Άννα Βίσση ή Σαπφώ;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Τι μπορεί να γίνει ώστε να δείξουμε στην πράξη ότι η Σαπφώ έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την Άννα Βίσση;

«Όλα τα λεφτά που είχε το προξενείο του Μιλάνο για την προώθηση του ελληνικού τουρισμού και του πολιτισμού μάς υποχρέωσαν να τα διαθέσουμε για την υποστήριξη της υποψηφιότητας της Άννας Βίσση στη Γιουροβίζιον», εκμυστηρεύτηκε με αγωνία και απόγνωση το 2005 στέλεχος του προξενείου. Ήταν μια χαρακτηριστική εικόνα για το πού επένδυε η χώρα τα 20 τελευταία χρόνια ως προς την εικόνα της: Γιουροβίζιον, «ελληνοποίηση» αρσιβαριστών για μετάλλια που δυσφημίστηκαν από υποθέσεις ντόπινγκ, ενώ την ίδια περίοδο τα μουσεία έμεναν κλειστά, το επίπεδο της φιλοξενίας επισκεπτών στη χώρα έπεφτε.

Goodbye Greece Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει. Έστειλε τρία μηνύματα για να πει πόσο έκλαψε πριν καταλήξει στην απόφαση να φύγει από την Ελλάδα. Η Λίνα έχει καταγωγή από μια άλλη χώρα της Μεσογείου, έζησε τα παιδικά της χρόνια με παραστάσεις από την Αίγινα και είχε ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, επικεφαλής μιας πολυεθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια της έδωσαν θέσεις σε άλλες χώρες, αλλά αντιστεκόταν. Στην εξίσωσή της ήταν και τα δύο παιδιά της, 16 και 17 ετών.
Η Λίνα γλύκαινε παγερά συνέδρια και χάριζε ομορφιά στις γλυκανάλατες χρονοσειρές του facebook και του twitter. Είναι μια από αυτές/αυτούς που οι γνώσεις τους και οι θέσεις τους ήταν πάντα κέρδος για εμάς τους υπόλοιπους (μόλις έμαθα και για την Ελένη, που βάζει πλώρη για Ντουμπάι). Θ’ αποχαιρετήσουμε πολλούς σαν τη Λίνα και την Ελένη τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Να δούμε όμως και τη θετική πλευρά, αφού δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους ζητήσουμε να μείνουν σε μια Ελλάδα και μια Αθήνα που θα βιώσουν πολλές σκηνές ακόμα μιας οικονομίας που έχει ήδη πτωχεύσει και μιας κοινωνίας σε κατηφόρα.
Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας, έχουμε τη δυνατότητα να τους ζητήσουμε να μας σκέφτονται. Εμπράκτως... Στους μήνες που θα έλθουν η Ελλάδα θα χρειαστεί στο εξωτερικό ένα πλέγμα αλληλεγγύης. Μια ασπίδα κόντρα σε όσους ψυχρούς τραπεζίτες, συνειδητούς προτεστάντες ή ευκαιριακούς πολιτικούς ζητούν να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα του πώς πληρώνει ο πιο αφελής/ρέμπελος τα σπασμένα της Lehman Brothers και της διάλυσης του ευρώ.
Βιώνουμε κάθε μέρα την καταρράκωση της εικόνας της Ελλάδας, όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο για ν’ απαντήσει σε δεκάδες ανακριβή δημοσιεύματα που θέλουν να είμαστε όλοι οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου η μέγιστη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι ρεπορτάζ για τα συσσίτια ή κάποιες ομάδες νεαρών που κάνουν τη τάδε ή τη δείνα δουλειά για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Η συμπόνια της διεθνούς κοινότητας δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση όπου το 30% θα είναι άνεργοι και 2 στους 3 νέους χωρίς δουλειά (επιμένω ότι η ανεργία των νέων δεν είναι 50%, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία, αλλά πάνω από 65%). Πέρα από τη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, η ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί αλληλεγγύη. Ούτε οι γενικόλογες αναφορές σε αναπτυξιακά κεφάλαια θα μας σώσουν, αφού ακόμα και αν μας προσφερθούν κεφάλαια, η ιστορία λέει ότι θα τα ξεκοκαλίσουν οι εγχώριες ελίτ, σε συνεργασία με πρόθυμους ξένους που έχουν δει την Ελλάδα ως παράθυρο ξεπλύματος. Η Λίνα, η Ελένη και εκατοντάδες άλλοι που θα αφήσουν την Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν στους χιλιάδες πρεσβευτές που χρειαζόμαστε σε κάθε γωνιά της Γης για να χτίσουμε μικρά ή μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης. Άνθρωποι με ψυχή που θα δώσουν ένα μικρό ή μεγάλο οβολό για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας για τους τουρίστες ή την ενίσχυση μιας οργάνωσης αστέγων. Μην κλαις Λίνα, κάνε τα δάκρυά σου μικρές χούφτες πηλό και δώσ’ τες όπου κρίνεις ό,τι μπορείς να βοηθήσεις, π.χ. διάδωσε την ομορφιά της Αίγινας.

Η Ελλάδα, η οποία έχει πλέον ανάγκη τα ταλέντα της…

Μια από τις μεγάλες σπατάλες που έγιναν στη ζοφερή περίοδο 1974-2009 ήταν αυτή των ταλέντων της χώρας. Κάθε λογής ταλέντων... Τους συμπεριφερόμασταν χειρότερα απ’  ότι οι ποδοσφαιροπαράγοντες  και η κερκίδα, που εκμαύλιζαν και κατέστρεφαν κάθε 17χρονο με καλή ποδοσφαιρική στόφα. Η Ελλάδα έχει περάσει πλέον σε μια άλλη φάση, που πρέπει να κάνει στροφή 180 μοιρών. Να αντιμετωπίζει με σέβας τα νέα παιδιά, να δείχνει υπομονή, να τα συμβουλεύει και να τα βοηθάει ώστε να κρατήσουν αυτό το διαφορετικό, το πολύτιμο που διαθέτουν. Η Lifo μου έδωσε τη δυνατότητα να πω μερικά λόγια για μια τέτοια περίπτωση, καθώς είχα την τύχη να έρχομαι σχετικά συχνά σ΄ επαφή μαζί του, τους τελευταίους 16 μήνες.

Απόστολος Παπαδόπουλος

Ο 17χρόνος προγραμματιστής που εφηύρε ένα από τα πιο έξυπνα applications της χρονιάς.

Τον Απόστολο τον συνάντησα πρώτη φορά στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2010, στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε, αφού ήδη τον παρακολουθούσα στο twitter και το μπλογκ του. Στη συνέχεια έγινε πρόταση στους οργανωτές τεσσάρων εκδηλώσεων της Αθήνας να καλέσουν έναν 17χρονο μαθητή ως ομιλητή, αλλά μόνο μία το έκανε. Ο Απόστολος κέρδιζε όποιον είχε ειλικρινή διάθεση, επειδή ήταν πολύ καλός μαθητής, πολύ καλός σε θέματα πληροφορικής, πολύ καλός στις επιδόσεις στο άθλημα του σκι. Ευτυχώς έφυγε. Λέω ευτυχώς, γιατί έχει την Ελλάδα στην καρδιά του και μπορεί να βοηθά περισσότερο μια καλή πορεία στο εξωτερικό απ’ το να μπει στο λούκι ενός ελληνικού πανεπιστημίου. Πριν από λίγες εβδομάδες έκανε μπαμ με την επιτυχία της εφαρμογής για iPhone.
Πρόκειται για το 4sqwifi που, χρησιμοποιώντας τη γνωστή εφαρμογή «εντοπισμού τοποθεσίας» foursquare, εντοπίζει τα γύρω ασύρματα δίκτυα από καφετέριες, εστιατόρια, ίντερνετ καφέ, καθώς και τους κωδικούς τους, επιτρέποντας την εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Δεν «σπάει» κωδικούς, αντίθετα χρησιμοποιεί τα σχετικά tips που έχουν αφήσει οι χρήστες του 4sq. Η εφαρμογή (που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Γιάννη Πούλακα) διατίθεται δωρεάν και ήδη μετράει πάνω από 100.000 χρήστες (downloads), συγκεντρώνοντας θερμά σχόλια από αυτούς. Ο Απόστολος σπουδάζει στη Βιέννη, αλλά ήδη ταξίδεψε στη Silicon Valley και στο Παρίσι για τα επιχειρηματικά του σχέδια. Η ευημερία μιας χώρας εξαρτάται (και) από το πόσο δεν ρίχνει υπερβολικό βάρος στα ταλέντα. Τα αναγνωρίζει, τους δίνει ευκαιρίες, αλλά τους αφήνει χώρο για να κάνουν και τις στάσεις που χρειάζεται ένα ανθρώπινο ον. Ο Απόστολος έχει τα φόντα να κάνει μια «γεμάτη», δημιουργική καριέρα κάπου μεταξύ Μονάχου, Λονδίνου, Νέας Υόρκης και Silicon Valley.
«Γιατί θα με παρακολουθείς;», με ρώτησε κάπως έντονα σε μια τελευταία επικοινωνία. Από ενδιαφέρον για κάποιον που, είτε πατήσει γκάζι είτε περάσει στο φρένο, θα μπορούσε να είναι πρότυπο για χιλιάδες νέα παιδιά στη χώρα μας, τα οποία βολοδέρνουν μεταξύ βαρεμάρας, απογοήτευσης και αμηχανίας.

‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο  ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα,  που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες  του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne,  αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession),  τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας;  Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών.  Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’

Η Ρώμη, οι Μάγια και η Ελλάδα: η κατάρρευση και η απλοποίηση

Επί μήνες είχα στην άκρη το παρακάτω εδάφιο ενός άρθρου για το μέλλον της διαφήμισης. Το ανέσυρα μετά μια συζήτηση με τον Στέφανο Κωφόπουλο, ως προς το τί μπορει να σωθεί απο τη σημερινή Ελλάδα. Αν ισχύει η θεωρία του Clay Shirky, τότε η Ελλάδα μπορεί να έχει τύχη, αν κάποιοι νέοι κάνουν τα πράγματα πολύ πιο απλά (και πολύ πιο φθηνά) απ’ ότι τα έκανε η διαπλοκή, η διαφθορά, το πελατειακό σύστημα. Ολα είναι πολύπλοκα γύρω μας και -ως εκ τούτου- πολύ ακριβά. Πόσο μπορουν οι νέοι να φέρουν τέτοιο βάρος; Ο Στέφανος μου τα έψαλε για τους 50ρηδες... Δεν έχω λόγο να υπερασπιστώ κανέναν...  Εχω πολλούς λόγους να αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω στο να υποστηρίζω τα εγχειρήματα που εχουν σχέδιο, ειλικρίνεια και ατμό ώστε να ενισχύσουν τα χορτάρια που έχουν μείνει στων Ψαρών την Ολόμαυρη Ραχη. Αυτά μαζί με τις οάσεις, τις εφεδρείες και το κρυμμένο ή παραμελημένο πλούτο, μπορουν να δώσουν περισσότερες ευκαιρίες στη νεολαία απ’ όσες φαίνονται αυτή τη στιγμή.

Η πανάκριβη, πολύπλοκη διαπλοκή

Ιδού το εδάφιο που συμπυκνώνει τα λεχθέντα, από τον Shirky:

Earlier this year, technology observer Clay Shirky argued that "complex societies collapse because, when some stress comes, those societies have become too inflexible to respond." Societies like the Romans and the lowland Mayans fell because further reductions became too uncomfortable for those in power. "Collapse is simply the last remaining method of simplification," writes Shirky. After disintegration, he explains further, the members of a society disperse, experimenting with new ways of doing things. "When the ecosystem stops rewarding complexity," he writes, "it is the people who figure out how to work simply in the present, rather than the people who mastered the complexities of the past, who get to say what happens in the future."

«Σαπίζει» για τη γνώση, είναι νέος -θα τον δείρουν κιόλας

Το περίμενα από καιρό... Το χθεσινό email επιβεβαίωσε την αδιόρατη ανησυχία μου. Κάποιοι «συνάδελφοι» πήγαν να δείρουν τον Κώστα, επειδή χάλαγε την πιάτσα. Ο Κώστας είναι πωρωμένος στο να αναπτύξει τη γνώση στον τομέα που κινείται επαγγελματικά.

Τις ώρες που δεν τον απασχολεί η δουλειά του, «σαπίζει» στο να βρίσκει πληροφορίες, να εντοπίζει θησαυρούς από γνώσεις, να γράφει συχνά και να δημιουργεί Κοινότητες.
«Ξεχερσώνει» χωράφια, απαντάει σε όσους τον ρωτούν, βοηθάει απλούς πολίτες. Καλά, τι «λόξα» έχει; θα ρωτήσουν οι 9 στους 10 έλληνες. Τον ξέρω αρκετά καλά για να έχω άποψη, χωρίς να έχω καμιά επαγγελματική ή οικογενειακή σχέση (τα λέω αυτά, επειδή στην Ελλάδα πρέπει κανείς να προλαμβάνει τους συνειρμούς).

Ναι έχει το παλικάρι μια μεγάλη λόξα: είναι νέος και ο δρόμος που έχει επιλέξει για να ικανοποιήσει το δυναμισμό του και τις φιλοδοξίες του, είναι να μαθαίνει, να μαθαίνει, να συνδέεται (αλλά όχι να δικτυώνεται)... Όλα αυτά θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικά και να ενθαρρύνονται αντί να θεωρούνται «παλαβομάρα» και «ιδιομορφία»...
Όπως έχω ξαναπεί, γνωρίζω μερικές εκατοντάδες τέτοιες νέες και νέους, οι οποίοι έχουν διαλέξει αυτό τον φυσιολογικό για άλλες, ισορροπημένες κοινωνίες, αλλά «παράδοξο» δρόμο στην Ελλάδα. Και οι άνθρωποι αυτοί, επιμένω, δεν παίρνουν τις ευκαιρίες που τους αξίζουν, που τους οφείλουμε.

Μα είναι win-win, φίλε μου...

Θα προωθήσω αυτό το σημείωμα, σε 5-10 ανθρώπους στους οποίους έχω εκτίμηση και θα τους παροτρύνω να βρουν έναν τρόπο, μια απόσπαση ώστε ο Κώστας να βρει μια πιο παραγωγική απασχόληση. Όποιος τον πάρει κοντά του, θα κερδίσει. Μαζί θα ωφεληθεί η υπόθεση, το project για τα οποία θα δουλέψει ο Κώστας... Υπάρχει πληθώρα projects στα οποία, κάποιος σαν αυτόν, μπορεί να τους δώσει τα πρώτα φτερά, για να ξεφύγουν από τις τόσο παραδοσιακές, τόσο 90s φόρμες.
Μην με ρωτήσετε τι ψηφίζει, δεν κάνω ποτέ τέτοιες ερωτήσεις. Γνωρίζω σίγουρα ότι ο Κώστας βάζει την επαγγελματική του ευθύνη πάνω από τις ενδεχόμενες κομματικές του καταβολές ή προτιμήσεις.
Ακόμα πιο επιβοηθητικό είναι, πως όντας πολύ open στις αναζητήσεις του, ανήκει σε εκείνη τη μεγάλη φουρνιά των νέων ανθρώπων, που δεν θα καταφύγει εύκολα σε κάποια κομματική στέγη για να κάνει πιο εύκολη την καριέρα του.

photos via flickr.com

"Ναι στο ΔΝΤ. Τώρα!", η κραυγή μιας 26χρονης άνεργης

Η 26χρονη Νικόλ σπουδασε στο ΕΜΠ με πολύ καλές επιδόσεις και πολλά όνειρα. Δραστηριοποιήθηκε σε μια νεολαία μεγαλου κόμματος, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο ολόψυχα δοσμένη, ώστε να βρει επαγγελματική ανταμοιβή ή κομματική καριέρα, όπως αρκετοί συνάδελφοί της. Πήρε το πτυχίο της με καλό βαθμό και, αμέσως μετά, την "δούλευε" επί πέντε μήνες ο διευθυντής του ΟΑΕΔ του τόπου καταγωγής της, που "έκανε καθυστέρηση" στην έγκριση του προγράμματος των 15.000 ευρώ, "γιατί είχε βάλει προτεραιότητα να τα δώσει σε κομματικούς φίλους ή σε τύπους που θα έδιναν το κάτι τις τους".

Η Νικόλ δεν μπορεί να βρει δουλειά στον τόπο καταγωγής της (ένα τουριστικό μέρος της Ελλάδας), γιατί εκεί η δραστηριότητα στις κατασκευές και στην οικοδομή έχει "καταρρεύσει". Γύρισε ξανά στην Αθήνα και το φέρει βαρέως που πρέπει να παίρνει ένα ποσό 800 ευρώ το μήνα από τους γονείς της, για να ζει σε ένα διαμέρισμα που -ευτυχώς- είναι ιδιόκτητο. Λόγω κομματικών γνωριμιών, προσφέρθηκε μια παράταξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου να την διορίσει ως "σύμβουλο" στο ΤΕΕ με 900 ευρώ, αλλά δεν της αρέσει μια τέτοια λύση, γιατί είχε όνειρα να δουλεψει ως πολιτικός μηχανικός.

Η Νικόλ δεν τα κατάφερε να αναδειχθεί στην κομματική επετηρίδα, αλλά καλλιέργησε την κρίση της και τη δίψα να μαθαίνει περισσότερα. Κρατάει την ψυχραιμία της, χωρίς να μπορεί να κρύψει την πίκρα της. Η στάση της είναι "να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γρήγορα!". Ποια είναι τα επιχειρήματά της;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΕΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ: Στα μάτια της Νικόλ, τα περισσότερα προβλήματα της χώρας έχουν τις αιτίες τους στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί έχουν κληθεί να αλλάξουν τον εαυτό τους, κάτι που -σύμφωνα με όσα έχει μελετήσει η Νικόλ στην ψυχολογία- είναι αδύνατον να γίνει. Θεωρεί ότι ο Γ. Παπανδρέου και λίγοι μέσα στην κυβέρνηση, όπως και ο Α. Σαμαράς και ορισμένοι λίγοι μέσα στη ΝΔ, θέλουν ειλικρινά να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Είναι ελάχιστοι, κατά την Νικόλ, και οι περισσότεροι μέσα στα κόμματά τους αποτελούν συνέχεια αυτών που έφθασαν το χρέος στα 300 δις και τις δαπάνες του συστήματος υγειας στα 10 δις. "Μόνο ένα εξωτερικό, πολύ δυνατό σοκ θα πάρει τη δύναμη από τα χέρια όλων αυτών που θέλουν μια από τα ίδια. Απ' ό,τι βλέπω αυτό το σοκ μπορεί να έλθει από μια πτώχευση ή το ΔΝΤ".

1.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ: Η Νικόλ άκουσε μια ανάλυση που έλεγε ότι κάθε μερα μένουν άνεργοι 1.000 άνθρωποι, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Γνωστοί της που δούλευαν χρόνια σε κατασκευαστικές εταιρείες και σε επιχειρήσεις πληροφορικής, απολύθηκαν στα 40 τους, με ελάχιστες ελπίδες να βρουν δουλειά. Το παράπονο της Νικόλ είναι ότι κανείς δεν μιλάει γι' αυτούς, ενώ επί δύο μήνες ολη η Ελλάδα ασχολείτο με τους 16 μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, που τελικά τους διατήρησαν. Η εντυπωσή της είναι ότι ένα άγριο ταρακούνημα δεν πρόκειται να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή για τους 1.000 που χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα. Τι άλλο έχουν, άλλωστε, να χάσουν;

CAYENNE ΚΑΙ MERCEDES COMPRESSOR: Το Πάσχα πήγε στον τόπο καταγωγής της και πέρασαν από το σπίτι δύο οικογενειακοί γνωστοί. Ο ένας είναι μεσαίο στέλεχος σε κρατικό οργανισμό, υπεύθυνος για κάποιες προμήθειες. Με τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της γυναίκας του που διόρισε γνωστός τους υπουργός στη Βουλή, κατάφεραν και πήραν μια Cayenne. Πέρασε να ευχηθεί και ένας άλλος γνωστός τους, τεχνίτης σε έναν άλλο κρατικό Οργανισμό. Αυτός οδηγούσε μια απλή Mercedes Compressor. Και οι δύο γνωστοί της Νικόλ παραπονέθηκαν που τους κοβόταν 5% των αποδοχών, τη στιγμή που ακρίβηνε τόσο πολύ η βενζίνη. Πάντως, οι συνδικαλιστές τους το παλεύουν, ώστε να μην ισχύσει για τους οργανισμούς τους η περικοπή και έχουν αρκετές πιθανότητες να το πετύχουν, γιατί τους στηρίζει ισχυρός βουλευτής της Β' Αθηνών.

Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΓΕ ΤΑ ΚΑΠΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ: Η ξαδέλφη της Νικόλ είχε γίνει αντιδήμαρχος και πήγε πριν ένα μήνα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα ΚΑΠΗ του Δήμου στο Μόντε Κάρλο. Με λεφτά του Δήμου. Εγινε ένα μπέρδεμα, όμως, και κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι την "έκαψαν" την αντιδήμαρχο, με καταγγελίες για κάποια κονδύλια του Δήμου, αλλά και την στρίμωξαν γιατί έγινε αντιδήμαρχος χωρίς να έχει απολυτήριο Λυκείου. Δεν την "έφαγαν" επειδή έκανε τη μεγίστη ανοησία να ξοδέψει λεφτά του Δήμου για ψηφοθηρία στο Μόντε Κάρλο στο απόγειο της κρίσης, αλλά για να πάρει κάποιος άλλος το πόστο. Α, να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Δήμος είναι φαληρισμένος και έχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια να πληρώνει όλες τις μικρές εταιρείες απο τις οποίες είχε αγοράσει υλικά και υπηρεσίες. Η Νικόλ αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να φρενάρει την τόση διαφθορά που βλέπει κάθε μέρα γύρω της, αν όχι ένας σκληρός οργανισμός από το εξωτερικό...

Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΠΟΥ "ΠΑΓΩΣΕ": Πριν δύο μήνες η Νικόλ είχε δεχτεί μια πρόταση από εταιρεία, που θα έκανε επενδύσεις στην Ελλάδα για λογαριασμο ξένου, σοβαρού Ομίλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η εταιρεία άρχισε τις πρώτες επαφές σε πολεοδομίες, δασαρχεία κλπ. Σε συνδυασμο με την ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα διεθνή δημοσιεύματα για πτώχευση της Ελλάδας, ο επενδυτής πάγωσε τα πλάνα του, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Αυτά σκέφτεται η Νικόλ και με τις γνώσεις που έχει αποκτήσει μέσα από την καθημερινή ενημέρωση, έχει γίνει ένθερμος υποστηρικτής της προσφυγής στο ΔΝΤ, όσο το δυνατόν συντομότερο. Δεν ξέρω πόση πειθώ έχω να την μετακινήσω. Είναι ενθαρρυντικό που δεν έχει στραφεί σε αντιεξουσιαστικές ακρότητες ή σε ξενοφοβικές απλουστεύσεις. Της εξηγώ γιατί εγώ είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, αλλά κατανοώ ότι θέλει πολύ περισσότερα για να πειστεί. Πολύ περισσότερο, που έχει δώσει όλα τα στοιχεία για τα παραπάνω επεισόδια. Οι διηγήσεις της για την Cayenne και την Mercedes Compressor δεν είναι φανταστικές. Η ιστορία με την ξαδέλφη την αντιδήμαρχο δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο συγγενικής ζηλοφθονίας.

Η Νικόλ δείχνει καρτερικότητα, που πλησιάζει την παραίτηση.

Η "ΧΟΥΝΤΑ" ΤΟΥ ΔΝΤ
Ως ύστατη προσπάθειά μου, της ανέφερα το παραστατικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, που χαρακτηρίζει το ΔΝΤ ως την "ΕΣΑ των πιστωτών". Δεν θα έλθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους 1.000 που μένουν άνεργοι κάθε μέρα, αλλά για να μην χάσουν οι διεθνείς τράπεζες τα λεφτά που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Η Νικόλ άκουσε με προσοχή αυτά τα επιχειρήματα, αλλά δεν την συγκινούν. Οχι μόνο γιατί δεν έχει τα αριστερά αντανακλαστικά όσων έζησαν τα φοιτητικά τους χρόνια τη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επειδή έχει γίνει κυνική: "Με τη σημερινή κατάσταση, όσοι μένουν σαν και εμένα άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν καμμιά τύχη. Αν έλθει η 'χούντα' του ΔΝΤ, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να έχω και εγώ μια ελπίδα να βρω δουλειά και τη χαμένη μου αξιοπρέπεια".

Έχετε κάτι καλύτερο από τα δικά μου επιχειρήματα να της πούμε;...

Ευτυχισμένο το 2011. Ποιες οι χαραμάδες αισιοδοξίας

Η κυνική ματιά θα έλεγε ότι, εφόσον είναι χαμένο το 2010, ας δώσουμε ευχές για το 2011, που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πιάσουν τόπο. Μια πιο δημιουργική ευχή είναι: «Καρτερικό και δημιουργικό 2010, χαρούμενο το 2011». Αυτή η κατεύθυνση μου ταιριάζει περισσότερο, δεν χρειάζεται άλλη μιζέρια για το όντως προβληματικό 2010.

Πράγματι, υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε το 2011 να είναι χαρούμενο, αφού καταφέρουμε να είναι η χρονιά που αρχίζει τώρα δημιουργική και καρτερική. Πέρα από τα σημάδια κρίσης και κατάπτωσης που υπάρχουν γύρω μας, μπορούμε να δούμε τα σπέρματα της προσδοκίας , του καινούργιου που φυτρώνουν γύρω μας. Η χώρα μάλλον διαγράφει ένα L και όχι ένα V, δηλαδή μετά την κρίση το επίπεδο της Ελλάδας, αλλά και πολλών από εμάς, θα είναι χαμηλότερο απ’ ότι πριν.

Έχει μια θετική πλευρά αυτή η απότομη προσγείωση: ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας ζούσε αρκετά πάνω από τις δυνατότητές του, είτε παίρνοντας δάνεια από το μέλλον των παιδιών, είτε απαλλοτριώνοντας μέρος του περιβάλλοντος που και αυτό ανήκε στα παιδιά μας (αψευδής μάρτυρας ότι βάλαμε μέρος της δημόσιας, φυσικής αξίας στην τσέπη μας, η κατάσταση της Αθήνας).

Για να μην μιλάμε στον αέρα, ας δούμε μερικές από τις τάσεις ή τις διεργασίες που δίνουν βάσιμες ελπίδες:

-Πολλά παιδιά της νεότερης γενιάς έχουν πολύ περισσότερα προσόντα απ’ ότι οι προηγούμενες γενιές και έχουν μάθει, μέσα στην κρίση, να είναι λιγότερο απαιτητικά απ’ όσο εμείς οι παλιότεροι που ξεκινήσαμε λιτοδίαιτοι και στην πορεία χάσαμε το λογαριασμό. Αυτά τα νέα παιδιά, έχω την τύχη να το βλέπω κάθε μέρα, μπορούν να φέρουν, λόγω μυαλού και προσόντων, την καινοτομία και το ρεαλισμό που έχει ανάγκη η χώρα, για να αναθερμάνει την παραγωγική της βάση και να ηρεμήσει τον κοινωνικό της ιστό.

-Οι σημερινοί μαθητές μας δείχνουν ότι θα αντιδράσουν με κάθε τρόπο στην διάλυση της παιδείας και των δημόσιων αγαθών. Μπορεί να το κάνουν άτσαλα, αλλά κάτι θέλουν να πουν. Να τα εμποδίσουμε να κάνουν ζημιές στις περιουσίες πολιτών, αλλά να ακούσουμε το μήνυμά τους, γιατί είναι και καθαρό και ηχηρό. Μας έχουν πιάσει από το λαιμό και ζητούν διέξοδο και ανάληψη ευθυνών. Δεν τους αρκεί ένα ακόμα «δόλωμα»: πχ ότι έχουμε ένα σχέδιο να εκβιάσουμε την κοινωνία (ή να λαδώσουμε ένα δήμο), να πάρουμε ένα πονηρό επίδομα (ή ένα έργο), για να τους αγοράσουμε αυτοκίνητο και ακριβό κινητό.

-Δεκάδες επιχειρηματίες, είτε γιατί πιέζονται από την κρίση, είτε επειδή είναι του χαρακτήρα τους, ψάχνουν με επιμονή καινούργιες διεξόδους για να βρουν ένα καινούργιο, υγιές μοντέλο για την εταιρεία τους. Έχω εντυπωσιαστεί από τη δύναμη κάποιων από αυτούς, που, παρότι είναι ήδη πολύ ευκατάστατοι, πήραν τα αεροπλάνα για «εξωτικές» χώρες (π.χ., Αίγυπτο, Σκόπια), προκειμένου να βρουν καινούργιες αγορές. Να μην ξεχνάμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο επιχειρηματίες, που απογειώθηκαν από το Χρηματιστήριο ή αποφεύγουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

-Εκατοντάδες στελέχη του δημόσιου τομέα αντιδρούν στο κλίμα της απαξίωσης, της ομηρίας του πολίτη και της διαφθοράς Δεν γνωρίζω ποιο είναι το ποσοστό τους, αλλά σε όποια υπηρεσία και να ψάξετε (εκτός από 3-4 περιπτώσεις υπηρεσιών, που τις ξέρουμε όλοι), θα βρείτε στελέχη, που από αξιοπρέπεια και αισθητική «χαλάνε την πιάτσα».

-Ακόμα και στο σώμα των πολιτικών υπάρχουν περιπτώσεις που δεν νοιώθουν άνετα όταν ο κάθε βουλευτής κοστίζει στον φορολογούμενο 45.000 ευρώ το μήνα, αν αληθεύει μια ανάλυση που διάβασα. Οι ανατροπές που έφεραν τόσο η εκλογή του Γ. Α. Παπανδρέου, όσο και του Α. Σαμαρά, δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία γίνεται πιο ανοικτή και αλλάζει τους ηγέτες με πολύ συνοπτικότερες διαδικασίες, απ’ ότι παλιότερα. Άρα, όσοι πολιτικοί διαθέτουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ίσως αντιληφθούν ότι δεν αρκεί να τους λιβανίζει η τηλεόραση. Αν δεν πάρουν ριψοκίνδυνες αποφάσεις, τότε ο πολίτης θα τους αντικαταστήσει με κάποιον σαν τον Γ. Παπανδρέου, που όλοι οι αναλυτές έλεγαν ότι δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός, ή σαν τον Α. Σαμαρά, που οι επαΐοντες είχαν αποκλείσει κάθε περίπτωση να γίνει αρχηγός της ΝΔ.

Να το πάρουμε απόφαση, λοιπόν, ώστε να επιλέξει ο καθένας από εμάς τις αξίες, τα μείζονα, αυτά που θέλει να προφυλάξει από το τσουνάμι. Να διαλέξει τους φίλους και τους αντιπάλους του -δεν μπορεί να αλληλοκολακευόμαστε όλοι, με ολοφάνερο στόχο να βάλουμε χέρι όλοι μαζί στα δημόσια αγαθά.

*photo via flickr*

Ανορθόδοξος, προσωπικός τρόπος αντίδρασης στη μνήμη του Αλέξη

Το τελευταίο που θα σκεφτόμουν είναι να θεωρήσω ότι ταιριάζουν στη μνήμη του Αλέξη τα «μπουκαρίσματα» στα Πανεπιστήμια και το κλείσιμό τους. Ούτε θεωρώ ότι κάνω το χρέος μου, αν αφιερώνω χρόνο και αντιμετωπίζω με κατανόηση την επίθεση του γιου μου (15 ετών) που μου φωνάζει «η γενιά σου φταίει για όλα». Σε σημαντικό βαθμό έχει δίκιο και επομένως συνεχίζεται η επικοινωνία μαζί του, με τρόπο δυναμικό μεν, αλλά -νομίζω- ουσιαστικό και δημιουργικό.

Δεν αρκεί όμως το τι πράττει ο καθένας μας απέναντι στο γιό του και την κόρη του… Η ένταση που οδήγησε στα περυσινά «Δεκεμβριανά», προερχόταν από τη συλλογική αντίδραση από τις κόρες και τους γιούς πολλών. Δεν είναι του χαρακτήρα μου να χαϊδεύω τα αυτιά των νέων και να τους λέω υποκριτικά, λαϊκίστικα και θρασύδειλα, ότι όσα κάνουν είναι καλώς καμωμένα. Ναι, η γενιά μου τα έχει κάνει μαντάρα, αλλά πολλές από τις αντιδράσεις των νέων είναι «τυφλές», δημιουργούν ζημία σε αδύναμους ανθρώπους και –στο τέλος- κάνουν ζημιά και στα ίδια τα παιδιά. Υπάρχουν άλλοι τρόποι αντίδρασης, που μπορούν να φέρουν λιγότερες συνέπειες στα ίδια και μεγαλύτερο στρίμωγμα σε εμάς που έχουμε το φταίξιμο.

Με την ευκαιρία: ας έχουμε κατά νου ένα από τα καλύτερα κείμενα που γράφηκαν για τα περυσινά γεγονότα, του Γιάννη Βούλγαρη στα «Νέα». Τα ρίχνει στις ηγεσίες και τις γενιές που χρεοκόπησαν, καταχερίζει τους «απατεώνες των καναλιών», χωρίς να χαϊδεύει και να κολακεύει τα παιδιά που κάνουν τις ζημιές, σημειώνοντας ότι δεν πρόκειται για εξέγερση απόκληρων τις κοινωνίας.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ;

Τι καλύτερο μπορώ να κάνω; Νοιώθω ότι είναι από τις πιο δημιουργικές στιγμές, εκείνες κατά τις οποίες επικοινωνώ με νέους/νέες. Είμαι από τους πολύ τυχερούς, που κάθε εβδομάδα 10-15 νέοι/νέες του ζητούν τη γνώμη του για κάποια θέμα που τους αφορά. Παιδιά που κάνουν τη διπλωματική τους, κάποια άλλα που ζητούν δουλειά, ορισμένα που σχολιάζουν τις φλυαρίες μου στο blog, το Twitter και όπου αλλού εκτίθεμαι.

H πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία είναι νέοι/νέες μεταξύ 25-32 ετών, που έχουν αρχίσει την καριέρα τους και ψάχνουν με δυναμισμό και αγωνία να χτίσουν θέσεις, να παραμερίσουν τα τείχη που έχουμε υψώσει οι προηγούμενες γενιές, να ξεπεράσουν τον πλούτο της κοινωνίας που έχει «καεί» (ελλείμματα ασφαλιστικών ταμείων, «καπάρωμα» θέσεων εργασίας από άτομα μέτριων δυνατοτήτων που παίρνουν πολύ μεγάλες -φανερές και κρυφές- αμοιβές κλπ).

Ο Αλ.Κ, ο Γ.Δ, ο Γ.Κ., η Μ.Ν., η Α.Τ, ο Θ.Π., ο Γ.Ξ, ο Σ.Λ και τόσοι άλλοι που είχαμε συναντήσεις γνωριμίας τους τελευταίους μήνες, είναι όλοι/όλες τους δυνατοί χαρακτήρες και επαγγελματίες με εφόδια. Στην πλειοψηφία τους, έχουν χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να διακρίνουν και τα παιδιά μας όταν θα φθάσουν στην ηλικία τους. Δεν είμαι ρομαντικός, γι’ αυτό γνωρίζω πως κάποιοι/κάποιες από αυτούς που συναντώ θα παρασυρθούν από τον κυνισμό και την υστεροβουλία που βασιλεύει στη συμπεριφορά των προηγούμενων γενιών. Είναι εγωιστικό και οφελιμιστικό πάντως, το ότι παίρνω δύναμη από αυτές τις συναντήσεις, βλέπω κατά πρόσωπο τη φρεσκάδα, έχω την τύχη να ακούσω καινοτόμες ιδέες.

Πέρα από αυτά, έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω τους λόγους για τους οποίους οι νέες γενιές θα βρουν τη δύναμη, το κουράγιο για να χτίσουν κάτι καλύτερο στη χώρα. Δεν έχουν τις ευκαιρίες που απόλαυσαν οι αντίστοιχοι/χες 25ρηδες το 1989 ή το 1999, τότε που υπήρχε ευμάρεια, άγνοια κινδύνου και το δημόσιο δεν είχε ακόμα πήξει στις καρέκλες εργαζομένων και μη.

Ε, ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!!!

Μέσα σε αυτές τις σκέψεις, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να πω στο Μίμη Ανδρουλακη να βρει ξανά τον τρόπο να επικοινωνεί με τα νεανικά κοινά. Βρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου του, «Ε, Πρόεδρε», στον «Κεραμεικό» (Τετάρτη 2/12/2009). Δεν συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει, αλλά, παρ’ όλα αυτά, είναι ένας από τους λίγους μέσα στο πολιτικό σύστημα, που συνεχίζει να σκέφτεται και να παίρνει το ρίσκο να εκτίθεται και, μάλιστα, υπερβολικά.

Αν η προσπάθειά του να εκλέγεται στην Β’ Αθηνών και η διαρκής του υποχρέωση να τα καταφέρνει σε αυτό που οι πολιτικοί θεωρούν «αναγκαία δημοσιότητα» τον υποχρεώνει να κινείται σε κύκλους που αναπαράγουν εαυτούς και μεγαλώνουν στην ηλικία μαζί με τις συναναστροφές του, τότε μπορεί να σκεφτεί πώς θα ξαναπιάσει το νήμα των φρέσκων ιδεών.

Αφού υφίσταται το κόστος να διαβάζει, να γράφει, να μιλάει, να δέχεται σκληρή κριτική, τότε είναι ένα μικρό βήμα μόνο το να κάθεται απέναντι σε νεανικά κοινά. Το όφελος θα είναι μεγάλο -νομίζω- και για τον ίδιο και για εκείνους που θα συζητήσουν μαζί του.

*photo via flickr*

35 χρόνια από το ‘74, αλλά κανένας στη σύνταξη

Πέρασαν 35 χρόνια από την μεταπολίτευση του 1974 και, λογικά, η λεγόμενη «γενιά της μεταπολίτευσης» θα έπρεπε να είχε πάρει σύνταξη. Κι όμως, έχει πιάσει όλα τα πόστα και κρατάει όλα τα κλειδιά. Το λογαριασμό πληρώνουν οι νέες γενιές που βιώνουν ένα ασύλληπτο ποσοστό ανεργίας και μια απαξίωση των σπουδών τους και των αξιών τους.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και η εγχώρια βαθύτατη κρίση αξιών (με τον θρίαμβο της διαφθοράς) δεν θα αφήσουν για πολύ καιρό το status quo. Δεν είναι βέβαιο ότι η κοινωνία θα γίνει πιο δίκαιη, ούτε ότι θα δικαιωθούν οι νέοι/νέες που σήμερα ζουν μέσα στις μυλόπετρες ενός ανάλγητου συστήματος που δίνει προνόμια σε όσους είναι μεγαλύτεροι από 40 ετών.

Αυτό το σύστημα, που φτιάξαμε εμείς οι μεγαλύτεροι με την συμμετοχή μας ή με την ανοχή μας, δεν έχει πολλά ψωμιά. Το κόστος του είναι τεράστιο και δεν υπάρχει άλλο κόλπο για να καλύπτεται. Όσοι δεν έχουμε κάτι καλύτερο να πράξουμε, ας είμαστε ειλικρινείς: να αναγνωρίσουμε το αδιέξοδο, ώστε οι πιο γενναίοι να ενεργήσουν. Όσοι έχουμε διάθεση και δυνάμεις να συμβάλουμε σε κάτι δημιουργικό, ας δώσουμε ευκαιρίες στους νεότερους, να τους στηρίξουμε με ειλικρίνεια και δίχως μπλόφες. Δεν τους κάνουμε χάρη. Πρόκειται για χρέος.

Έχω τη χαρά να συναντώ τους τελευταίους 3-4 μήνες νέους/νέες, που με όραμα, τρομακτική προσωπική δουλειά και μεγάλα ρίσκα, αναλαμβάνουν εγχειρήματα που φέρνουν αποτελέσματα. Και όταν αντιμετωπίζουν εμάς τους παλιότερους με δυσπιστία, δεν έχω πλέον απορία. Δεν ξέρω πόσα θα αναπληρώσουν από αυτά που «κάηκαν», αλλά είμαι σίγουρος ότι φέρνουν και ελπίδα και καρπούς.

Τι μπορεί να κάνει ένας Δήμος για τους νέους...

Τα λόγια είναι περιττά, όπως είναι άχρηστα και τα πολυσέλιδα φυλλάδια, που δεν τα διαβάζει κανένας. Ιδίως δεν τα διαβάζουν οι νέοι.

Το δημοτικό συμβούλιο του Leicester στην Αγγλία, βρήκε αυτό τον τρόπο για να επικοινωνήσει με τους νέους στη γλώσσα τους, για τα δικά τους προβλήματα.

Να κοιτάξουμε γύρω μας, για να δούμε ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα να κάνουμε, και ότι είμαστε πολύ μακριά από το στοιχειώδες. Και οι δημοτικοί άρχοντες, που συχνά αδρανούν και εμείς οι πολίτες, που πολύ πιο συχνά είμαστε παθητικοί…

*photo via flickr*