving to make progress. The world is full of more opportunities than ever before – what is needed is entrepreneurial zest and self-discipline.
● Get fit: doctors have understood for centuries that physical exercise is an excellent antidote to stress and gloom. Endorphins released when you exercise help banish the blues.
● Focus on small wins: every day each of us experiences little victories that can act as encouragement. Note these modest achievements and it will generate a sense of momentum that can propel you.
● Ignore events over which you have no control: worrying about what will happen to the euro or Wall Street is a waste of intellectual effort. Put exertion instead into your own business and life. Expend energies on aspects of your career that you can genuinely influence.
● Concentrate on your micro economy: forget the macroeconomic climate. What matters is how you take share in your local market, or whether you can enhance your products to better serve customers.
● Laugh: psychologists know that humour is healthy. So seek out comedy when you can, listen to jokes – and don’t take yourself too seriously. As they say, a day without laughter is a day wasted.
Of course, there is no magic formula – resilience is hard won, and the path is never smooth. Moreover, delusional optimism can surely be dangerous. But having witnessed brilliant turnrounds of companies left for dead, I know that the power of indomitable leadership in business should never be underestimated. And above all, great generals inspire a belief in a hopeful future. We need some of that inspiration right now.
lukej@riskcapitalpartners.co.uk
The writer runs Risk Capital Partners, a private equity firm, and is chairman of the Royal Society of Arts. He is the author of ‘Start it up’

ΝΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Χάσαμε ίσως το «λαμπτήρα», να μη χάσουμε τις «κωλοφωτιές»

Μάλλον είχαν μεγάλα «βαρίδια»  οι πολλές συζητήσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια για την ανάπτυξη νέας επιχειρηματικότητας. Όπως το 98% των θεμάτων που συζητούνταν ή αναπτύσσονταν στην χώρα, όλα είχαν αφετηρία και κατάληξη το κράτος. Εξού και το αποτέλεσμα είναι περίπου μηδενικό. Έμειναν οι συζητήσεις, ενώ χάσαμε δύο χρόνια στα οποία πιθανόν να μειώθηκε η υπομονή (και τα resources) πολλών νέων ανθρώπων που είχαν ξεκινήσει κάποιο επιχειρηματικό εγχείρημα. Οι περισσότεροι νοιώθουν κόπωση και εξάντληση των πόρων τους.
Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις εξής  τρεις αναλύσεις:

ΚΩΛΟΦΩΤΙΕΣ Ή ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ: με πόρους του ΕΣΠΑ εξελίχθηκε μια συζήτηση πολυτελείας τα δύο τελευταία χρόνια, που σε αρκετές περιπτώσεις είχε ως υπόβαθρο πώς θα κάνουμε την Ελλάδα Silicon Valley ή Ισραήλ. Όποιος διαβάσει την σχετική παράγραφο αυτής της ανάλυσης , ίσως μπει στον εξής πειρασμό, όπως εγώ: θα ήταν καλύτερα να ψάχνουμε για «κωλοφωτιές», παρά για «λαμπτήρες». Να τι αναφέρει σχετικά ο David Armano:

Think Small: Fireflies vs. Lightbulb
Innovation doesn't always occur as the result of a single big idea (lightbulb) but can often times be the result of many little ideas. If we think about ideas, concepts or thoughts as fireflies vs. a giant lightbulb, you realize that fireflies need to be "caught" and placed in a jar. When collected, lots of fireflies can generate just as much light as a light bulb, but the trick is pulling out the right firefly or idea at the right time. Many good ideas were ahead of their time.


Όπως έτυχε να ειπωθεί σε κάποιες συζητήσεις, θα ήταν προτιμότερο να έχει αφιερώσει πόρους η χώρα για να δημιουργηθούν επινοητικές τουριστικές πανσιόν, παρά Web 2.0 applications παγκόσμιας εμβέλειας.
Αν τραβήξει κάποιος μια γραμμή πάντως, ίσως φθάσει στη διαπίστωση ότι δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ίσως δεν μας έχουν μείνει πολλά αποθέματα απο κεφάλαια ή υπομονή, αλλά θα πρέπει να δούμε με πολλή προσοχή, τι είναι εφικτό για μια Ελλάδα, που μέσα απο κρατικές επιδοτήσεις συνεχίζει να νομίζει ότι μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό στη Silicon Valley.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΄Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΙΔΩΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ:
Μια ματιά στην πλατφόρμα Kickstarter , μ’ έβαλε σε προβληματισμό για το πού οδήγησε η έντονη διάθεση της κυβέρνησης να έχει τον απόλυτο έλεγχο των πόρων του ΕΣΠΑ για την επιχειρηματικότητα. Αυτό ήξεραν οι περισσότεροι, για να μην τα ρίχνουμε όλα στην κυβέρνηση.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Τα funds, αν πιστέψω υψηλόβαθμο στέλεχος κορυφαίας τράπεζας, που ετοίμασε η Ειδική Γραμματεία Ψηφιακής Σύγκλισης, δεν φαίνεται να προχώρησαν.
Το κράτος μπορούσε να δημιουργήσει ένα «γήπεδο» όπως ο Kickstarter, ώστε τα επιχειρηματικά εγχειρήματα να βρίσκουν επαφές με ιδιώτες επενδυτές.
Ο κρατισμός έκανε και εδώ, για τελευταία φορά, το θαύμα του, αυτό που έφερε τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.
Το Open Coffee ήταν ένα καλό πρότυπο, δυστυχώς όμως δεν «αντιγράφηκε» με ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Αντίθετα έγιναν δεκάδες απόπειρες του κράτους να κάνει τα δικά του Open Coffee, πάντα με λεφτά του ΕΣΠΑ, τα οποία κατέληξαν σε πολλούς καφέδες, αλλά σε ισχνά αποτελέσματα όσον αφορά στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ:

Η εύκολη λύση των ημερών μας είναι να τα ρίχνουμε όλα στο πολιτικό σύστημα. Όντως έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης.  Η κρίση της χώρας περιλαμβάνει εκτός απο τις πολιτικές ηγεσίες, και τις επιχειρηματικές. Εδώ μας λένε ότι οι επιχειρηματικές Κοινότητες πρέπει να έχουν ως ηγέτες επιχειρηματίες.
Η συνήθης επίθεση κατά των επιχειρήσεων της χώρας μας ότι είναι κρατικοδίαιτες, είναι επίπεδη και οδηγεί σε αδιέξοδο: όντως μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχει συμβόλαια με το κράτος, αλλά όποιος μένει σε αυτό κάνει ένα στοιχειώδες λάθος. Επειδή το κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλο, το 70-80% των επιχειρήσεων είναι υποχρεωμένο να αναζητά έργα απο το κράτος, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευαν με αφανισμό.
Το λεπτό σημείο είναι κάπου αλλού: εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν υπάρχουν αρκετές επιχειρηματικές ηγετικές ομάδες  στη χώρα μας, που να αναπτύχθηκαν μέσα απο την αγορά ή τη διεθνή αγορά. Τη δύναμη πάλι την είχε το κράτος, μπορούσε να χρίζει η ηγεσία ομάδες που είχαν προνομιακή σχέση μαζί του.
Ένα σύμπτωμα όλων αυτών, είναι το ότι σεβαστά κονδύλια του ΕΣΠΑ προγραμματίσθηκε να διατεθούν όχι σε επιχειρήσεις, αλλά σε συνδικαλιστικά όργανα επιχειρήσεων. Μαντέψτε τι ρόλο έπαιξαν αυτά τα κονδύλια... Αξιοποιούνται όχι για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά για την επέκταση του πελατειακού κράτους στους κόλπους των επιχειρηματικών οργανώσεων.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ:

Τα πανεπιστήμια έχουν ξορκίσει την επιχειρηματικότητα, εκτός και αν είναι κρατική, πάλι δηλαδή «φαύλος κύκλος». Ίσως εδώ να είναι αργά, πολύ αργά..Να πώς σκέφτονται κάπου αλλου

Αρκετοί ίσως σκεφτούν ότι όλα τα παραπάνω είναι μάταια πια. Ανήκω στους άλλους, εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει αύριο στη χώρα, έστω και αν θα είναι αρκετά διαφορετικό απ’ ότι το ονειρευτήκαμε. Όπως έγραψε και η Βίβιαν, υπάρχει αύριο, μόνο που πρέπει να το δούμε στα μέτρα της πραγματικότητας, και όχι  μέσα απο τις 5 «φούσκες» που μας παρέσυραν σε νερά φουρτουνιασμένα. Να πάρουμε βαθιά ανάσα και να σχεδιάσουμε σε μικρότερη κλίμακα, να πάρουμε δύναμη απο το γεγονός ότι κάποιοι νοιώθουμε ότι αξίζει να γίνει κάτι για τις γενιές που έρχονται.

Τώρα που πιεζόμαστε, να γεννάμε καλές ιδέες

Κάποιες πρώτες πληροφορίες για το βιβλίο του Steven Johnson θα τις βρείτε εδώ, αλλά αξίζει να δείτε την ομιλία του στο TED, καθώς και το εκπληκτικό animation της RSA .

Το βιβλίο αυτό δεν αφορά μόνο τους θιασώτες της Silicon Valley, ούτε μόνο πρωτοπορείες, από αυτές που αναζητούν ευκαιρία να φύγουν εκτός Ελλάδος. Ενδιαφέρει επίσης και όσοι πιστεύουν ότι η χώρα μας, μπορεί να περάσει σε μια νέα φάση αναζήτησης καλών ιδεών, για δύο λόγους:

- Γιατί πάντα υπήρχαν ομάδες, άτομα, Κοινότητες σ’ αυτή τη χώρα, που αναζητούσαν καινούργιες ιδέες, αν και την περίοδο 1995-2010, η Ελλάδα τις περιθωριοποίησε γιατι ασχολείτο με άλλα «σπορ»
- Επειδή η κρίση πιέζει για επινοήσεις, που θα βοηθήσουν στη δουλειά και στη ζωή

Μερικά απο τα σημεία του βιβλίου, που αφορουν όλους μας:

1. Το παράδοξο του Δαρβίνου και οι μηχανικοί του Οικοσυστήματος: πώς φτωχές σε πρώτες ύλες περιοχές, μπορούν να μετατραπούν σε απίστευτου πλούτου εστίες ζωής.

2. Πώς ο Vivek Kundra (που μετέπειτα έγινε CIO του Obama) κατάφερε με τις Apps for Democracy, ολα αυτά στα οποία είχε αποτύχει ο Al Gore. Στην ουσία αξιοποίησε μια πλατφόρμα αντιστοιχης λογικής με το Twitter.

Οι αναλύσεις του βιβλίου δεν μεταφέρονται με λόγια... Διαβάστε το, μελετήστε το, διαδώστε το…

Πολλοί από εμάς, μα πιο πολύ η νέα γενιά,  θα χρειαστούμε τις ιδέες του...

Πολιτικές για την καινοτομία: μηχανισμοί πελατειακού κράτους ή εργαλεία ανάπτυξης

Οι ελληνικές επιχειρήσεις διψάνε για καινοτομία ή έχουν ανάγκη την καινοτομία ως όρο επιβίωσης… Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ διατίθενται κάθε χρόνο στο όνομα της καινοτομίας, αλλά στην ουσία αποτελούν:
- μισθούς δημοσίων υπαλλήλων σε Ερευνητικά Ιδρύματα που, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν περιορίσει δραματικά την ερευνητική παραγωγή τους ή
- επιδοτήσεις σε εταιρείες , οι περισσότερες εκ των οποίων δεν έχουν καμία σχέση με την καινοτομία, αλλά χρησιμοποιούν τα χρήματα αυτά ως κεφάλαιο κίνησης.

Στο 1ο Smartbusiness Forum θα παρουσιασθούν μελέτες, εισηγήσεις για την καινοτομία, αλλά και επιχειρήσεις που αναπτύσσουν καινοτομικές υπηρεσίες.

H ανάπτυξη καινοτομίας είναι όρος επιβίωσης αρκετών ελληνικών επιχειρήσεων, που δεν μπορούν να βασίζονται πλέον στο χαμηλό κόστος εργασίας, ούτε στο premium του ελληνικού ήλιου/θάλασσας, που έχει φθαρεί με πολλούς τρόπους.

Για την προετοιμασία του 1ου Smartbusiness Forum, πραγματοποιήθηκε έρευνα σε φορείς του κράτους και δυναμικές επιχειρήσεις, με τα βασικά συμπεράσματα να περιγράφονται ως εξής:

Α. Έλλειμμα στην υποστήριξη της επιχειρηματικής Καινοτομίας
Με την πάροδο των χρόνων, έχουν περιοριστεί οι σχέσεις συνεργασίας Ερευνητικών Ιδρυμάτων και επιχειρήσεων, καθώς και η ανάπτυξη καινοτομίας μέσα από ομάδες επιχειρήσεων (clusters). Πρακτικά, ο μόνος τρόπος υποστήριξης της επιχειρηματικής καινοτομίας στην Ελλάδα είναι η υποβολή προτάσεων, από κάθε επιχείρηση ξεχωριστά, σε προγράμματα ΚΠΣ ή ΕΣΠΑ ή απευθείας χρηματοδότηση από την Ε.Ε.

Τα προγράμματα ΚΠΣ, ΕΣΠΑ έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια μια γραφειοκρατική μορφή, που στην ουσία ευνοεί την κατάθεση αιτημάτων με πρόσχημα την καινοτομία, ενώ βάζει σημαντικούς περιορισμούς ή παγίδες στις νέες επιχειρήσεις που πράγματι έχουν ανάγκη την καινοτομία.
Τα αιτήματα των νέων, δυναμικών και καινοτομικών επιχειρήσεων είναι:

Α1. Ανασχεδιασμός της πολιτικής Ερευνάς και Τεχνολογίας, ώστε να ενισχύσει τους ολοένα και πιο αποδυναμωμένους δεσμούς με τις επιχειρήσεις.
Α2. Πρόβλεψη προγραμμάτων, που τελικώς θα ενισχύουν την καινοτομία στις επιχειρήσεις και δεν θα τη χρησιμοποιούν ως άλλοθι για την κάλυψη λειτουργικών εξόδων εταιρειών.
Α3. Έρευνα απόδοσης των προγραμμάτων ενίσχυσης της Καινοτομίας, της Ερευνας/Τεχνολογίας ανά διετία, ώστε να γίνονται έγκαιρα οι απαραίτητες διορθώσεις, που θα ενισχύουν την απόδοση των επενδυομένων χρημάτων (ROI).

Τοποθετήσεις επί του θέματος θα γίνουν κατά τη διάρκεια του 1ου Smartbusiness Forum από τον καθηγητή Σπύρο Λιούκα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, τον κ. Βασίλη Τραπεζάνογλου, Σύμβουλος Διοίκησης της EFG Eurobank-Ergasias, τον καθηγητή Eric Soderquist, επίσης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και τον κ. Μάρκο Βερέμη, πρόεδρο του Δ.Σ. της «Upstream».