Οι Aτενίστας και οι Μιζερίστας

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Για όσους επιτίθενται στον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό...

Το τελευταίο άρθρο αυτής της στήλης για την 32χρονη, άνεργη, αλλά δυναμική Τέτα, κατέγραψε τον προβληματισμό για το πόσο δύσκολο είναι να την βοηθήσει αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία ώστε να βρει τις στοιχειώδεις πληροφορίες ή να λάβει την αυτονόητη υποστήριξη. Ενημέρωση που θα 'πρεπε να είναι διαθέσιμη σε κάθε άνεργο νέο, αλλά έχει αναχθεί σε ρουσφέτι από το βουλευτή ή σε προνόμιο που παίρνεις μέσα από κονέ, 'δόντι' ή και 'γρηγορόσημο'.

Τα πλήθη κάνουν καμπάνιες στο Διαδίκτυο

Από τους νέους στην Αίγυπτο, μέχρι τη διάσωση ενός σήριαλ στις ΗΠΑ, τα social media χρησιμοποιούνται κατά κόρον για την κινητοποίηση των πολιτών (ή και των τηλεορασόφιλων) για διάφορα ζητήματα. Φαίνεται ότι το Web 2.0 και η κινητή τηλεφωνία αποτελούν καλά εργαλεία για την ανάπτυξη διαφόρων συλλογικοτήτων, ιδίως μεταξύ των νέων, οι οποίοι, άλλωστε, είναι και πιο εξοικειωμένοι με το Διαδίκτυο και τις λοιπές εφαρμογές της τεχνολογίας.

Μερικά παραδείγματα:

- Νεαροί Μολδαβοί χρησιμοποίησαν το Twitter, το Facebook και τα SMS, προκειμένου να οργανώσουν μια διαδήλωση 10.000 ατόμων στη Μόσχα, κατά της κυβέρνησης της Μολδαβίας. Επίσης, αξιοποίησαν το Twitter για να επικοινωνούν μεταξύ τους και να μαθαίνουν τις εξελίξεις.

- Όπως ανέφεραν οι New York Times, το Facebook είναι στην Αίγυπτο το τρίτο πιο δημοφιλές site, μετά το Google και το Yahoo!. Οι νεαροί Αιγύπτιοι χρησιμοποιούν το Facebook σαν μια πλατφόρμα πολιτικής οργάνωσης, κάτι που φάνηκε με τη διοργάνωση μεγάλης διαδήλωσης για τα γεγονότα στη λωρίδα της Γάζας.

- Ένας blogger, ο Patrick Ruffini, σημείωσε πρόσφατα ότι οι χρήστες μιας ανοιχτής πλατφόρμας θα προχωρήσουν στην αξιοποίησή της, ακόμα κι αν αυτή αντιβαίνει στους στόχους του σπόνσορά της. Αυτό το βίωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama, ο οποίος διαπίστωσε ότι η πλατφόρμα που χρησιμοποιούσε κατά την προεκλογική περίοδο πέρσι το καλοκαίρι, χρησιμοποιήθηκε από περισσότερους από 20.000 πολίτες, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την υποστήριξη του κ. Obama στον νόμο Foreign Surveillance Intelligence Act.

- Χιλιάδες fans του σίριαλ «My Name Is Earl», μόλις έμαθαν ότι το κανάλι που το προβάλλει σκόπευε να το διακόψει, δημιούργησαν λογαριασμό στο Twitter, προκειμένου να ασκήσουν πίεση, ώστε το σίριαλ να διατηρηθεί.

- Όταν το Facebook αποφάσισε να αλλάξει τους κανόνες χρήσεώς του, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τη δύναμή του, καθώς χιλιάδες χρήστες του το αξιοποίησαν, ώστε να διαμαρτυρηθούν για τις αλλαγές, αυτές. Το Facebook, ενώπιον της οργής των χρηστών του, έκανε πίσω…

*photo via flickr*

Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση: ακριβό μου μυστικό και τα έργα-ζόμπι

Σε μια πρόσφατη συνάντηση εργασίας, ένας δραστήριος ακαδημαϊκός υπενθύμισε ότι, σε παλαιότερες στρατηγικές της αναλύσεις, η Κοινωνία της Πληροφορίας δήλωνε ότι σε κάθε έργο πρέπει να αφιερώνεται το 10% του Προϋπολογισμού για δράσεις επικοινωνίας με τους πολίτες.

Αυτό το ιστολόγιο το έχει γράψει δεκάδες φορές, ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υλοποίησης των έργων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, είναι η σχεδόν ολοκληρωτική απουσία επικοινωνίας τους προς τους χρήστες, πολίτες, δημότες, επιχειρήσεις κλπ. Οι πολίτες δεν γνωρίζουν τα έργα για να τα χρησιμοποιήσουν. Οι χρήστες δεν έχουν επίγνωση των έργων (π.χ., στον τομέα πληροφορικής της υγείας, πολεοδομίες), ώστε να πιέσουν κόντρα στις σκανδαλώδεις καθυστερήσεις και στις ολοφάνερες απόπειρες υπονόμευσης. Μικρές ομάδες συμφερόντων έχουν μεγάλο όφελος να μποϋκοτάρουν τα έργα πληροφορικής, ώστε να διατηρηθεί το καθεστώς συναλλαγής με τον πολίτη…

Τι συμβαίνει όταν γίνονται κάποιες καμπάνιες διαφήμισης; Αυτό τον καιρό βρίσκονται στο «αέρα» καμπανιες για διάφορα έργα του Interreg, προϋπολογισμού μερικών εκατομμυρίων ευρώ. Για να μην θεωρηθεί ότι κάνω τον τιμητή, πρέπει να σημειώσω ότι ακόμα και αν είχε η εταιρεία μου κάποια υπεργολαβία, δεν θα καταφέρναμε να κάνουμε κάποια διαφορά.

Τα περισσότερα έργα επικοινωνίας , μετά από γνωστές διαδικασίες διαγωνισμών, καταλήγουν σε ανούσιες διαφημιστικές δαπάνες, που:
- το μήνυμά τους δεν ενδιαφέρει τους πολίτες,
- δεν είναι ξεκάθαρο τι θέλουν να πουν,
- προωθούνται σχεδόν αποκλειστικά στη διαφήμιση και δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη άλλων δράσεων που θα «ενέπλεκαν» τους πολίτες, τους χρήστες, τις πρωτοπορίες…

Το e-government, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, είναι ωραίοι όροι για εκδηλώσεις, όπου όλοι έχουμε κάτι ωραίο να πούμε και να κάνουμε το «κομμάτι» μας. Είναι καιρός να κάνει ο καθένας μας κάτι στο χώρο ευθύνης του, γιατί είναι πολλά τα πεταμένα λεφτά και ακόμα περισσότερα τα έργα-φαντάσματα.

Πέντε πολιτικές για το Internet και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση

Το πιο σημαντικό θέμα που πρέπει να εξετάσει μια κυβέρνηση (ή μια μελλοντική κυβέρνηση) στο Internet, δεν είναι η παιδοφιλία ή το ηλεκτρονικό έγκλημα ή οι ιοί… Όπως λέει ο συγγραφέας του σημειώματος που παραθέτουμε πιο κάτω, το πιο σημαντικό ζήτημα είναι το γεγονός ότι οι προσδοκίες που δημιουργεί το Internet στον πολίτη, για υπηρεσίες, κλπ, μπορούν να ξεπεράσουν κατά πολύ την αξιοποίηση του Διαδικτύου που θα επιτύχει μια κυβέρνηση και η διοίκηση…

Αξίζει να δούμε τις πέντε πολιτικές που μπορεί να βοηθήσουν μια κυβέρνηση ή μια μελλοντική κυβέρνηση να αποφύγουν την έκθεση στα μάτια των πολιτών και την κρίση των ψηφοφόρων. Η Ελλάδα ξεκινάει από χαμηλό επίπεδο: η ηλεκτρονική διακυβέρνηση βρίσκεται σε ορατή καθυστέρηση, παρόλο που έχουν γίνει δεκάδες έργα και έχουν κοστίσει πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Το μεγάλο μυστικό είναι να μπουν οι πολίτες στο «παιγνίδι», να «γλυκαθούν» με το e-government και να πιέσουν τις κυβερνήσεις και τη διοίκηση να δώσουν υπηρεσίες.

*photo via flickr*

Βαρύτατη αμέλεια με φόντο την κρίση

Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες που ξορκίζει την κρίση… Αρκετοί γύρω μας, κυρίως πολιτικοί και media, αποκρύπτουν τις πραγματικές διαστάσεις της εγχώριας κρίσης, για δύο λόγους:

Πρώτον, δεν είναι σε θέση προτείνουν συγκεκριμένες πολιτικές, όπως έχει συμβεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.
Δεύτερον, δεν είναι διατεθειμένοι (π.χ., οι πολιτικοί) να πληρώσουν το μέρος που τους αναλογεί σε μια πολιτική διαχείριση της κρίσης.

Η οικονομική κρίση δεν έχει τη μορφή της πείνας και της φτώχειας, που τα λαϊκίστικα media προσπαθούν να πείσουν εδώ και 3-4 χρόνια (δηλαδή μετά την Ολυμπιάδα). Το μεγάλο ζήτημα της κρίσης είναι, μεταξύ των άλλων:

Α. Η ύφεση σε τομείς που κινούσαν την οικονομία (άσπρη, γκρίζα, μαύρη) όπως η οικοδομή και ο τουρισμός.
Β. Το στρίμωγμα φαίνεται για την ώρα στα μεσαία στρώματα της οικονομίας. Μείωση των εισοδημάτων στελεχών και μεσαίων/μικρών επιχειρηματιών. Δυστυχώς, το επιφαινόμενο της ανεργίας είναι ακόμα στην αρχή του.
Γ. Ο υπερδιογκωμένος δημόσιος τομέας, με εκατοντάδες χιλιάδες υποαπασχολούμενους υπαλλήλους, συνεχίζει κανονικά να δαπανά πολύ μεγάλα ποσά, που σύμφωνα με όλες τις διεθνείς έρευνες, αποδίδουν στη χώρα ολοένα και λιγότερο. Το πολιτικό σύστημα δεν έχει πάρει κανένα μέτρο μέχρι στιγμής για να περιορίσει αυτό το φαινόμενο, που δεν μπορεί να το αντέξει η κατάσταση της χώρας.
Δ. Η κυβέρνηση για να περιορίσει το καλπάζον έλλειμμα και το χρέος που χάσκει, έχει επιλέξει να καθυστερεί τις πληρωμές (όχι προς τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά προς τους προμηθευτές του δημοσίου τομέα) και να περικόπτει τις επενδύσεις σε υποδομές.
Ε. Ιδιωτικές τράπεζες που μέχρι πρόσφατα ήταν κραταιές, έχουν ξεκινήσει επιθετική πολιτική μείωση κόστους, που αγγίζει και το προσωπικό τους.

Στην ουσία το πολιτικό σύστημα της χώρας (και όχι μόνο η κυβέρνηση) έχει κάνει την επιλογή να αφήσει την κρίση να «θερίσει» ό,τι βρει. Καμία ρύθμιση, κανένα μέτρο, καμία παρέμβαση… Δεν βλέπουμε ούτε συμβολικές κινήσεις, ούτε συγκροτημένο πλάνο.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Οι Ιερεμιάδες των Media και η παθητική στάση των πολιτικών αποτελούν το χειρότερο δυνατό μείγμα. Το πολιτικό σύστημα, αντί να προτείνει λύσεις, προτείνει να δώσουμε τη διακυβέρνηση στο Α ή στο Β κόμμα, ώστε να εφαρμόσει το δικό του μυστικό πρόγραμμα.

Το χειρότερο σενάριο είναι να περιέλθει σε πλήρη αδυναμία η επόμενη κυβέρνηση μετά 12 μήνες, να φθάσει, δηλαδή, πολύ πιο γρήγορα στο σημείο όπου οδηγήθηκε η Νέα Δημοκρατία μετά 5 χρόνια διακυβέρνησης.

Ούτε κάποια μορφής συγκυβέρνηση θα λύσει το πρόβλημα. Γιατί δεν υπάρχει σχέδιο και δεν υφίστανται στοιχειώδεις συναινέσεις. Δεν βλέπω τις συνομωσίες που διακρίνουν αρκετοί στα σενάρια κυβερνητικών συνασπισμών, πλην όμως, δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο ότι κυβερνήσεις συνεργασίας θα προωθούν λύσεις και θα αναλαμβάνουν κόστος.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟΙ
Στο επόμενο post θα δούμε κάποιες ιδέες, που αν δεν μπορεί να τις υιοθετήσει το πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον ας τις επεξεργαστεί ο δραστήριος κόσμος των social media, αλλά και κάποιοι από εκείνους που φαίνονται πολύ δύσπιστοι στις δημοσκοπήσεις. Το θέμα αφορά τις κρατικές επιχορηγήσεις που παίρνουν τα πολιτικά κόμματα.

*photo via flickr*