Η Σούλα με 15 εκ. ευρώ και ως μπαρουταποθήκες, οι 10 μικρές λίστες Λαγκάρντ

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Σούλα είναι η επιτομή της ελληνικής καπατσοσύνης. Χουλιγκανισμός και αγραμματοσύνη στο Λύκειο, έβγαλε μια ψευτοσχολή και χάρη στο κόμμα (μην πάρετε όρκο ποιο κόμμα είναι) διορίστηκε σε ‘θέση γραφείου’ και μετά πολιτεύτηκε. Για κάποια χρόνια έγινε αντίδημαρχος και ο δήμος τό'χε τούμπανο ότι έκανε τον ‘ταμία’ του δημάρχου. Ο τελευταίος, ας το πούμε Θανάση, ήταν ένα γνωστό απόβρασμα (με πτυχία πάντως) , που έγινε πρωταγωνιστής ενός σκανδάλου, με πανελλήνια αλλά και διεθνή απήχηση.

Viral video και Internet στις εκλογές

Η εφημερίδα 'Καθημερινή' και η δημοσιογράφος Λίνα Γιάνναρου ζήτησαν μια γνώμη για τα βιντεάκια της ΟΝΝΕΔ. Ακολουθεί αυτό που έστειλα ως συμβολή μου:

Τα viral σποτάκια της ΟΝΝΕΔ δείχνουν -εκτός τών άλλων- τη πρόοδο που έχει κάνει η συντηρητική παράταξη στη διαδικτυακή επικοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει -όπως είναι αναμενόμενο- πιο ισχυρό τον ακτιβισμό , που ενίοτε καταληγει σε πολυχρωμία. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει το πλεονέκτημα μιας συνολικά δυναμικής καμπάνιας, αλλά και της ισχυρής προσωπικότητας του Α.Τσίπρα, ο οποίος απο τα τέλη Μαρτίου, είχε επιτύχει έναν έντονο συνδυασμό πολιτικών προτάσεων και προσωπικής ακτινοβολίας.
Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ, παρότι έχει μεγάλο αριθμό προσώπων σχετικών με την online επικοινωνία, που το συμπαθούν, παρουσιάζει μεγάλη υστέρηση (ποιοτική και ποσοτική). Επιβεβαιώνει την αρχή ότι όταν υπάρχει έλλειμμα πολιτικής, αυτή δεν μπορεί να υποκατασταθεί απο επικοινωνιακές τακτικές και διαδικτυακά εργαλεία.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία των ελληνικών κομμάτων στην αξιοποίηση της online επικοινωνίας και των Κοινωνικών Δικτύων; Για να το πω σχηματικά, τους είναι δύσκολο να κατεβούν απο το μπαλκόνι ή να βγουν απο το στούντιο της τηλεόρασης, δυο χώρους στους οποίους έμαθαν να κάνουν πολιτική και επικοινωνία... Το μεγάλο στοίχημα στη σημερινή εποχή του Internet , You Tube και να περπατήσουν στη πλατεία...Εκεί έχει γιαουρτια (πεταχτά), γιούχα, οχλαγωγία, αλλά και πολύ-πολύ διάλογο...  Τα ελληνικά κόμματα μόλις κατέβηκαν απο το μπαλκόνι, τρέμουν στην ιδέα να βγουν απο το στούντιο, αλλά ωστόσο κάνουν τα πρώτα βήματα στην ηλεκτρισμένη πλατεία...
Τα βίντεο της ΟΝΝΕΔ είναι σε αυτή την κατεύθυνση... Παίρνω τη θετική πλευρά τους και σημειώνω ότι κάποια απο αυτά θα μείνουν ως Καλή Πρακτική...
Η πολιτική της ΝΔ στο Internet και τα Κοινωνικά Δίκτυα, έχει πάρει κάποια στοιχεία απο τις τεχνικές Obama, αλλά προσιδιάζει πιο πολύ στην εμπειρία Cameron. Εχει δουλέψει, αργά και συστηματικά, δεν προφασίζεται ότι γνωρίζει όλες τις τεχνικές, δεν κάνει υπερβολές όσον αφορά το διάλογο και τη συζήτηση γιατι δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα του κόμματος , αλλά πραγματοποιεί σταθερά βήματα.
Και ένα υστερόγραφο: το φαινόμενο Καμμένου στις εκλογές της 6ης Μαίου είχε και μια πλευρά απο τα παραπάνω. Πήρε δυναμική απο τα Κοινωνικα Δίκτυα, ενώ πχ το ΛΑΟΣ, ήταν 'καρφωμένο' στη Τηλεόραση και έχασε στροφές. Ο Α.Τσίπρας πήρε αρκετούς πόντους απο τη δυναμική τοποθέτησή του απέναντι στα κανάλια της TV. H περίπτωση 'Δημιουργία Ξανά' δείχνει ότι τα Κοινωνικά Δίκτυα μπορούν σε μια πρώτη φάση να δώσουν δυναμική, αλλά μπορούν μετά να την ανακόψουν, αν υπάρχουν ζητήματα πολιτικής και προγράμματος.
Είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε ότι η Τηλεόραση παραμένει βασιλιάς, αλλά πλέον δεν είναι απόλυτος άρχων όσον αφορά τις πολιτικές καμπάνιες. Το Internet έχει απαλλοτριώσει μέρος της εξουσίας της και παρά το χάος του, την 'ανωνυμία' κλπ, έχει γίνει αναντικατάσταση πλατφόρμα πολιτικής επικοινωνίας.

Το άρθρο της Λίνας Γιάνναρου μπορείτε να το βρείτε εδώ

Εκλογές και Social Networks «Γιούχα, ανωνυμία και ακατέργαστο χρυσάφι»

'Αρθρο μου που δημοσιεύθηκεστο Εθνος της Κυριακής (10-6-2012)

 

Θα ξεκινήσω με μια ωμή διαπίστωση: τα Νέα Μέσα, τα Κοινωνικά Δίκτυα (Social Networks), διευρύνουν/βαθαίνουν τη πληροφόρηση των ‘ψαγμένων’ πολιτών, αλλά μπορεί να αυξήσουν τη σύγχυση όσων έχουν έλλειψη προσανατολισμού.

Ας πιάσουμε όμως το θέμα απο μια άλλη πλευρά: οποιοδήποτε κόμμα ή πολιτικός σέβονται τον εαυτό τους, στην Ελλάδα του 2012, είναι αδιανόητα να μην αξιοποιήσουν τα Κοινωνικά Δίκτυα στην επικοινωνία τους.  Τα Κοινωνικά Δίκτυα όμως δεν είναι ‘μαγικό ραβδί’. Είναι ένας καθρέφτης, που μέσα του βλέπεις το αν το κόμμα που τα χρησιμοποιεί έχει δημοκρατικές δομές, έχει δυναμικά στελέχη, έχει πρόγραμμα, έχει αναπτύξει με τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας.

Στις εκλογές της 6^ης Μαϊου κάποια κόμματα που μετέφρασαν την αποδοχή τους στα Κοινωνικά Δίκτυα, ως επιρροή στο εκλογικό σώμα, διαπίστωσαν οδυνηρά οτι αυτό δεν ισχύει. Υπάρχουν ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες διεθνείς αναλύσεις που τεκμηριώνουν ‘γιατι το Twitter δεν μπορει να προβλέψει το αποτέλεσμα των  εκλογών’.

Επειδή η πολιτική περιπέτεια της Ελλάδας δεν τελειώνει στις 17 Ιουνίου, αλλά τότε μάλλον αρχίζει (ή κορυφώνεται) , ας δούμε μερικές αρχές που αφορούν την πολιτική επικοινωνία στα Κοινωνικά Δίκτυα. Λόγω χώρου, τις αναφέρω τηλεγραφικά, αλλά για την κάθε μια υπάρχει ογκώδης διεθνής και ελληνική τεκμηρίωση:

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ: το ερώτημα για τα ζωντανά κόμματα δεν είναι αν χρειάζεται να έχουν παρουσία στα Κοινωνικά Δίκτυα, αλλά ΠΩΣ  θα το κάνουν.

ΑΛΛΗ ΛΟΓΙΚΗ: η δραστηριότητα ενός κόμματος (ή πολιτικού) στα Κοινωνικά Δίκτυα, πρέπει να γίνεται με τελείως διαφορετικές πρακτικές απότι η παρουσία του στα Μέσα Επικοινωνίας. Οποιος χρησιμοποιεί το Facebook για να ανεβάζει ομιλίες του ή συνεντεύξεις του, κάνει πολύ κακή χρήση του Μέσου.

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΄Η ΟΧΙ: ένας σύμβουλος μπορεί να βοηθήσει ένα κόμμα να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι στο Internet, ή να του μεταφέρει ειδική γνώση για κάποιες τεχνικές. Το κόμμα ή ο πολιτικός όμως πρέπει να έχουν αυθεντική παρουσία, γιατι τα Κοινωνικά Δίκτυα είναι πρώτα απόλα Διάλογος και ζωντανή επικοινωνία.  Στην ελληνική πολιτική σκηνή φαίνεται απο πολύ μακριά οτι το μεγαλύτερο μέρος της παρουσίας κομμάτων/πολιτικών το χειρίζονται σύμβουλοι ή συνεργάτες γραφείου

ΓΙΟΥΧΑ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ: Η δραστηριοποίηση ενός κόμματος στα Κοινωνικά Δίκτυα, είναι κάτι σαν μια συμβολική πορεία του απο το Μπαλκόνι που ήταν τα προηγούμενα χρόνια, προς τη Πλατεία. Στην Ελλάδα του 2012 θα φάει γιούχα. Η επιτυχία του κόμματος είναι στο πώς θα το χειριστεί. Θέλει τόλμη, αλλά όχι αλλαζονεία ή εκνευρισμό

ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ Ή ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ: κάποιοι πολιτικοί ενέδωσαν στην ελληνική συνήθεια να συνεργάζονται με ‘ανώνυμους’ του Διαδικτύου για να προβάλουν θέσεις τους ή να επιτεθούν σε αντιπάλους. Τα Κοινωνικά Δίκτυα δεν είναι παρθεναγωγείο, αλλά αυτές οι πρακτικές δεν έχουν αποτέλεσμα. Το μεγαλύτερο όφελος το έχουν οι πολιτικοί ή τα κόμματα, που κερδίζουν την υποστήριξη απλών, επώνυμων πολιτών, ή προσώπων με επιρροή. Η διαφανής επαγγελματική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας διαδικτυακής καμπάνιας, αλλά η επιτυχία στα Κοινωνικά Δίκτυα δεν αγοράζεται...

Στην προεκλογική καμπάνια της 6^ης Μαίου, αλλά και σ’ αυτήν της 17^ης Ιουνίου, μπορούμε να ξεχωρίσουμε καλές πρακτικές, αλλά και πολλές αποτυχίες. Η ακραία πόλωση, η οργή της κοινωνίας, αλλά και η έλλειψή πόρων , ήταν αναμενόμενο να οδηγήσουν σε πολλές χοντροκοπιές. Τα κόμματα και οι πολιτικοί που σκέφτοναι με όρους μέλλοντος, μπορουν να δουν καλές πρακτικές απο τη καμπάνια του Ομπάμα, αλλά μπορούν να μελετήσουν και εμπειρίες της ελληνικής σκηνής, που ήταν πλούσιες και επιτυχημένες.

Στα ψηφιακά μπαλκόνια

                                               

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 01/03/12

Η πολιτική επικοινωνία τις επόμενες εθνικές εκλογές θα γίνει με πρωτόγνωρο τρόπο. Αυτό αφορά και τους επαγγελματίες (πολιτικούς, συμβούλους) αλλά και τους πολίτες. Τέσσερα σημαντικά θέματα που αλλάζουν το σκηνικό είναι η έλλειψη χρημάτων για καμπάνιες, η οργή των πολιτών κατά αρκετών πολιτικών που εμποδίζει τους τελευταίους να κάνουν περιοδείες, η κρίση των media και η εξάπλωση του ίντερνετ.

Όλα αυτά συρρικνώνουν τον ρόλο του προσωπικού μηχανισμού των πολιτικών. Το μοντέλο Γκρούεζας είναι σε απόσυρση. Σε συνθήκες βαθιάς κρίσης είναι αναμενόμενο να επικρατεί σύγχυση και ανασφάλεια. Οι υποψήφιοι θα έχουν δυσκολία να επισκεφτούν λαϊκές, ΙΚΑ, μαγαζιά. Οι εκλογές θα γίνουν με πολλή τηλεόραση, πολλά «σπίτια» και πολύ περισσότερο ίντερνετ.

Οι πολιτικοί και τα κόμματα που έχουν, παρ’ όλα αυτά, τη διάθεση και τους πόρους να αξιοποιήσουν ευκαιρίες για νεωτεριστική/αποτελεσματική καμπάνια, μπορούν να εξετάσουν τις παρακάτω δυνατότητες: να δουν τι γίνεται σε ΗΠΑ και Γαλλία που βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Μια-δυο απλές ιδέες μπορούν να δώσουν λίγη φρεσκάδα στην εγχώρια ξηρασία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αντιληφθούν τις τάσεις και τα καινούργια εργαλεία. Να αναβαθμίσουν τη φιλοσοφία και τις πρακτικές αξιοποίησης του ίντερνετ. Αρκετοί πολιτικοί και κόμματα έχουν παραμείνει σε αντιλήψεις του 2008 και χάνουν οφέλη από τη δυναμική και τη διείσδυση των social networks. Επιδίδονται σε broadcasting (λένε μόνο τα «δικά» τους, δεν κάνουν διάλογο), δηλαδή τα χρησιμοποιούν ως ντουντούκα. Αφήνουν την παρουσία τους αποκλειστικά σε συμβούλους, κάτι που κάνει μπαμ. Χρησιμοποιούν μπόλικο facebook και ολίγη από twitter, ενώ πλέον είναι αναγκαία μια σφαιρική διαχείριση. Δεν έχουν αξία τα επιμέρους «γήπεδα», αλλά η ικανότητα να είσαι στην «πλατεία», εκεί που είναι η κοινωνία.

Όλα τα λεφτά είναι το ταξίδι από το μπαλκόνι στην πλατεία. Αν δεν δουν οι πολιτικοί τα social networks όχι ως ένα ακόμα μαραφέτι αλλά ως διαδικασία συνολικής αλλαγής, τότε θα έχουν μικρο όφελος. Για τον λόγο αυτό είναι απολύτως απαραίτητη μια φάση εκπαίδευσης. Ακόμα και οι πολιτικοί/κόμματα που διαθέτουν (ειλικρινώς) λίγα ή καθόλου χρήματα, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια πρωτότυπη, αποτελεσματική καμπάνια. Τα παραπάνω είναι κάποιες ατάκες. Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Στο koinwnikokefalaio.tumblr.com θα βρείτε εισηγήσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη (για καμπάνιες σε ΗΠΑ) και της Λίνας Σάρι (τι αλλαγές φέρνει το ίντερνετ), μεταξύ άλλων.

Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι οι επόμενες καμπάνιες θα αλλάξουν κυρίως από τη στάση των πολιτών (bottom-up), παρά από τις πρακτικές των κομμάτων/πολιτικών. H κατάρρευση του πελατειακού κράτους και η διάρρηξη των ιδεολογικών δεσμών δημιουργεί μεγάλη κινητικότητα και νέες συνθήκες. Ανεμοδείκτες για το νέο σκηνικό θα είναι οι ανάγκες των πολιτών που αναζητούν νέες συλλογικότητες και η βαθύτατη ανάγκη της Δημοκρατίας για ανανέωση. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, εκ των οποίων πολλά πρέπει να είναι νεανικά πρόσωπα.

Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή, ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας

Το προηγούμενο post είχε τη δομή μιας επιστολής προς κάποιο πολιτικό, στο οποίο αναπτυσσόταν η νομοτέλεια: στις επόμενες εκλογές θα υποχρεωθεί να στραφεί προς την online επικοινωνία.
Σε συνέχεια εκείνης της ανάλυσης έχει ενδιαφέρον αυτό που  ανέφερε γνωστός πολιτικός σε συνάντηση για brainstorming: «στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορούμε να κάνουμε επισκέψεις σε Λαϊκή, ΙΚΑ, ΚΑΠΗ». Κάποιος από την παρέα τον ρώτησε αν σχεδιάζει να πάει σε γήπεδο ή  να κάνει ανοικτή συγκέντρωση. Ο πολιτικός κοντοστάθηκε, γιατί σκέφτηκε ότι ούτε σε αυτά τα μέρη θα μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό του.
Ένας άλλος πολιτικός σημείωσε ότι εξακολουθεί , για το δικό του σύστημα προβολής, να είναι πολύ ισχυρή η παρουσία του σε τηλεοπτικό κανάλι. «Με βλέπουν περί τα 200.000 άτομα... Ακόμα και να είναι αρνητικοί οι 180.000, οι υπόλοιποι 20.000 είναι ένα κέρδος για εμένα».
Και στις δύο περιπτώσεις, είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει ανάλυση σε βάθος, δεν περιμένουμε κάποιο σχέδιο.

Περί αγοράς πολιτικής επικοινωνίας
Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η αδυναμία πολλών  πολιτικών να χρησιμοποιήσουν τις παραδοσιακές μεθόδους επικοινωνίας κατά την εκλογική τους καμπάνια (γειτονιές, Λαϊκές κλπ) θα τους οδηγήσει στην υιοθέτηση τεχνικών ψηφιακής επικοινωνίας.
Αυτό είναι πιθανόν να γίνει σε κάποιο βαθμό, αλλά μάλλον με κάποιες εκ των ενόντων πρακτικές. Αρκετοί  έλληνες πολιτικοί δεν έχουν ένα ορθολογικό σύστημα επένδυσης στην επικοινωνία. Τα κόστη τους (των περισσοτέρων, όχι όλων) στο παρελθόν καλύπτονταν από χορηγούς και γενικώς από ένα σύστημα διαπλοκής.
Τώρα που αλλάζουν οι ανάγκες, αυτή η κατηγορία των πολιτικών, έχει τα εξής ελλείμματα:
•    δεν έχουν γνώση της ψηφιακής επικοινωνίας και του στοιχείου της αυθεντικότητας που επιβάλει. Δεν διαθέτουν την αντίστοιχη κουλτούρα
•    δεν έχουν επιτελείο από ικανά στελέχη και γνώστες του αντικειμένου. Αντιθέτως σε αρκετά επιτελεία υπάρχουν πρόσωπα, ενίοτε καλόπιστα, τα οποία δηλώνουν «social media experts». Νομίζω ότι οι περισσότεροι γνωρίζουμε τα αποτελέσματα
•    το διαθέσιμο budget θα είναι πολύ χαμηλότερο, λόγω της κρίσης της αγοράς..

Με άλλα λόγια, ενώ θα αυξηθεί η ζήτηση υπηρεσιών ψηφιακής επικοινωνίας για την κάλυψη εκλογικών αναγκών, η κάλυψή της θα γίνει -σε μεγάλο βαθμό- με ίδια μέσα και  με εθελοντισμό ή «εθελοντισμό».
Το πόσο ώριμη είναι η προσφορά υπηρεσιών πολιτικής επικοινωνίας, ώστε να καλύψει την υποθετική περίπτωση αύξησης της ζήτησης, αυτό είναι μια κάπως διαφορετική συζήτηση. Την περίοδο που άνθισαν οι 5 «φούσκες» στη χώρα, η πολιτική επικοινωνία ακολούθησε μια διαδρομή στην εγχώρια αγορά, η οποία την φέρνει τώρα και αυτή αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της μετά Μνημόνιο εποχής.
Τώρα πια η επέκταση του Internet έχει αλλάξει πάρα πολλά στην πολιτική, όπως μπορεί να δει κάποιος και  σε αυτη την ανάλυση .


ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ

Είναι κατανοητή, σε αρκετό βαθμό, η διάθεση των πολιτικών (και, σε μεγάλο βαθμό, των κομμάτων) να αποφύγουν την επένδυση στην επικοινωνία. Μια οποιαδήποτε επένδυση  ενέχει ρίσκο και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν έχει παράδοση στο να παίρνει ρίσκα.
Το ελάχιστο πάντως που οφείλουν να πράξουν όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στο σκηνικό, είναι η εκπαίδευση του επιτελείου τους, στις βασικές αρχές της πολιτικής επικοινωνίας, όπως αυτή αλλάζει δραστικά λόγω της επέκτασης του Διαδικτυακού Οικοσυστήματος. Το expertise έχει πάει πολύ πιο μακριά από το «γνωρίζω 20 bloggers, έχω 2.000 φίλους στο Facebook και 200 followers στο Twitter».

Δεν θα πούμε ανέκδοτες ιστορίες  εδώ, γιατί το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Αφορά στη δημοκρατία και στο μέλλον μιας χώρας, η οποία παλεύει σε σκληρές συνθήκες. Το επιτελείο του πολιτικού και όποιου το εκπαιδεύσουν, θα πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
•    Αξιοπιστία στο χώρο του Internet (εδώ δε αρκεί η παραδοσιακή καπατσοσύνη, η οποία ήταν χρήσιμη στις σχέσεις με τα κλασσικά media)
•    Γνώση της τεχνολογίας (κάποιες εφαρμογές στο Facebook, μπορεί να κάνουν πιο εύκολες τις καμπάνιες)
•    Ανεπτυγμένη δικτύωση στα Κοινωνικά Δίκτυα. Αυτή δεν γίνεται με ένα κουμπί, δεν «αγοράζεται», δεν επιβάλλεται δια της εξουσίας..
Αργά ή γρήγορα, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί πρώτης γραμμής θα αναγνωρίσουν την αξία της Ιντερνετικής τους παρουσίας. Φιλόδοξοι πολιτικοί όπως ο Α. Λοβέρδος, θα αντιληφθούν ότι δεν έχει αξία να παραπέμπουν σε ένα site, το οποίο φέρει τον τίτλο psifizoloverdo
ή να έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον οποίο σταμάτησαν να ενημερώνουν από τις εκλογές του 2009 και δεν «ακολουθεί» κανέναν.

Γράμμα προς ένα γνωστό πολιτικό..

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ INTERNET ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Η επιστολή που ακολουθεί θα μπορουσε να σταλεί σε μια ομαδα πολιτικών του ελληνικού κοινοβουλίου, που δεν ειναι μεγαλη. Με κάποιους έχει τύχει να διασταυρωθώ , με άλλους υπάρχει μια τυπική γνωριμία. Το γράμμα αυτο παίρνει τη μορφή της ‘ανοικτής επιστολής’, γιατι έχει περισσότερη αξία να αναπτυχθεί ο σχετικός διάλογος, παρα η ‘κατ’ ιδίαν’ επικοινωνία.


Αγαπητέ,

Γνωριζόμαστε χρόνια και , δεν εχω λογο να κρύψω οτι εχω παρακολουθήσει τη συνεχή σου προσπάθεια να παράγεις έργο. Θα μπορουσα να αναφέρω αρκετά στοιχεία κριτικής για το έργο σου, αλλά δεν μπορώ επουδενί να υποστηρίξω ότι ήσουν υποκριτής ή οτι έκανες μονο επικοινωνία, με ελάχιστο ‘περιεχόμενο’.
Τα τελευταία 4 χρόνια είχαμε μερικές φορές την ευκαιρία να συζητήσουμε το θέμα της επικοινωνίας σου και είχα υποστηρίξει ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσεις με ένα πλάνο μια , έστω ‘συντηρητική’ παρουσία στο Διαδικτυακό Οικοσύστημα... Αν αυτά που υποστήριζα το 2007-2008 φαινόντουσαν ως αποψεις ενός ‘νεοφώτιστου’, ολιγον παθιασμένου , που επηρεαζόταν απο τη καμπάνια του Obama, τώρα θα επανέλθω. Οχι με το στυλ αυτού που δικαιώθηκε, καθώς πολλά απο αυτά που εθεωρούντο τότε ως ορθά,  έχουν πλέον διαφοροποιηθεί και μερικά εχουν  διαψευσθεί.
Οι παρακάτω σκέψεις ξεκινούν απο τη σκοπιά ενός υποψιασμένου πολίτη. Σε αυτη τη φάση, για αρκετούς απο εμάς, ειναι πολύ πιο σημαντική απο οποιαδήποτε επαγγελματική επιδίωξη.
Αξίζει να το ξανασυζητησουμε αυτά που ακουσες το 2008-2009,  για τρεις λόγους:

1) οι συνθήκες κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και της νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, απαιτούν να διευρυνθεί ο ανοικτός διάλογος , που μόνο μέσα απο το Internet (και τις ζωντανές συναντήσεις) μπορεί να διεξαχθεί

2) η έξαρση της κριτικής προς τους πολιτικούς και η εξάπλωση των φαινομένων διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, θα περιορίσουν τις δυνατότητες επικοινωνίας που παραδοσιακά είχατε εσείς ή πολιτικοί με το εκλογικό σώμα

3)οι επόμενες εκλογές, είτε γίνουν μέσα στο 2011, είτε αργότερα, θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον, όπου θα έχει αλλάξει αισθητά το επικοινωνιακό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση το Internet, δεν ειναι μονο πιο ισχυρό αποτι στις εκλογές του 2009, αλλά και έχει υψηλότερο βαθμό αξιοπιστίας.
Απο επιλογή, αυτο το σημείωμα ειναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, χωρίς τη jargon των Ειδικών, καθώς ειναι πιθανόν να μην έχεις παρακολουθήσει την εξέλιξη της ορολογίας και τις μανιέρες των Experts. Για να μην αφήσουμε όμως αυτο διαλογο σε ρηχό επίπεδο, θα κοινοποιήσω στο τέλος μια συζήτηση που έγινε σε μια ελληνική ομάδα του Facebook, που προχωρά σε μεγαλύτερο βάθος και αντιμετωπίζει ευρύτερες διαστάσεις.  
Πολλοί θα πουν οτι δεν έχει καμμιά αξία στην ελληνικη πολιτική σκηνή, αυτά που συμβαινουν στις προεκλογικές περιόδους ανεπτυγμένων χωρών. Προφανώς ειναι αφελές να τα αντιγράφουμε. Απο την άλλη όμως, ειναι επιπόλαιο να έχουμε πληρη άγνοια...


ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA KAI O ABRAHAM LINCOLN

Είναι αντιληπτοί οι  ενδοιασμοί και τα ερωτήματα σου για την αξία της παρουσίας σου στο Internet. Σύντομα να αναφέρω, οτι πράγματι υπάρχει μια υπερβολική συζήτηση για τα social media. Γι αυτο ειναι προτιμοτερο να εξετάσεις τη παρουσία σου στο Internet συνολικά, αυτό που λενε στο εξωτερικό Online Engagement και Online Reputation. Σ’ αυτο βασικο ρόλο παίζει η κατάσταση του site σου, αλλά και άλλες διαδικτυακές (ή στο κινητό) κινήσεις σου, πέραν των πολυδιαφημισμένων social media.
O Abraham Lincoln έλεγε ότι δεν του αρκούσε να επικοινωνεί με το λαό του μέσω διαμεσολαβητών και γι’ αυτο επιδίωκε να κάνει ένα ‘public opinion bath’. Την έννοια αυτή την ανέσυρε ο Obama με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αν θεωρείς ότι είσαι πολύ ισχυρός στα κλασσικά Media και στο δίκτυο υποστηρικτών σου , αξιολόγησε αν αυτο το ‘πλαίσιο’ ειναι αρκετό για τα σχέδιά σου στις επόμενες εκλογές. Υπο τις σημερινές συνθήκες, που θα επιδεινωθούν, τα οφέλη που μπορείς να λάβεις απο τα κλασσικά media και το δίκτυο υποστηρικτών σου (που στην περίπτωσή σου, πράγματι δεν ειναι κομματάρχες), δεν αρκεί για να επιτύχεις τους στόχους σου. Ολα αυτά που αναφέρονται εδώ, αφορουν εις το πολλαπλούν, το κόμμα σου.



ΧΤΙΣΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Σε ώριμες δημοκρατίες οι πολιτικοί έχουν ένα δίλημμα για το πώς να μοιράσουν τη προσοχή τους ανάμεσα στα κλασσικά Media και τα New Media, στην Ελλαδα όμως αυτο το δίλημμα τίθεται -ως συνήθως- με στοιχεία υπερβολής. Ορισμένοι έλληνες πολιτικοί μάλιστα έχουν το φόβο, οτι αν αναπτύξουν παρουσία στο Internet, αυτό θα το εκλαβουν αρνητικά δημοσιογράφοι και media που διατηρούν σταθερούς διαύλους επικοινωνίας.
Αν δούμε ψυχρά τα πράγματα, η κατάσταση έχει ως εξής:
α)Το παιγνίδι έχει κριθεί ΚΑΙ στην ελληνική κοινωνία, οπως και στο εγχώριο επικοινωνιακό Οικοσύστημα: οποια μέτρηση και αν λάβεις υπόψη σου (πχ δες της MRB), τα στοιχεία ειναι σαφή: αν δεν αναπτύξεις παρουσία στο Ψηφιακό Κόσμο , τότε έχεις αποκλείσει τον εαυτό  σου απο την επικοινωνία με ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ένα τμημα ψηφοφόρων που κρίνει εκλογές και σταυροδοσία.

β)εαν τα media ενδιαφέρονται να είναι μέσα στο νέο σκηνικό, μπορουν να κάνουν τις επενδύσεις που επιχείρησαν στη Διαδικτυακή Σφαίρα, αντίστοιχα media στο εξωτερικό.

γ)ισχύει και για το κόμμα σου, οπως και για τη προσωπική σου πολιτική παρουσια, η ατάκα που είπε πριν 3 χρόνια ένας ισχυρός του αμερικάνικου NBC: ‘στην εποχή του Web 2.0, όλες οι οντότητες είναι, η κάθε μια τους, ενας Οργανισμός  media’. Πρεπει να παράγει η κάθε οντότητα το δικό της content , ανεξάρτητα τι απο αυτό θα φιλοξενήσουν τα κλασσικά media.    
Αν αυτο το ακουγες πριν 3 χρόνια ως παραδοξολογία, αυτη τη στιγμή -ναι, στο ελληνικό περιβάλον- ειναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Είναι βέβαιο ότι έχεις συνεργάτες, που μπορουν να στο εξηγήσουν σε μεγαλύτερη αναλυση και βάθος.
Και κάτι άλλο:Οσο θα προχωρά η κρίση των ελληνικών Μέσων, τόσο θα σε πιέζουν οι συνέπειες αυτής της αναπόδραστης εξέλιξης. Ωρα λοιπον να προχωρήσεις στη δημιουργία των δικών σου interactive media, που μπορουν να ειναι -στους πονηρούς, αγανακτισμένους καιρούς μας- οσο interactive σχεδιάσει η καμπάνιά σου.


ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΟΙΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΟΙΩΣ

Το Μάρτιο 2009, στο περιθώριο της 1ης εκδήλωσης του Ινστιτούτου Επικοινωνίας για τα social media, ενας  γνωστός εργάτης (με πολιτική κουλτούρα) του ελληνικού Internet, εκανε σ’ ενα ‘πηγαδάκι’ μια ενδιαφέρουσα επισήμανση. Την διατύπωσε, για να θυμηθούμε, όταν ήταν φρέσκια η επανάσταση που είχε κάνει η καμπάνια Obama στην επικοινωνία συνολικά (και όχι μονο στην πολιτική).  ‘Οι έλληνες πολιτικοί έχουν πολύ στενές, πολύχρονες σχέσεις με ένα σύστημα ανθρώπων, που ειναι κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές, προσωπικοί υποστηρικτές τους, ατομα των media κλπ. Αυτο το Σύστημα σχέσεων ειναι περίπου ασύμβατο με την Ανοιχτή Φιλοσοφία, του Internet’.
Πέρασαν δύο πύρινα χρόνια απο τότε.. Εκτός απο το φλερτάρισμα με την πτώχευση, η Ελλάδα πλέον ειναι μπροστά στις αντιδράσεις των Αγανακτισμένων, τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, τις συχνές επιθέσεις κατά πολιτικών. Μέσα σ αυτές τις συνθηκες, πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές, θα έχεις τις εξής δυσκολίες:
i)ενα υπολογίσιμο ποσοστό πολιτών ειναι επιφυλακτικό σε αυτό που ‘προτείνουν’ τα κλασσικά media

ii)η νεολαία και τα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, ειναι πιθανόν να οδηγήσουν σε μια ανανέωση της επομενης Βουλής , της τάξεως του 50%.

iii) Λογω αγανάκτησης και οικονομικής κρίσης, στις επόμενες εκλογές θα διαδραματίσουν μικρότερο ρόλο μορφές πολιτικής επικοινωνίας, όπως οι περιοδείες σε γειτονιές και η διανομή εκλογικού υλικού...
Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στη θέση οτι το κόμμα σου και εσύ προσωπικά, ειναι απαραίτητο να προχωρήσετε σε  μια σχεδιασμένη, μια ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ παρουσία στο Internet.


ΣΧΕΔΙΑ, ΟΧΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Το σημείωμα αυτό κινδυνεύει να φανεί απλοϊκο, καθώς αναφέρεται σε θέματα που απαιτούν
- καλλιεργεια κουλτούρας και εκπαίδευση πολιτικών στελεχών, που δεν μπορουν να γίνουν σε 2-3 εβδομάδες
- τεχνολογικό background, παρότι τα θέματα αυτά ειναι πρωτίστως πολιτικά. Δεν ειναι ζητήματα επικοινωνιακά, πολύ περισσότερο δεν ειναι τεχνολογικά
- εντοπισμό μιας ελάχιστης ομάδας ανθρώπων (στελεχών του κόμματος ή συνεργατών σου), που θα έχουν τη πολιτική κουλτούρα να γυρίσουν σελίδα στα της επικοινωνίας.

Το σημείωμα λοιπον, είναι ένα ‘τσίγκλισμα’ για έναν διάλογο που δεν έγινε ποτέ.
Πιστεύω ότι υπαρχουν πολλοί δραστήριοι πολίτες και καταξιωμένοι professionals (δεν εννοώ της επικοινωνίας), που πιστεύουν ότι αν εσύ ή το κόμμα σου κινηθείτε με την αποσταση ασφαλείας απο το Internet που είχατε στις εκλογές του 2009, αλλά και στη συνέχεια, τότε αυτο θα έχεις μετρήσιμες συνέπειες.
Η πιο σημαντικη  επισήμανση, που προκύπτει απο τη συζήτηση στο Facebook που παραθέτω, ειναι ότι , ανεξάρτητα με το τι/πόσο θα πράξεις, αυτό θα πρέπει να είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ. Πάρε ‘το μπάνιο σου στη νερά της κοινής γνώμης’, που ελεγε ο Lincoln και αφιέρωσε μιά ωρα την εβδομάδα, να παρακολουθείς εσύ ο ίδιος αυτά που λέγονται για εσένα στο Internet, στο Facebook, στο Twitter, στο YouTube.
Επειδή ήσουν πάντα μετρημένος, θα σκέφτεσαι οτι υπο τις σημερινές συνθήκες , δεν έχεις τους πόρους να ξανοιχτείς σ αυτές τις θάλασσες. Το ζήτημα του να αφιερώσεις αυτη τη μια ώρα, ειναι πολύ πιο σημαντικό απο το budget.
Ως πολίτης, σε παροτρύνω να το τολμήσεις, γιατι  θεωρώ  οτι αποτελεί ένα μέρος της επένδυσης που θα συμβάλει στο διογκούμενο αιτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος.. Οι μέθοδοι επικοινωνίας υμών των πολιτικών, ήταν  ένας απο τα πιο σημαντικούς πυλώνες της εικόνας και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Η αλλαγή αυτου του δυσλειτουργικού -πλέον- και αναποτελεσματικού ‘συστήματος επικοινωνίας’, είναι ζήτημα δημοκρατίας και αναγκαίας εξέλιξης των θεσμών. Πήρα τη πρωτοβουλία να σου γράψω αυτο το σημείωμα,  γιατι παρά τις πολιτικές περιπέτειες και κριτικές που αντιμετώπισες τα δύο τελευταία χρόνια, δεν μπήκες στη πολιτική ως ‘πολιτευτής’. Είσαι απο εκείνους που μπορουν  να επιχειρήσουν αυτη τη μικρή, αλλά πολύ σημαντική  υπέρβαση. 

ΑΥΡΙΟ: Οι αδύνατες επισκέψεις σε Λαϊκή,  ΚΑΠΗ και οι προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας 

Σχετικά:

Obama’s Twitter account: Now with 100 percent more President | VentureBeat

Ποσοι έλληνες πολιτικοί στις επόμενες εκλογές, θα ασχολούνται οι ίδιου, έστω κατά 20%, με τις αναρτήσεις τους στο Twitter και το Facebook; Ο Obama το 'παρακάνει' και λέει οτι πάει προς το 100%. Πατήστε παρακάτω "διαβάστε περισσότερα" για να δείτε  την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που διεξήχθη στο facebook

Ελληνική αγορά Πληροφορικής σε κρίση και το κατά C. Shirky «Collapse of Model»

Η συζήτηση είναι έντονη και ορισμένες φορές βίαιη: τι θα γίνει με τα έργα Πληροφορικής και τις εταιρείες του κλάδου; Οι ενδιαφερόμενοι stakeholders εμφανίζονται άλλοτε νευρικοί και άλλοτε ανυπόμονοι. Ενόψει του ΕΣΠΑ, να δούμε εδώ το εκπληκτικό γεγονός ότι και οι τρεις κύριοι φορείς του «δράματος» είναι λίγο ή πολύ -όλοι τους!- χαμένοι.

ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: από τα 60 περίπου έργα Πληφορορικής που τυπικά παραδόθηκαν με το πέρας του Γ' ΚΠΣ, δουλεύουν ελάχιστα, που δεν ξεπερνούν μονοψήφιο αριθμό. Τα περισσότερα έχουν παραδοθεί «τυπικά», αλλά δεν δουλεύουν. Ορισμένα, όπως η μηχανογράφηση των νοσοκομείων, δεν θα δουλέψουν ποτέ. Άρα, το κράτος, ο φορολογούμενος πολίτης, έδωσαν κάποια δισεκατομμύρια ευρώ, από το ΜΟΠ πληροφορικής μέχρι και το Γ' ΚΠΣ, ενώ είναι σε λειτουργία μόνο το Taxis, άντε και λίγα ακόμα, σε ποσοστό πάντως κάτω του 50% το καθένα.

ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ: ακούω συχνά επιθέσεις εναντίον τους. Θα σπεύσω σε αυτό το σημείο, απρόσκλητος, αλλά με αίσθηση ευθύνης, να πω ότι είναι άδικο και άστοχο να λέγεται ότι για την κακοδαιμονία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και των έργων Πληροφορικής του δημοσίου, φέρουν όλη την ευθύνη οι εταιρείες. Ένα στοιχείο αρκεί για να δείξει ότι η συζήτηση θα έπρεπε να γίνει κάπως διαφορετικά: οι ισολογισμοί των εταιρειών πληροφορικής, όσων τουλάχιστον έχουν ως κύριο πελάτη το Δημόσιο, δείχνουν ότι δεν έχουν ευτυχήσει. Πολλές εταιρείες έχουν ζημίες και είναι γνωστό ότι αντιμετωπίζουν μεγάλες πιέσεις.

Όλα τα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο που ακολούθησαν τα 15 τελευταία χρόνια οι εταιρείες Πληροφορικής (από την εποχή που άρχισαν το φλερτ με το Χρηματιστήριο και υπερέβαλαν όσον αφορά στο budget του Γ’ ΚΠΣ) δεν ισχύει πια. Έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Οι ίδιες οι εταιρείες υποστηρίζουν ότι πολλά έργα ήταν υποτιμολογημένα, με κακό RFP, με προβληματικές διαδικασίες από την πλευρά των επιτροπών του δημοσίου. Σε αρκετά σημεία έχουν δίκιο, αλλά αυτό δεν εξηγεί πώς ΔΕΝ θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση

ΠΟΛΙΤΗΣ: είναι ο πιο χαμένος της ιστορίας. Θα έπρεπε με βάση τα έργα πληροφορικής που έχει πληρώσει ο φορολογούμενος, να έχουν απλοποιηθεί πάρα πολλές υπηρεσίες και να τις παίρνει από το σπίτι του: δημοτολόγιο, ποινικό μητρώο, κάρτα υγείας , πληρωμές τελών κλπ… Η κατάσταση αυτή επιβαρύνει και την παραγωγικότητα της χώρας και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

ΘΑΥΜΑ, ΧΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!
Πώς συνέβη αυτό και χάνουν όλοι (Κράτος, εταιρείες, πολίτες); Αυτό δείχνει την κατάπτωση του μέχρι σήμερα συστήματος προκηρύξεων και αναθέσεων. Δεν είναι λαϊκισμός αν πούμε ότι υπάρχει και ένας τέταρτος παράγοντας, που επωφελείται, που είναι οι…

ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ: είναι κοινό μυστικό πως, όπως σε αρκετά έργα του ΕΣΠΑ, έτσι και στην Πληροφορική, αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια μια κάστα μεσαζόντων, που εκθέτει το κράτος και εκβιάζει τις εταιρείες. Οι ενδιάμεσοι αυτοί άλλοτε έχουν στενή σχέση με το κράτος, άλλοτε εμφανίζονται ως «σύμβουλοι» και διεκδικούν ένα 20-30%, συνήθως σε «μαύρα». Σε πολλά έργα Πληροφορικής η πληρωμή ενός τέτοιου commission αποκλείει κάθε πιθανότητα να παραδοθεί ένα σωστό έργο. Η δραστηριότητα των ενδιαμέσων δεν αρκεί, πάντως, για να εξηγήσει από μόνη της την μαζική καταστροφή των έργων Πληροφορικής και του e-government. Η άνθηση των «ενδιαμέσων» είναι συνήθως παράγωγο της διάλυσης και όχι κύρια αιτία της.

Σχετικά με το μοντέλο των εταιρειών πληροφορικής, είναι ενδιαφέρον και αυτό το post.

ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και όταν παραδοθούν κάποια αξιόλογα έργα πληροφορικής, τότε αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι, από αυτούς που θα έπρεπε να τα λειτουργήσουν, αρνούνται να τα χειριστούν. Το πράττουν, είτε γιατί δεν θέλουν να περάσουν από εκπαίδευση, είτε επειδή απαιτούν κάποια επίδομα. Το σύμπτωμα αυτό είναι καταλυτικό: τι έννοια έχει να αναθέτει έργα το Δημόσιο, εάν δεν μπορεί να ζητήσει από τους υπαλλήλους να τα λειτουργήσουν.

Μια εταιρεία που είχε αναλάβει τρία έργα σε μια περιφέρεια της χώρας, κατέφυγε στη λύση να ζητήσει η ίδια από υπαλλήλους να λειτουργούν τα έργα. Τα κατάφερε και σώθηκε η κατάσταση.

Οι παθογένειες δεν σταματούν εδώ… Όποιος δει κάποιους καταλόγους από έργα Πληροφορικής που έχουν υποβληθεί στο ΕΣΠΑ, π.χ., για μια περιφέρεια στη Β. Ελλάδα, κάποιες Νομαρχίες στην Πελοπόννησο και κάποιους Δήμους στα Ιόνια, μπορεί να βάλει άνετα στοίχημα πως αυτού του τύπου τα έργα δεν θα λειτουργήσουν ποτέ.

H KATAΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΜΟΝΤΕΛΩΝ
Κάποιοι θα πουν ότι στο όνομα της διατήρησης θέσεων εργασίας, πρέπει να συνεχίσουν οι διαγωνισμοί και οι αναθέσεις με τις ίδιες περίπου μεθόδους που έγιναν στο Γ’ ΚΠΣ, έστω με μερικές βελτιώσεις, για να περιοριστεί η διαφθορά και η γραφειοκρατία.

Δεν είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι θα ήταν βιώσιμο ένα τέτοιο μοντέλο. Θα ήταν μη ρεαλιστικό, ακόμα και αν υπήρχαν τα κονδύλια, που θα ρίχνονταν ως καύσιμα σε ένα τέτοιο μοντέλο. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, επειδή δεν υπάρχουν τα κονδύλια: ένας πρώτος υπολογισμός δείχνει ότι το ΕΣΠΑ θα μπορούσε να διαθέσει περί τα 500 εκατομμύρια ευρώ για την χρηματοδότηση έργων Πληροφορικής με αντικείμενο που αφορά τις μεγάλες εταιρείες του κλάδου, ενώ το Γ’ ΚΠΣ είχε διαθέσει σε παρόμοια έργα περί το 1 δισ. ευρώ.

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δεν αγαπάμε τη θεωρία, ούτε τις αναλύσεις που τεκμηριώνουν απόψεις και συμβάλουν στην επιλογή στρατηγικών. Οι λίγοι που δεν έχουν τέτοιες αναστολές, αξίζει να διαβάσουν την τοποθέτηση του Clay Shirky, που αναφέρεται στην κατάρρευση των πολύπλοκων επιχειρηματικών μοντέλων. Η τοποθέτηση του Clay Shirky αφορά τον κόσμο των media, αλλά με μια μικρή αναγωγή μπορεί να μεταφερθεί η σκέψη του για την ελληνική αγορά πληροφορικής.

Με λίγα λόγια, ορισμένα τέτοια μοντέλα είναι καλά μέχρι ένα σημείο πολυπλοκότητας. Όταν ξεπεράσουν, όμως, ένα όριο, τότε καμιά οριακή ή μέτρια βελτίωση δεν μπορεί να τα σώσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η αγορά, η κοινωνία, η ζωή φέρνει στην επιφάνεια κάτι πιο απλό, που δουλεύει με πολύ χαμηλότερο κόστος απ’ όσο το πολύπλοκο μοντέλο και δίνει πολύ πιο αποτελεσματικές λύσεις.

ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ
Όποιοι, επίσης, είναι ανάμεσα στους λίγους που δεν θεωρούν τη θεωρία και την ανάλυση γραφική πολυτέλεια, αξίζει να μελετήσουν το βιβλίο των Chip και Dan Heath «Swift-Πώς να αλλάξει ένα σύστημα, όταν είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει».

Οι συγγραφείς παρομοιάζουν τους Ηγέτες με Αναβάτες και την κατάσταση με Ελέφαντα. Κάποιες ιδέες μπορείτε να δείτε εδώ, αλλά καλύτερα να βρείτε το ίδιο το βιβλίο (το έχω ήδη παραγγείλει).

Οι αλλαγές που απαιτούνται στην ελληνική αγορά πληροφορικής, δεν αφορούν μονό ένα στενό κύκλο πολιτικών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών και «εκ της προσκολλήσεως». Αφορά μεγάλο μέρος των πανεπιστημίων, κρίσιμες πλευρές της απασχόλησης και σημαντική πλευρά της υπόθεσης της καινοτομίας.

Παρακολουθώ την ελληνική αγορά πληροφορικής από το 1982 και τις πρώτες επιχειρηματικές προσπάθειες… Στη συνέχεια ήλθαν τα ΜΟΠ Πληροφορικής και τα τρία ΚΠΣ. Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς τι συνέβη στην εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας του 1999 στο συγκεκριμένο κλάδο. Τις συνέπειες που είχε μετέπειτα, όσον αφορά τις επενδύσεις των ελληνικών εταιρειών Πληροφορικής σε καινοτομία και νέα προϊόντα, στη διαθεσιμότητα ηγετικών προσώπων στον κλάδο.

Θα χρειαζόταν πολύς χώρος για να γίνει αναφορά στις συνέπειες που –κατά τη γνώμη μου- θα υπάρξουν, εφόσον δεν εφαρμοσθεί ένα εγχείρημα αλλαγής. Θα έχει κόστος και τίμημα, ωστόσο οποιαδήποτε απόπειρα για «μία από τα ίδια» θα είναι απλώς καταστροφική. Και για τον πολίτη (που πληρώνει και δεν παίρνει υπηρεσίες), και για τις επιχειρήσεις (αρκετές εκ των οποίων είναι σοβαρές και επενδύουν), και για τους επαγγελματίες (που παίζουν τη δουλειά τους). Οι πολιτικά υπεύθυνοι δεν είναι σαφές τι κόστος θα υποστούν, ωστόσο αυτή τη φορά δεν θα το αποφύγουν.

Υ.Γ.: Κάποιοι θα με ρωτήσουν γιατί δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένες κυβερνητικές περιόδους και σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, που έκαναν ζημιά στον κλάδο. Όσοι παρακολουθούν αυτό το ιστολόγιο ή με γνωρίζουν, είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν ότι δεν αποφεύγω τέτοιες προκλήσεις. Συχνά, μάλιστα, το κάνω χωρίς να προκληθώ, κόντρα στην αντίληψη ότι βολεύει να κάνουμε όλοι δημόσιες σχέσεις μεταξύ μας.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή εκείνο που προέχει είναι να ρίξουμε όσο βάρος έχει ο καθένας, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά. Ποιοι πολιτικοί και ποιοι «τεχνοκράτες» χρησιμοποίησαν την Πληροφορική ως άλλο ένα αρμό του πελατειακού κράτους, αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες. Οι θεσμικοί φορείς της χώρας μπορούν να βρουν υπαίτιους, αν -σπάνιο φαινόμενο- θα επιδίωκαν την τιμωρία κάποιων που έβλαψαν τον τόπο. Τα αδικήματα είναι πολλά και συνεχή.

Εμείς οι υπόλοιποι, τι μπορούμε να κάνουμε, ώστε να δούμε πέντε, έξη έργα να παρέχουν υπηρεσίες στον πολίτη και να υιοθετούνται νέες διαδικασίες, που θα μας βγάλουν από την απραξία και το «κάψιμο» εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ;…

"Ναι στο ΔΝΤ. Τώρα!", η κραυγή μιας 26χρονης άνεργης

Η 26χρονη Νικόλ σπουδασε στο ΕΜΠ με πολύ καλές επιδόσεις και πολλά όνειρα. Δραστηριοποιήθηκε σε μια νεολαία μεγαλου κόμματος, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο ολόψυχα δοσμένη, ώστε να βρει επαγγελματική ανταμοιβή ή κομματική καριέρα, όπως αρκετοί συνάδελφοί της. Πήρε το πτυχίο της με καλό βαθμό και, αμέσως μετά, την "δούλευε" επί πέντε μήνες ο διευθυντής του ΟΑΕΔ του τόπου καταγωγής της, που "έκανε καθυστέρηση" στην έγκριση του προγράμματος των 15.000 ευρώ, "γιατί είχε βάλει προτεραιότητα να τα δώσει σε κομματικούς φίλους ή σε τύπους που θα έδιναν το κάτι τις τους".

Η Νικόλ δεν μπορεί να βρει δουλειά στον τόπο καταγωγής της (ένα τουριστικό μέρος της Ελλάδας), γιατί εκεί η δραστηριότητα στις κατασκευές και στην οικοδομή έχει "καταρρεύσει". Γύρισε ξανά στην Αθήνα και το φέρει βαρέως που πρέπει να παίρνει ένα ποσό 800 ευρώ το μήνα από τους γονείς της, για να ζει σε ένα διαμέρισμα που -ευτυχώς- είναι ιδιόκτητο. Λόγω κομματικών γνωριμιών, προσφέρθηκε μια παράταξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου να την διορίσει ως "σύμβουλο" στο ΤΕΕ με 900 ευρώ, αλλά δεν της αρέσει μια τέτοια λύση, γιατί είχε όνειρα να δουλεψει ως πολιτικός μηχανικός.

Η Νικόλ δεν τα κατάφερε να αναδειχθεί στην κομματική επετηρίδα, αλλά καλλιέργησε την κρίση της και τη δίψα να μαθαίνει περισσότερα. Κρατάει την ψυχραιμία της, χωρίς να μπορεί να κρύψει την πίκρα της. Η στάση της είναι "να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γρήγορα!". Ποια είναι τα επιχειρήματά της;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΕΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ: Στα μάτια της Νικόλ, τα περισσότερα προβλήματα της χώρας έχουν τις αιτίες τους στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί έχουν κληθεί να αλλάξουν τον εαυτό τους, κάτι που -σύμφωνα με όσα έχει μελετήσει η Νικόλ στην ψυχολογία- είναι αδύνατον να γίνει. Θεωρεί ότι ο Γ. Παπανδρέου και λίγοι μέσα στην κυβέρνηση, όπως και ο Α. Σαμαράς και ορισμένοι λίγοι μέσα στη ΝΔ, θέλουν ειλικρινά να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Είναι ελάχιστοι, κατά την Νικόλ, και οι περισσότεροι μέσα στα κόμματά τους αποτελούν συνέχεια αυτών που έφθασαν το χρέος στα 300 δις και τις δαπάνες του συστήματος υγειας στα 10 δις. "Μόνο ένα εξωτερικό, πολύ δυνατό σοκ θα πάρει τη δύναμη από τα χέρια όλων αυτών που θέλουν μια από τα ίδια. Απ' ό,τι βλέπω αυτό το σοκ μπορεί να έλθει από μια πτώχευση ή το ΔΝΤ".

1.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ: Η Νικόλ άκουσε μια ανάλυση που έλεγε ότι κάθε μερα μένουν άνεργοι 1.000 άνθρωποι, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Γνωστοί της που δούλευαν χρόνια σε κατασκευαστικές εταιρείες και σε επιχειρήσεις πληροφορικής, απολύθηκαν στα 40 τους, με ελάχιστες ελπίδες να βρουν δουλειά. Το παράπονο της Νικόλ είναι ότι κανείς δεν μιλάει γι' αυτούς, ενώ επί δύο μήνες ολη η Ελλάδα ασχολείτο με τους 16 μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, που τελικά τους διατήρησαν. Η εντυπωσή της είναι ότι ένα άγριο ταρακούνημα δεν πρόκειται να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή για τους 1.000 που χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα. Τι άλλο έχουν, άλλωστε, να χάσουν;

CAYENNE ΚΑΙ MERCEDES COMPRESSOR: Το Πάσχα πήγε στον τόπο καταγωγής της και πέρασαν από το σπίτι δύο οικογενειακοί γνωστοί. Ο ένας είναι μεσαίο στέλεχος σε κρατικό οργανισμό, υπεύθυνος για κάποιες προμήθειες. Με τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της γυναίκας του που διόρισε γνωστός τους υπουργός στη Βουλή, κατάφεραν και πήραν μια Cayenne. Πέρασε να ευχηθεί και ένας άλλος γνωστός τους, τεχνίτης σε έναν άλλο κρατικό Οργανισμό. Αυτός οδηγούσε μια απλή Mercedes Compressor. Και οι δύο γνωστοί της Νικόλ παραπονέθηκαν που τους κοβόταν 5% των αποδοχών, τη στιγμή που ακρίβηνε τόσο πολύ η βενζίνη. Πάντως, οι συνδικαλιστές τους το παλεύουν, ώστε να μην ισχύσει για τους οργανισμούς τους η περικοπή και έχουν αρκετές πιθανότητες να το πετύχουν, γιατί τους στηρίζει ισχυρός βουλευτής της Β' Αθηνών.

Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΓΕ ΤΑ ΚΑΠΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ: Η ξαδέλφη της Νικόλ είχε γίνει αντιδήμαρχος και πήγε πριν ένα μήνα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα ΚΑΠΗ του Δήμου στο Μόντε Κάρλο. Με λεφτά του Δήμου. Εγινε ένα μπέρδεμα, όμως, και κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι την "έκαψαν" την αντιδήμαρχο, με καταγγελίες για κάποια κονδύλια του Δήμου, αλλά και την στρίμωξαν γιατί έγινε αντιδήμαρχος χωρίς να έχει απολυτήριο Λυκείου. Δεν την "έφαγαν" επειδή έκανε τη μεγίστη ανοησία να ξοδέψει λεφτά του Δήμου για ψηφοθηρία στο Μόντε Κάρλο στο απόγειο της κρίσης, αλλά για να πάρει κάποιος άλλος το πόστο. Α, να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Δήμος είναι φαληρισμένος και έχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια να πληρώνει όλες τις μικρές εταιρείες απο τις οποίες είχε αγοράσει υλικά και υπηρεσίες. Η Νικόλ αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να φρενάρει την τόση διαφθορά που βλέπει κάθε μέρα γύρω της, αν όχι ένας σκληρός οργανισμός από το εξωτερικό...

Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΠΟΥ "ΠΑΓΩΣΕ": Πριν δύο μήνες η Νικόλ είχε δεχτεί μια πρόταση από εταιρεία, που θα έκανε επενδύσεις στην Ελλάδα για λογαριασμο ξένου, σοβαρού Ομίλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η εταιρεία άρχισε τις πρώτες επαφές σε πολεοδομίες, δασαρχεία κλπ. Σε συνδυασμο με την ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα διεθνή δημοσιεύματα για πτώχευση της Ελλάδας, ο επενδυτής πάγωσε τα πλάνα του, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Αυτά σκέφτεται η Νικόλ και με τις γνώσεις που έχει αποκτήσει μέσα από την καθημερινή ενημέρωση, έχει γίνει ένθερμος υποστηρικτής της προσφυγής στο ΔΝΤ, όσο το δυνατόν συντομότερο. Δεν ξέρω πόση πειθώ έχω να την μετακινήσω. Είναι ενθαρρυντικό που δεν έχει στραφεί σε αντιεξουσιαστικές ακρότητες ή σε ξενοφοβικές απλουστεύσεις. Της εξηγώ γιατί εγώ είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, αλλά κατανοώ ότι θέλει πολύ περισσότερα για να πειστεί. Πολύ περισσότερο, που έχει δώσει όλα τα στοιχεία για τα παραπάνω επεισόδια. Οι διηγήσεις της για την Cayenne και την Mercedes Compressor δεν είναι φανταστικές. Η ιστορία με την ξαδέλφη την αντιδήμαρχο δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο συγγενικής ζηλοφθονίας.

Η Νικόλ δείχνει καρτερικότητα, που πλησιάζει την παραίτηση.

Η "ΧΟΥΝΤΑ" ΤΟΥ ΔΝΤ
Ως ύστατη προσπάθειά μου, της ανέφερα το παραστατικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, που χαρακτηρίζει το ΔΝΤ ως την "ΕΣΑ των πιστωτών". Δεν θα έλθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους 1.000 που μένουν άνεργοι κάθε μέρα, αλλά για να μην χάσουν οι διεθνείς τράπεζες τα λεφτά που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Η Νικόλ άκουσε με προσοχή αυτά τα επιχειρήματα, αλλά δεν την συγκινούν. Οχι μόνο γιατί δεν έχει τα αριστερά αντανακλαστικά όσων έζησαν τα φοιτητικά τους χρόνια τη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επειδή έχει γίνει κυνική: "Με τη σημερινή κατάσταση, όσοι μένουν σαν και εμένα άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν καμμιά τύχη. Αν έλθει η 'χούντα' του ΔΝΤ, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να έχω και εγώ μια ελπίδα να βρω δουλειά και τη χαμένη μου αξιοπρέπεια".

Έχετε κάτι καλύτερο από τα δικά μου επιχειρήματα να της πούμε;...

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Anaptyxi.wordpress.com, ένα Opengov του λαού

Σήμερα το πρωί με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο email μου. Ένα σημείωμα από το Νίκο Αναγνώστου, του metablogging, με ένα απίστευτα λακωνικό σημείωμα "θα εκτιμούσα τις απόψεις σας" για τους δικτυακούς τόπους:

http://anaptyxi.wordpress.com/ και http://anaptyxi.uservoice.com/forums/44461.
Υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις τώρα το πρωί και δεν είχα τη δυνατότητα να ψάξω πιο πολύ. Φαίνεται, πάντως, ως μια πολύ καλή σκέψη και πρωτοβουλία, ώστε να ζυμωθούν ιδέες από πολίτες και να φθάσουν ψηλά, αλλά και δίπλα. Ιδέες κοντρα στην απάθεια και υπερ της παραγωγικότητας και της δημιουργικότητας.

Η πρώτη αίσθηση είναι ότι το anaptyxi.wordpress μπορεί να κάνει δουλειά που, ίσως, θα αδυνατούσε το θετικό στις προθέσεις του opengov.gr. Το τελευταίο μπορεί να θεωρείται κυβερνητικό και, ως εκ τούτου, να αποτρέπει κάποιους να καταθέσουν ιδέες, επειδή εικάζουν ότι συμβάλουν στα σχέδια της κυβέρνησης ή επειδή φοβούνται ότι θα μείνουν στα αζήτητα από μια νεοπαγή κομματική γραφειοκρατία.

Δεν έχει σημασία αν ισχύουν ή δεν ισχύουν αυτά... Εκείνο που έχει μεγάλη αξία είναι να αναλμάβάνονται πρωτοβουλίες, που είναι "καθαρές" και ευφυείς. Ιδέες που δεν είναι συντεχνιακές, αλλά έχουν μέσα τους συμπυκνωμένη ενέργεια για να αντιπαρατεθούν με μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις στο μεγαλύτερο καρκίνο της χώρας: την καθίζηση της παραγωγής και τον ευνουχισμό της καινοτομίας.

Το anaptyxi.wordpress μπορεί να γίνει το "opengov του λαού", για την ακρίβεια ο χώρος για την ανοικτή διαβούλευση αξιοσημείωτου μέρους της Ψηφιακής Κοινότητας, της
Νεολαίας και των δημιουργικών ανθρώπων κάθε ηλικίας. Το εχουμε ανάγκη όλοι...

Το opengov έχει κάνει αξιοσημείωτη δουλειά, καθώς έχει σπάσει δομές του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος. Εξού και η υπονόμευσή του από σημαντικούς θύλακες που θέλουν να διατηρηθούν οι πελατειακές δομές. Πρωτοβουλίες πολιτών και Κοινοτήτων όπως το anaptyxi.wordpress, είναι ένα απολύτως απαραίτητο συμπλήρωμα.

Το Νίκο Αναγνώστου τον γνωρίζω χρόνια, αλλά έχει πάντοτε την ικανότητα να εκπλήσσει θετικά. Για τη δημιουργικότητά του, αλλά και την ικανότητά του να είναι αποτελεσματικός. Κάποια posts είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Θα μιλήσω μαζί του, ώστε αν υπάρχει χρησιμότητα, να συμβάλουμε -οι συνεργάτες μου και εγώ- με πιο ουσιαστικό τρόπο. Ευκαιρία να βρεθούμε από κοντά με έναν αξιόλογο άνθρωπο, που κατά κανόνα συναντώ διαδικτυακά και με σχετικά τυχαίο τρόπο.

Υ.Γ.: Θα μπορούσε να βρεθεί πιο "μπιτάτος" τίτλος από το anaptyxi, θυμίζει '80s, αλλά είμαστε σε μια περίοδο που αυτά είναι δευτερεύοντα... Αυτά είναι σαν τα πρόσωπα: ποτέ το κοινότυπο όνομα Γιάννης, Κώστας ή Γιώργος δεν απέτρεψε κάποιον να έχει μια εξαιρετική καριέρα, χάρη στη σημαντική προσωπικότητά του. Στο τέλος, το brand δεν έχει την αξία που φέρει το "ονομά" του, αλλά τις αξίες που επιβάλει η διαδρομή του και η προσφορά του.

*photo via flickr*

Ηλεκτρονική συνταγογράφηση: βήματα εμπρός, παρά τα "βαρίδια"

Ορισμένοι πόλοι μέσα στην κυβέρνηση επιχειρούν να προωθήσουν την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ως ένα από τα ελάχιστα μέτρα που μπορεί να βάλει φρένο στη λεηλασία των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι προσπάθειες αυτές γίνονται, ενώ το έργο της μηχανογράφησης της Υγείας διεκδικεί αυτό της χειρότερης κατάληξης απόλα τα έργα πληροφορικής του Γ' ΚΠΣ: δαπάνες περί τα 30 εκατομμύρια ευρώ για έργα μηχανογράφησης του ΕΣΥ, που δεν πρόκειται ποτέ να λειτουργήσουν πάνω από το 20% όσων πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος. Η νέα απόπειρα να μπει μια στοιχειώδης, ψηφιακή τάξη στο χάος των δαπανών στην περίθαλψη έχει πιθανότητα επιτυχίας για τρείς λόγους:

1) Ξεκινά υπό το βάρος της πτώχευσης της χώρας. Οι υπερβολές και η ρεμούλα στην περίθαλψη, στα φάρμακα και στα ασφαλιστικά ταμεία, παίζουν πρωταρχικό ρόλο.
2) Το εγχείρημα εκκινεί από μια ομάδα συνεργατών του πρωθυπουργού, που δεν είναι επαγγελματίες του χώρου της υγείας.
3) Στο παιγνίδι έχουν μπει πολίτες, ασθενείς, φορολογούμενοι μέσα από τα social media, που ασκούν συνεχή κριτική στην Πολιτεία για την εξωφρενική κατάσταση που επικρατεί, στην οποία πλέον επικρατούν οι εξοργιστικές χρεώσεις, η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα.

Στο υπουργείο Υγείας έγινε πρόσφατα μια εκδήλωση με θέμα "Νέα Ψηφιακή Στρατηγική για την Υγεία", όπου ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους διαπίστωσαν όλα τα παραπάνω θέματα.

Σχετικά με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση έχει ενδιαφέρον η τοποθέτηση ενός ειδικού, ο οποίος μεταξύ των άλλων σημειώνει τον παραλογισμό στην περίπτωση που προκριθεί η ιδέα του να σκανάρονται οι έντυπες συνταγές των γιατρών.

Αν η κυβέρνηση αποτύχει σε αυτό το εγχείρημα, τότε το Πρόγραμμα Σταθερότητας δεν έχει καμμιά τύχη, κάτι που θα έχει συνέπειες στη βιωσιμότητα της ίδιας της κυβέρνησης. Το στοίχημά της είναι να δείξει χαρακτήρα και να βάλει φρένο σε ένα μέρος του εκλογικού της κοινού και τους υποστηρικτές του μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα.

*photo via flickr*

Οι υπηρεσίες εφαρμόζουν το 15% από τα μέτρα που εξαγγέλει ο Γ. Παπανδρέου...

...Ή, γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα: η αδυναμία εφαρμογής τους!
Αυτό που μου είχαν πει τρία μεσαία κυβερνητικά στελέχη τις τελευταίες εβδομάδες, αποκτά μεγαλύτερα σημασία μετα την ανακοίνωση των μέτρων: η κυβέρνηση κάνει εξαγγελίες τους δύο τελευταίους μήνες, αλλά παρουσιάζονται μεγάλα κενά στην εφαρμογή τους. Οι άνθρωποι αυτοί ειναι σε θέση να γνωρίζουν, καθώς είναι τεχνοκράτες, με εμπειρία, καριέρα και εργασιακό ήθος. Παραθέτουν στοιχεία, αναλύουν την κατάσταση με προσωπική αγωνία, καθώς γνωρίζουν ότι όλα αυτά τους αφορούν προσωπικά.

Με λίγα λόγια, το χειρότερο δεν είναι το χρέος και το έλλειμμα του κράτους, αλλά το ότι έχουν διαλυθεί οι μηχανισμοί, που θα ήταν απολύτως αναγκαίοι για να γίνει ανασύνταξη.

Ποιος ελέγχει την καταγγελία για φοροδιαφυγή στο πάρκινγκ ή σε γιατρό;

Είναι μια πραγματική ένσταση των φορολογουμένων που, αν δεν ζητήσουν με επιμονή απόδειξη σε παρκιγκ με μεγάλη κίνηση, δεν πρόκειται να πάρουν τίποτε. Η συμπεριφορά των παρκαδόρων είναι εκνευριστική και το κάνουν επί χρόνια. Το πρόβλημα ειναι ότι αν γίνει καταγγελία, τότε δεν υπάρχει "αρμόδιος" για να το αναλάβει. Πέρα από τη σκέψη ότι για να αποφεύγουν τόσο φανερά, επί χρόνια, την παροχή αποδείξεων, προφανώς έχουν καλυψει τα νωτα τους. Γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν γίνει η "στραβή" από κάποιον "περίεργο" πελάτη, έχουν κάνει το κουμάντο τους οι επιχειρηματίες του πάρκιγκ, ώστε να πέσουν στα μαλακά.

Γιατί αυξάνεται τόσο το κόστος στα νοσοκομεία;

Τόνισε το φαινόμενο ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος και ο πρώην υφυπουργός Υγείας (ΠΑΣΟΚ) Έκτωρ Νασιώκας. Μετά από 5 μήνες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, παραμένουν στις διοικήσεις τω νοσοκομείων οι διοικητές που είχαν τις τρελές επιδόσεις σπατάλης και διαφθοράς στην περίοδο 2004-2009.

Τι εικόνα δίνει η κρατική ΕΡΤ;

Η έκφραση ανήκει σε στέλεχος υπουργείου, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εργατικότητά του και τις ικανότητες του, ενώ παίρνει αμοιβή κάτω του αναμενομένου: "Όσοι έλληνες βλέπουν κάποιο κρατικό κανάλι, δεν είναι εύκολο να πεισθούν ότι υπάρχει άνεμος αναδημιουργίας και ότι αξίζει να κάνεις παραχωρήσεις, ώστε να σωθεί η χώρα. Ένα μόνο παράδειγμα: συχνά φιλοξενούνται ως αυθεντίες στις εκπομπές ΕΡΤ δικηγόροι που ειδικεύονται στο να αναλαμβάνουν υποθέσεις, όπου διεκδικούνται επιδόματα από μικρές ομάδες υπαλλήλων, σε λογική πλήρως αντίθετη από τα αιματηρά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης και, ασφαλώς, αντίθετα από ό,τι θα χαρακτηριζόταν δικαιοσύνη".

50% από Παπανδρέου σε Υπουργούς, στο 10% σε υπαλλήλους

Φιλοξενώ μια έκφραση άλλου κυβερνητικού στελέχους: "Από αυτά που λεει ο Παπανδρέου, το Υπουργικό Συμβούλιο εφαρμόζει το 50%, η ανώτερη δημόσια διοίκηση και το επιτελείο του υπουργού εφαρμόζουν το 35% και η βάση των δημοσίων υπηρεσιών, εφαρμόζει ένα 10-15%". Στο τέλος, δηλαδή, εφαρμόζεται ένα 10-15% των όσων εξαγγέλει ο Πρωθυπουργός. Μπορεί τα νούμερα να είναι πρόχειρα, αλλά η εικόνα είναι κοντά στην πραγματικότητα.

Μια ελπίδα: άλλοι έχουν λύσει πρόβληματα σαν της Ελλάδας

Μπορεί τα παραπάνω να είναι απογοητευτικά, ωστόσο η Ελλάδα, που πάντα διεκδικεί τη μοναδικότητα στην Ιστορία, μπορεί να δει την συσωρρευμένη εμπειρία (ιστορική, επιστημονική, πολιτική) για το τι γίνεται στις περιπτώσεις μιας κρίσης. Μπορούμε να δούμε τι λεει για τα 7 βήματα σε περίπτωση Change Management το κλασικό βιβλίο του John P. Kotter, αλλά είναι απαραίτητο να εφαρμόσει αμέσως η κυβέρνηση αυτά που έχουν υιοθετήσει επιτυχημένα οργανισμοί που βρίσκονταν ένα βήμα πριν την καταστροφή. Θα ήταν αφελές να επιχειρήσει ένα blog να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές, ωστόσο είναι φανερό ότι υπάρχουν αυτονόητες αρχές που αυτή τη στιγμή δεν τηρούνται: π.χ., υλοποίηση των όσων εξαγγέλονται.

Κάτι αναπόφευκτο: αναθέσεις έργου με βάση το αποτέλεσμα

Η κυβέρνηση, μέχρι τώρα, έχει κινηθεί με εσωστρέφεια και είναι προφανές ότι έχει τεράστιο θέμα πώς θα μοιράσει τις θέσεις στο Κράτος. Αυτό σε περίοδο κρίσης έχει απίστευτες συνέπειες. Θα ήταν καλό να το λύσει αμέσως, σε μια εβδομάδα, π.χ., να τοποθετήσουν νέους διοικητές στα νοσοκομεία και ας βάλουν στελέχη του προσωπικού τους μηχανισμού.

Αυτό που δεν μπορεί με τίποτε να αποφύγει η κυβέρνηση, είναι η ανάθεση έργων σε εξωτερικούς φορείς, που γνωρίζουν το αντικείμενο ή θα απολυθούν εφόσον δεν κάνουν τη δουλειά. Ας το πράξει με ένα επιπλέον κριτήριο: αμοιβή με προσμέτρηση του αποτέλεσματος. Ας γίνει ανάθεση, π.χ., της διασταύρωσης των αποδείξεων αγορών, στις οποίες έχει βασίσει πάρα πολλά η κυβέρνηση για την συλλογη εσόδων.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με πρόθεση να ανοίξει όλες τις διαδικασίες ορισμού στελεχών στο κράτος με υποβολη βιογραφικών. Η υποθεση αυτή, πλέον, έχει πάρει άλλο δρόμο. Η κυβέρνηση και ο καθε υπουργός ξεχωριστά θα κριθουν επ' αυτού, αλλά δεν είναι το θέμα μας. Το μεγάλο ζήτημα είναι...

Execution, υλοποίηση των μέτρων, συνεχής απολογισμός

Η Ελλάδα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και σχεδόν όλοι μας, είμαστε πολύ κακοί σε αυτές τις τρεις έννοιες. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να λύσει αυτό το πρόβλημα τώρα. Αν δεν το κάνει, τότε η πιθανότητα να πετύχουν τα μέτρα είναι μηδαμινή. Υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο: θα λειτουργήσει στην πράξη μόνο εκείνο το μέρος των μέτρων που αφορά στους χαμηλόμισθους, τους άνεργους νέους και όσους βρίσκονται στο χείλος της Μεγάλης Ζημιάς (π.χ., μικρές επιχειρήσεις στο όριο του κλεισίματος). Αν συμβεί αυτό, τότε το πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να αντέξει την οργή που θα ξεσηκωθεί.

Τι καταπληκτικό πάρτυ στα νοσοκομεία! Τι τρελή ρεμούλα!

Ο Νικόλας, που συναντησα χθες για άσχετη δουλειά, είχε όρεξη για εξομολογήσεις εκ βαθέων. Την ίδια μέρα που ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος ανακοίνωσε ότι το διάστημα Γενάρη-Φλεβάρη ο ήδη τρελός προϋπολογισμός των νοσοκομείων αυξήθηκε κατά 10%, ο Νικόλας περιέγραφε με πολύ παραστατικό τρόπο τις απίθανες κομπίνες που γίνονται στο χώρο της υγείας.

Ιατρικοί επισκέπτες που έχουν μόνιμες, προνομιούχες θέσεις πάρκιγκ στα νοσοκομεία και φοράνε λευκές ιατρικές μπλούζες για να τσεκάρουν τους γιατρούς αν δίνουν το φάρμακο που συμφώνησαν. Κυνήγι στους διαδρόμους των νοσοκομείων, απο τους ιατρικούς επισκέπτες που κάνουν στενό μαρκάρισμα στους γιατρούς, για να σιγουρέψουν τη δική τους πραμάτεια. Οι ίδιοι ιατρικοί επισκέπτες, που μπαίνουν στους θαλάμους των ασθενών, τάχα ως γιατροί, για να δουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει και τι παραπάνω μπορούν να πλασάρουν. Ιατρικοί επισκεπτες που συνάπτουν ειδικές συμφωνίες με νοσοκόμες για να τσεκάρουν τους γιατρούς.

Ένα άλλο ωραίο στόρυ είναι τα ασθενοφόρα-μαϊμού, που κυκλοφορούν χωρίς άδεια, αλλά έχουν αφθονη πελατεία, καθώς οι "μαφίες" των νοσοκομείων τους στέλνουν απελπισμένους ασθενείς τη στιγμή που ψάχνουν με αγωνία ποιός θα τους μεταφέρει στο νοσοκομείο (το ΕΚΑΒ δεν απαντά στις κλήσεις).

Ferrari και τουρκικά χαλιά

Ο Νικόλας είχε όρεξη για διηγήσεις και θυμήθηκε τις ζάντες που αγόρασε παλιότερα ένας προμηθευτής του χώρου της υγείας σε Ferrari που ανήκε σε γιατρό νησιού του Ιονίου. Ο γιατρός εξαγριώθηκε γιατί οι ζάντες ήταν μόνο 4 και δεν υπήρξε πρόνοια για τη ρεζέρβα. Απίστευτες κινηματογραφικές σκηνές, που θυμίζουν την ταινία "M.A.S.H." ή το "Βαλκανιζατέρ", εξελίχθηκαν και με το διαμέρισμα, που ένας προμηθευτής ιατρικού υλικού είχε γεμίσει με τουρκικά χαλιά για να τα διαθέτει έναντι εξυπηρετήσεων.

ΕΟΦ χωρις διοίκηση, κόβει "συνέδρια"

Ο Νικόλας είπε πολλά για πράγματα, που είναι πασίγνωστα στο χώρο της Υγείας, αλλά εμείς οι υπόλοιποι ούτε καν τα φανταζόμαστε. Ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκου (ΕΟΦ) δεν έχει ακόμα διοίκηση, αλλά κάποιοι έντιμοι λειτουργοί του προσπαθούν να βάλουν φρένο σε ένα απίστευτο πανηγύρι διαφθοράς. Τους τελευταίους μήνες, κατά το Νικόλα, ο ΕΟΦ δεν δίνει εγκριση για δήθεν ιατρικά συνέδρια, που στην ουσία ήταν μια συγκαλυμμένη μορφή δωροδοκίας από προμηθευτές ιατρικού υλικού. Οι ατσίδες έστηναν, στήνουν ακόμα, δήθεν ιατρικά συνέδρια προϋπολογισμού, π.χ., 100 χιλιάδων ευρώ, όπου το συνέδριο δεν γίνεται ποτέ, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς των 100 χιλιάδων σε δωροδοκία στελεχών του χώρου της Υγείας.

Στην υπόθεση αυτή υπάρχει και ένα βρώμικο μυστικό: οι προμηθευτές ιατρικού υλικού βλέπουν ότι το πάρτυ δεν μπορεί να συνεχιστεί και γι' αυτό η αντίσταση του ΕΟΦ τους δίνει ένα καλό άλλοθι για να αντισταθούν κι αυτοί στις απαιτήσεις των "συνεργατών" τους εντός των νοσοκομείων. Το "κλίμα" γύρισε, επίσης, γιατί μια "παλιά καραβάνα" του ακαδημαϊκού κόσμου, θεράπων ιατρός πολλών επωνύμων, που ήταν "αϊτός" σε αυτά τα κόλπα, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ή, τέλος πάντων, οι "χορηγοί"-προμηθευτές θέλουν να απαλλαγούν από τις πατέντες του. Σε αυτό το σημείο, ο Νικόλας έδωσε την πληροφορία ότι υπάρχουν καθηγητές που κάνουν αλλαγη στην ταυτότητά τους, ώστε να θεωρούνται μικρότεροι στην ηλικία, να μην βγαίνουν στην σύνταξη και να μένουν στο "παιγνίδι". Ανθρωποι, δηλαδή, που έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη και έχουν την ευθύνη της εκπαίδευσης των νέων γενεών αυτής της χώρας.

Ο Μίμης δίνει στοιχεία, ποιος τα θέλει;

Φίλος γιατρός με ψάχνει περίπου μια φορά το μήνα, να μου πει ότι έχει στοιχεία για την παράνοια των συνταγογραφήσεων που γίνονται στην περιοχή του. Διαθέτει ονόματα και διευθύνσεις. Πριν μερικά χρόνια τα είχε στείλει σε έναν υπουργό Υγείας, που δεν τα διάβασε ποτέ. Ο Μίμης, με ρομαντισμό, συνεχίζει να ψάχνει κάποιον αρμόδιο να του δώσει τα στοιχεία.

Δεν έχει έννοια να γίνουμε καταδότες, εφόσον η Πολιτεία δεν βρει τους θεσμικούς τρόπους για να ελέγξει το φαινόμενο ή εφόσον η ελληνική κοινωνία δεν έχει τους αυτοματισμούς και τις αντιστάσεις, ώστε να μην είναι συμμέτοχη σε αυτό το απίθανο πάρτυ, που έφερε (μαζί με 2-3 άλλες αιτίες) τα ασφαλιστικά ταμεία στη σημερινή κατάσταση και την Αφροδίτη της Μήλου στο εξώφυλλο του Focus.

Η πιο ψύχραιμη αντίδραση σε όλα αυτά, έκρινα ότι ήταν να κάνουμε μια συμφωνια με το Νικόλα, να συνεχίσει τις διηγήσεις του για τη συγγραφή ενός βιβλίου. Θα γίνει σίγουρα best seller, αφού στις σελίδες του θα περιγράφονται επινοητικές κομπίνες, ευφάνταστοι ατσίδες, ωραία κολπα... Και, μέσα σε όλα αυτά, η Διεθνής Διαφάνεια παρουσιάζει σήμερα τα αποτελέσματα της έρευνας για το 2009 για τη διαφθορά στην Ελλάδα. Φαντάζεται κανείς ότι, για άλλη μια χρονιά, δεν θα... διαπρέψουμε;...

*photo via flickr*

Η κρίση και πώς μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δεχτεί πάνω από 170 αιτήματα για συνεντεύξεις, από ΜΜΕ των πιο απίθανων χωρών. Η κρίση έχει δημιουργήσει αρνητική δημοσιότητα για την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο και έχουν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της χώρας μας πληθυσμοί και άτομα που δεν ήξεραν καλά-καλά πού βρίσκεται και αν υπάρχει στο χάρτη.

Είναι προφανές ότι η κρίση είναι άγρια και πως, κατά πάσα πιθανότητα, το τίμημα θα είναι πολύ σκληρό (αύξηση ανεργίας, μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, δυσφήμιση ο,τιδήποτε του ελληνικού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κλπ). Παρόλα αυτά οι ηγέτες αυτής της χώρας που έχουν διάθεση να το παλαίψουν, μπορουν να βρουν σοβαρούς λόγους για να κινητοποιήσουν το 5-10% των κατοίκων αυτής της χώρας (μεταξύ τους και μετανάστες που θέλουν και αυτοί να βάλουν πλάτη), μια κρίσιμη μάζα ικανή να κάνει κάποια διαφορά.

Να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο John Kennendy και το χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το crisis management: «κρίση είναι η άλλη πλευρά της ευκαιρίας». Ναι, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις μια κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του… Για να δούμε μερικά ψηφία της ευκαιρίας:

1.Κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Οι περισσότεροι έχουν μια ρομαντική αντίληψη για τη χωρά, ωστόσο μπορούν να στρατευθούν, εάν τους δοθεί πλάνο και στόχος. Τα τελευταία 20-30 χρόνια δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να οργανώσουμε αυτή τη σημαντική δύναμη του ελληνισμού.

2.Αξιοποίηση του φιλελληνισμού. Δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στην υφήλιο, απλώς το ελληνικό κράτος του έστρεψε την πλάτη την τελευταία 50ετία. Θυμάμαι την πίκρα ενός πολιτιστικού ακολούθου ελληνικής πρεσβείας, όταν μου διηγείτο πως το τότε υπουργείο Εξωτερικών τον υποχρέωσε να ξοδέψει όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για να στηρίξει την υποψηφιότητα της… Άννας Βίσση στη Eurovision. Αντί να τον αφήσουν να στηρίξει ενέργειες για την διάδοση του ελληνικών πολιτιστικών δράσεων και προϊόντων.

3.Οργάνωση της σχέσης της χώρας με τα media. Η καταστροφική τελευταία τριετία έχει δυσφημίσει τη χώρα παγκοσμίως, καθώς δεν πλήρωνε τα διαφημιστικά προγράμματα που καταχωρούσε ο ΕΟΤ στο εξωτερικό. Τα διεθνή media έχουν χώρο να μας αφιερώσουν, αν επικεντρωθούμε στην ανάλυση της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να κάνουμε γενικευμένες επιθέσεις εναντίον άλλων χωρών για επεισόδια που προέρχονται από μεμονωμένα ΜΜΕ ή κατευθύνσεις (π.χ., περιοδικό Focus).

4.Ανασύνταξη των πρεσβειών και των διπλωματικών αποστολών. Λίγο-πολύ είναι γνωστό πως υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης της λειτουργίας των κατά χώρα πρεσβειών.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και είναι βέβαιο πως αν κάποιο κυβερνητικό όργανο επιδιώξει να κάνει μια καταγραφή, θα εντοπίσει πολύ περισσότερες ευκαιρίες.

Δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον επιχειρηματιών, επιχειρηματίες εναντίον πολιτικών

Η κρίση θα παραμείνει κρίση και δεν θα μετατραπεί σε ευκαιρία, εάν δεν μπουν κανόνες και δεν μπει τάξη στις υποχρεώσεις κάθε επαγγελματική κατηγορίας και κάθε ατόμου. Ορισμένοι εκπρόσωποι των δημοσίων υπαλλήλων ζητούν να πληρώσουν οι «βιομήχανοι και η πλουτοκρατία». Αποσιωπούν ότι αυτό δεν αρκεί, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι περίπου διπλάσιοι άλλων χωρών και το παραγόμενο έργο είναι γνωστό σε όλους μας.

Οι εκπρόσωποι επιχειρηματιών, από την άλλη πλευρά, που θεωρούν ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (και αυτοί που τους διόρισαν), ξεχνούν ότι ένα μέρος κάποιων που θεωρούνται «επιχειρηματίες», έχουν πελάτη σχεδόν αποκλειστικά το κράτος, με τις γνωστές διαδικασίες.

Τέλος, απ’ όλες τις πλευρές τονίζεται ότι αν δεν δώσουν οι πολιτικοί πρώτοι το παράδειγμα, δεν μπορούν να ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία «θυσίες» για προβλήματα, στην διόγκωση των οποίων ορισμένοι πολιτικοί έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Δεν είμαστε ρομαντικοί… Κανείς ή ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα, θα προσέλθουν μόνοι τους και θα αυτοπεριορισθούν. Η όποια μείωση προνομίων και έκνομων συμπεριφορών, θα γίνει (γίνεται ήδη) μέσα από άγριους διαγκωνισμούς και αλληλοκατηγορίες. Η δυσάρεστη κατάσταση αυτή θα συνεχισθεί σε αυτό το κλίμα, εκτός αν αναδειχθούν Ηγεσίες που θα σταθούν πάνω από τα πράγματα. Θα είναι οι ίδιες ηγεσίες που θα μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία.