Αθήνα: οι εφτά ψυχές της που παλεύουν κόντρα στις σκηνές ‘Καμπούλ’

Το ‘χειρουργείο’ της κρίσης αναδεικνύει μια καινούργια ευκαιρία, πολύ πιο ρεαλιστική από το ‘λούστρο’ του 2004. 

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η δράση «Συν-οικία» του Place Identity

Όταν πριν 3 μήνες οι New York Times περιέλαβαν την Αθήνα στα 52 μέρη του κόσμου που προτείνουν να επισκεφτεί κάποιος το 2014 , ήταν φυσικό να γεννηθεί μια σκέψη: μήπως συμβαίνει κάτι υπόκωφο στην πρωτεύουσα που δεν τόχουμε συνειδητοποιήσει.

Γέρικα σκυλια ή ας δωσουμε χωρο στα διψασμένα κουτάβια...

Το κακό νέο είναι ότι το πολιτικό σύστημα αντί να γίνεται πιο ανοικτό εξαιτίας της κρίσης, ακολουθεί την αντίθετη πορεία: κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του και φράζει το δρόμο σε νέους ανθρώπους. Το καλό νέο είναι ότι κάποια -λίγα- κόμματα πιέζονται από την ανάγκη να ξανοιχτούν προς νέες/νέους και ορισμένοι -λίγοι- πολιτικοί θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία να ακούσουν τη νεότερη γενιά.

Ήμουν μάρτυρας σε μια συνάντηση ενος 30χρονου παραγωγικότατου νέου και ενός  πολιτικού, με υπουργική προϊστορία. Τους γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και τους δύο, αυτοί δεν είχαν συναντηθεί μέχρι στιγμής. Ο πολιτικός ένιωσε την ανάγκη να συναντήσει το νέο για να ακούσει. Είχε συνειδητοποιήσει την ανάγκη ,σε αυτή την περίπτωση, να ακούσει και όχι να μιλήσει.

Ο νέος, αν και με γερμανική παιδεία και νοοτροπία, ήταν από αυτούς που είναι οργισμένοι με το πολιτικό σύστημα. Πρότυπο κάποιων νέων που δεν πρόκειται να πάρουν γιαούρτια, αλλά έχουν περισσή οργή, γιατί λείπουν οι αξιοπρεπείς δουλειές, η αξιοκρατία… Έχουν πτυχία, ικανότητες, αλλά δεν μπορούν να βρουν τις ευκαιρίες που αξίζουν.

Η συνάντηση κράτησε αρκετά περισσότερο απ’ όσο προβλεπόταν. Θα χρειαζόταν ένα δισέλιδο της Lifo για να περιγραφούν τα βασικά σημεία, γι αυτό μένω μόνο στο -κατ’ εμένα- βασικό: ο νέος ήταν σκληρός, αλλά ρεαλιστής. Περιέγραψε τα αδιέξοδα της γενιάς του, αλλά στο τέλος κάθε θέματος που ανέπτυσσε, κατέληγε στο ότι έχει μια δουλειά σε ένα δύσκολο δημόσιο φορέα, όπου βλέπει να αποδίδει η προσπάθεια. Αναφέρθηκε στο πώς ξεπέρασε τη διάλυση της υπηρεσίας του, την απροθυμία -στην αρχή- των περισσότερων εργαζομένων να κάνουν κάτι παραγωγικό, στο πώς δημιουργήθηκε μια ομάδα. Η αμοιβή του είναι μικρή, δεν έχει εξασφάλιση στη δουλειά του, αλλά αυτός εκεί βρήκε στην πράξη τις λύσεις που περιγράφουν κλασικά εγχειρίδια του management και της πολιτικής θεωρίας.

Αυτά που η γενιά του πολιτικού, αλλά και ο κύκλος των ηγεσιών της χώρας, θεωρούν ότι είναι ανέφικτα, γιατί «αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται».

Δηλαδή πόσους νοητικούς κύκλους πρέπει να κάνουμε για να ανακαλύψουμε το προφανές; It is elementary stupid! Αν επιτρέψουμε να πάρουν οι νέες/νέοι τις ευκαιρίες που τους αξίζουν, τότε αυτοί μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για τα χαλάσματα που τους φέραμε. Στη χειρότερη, αρκετοί από αυτούς θα το επιχειρήσουν γιατί είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να παλέψουν σ’ αυτή τη χώρα.

Οι σκέψεις αυτές δεν προκύπτουν απο κάποιο ρομαντικό μοντέλο, ούτε από διάθεση -διαδεδομένη γύρω μας- να χαϊδέψω τη νέα γενιά... Το συμπέρασμά αναδύεται από δεκάδες παραδείγματα που έχω την τύχη να συναντώ:  νεότεροι άνθρωποι δεν δέχονται να είναι αργόμισθοι στο δημόσιο, δεν επιθυμούν να γίνουν ορντινάντσες κατεστημένων πολιτικών, δεν προσφέρονται να ακολουθήσουν τις επιταγές της επιχειρηματικής (ενίοτε κρατικοδίαιτης) επετηρίδας...

Για να δοθεί απάντηση στη κρίση, δεν αρκούν κάποιες περιπτώσεις νέων που ξέφυγαν από το σφιχτό εναγκαλισμό των παλιότερων. Για παράδειγμα, είναι στενάχωρο που κόμματα εναλλακτικά δεν έχουν σαφές πλάνο για το πώς θα φέρουν στην πρώτη γραμμή νέα πρόσωπα. Εξίσου απρόσμενο είναι ότι υγιείς και δυναμικοί επιχειρηματίες δεν έχουν  πρόγραμμα ανάδειξης νεότερων στελεχών. Σε άλλες κοινωνίες και οικονομίες αυτά είναι αυτονόητοι κανόνες του παιχνιδιού. Στην Ελλάδα, οικογένειες, παρέες, οργανισμοί, εταιρείες έχουν παγιδευτεί στην αναπαραγωγή ενός συστήματος που είναι όλο και πιο γερασμένο, πιο φθαρμένο,  πιο αναποτελεσματικό. Η κρίση δείχνει ότι το σύστημα δεν παίζει απλώς τα ρέστα του, αλλά και τα χάνει... Δεν μπορούν γέρικα σκυλιά να μάθουν καινούρια κόλπα...

(Μια σύντομη μορφή της παραπάνω ανάρτησης δημοσιεύθηκε στη Lifo)

H MAMA TOY ΛΑΚΗ

Το σκηνικό μου θυμίζει το Λάκη και τη μαμά του, που ήταν επικεφαλής μιας εταιρείας σε έναν -υποτίθεται- μοντέρνο κλάδο. Η μαμά έλεγχε τα πάντα, ο Λάκης μεγάλωνε και  λειτουργούσε απόλυτα εξαρτημένος από τις αποφάσεις της. Τα χρόνια περνούσαν και όταν η μαμά αποφάσισε να περάσει τη διοίκηση στο Λάκη, αυτός ήταν 55 ετών και η εταιρεία στα κατώφλι της χρεωκοπίας.

Αν το σκεφτείτε λιγο, υπάρχουν πολλές ιστορίες με Λάκηδες γύρω μας, τόσο στην πολιτική, όσο και στις επιχειρήσεις. Πολλές από αυτές είναι αντικείμενο περισσότερο των ψυχαναλυτών και λιγότερο των πολιτικών ή των οικονομικών αναλυτών. Το σύστημα δούλευε  επί πολλά χρόνια, το «μαγαζί» δούλευε, ο Λάκης συνήθως ήταν μια ψυχοπαθολογική περίπτωση, αλλά πλούσιος και με μεγάλη δύναμη και επιρροή. The game is over… Η φούσκα του χρέους και η φούσκα του lifestyle, που έδιναν μια ασταθή ισορροπία στο σύστημα με τους Λάκηδες , έσκασαν και οι δύο... Τα θραύσματα πέφτουν στα μούτρα της ελληνικής κοινωνίας, από την «κορυφή» (τις Ηγεσίες) μέχρι -δυστυχώς- τη βάση... Αρκετές οικογένειες στηρίζονταν στο ότι τα παιδιά τους θα ζούσαν όχι από πραγματικές ευκαιρίες αλλά από αυτά που είχαν αποθησαυρίσει μέσω της φούσκας, της καταπάτησης δημοσίων αγαθών, οι γονείς. Ο φαύλος κύκλος έσπασε. Ο Λάκης πρέπει να πάρει τη ζωή του πίσω... Η κοινωνία πρέπει να του επιστρέψει τις ευκαιρίες που του έκλεψε...

Στον αντίποδα του Λάκη υπάρχει η ιστορία της Νάντιας και του Σεργκέι, ενός ζευγαριού νέων από τη Ρωσία και την Ουκρανία, που είναι γεμάτοι ενέργεια και διάθεση να δουλέψουν σκληρά στην Ελλάδα που βρέθηκαν. Η ιστορία της Σόφης, με μεταπτυχιακά στις ΗΠΑ, που έχει κάνει ενα επιτυχημένο κατάστημα στο χώρο της εστίασης, πρότυπο σε μια Ελλάδα όπου τρως ακριβά και χαλια... Ο Θέμης που ετοιμάζει επιχείρηση εξαγωγής ελληνικών αγροτικών προϊόντων, ενω παράλληλα ετοιμάζει κατάστημα στη Σαντορίνη... Η Αρετή που πάλευε δυο χρόνια για να φτιάξει μια όμορφη γωνία κατάλυσης ιδεών στο κέντρο της Αθήνας. Ο Δημήτρης, που με έδρα (ως πότε;) την Πάτρα εξάγει υψηλή τεχνολογία στη Silicon Valley…

Κάνοντας μπρος-πίσω, θα μεταφέρω αυτό που μου είπε κατ’ ιδίαν γνωστός πολιτικός που βρέθηκε στη συνάντηση που είχε ο κ. Βαγ. Βενιζέλος με πνευματικούς ανθρώπους (Μουσείο Μπενάκη, 3/4/2012). «Σοκαρίστηκα όταν είδα ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους δεν υπήρχαν άνθρωποι κάτω των 35 ετών». Εγώ έβαλα στοίχημα ότι σ’ αυτή την εκδήλωση κανένας δεν σκέφτηκε να καλέσει έναν 40ρη δημιουργικό άνθρωπο, που πρόσφατα έκανε άλλη μια διεθνή επιτυχία. Δεν ρώτησα αν τον σκέφτηκαν, γιατί είμαι σίγουρος  ότι δεν εμπίπτει στα κριτήρια με τα οποία -από σύστημα- γίνονται αυτές οι λίστες. Θα τον ρωτήσω, παρ’ ό,τι είμαι βέβαιος ότι και αν τον καλούσαν, αυτός δεν θα πήγαινε...

Η ιστορία δεν γράφεται με καλές προθέσεις και η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με νουθεσίες. Οι μαμάδες  των Λάκηδων δεν πρόκειται να εκχωρήσουν το προνόμιο που τους έδωσε η ελληνική κοινωνία στην περίοδο 1821-2009, να κρατάνε για πάρτη τους το τιμόνι , τα κλειδιά, ακόμα και τα κατευναστικά χαπια... Οι δυναμικοί άνθρωποι , οι ζωντανές Κοινότητες αυτής της χώρας, πρέπει να δείξουν στη μαμά του Λάκη, με ευγενικό ή με αυστηρό τρόπο, ότι η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μονόδρομο...

(Η ανάλυση με πρόσθετα στοιχεία για το Λάκη και τη μαμά του στο lifo.gr)

Για το τέλος, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να παραθέσω αυτή τη σκέψη μιας 50χρονης, που λέει ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τους νέους είναι να τους αδειάσουμε τη γωνία από την αφεντιά μας...

Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη  Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο  κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας.  Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή  μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...


Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα  πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

“Υπάρχει αύριο” λέει μια ομάδα 20χρονων φοιτητών & ένας 16χρονος μαθητής, γιος μεταναστών

Είναι δικαιολογημένο που αρκετοί Έλληνες ψάχνουν ελπίδα από το πουθενά ή από το ελάχιστο. Έχει πολύ μεγαλύτερη αξία όμως όταν εντοπίζουμε πράξεις και δράσεις, που δείχνουν τις χαραμάδες για μια ρεαλιστική προσέγγιση στη θέση “Υπάρχει αύριο”. Αρκετοί διαβάσαμε το άρθρο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου “Σα να μην υπάρχει αύριο”, αλλά είμαστε πολύ λίγοι σε σχέση με όσους γύρω μας ειναι “παγωμένοι” και ψάχνουν κέντρισμα για να αναλάβουν δράση, να γίνουν παραγωγικότεροι. Μια πεντάδα δευτεροετών του Μετσοβίου και ένα 16χρονος γιος μεταναστών από την Αλβανία, δίνουν τους λόγους για τους οποίους αξίζει να μην παρασυρθούμε από το περιρρέον ναυάγιο και να κάνουμε το καλύτερο από το εφικτό.


5 sophomore Technical University innovators and a starving high-school student
"We Greeks, have to reconcile that our kids will have to be more competitive than our state-supported generation for a benefit which will probably be minor to what we used to.  Moreover, we have to admit that it is not late to face the opportunity of cooperation with immigrants.  Their advantages are more than shrinked salaries and neglected insurance costs".  Αναλυτικά >>

Τρεις ιδιαίτερες στιγμές του TEDxAthens και ένα άλμα

Τα περισσότερα τα έχουν πει τα 2300 σημειωματάκια στο Twitter , ενας απίστευτος αριθμός σχολίων για μια εκδήλωση που δεν ειχε ζωντανή μετάδοση από το Internet. Επειδή αναμένεται ο Δεκέμβρης να ειναι εξίσου απαιτητικός με το Νοέμβρη, έχω λίγο χρόνο για να σημειώσω 3-4 snapshots, από την εκδήλωση. Θα είναι λακωνικά, όχι τόσο από τον κυνισμό που λένε κάποιοι άσπονδοι φίλοι μου ότι με διακατέχει, αλλά γιατί μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν απλά και σύντομα, αφού μας περιμένουν πολλά να γίνουν. Παρακάτω τα ονόματα είναι φανταστικά, αλλά τα πρόσωπα απολύτως πραγματικά

α. Γιατί το βρήκε καλό η Γιώτα

Ειναι στέλεχος μεγαλης ελληνικής εταιρείας και παλεύει για να κάνει πιο ανοικτή στο Internet την εταιρεία της, να την 'μπάσει' στα social media, να μπει στο διαδικτυακό διάλογο. Η Γιώτα είναι νεαρή, με καλές σπουδές, δίνει μάχη για την αξία της δουλειάς της και όχι για πρόσκαιρες επαγγελματικές επιτυχίες. 'Το TEDxAthens είναι μια εμπειρία απο αυτές που αξίζει να μένεις στην Αθήνα' ήταν η δήλωσή της. Αποκτά ιδιαίτερη αξία, καθώς η Γιώτα έχει στα σχέδιά της την αναζήτηση κάποιας δουλειάς εκτός Ελλάδας, καθώς την ενοχλεί η έλλειψη κανόνων και αρχών στη χώρα μας.

β.Ο Μιλτιάδης έπαθε σοκ

Ο Μιλτιάδης ειναι υπεύθυνος για ένα όμιλο επιχειρήσεων εκτός Αθηνών. Ηλθε στην Αθήνα μαζί με την 20χρονη κόρη του, περισσότερο γιατί άκουσε τα λόγια μου, παρα γιατί είχε αντιληφθεί το ενδεχόμενο ενδιαφέρον του event. Είναι λίγο πάνω από 50 ετών, έχει την αξιοπρέπεια και την ντομπροσύνη που χάθηκε κάπου στη διαδρομή 1974-2009. Είναι επικεφαλής ενός δύσκολου project ανασύνταξης του ομίλου που διευθύνει, ενώ δεν έχει επαφή με το Internet. Για να επιτύχει όμως η αποστολή του, θα πρέπει να μπει σ' αυτό το ορμητικό ποτάμι του Web 2.0. Αφού τελείωσε το event , με πήρε δύο φορές τηλέφωνο. Το ύφος του και ο χρόνος που ήθελε να συνομιλήσουμε δεν μου επιτρέπουν να θεωρήσω οτι ήταν απλώς ευγενής ή είχε διάθεση κολακείας. 'Σοκαρίστηκα, έχω μείνει άναυδος' ήταν η πρώτη του αντίδραση. 'Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι με έχουν ξεβράσει οι εξελίξεις. H δεύτερη σκέψη μου όμως, κάτι στο οποίο με ενθάρρυνε η κόρη μου, ήταν ότι από αύριο το πρωί θα μπω στα βαθειά να προχωρήσω την αποστολή που βρίσκεται μπροστά μου'.
Ο Μιλτιάδης θα προχωρήσει το project όχι από ανάγκη, καθώς χρόνια σοβαρής δουλειας του επιτρέπουν να παραιτηθεί από τη δύσκολη αποστολή και να ασχοληθεί με αυτά που ξέρει καλά και τα περνάει σε ήρεμα νερά.

γ.Η στιγμή που θα θυμούνται η Αναστασία και ο Πέτρος

Κατά την προετοιμασία της εκδήλωσης, η Αναστασία και ο Πέτρος που θα ήταν με κάποιο τρόπο συντελεστές του TEDxAthens, ξεκίνησαν την προετοιμασία τους με πρόθεση να κάνουν κάτι αντίστοιχο με αυτό που θα έπραταν για μια εκδήλωση πχ του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.
Τους ειπώθηκε ότι το κοινό ειναι διαφορετικό, είναι απαιτητικό, αυστηρό, δικαίως σκληρό. Η Αναστασία και ο Πέτρος εχουν μεγάλο φόρτο δουλειάς και μια πορεία που τους επιτρέπει να θεωρούν ότι δεν έχουν ανάγκη να αλλάξουν πολλά πράγματα στις δημόσιες τοποθετήσεις τους.
Μετά από επίμονες και δύσκολες συζητήσεις συνειδητοποίησαν πως ήταν ανάγκη να κάνουν για το TEDxAthens κάτι διαφορετικό από αυτά που θεωρούσαν αυτονόητα μέχρι στιγμής. Εκαναν ένα μεγαλύτερο βήμα, άλλαξαν στάσεις ζωής και όλα αυτά για μια εκδήλωση μιας στιγμής.
Η πρόβλεψή μου είναι ότι αυτό το βήμα τους δεν ήταν προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά προς μια διαφορετική πορεία. Συνειδητοποίησαν οτι το κοινό του TEDxAthens δεν είναι μια μικρή, ελιτίστικη παρέα, αλλά μια νέα πραγματικότητα, που ίσως ειναι περιφερειακή για την ώρα, αλλά ενισχύεται διαρκώς και επηρεάζει τη μεγαλύτερη εικόνα. Οποιος θέλει να ειναι σε επαφή με αυτή την πραγματικότητα, θα πρέπει να κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα προς μια διαφορετική κατευθυνση. Αυτός που θα τολμήσει τούτο το διαφορετικό βήμα, μπορεί να γίνει καλύτερος για τον εαυτό του και τους στόχους του.


Η καλοσύνη των 'ξένων'

Μια τόσο φιλόδοξη προσπάθεια οσο το TEDxAthens θα ήταν αδύνατον να μην έχει αδυναμίες, δύσκολες στιγμές, ατυχίες... Ειδικά όταν διαφάνηκε ότι αποκτούσε δυναμική , κυρίως από τη διψα ενός κοινού να συμμετάσχει σε κάτι διαφορετικό, ήταν αναμενόμενο να εμφανισθούν ενστάσεις, ας πούμε κάποιων που είχαν άλλη αισθητική ή φιλοσοφική προσέγγιση. Κι όμως το λεγόμενο 'κοινό', που πλέον ειναι συμμετοχοι σε άλλους ρόλους, έδωσε απλόχερη εμπιστοσύνη και πλούσια υποστήριξη. Μπήκε στο παιγνίδι και έδωσε το κάτι παραπάνω που έκανε τη διαφορά. Εδειξε κατανόηση στις αδυναμίες και είδε την υπόθεση δημιουργικά. Προσπάθησε με πολλούς τρόπους να βάλει ένα μικρό λιθαράκι...


Καλως ήλθες 2011

Οι παραπάνω τρεις στιγμές δεν μουέμειναν στο μυαλό γιατί ήταν οι πιο εντυπωσιακές, οι πιο επιτυχημένες ή οι πιο συγκινητικές. Τις μοιραζομαι μαζί σας, επειδή πιστεύω ότι δεν ήταν τόσο προφανείς και έχουν αξία για μια χώρα που επιχειρεί το Starting from Scratch. Μια ισχυρή αξία του TEDxAthens ήταν ότι λειτουργούσε σε παράλληλα επίπεδα και μπορουσε να δώσει στον καθένα 'τροφή' για θέματα που τον ενδιέφεραν (και σημεία κριτικής για ομιλητές, που δεν ήταν στον πυρήνα των ενδιαφερόντων του).

Το 2011 θα ειναι πολύ σκληρό και για πολλούς, άγριο. Αποφεύγω να κάνω προβλέψεις , αλλά γι' αυτό το θέμα μπορουμε να βάλουμε ότι στοίχημα θέλετε. Να κρατήσουμε λοιπόν δύο πολύ θετικά σημεία: Πρώτον, μικρές ομάδες εθελοντών μπορουν να κάνουν κάποια άλματα, αν βάλουν έναν καθαρό στόχο, συνδυάσουν διαφορετικές εμπειρίες και θυσιάσουν λίγο από τα 'κεκτημένα και προϋπολογισμένα' . Δεύτερον, υπάρχουν χιλιάδες πολίτες που περιμένουν μιαν ευκαιρία για να μπουν συμμέτοχοι σε κάτι δημιουργικό και αποτελεσματικό. Πολλές χιλιάδες μέλισσες γύρω μας τριγυρνούν για την ώρα χωρίς πλάνο, αλλά με διάθεση να βρουν ένα μελίσσι και να πάρουν μέρος σε μια συλλογική προσπάθεια..

Ομάδα νέων «Δεν θέλω επιδοτήσεις από το κράτος»

Ομάδα νέων «Δεν θέλω επιδοτήσεις από το κράτος»

Πρόσφατα, είχα αυτή τη συζήτηση με μια ομάδα νέων με αποδεδειγμένα καινοτομικές (σε διεθνές επίπεδο μάλιστα) δραστηριότητες. Σε μια Θεσσαλονίκη που έχει πλέον πάρα πολλά καινούργια αλλά άδεια κτήρια, η παρέα τους έψαχνε ένα χώρο για να στεγαστεί. Κάτι ψέλλισα για κρατικά κτήρια που είναι υπαξιοποιημένα, αλλά δεν ήθελαν να ακούσουν..

Μοιραία, η συζήτηση κινήθηκε γύρω από το γιατί ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι που έχουν πραγματικά δημιουργική «μαγιά» δεν ψάχνουν επιδοτήσεις από το κράτος. «Είναι τοξικά αυτά τα λεφτά» είχε πει πρόσφατα σε συνάντηση επιχειρηματιών με τον Πρωθυπουργό και το Υπουργό  Μιχ. Χρυσοχοϊδη, ο Γιώργος Τζιραλής, που είναι η ψυχή της προσπάθειας-πρότυπο OpenFund. (Το σημείωμα των g700 «Γενιά των 700 ευρώ», για εκείνη τη συνάντηση,  θα το βρείτε εδώ). Σκληρό αλλά σε μεγάλο βαθμό πραγματικό.

Ξεκίνησα λοιπόν με το να ρίξω την ιδέα  να δώσουν ένα πιο οργανωμένο χαρακτήρα στην ομάδα τους -ένα όνομα και ένας δικηγόρος αρκούν (αν και θα τους βγάλουν την πίστη οι διαδικασίες). Θα έχουν όμως όνομα, υπόσταση, στόχο, διεύθυνση, τηλέφωνο. Θα είναι ανεξάρτητοι. Και όνομα; Στην αρχή ακούστηκε το ευφυολόγημα να ονοματισθούν  «Δεν θέλω επιδοτήσεις από το κράτος».. Πέρα από την πλάκα, υπάρχουν πολύ σοβαρά θέματα σε αυτό το εγχείρημα...

Ποιο είναι όμως το επόμενο βήμα; Δύο σημεία κατά τη γνώμη μου: 

 

• Αυτό που επιδιώκουν (σύσταση ενός οικοσυστήματος προσπαθειών κάτω από την ίδια στέγη), φαινόταν στους δύο νέους κάτι στοιχειώδες, αλλά στην ουσία είναι απλώς ένα καλό πρώτο βήμα. Θα ήταν ευχής έργον να είχαμε τέτοιες κινήσεις σε 4-5 ελληνικές πόλεις, όπου υπάρχουν διάσπαρτα αξιόλογα νεανικά εγχειρήματα. Είναι τεράστιο έλλειμμα της χώρας, που το κάθε τέτοιο νεανικό εγχείρημα είναι χαμένο στο «διάστημα», δεν έχει συνομιλητές στο διάδρομο να ανταλλάσσει εμπειρίες, δεν μοιράζεται κάποια έξοδα κλπ.

 

• Το κράτος χρειάζεται πλέον τέτοιες ομάδες για συνομιλητές. Δεκάδες προγράμματα του ΕΣΠΑ θα μείνουν στα αζήτητα ή -χειρότερα- θα περιπέσουν στα νύχια των «καπάτσων» οι οποίοι παίρνουν μεγάλο μέρος των επιδοτήσεων και τις εξαφανίζουν με μαγικό τρόπο.

Η παράκαμψη του κράτους δεν είναι εύκολα εφικτή, γιατί εξακολουθεί να έχει φοβερά «χαρτιά» στα χέρια του. Ίσως μόνο μια στις 200 νεανικές προσπάθειες, μπορεί να απευθυνθεί  μόνη της στη διεθνή αγορά. Οι υπόλοιπες θα ήταν καλό να επωφεληθούν κάτι από τα απίστευτα assets τα οποία έχει δεσμευμένα, παρατημένα, θαμμένα, το ελληνικό κράτος, η τοπική αυτοδιοίκηση, η ελληνική κοινωνία.

Μου έλεγε πρόσφατα ένας αξιόλογος Γενικός Γραμματέας υπουργείου «η δουλειά του κράτους δεν είναι να δίνει επιδοτήσεις, αλλά να δημιουργεί εργαλεία». Εργαλεία που να δουλεύουν δηλαδή.. Γιατί οι νέοι από τη Θεσσαλονίκη, θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα cluster, αν η πλειοψηφία τέτοιων χρηματοδοτήσεων δεν είχε καταλήξει σε απίστευτα σκηνικά. (Οι σημαντικές εξαιρέσεις έχουν ρόλο επιβεβαίωσης του κανόνα).
Ο Ειδικός Γραμματέας Ψηφιακής Σύγκλισης έδωσε μια ιδέα στο τελευταίο OpenCoffee  για την κατεύθυνση την οποία θα μπορούσαν να πάρουν κρατικά προγράμματα ώστε να παρέχουν εργαλεία και όχι τσάμπα χρήμα.

Θα γίνει πάλι policy hijacking και θα συνεχισθούν οι λαμογιές με νέα κόλπα;

Κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει, αλλά με τέτοια μέτρα είναι δυνατόν να δοθούν ευκαιρίες σε πραγματικά δημιουργικές και καινοτόμες ελληνικές προσπάθειες. Όπως ανέφερε και ένας νέος που είναι μέλος της κυβέρνησης: «Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα, είναι αναγκαία η δημιουργία κίνησης από χαμηλά, η οποία θα πιέσει το πολιτικό σύστημα και τη διοίκηση να απελευθερώσουν τις θαμμένες ευκαιρίες».

Στη σέντρα του HUB, στις 18 Νοεμβρίου

Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η εκδήλωση του Ινστιτούτου Νεολαίας, στις 18 Νοεμβρίου. Θα παρουσιάσει πολιτικές, μεταξύ αυτών ο Ειδικός Γραμματέας Ψηφιακής Σύγκλισης θα έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει αυτά που είπε εν τάχει στο OpenCoffee. Από την άλλη θα γίνει παρουσίαση επιχειρηματικών εγχειρημάτων, που εισφέρουν χρήσιμη εμπειρία. Είναι απαραίτητα τα θετικά παραδείγματα, αλλά έχει αξία και η ορθή αξιοποίηση της Αποτυχίας.

Η μεγίστη αξία της Αποτυχίας, η ανοησία της Τελειότητας, 3 tips από Σαλονίκη και ένα από ΒΠ

Ένα από τα δράματα της χώρας είναι ότι η Αθήνα έχει πιει το μεδούλι από τις άλλες πόλεις... Όλες οι επιτυχημένες (με οποιοδήποτε κριτήριο) χώρες έχουν μια μικρή πρωτεύουσα και άλλες μεγάλες πόλεις, ώστε όποιος στομώσει στη μια πόλη, να μπορεί να πηγαίνει σε μια άλλη, να 'παίρνει αμπάριζα', να μπορεί να επανεκκινήσει. Να πηγαίνει για μερικές μέρες ή για πάντα, αλλά να έχει αυτό το option.

Αυτές είναι σκέψεις από μια ευκαιρία που είχα να συναντήσω στη Θεσσαλονίκη 40-50 ανθρώπους, εκ των οποίων όλοι είχαν μια εμπειρία από επιχειρηματικότητα ή από καινοτομία (ή και τα δύο μαζί). Φρέσκος αέρας, άνθρωποι με δημιουργικό μυαλό, καλή διάθεση και πολλή-πολλή ενέργεια για το μέλλον...

Σιχαίνομαι την κολακεία, άρα δεν εννοώ ότι αν κάνουμε μία τέτοια συνάντηση στην Αθήνα, δε θα βρούμε έναν αντίστοιχο αριθμό με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Μπορώ όμως να υποστηρίξω ότι

- Πρώτον, δεν φανταζόμουν τέτοιο βάθος, τέτοια αποτελεσματικότητα, τέτοια προοπτική από νεανικά εγχειρήματα στη Θεσσαλονίκη

- Δεύτερον, η αξία τους έγκειται στο ότι βρίσκονται εκεί -και όχι μέσα στο χωνευτήρι. Μπορούν να πολλαπλασιάσουν το τελικό αποτέλεσμα αν δουν τον κόσμο από το Θερμαϊκό και όχι από το Σαρωνικό.

Η αξία της Αποτυχίας, ενίοτε μεγαλύτερη από της Επιτυχίας


Τα είπε καλά ο Γιώργος Γάτος, εκ των οργανωτών του Open Coffee στη Θεσσαλονίκη. Τα έγραψε κιόλας, εδώ. Στην Ελλάδα υπάρχουν γύρω μας ένα κάρο αποτυχημένοι, που οι ίδιοι προσποιούνται ότι είναι επιτομή της Επιτυχίας, αλλά και το σύστημα γύρω τους αντιμετωπίζει ως μέλη μιας κάστας που έχει δύναμη, κάτι που θεωρείται αρκετό ώστε να προσποιούνται όλοι μαζί ότι όλα ήταν Επιτυχία.

Έχω ακούσει από τον Ανδρουλάκη για το bonus Αποτυχίας, πώς δηλαδή γνωστά πολιτικά πρόσωπα ενώ απέτυχαν σε όλα όσα τους ανέθεσαν οι κυβερνήσεις τους, αυτοί μετά έπαιρναν προαγωγή (δείτε πχ. τους περισσότερους υπουργούς Υγείας).

Ο Γ. Γάτος μιλάει για την ειλικρινή διαδικασία, όπου αυτούς που γνωρίζει μια αποτυχία, το παραδέχεται, κεφαλαιοποιεί την εμπειρία και την αξιοποιεί. Την χρησιμοποιεί για να κάνει το επόμενο βήμα, αλλά και για να μεταφέρει στους άλλους διδάγματα, που θα ήταν καλό να μην τα γευθούν στο πετσί τους.

Πριν κάποια χρόνια είχα διαβάσει ένα κύριο άρθρο στον Economist σχετικά με το τί ζημιά κάνει στην Ευρώπη (σε αντιδιαστολή με τις ΗΠΑ) το γεγονός ότι η κουλτούρα δεν δίνει περιθώρια στον πολίτη ή στον επιχειρηματία για αποτυχία.

Για την Ελλάδα είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα απ’ ότι στην Ευρώπη: η χώρα είναι ένα απέραντο σκηνικό reality show, όπου οι πολλοί το γλεντάνε με τις αποτυχίες των λίγων. Κι όμως... Αν έχει κάποιες ελπίδες να ανακάμψει η χώρα, αυτές θα βασίζονται σε λίγους επιτυχημένους και πάρα πολλούς αποτυχημένους, που θα δοκιμάσουν (και θα τους επιτρέψουμε) μια δεύτερη ευκαιρία. Η μαγκιά είναι να είσαι επιτυχημένος στην τελευταία προσπάθεια και δεν παίζει ρόλο αν είσαι αποτυχημένος στην πρώτη απόπειρα.

Ο Γ. Γάτος μιλάει και για την Τελειότητα που επιβάλλει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η οποία είναι μια φούσκα. Στη θέση της θα έπρεπε να χτίζεται η έννοια της Αριστείας.

90% θέλουν διορισμό και 10% να γίνουν επιχειρηματίες

Εντυπωσιακό αυτό που σημείωσε ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Περικλής Μήτκας. Στις ΗΠΑ όπου δίδασκε, το 90% των φοιτητών ήθελαν να ιδρύσουν δική τους εταιρεία. Στην Ελλάδα, το 90% των φοιτητών, κατά τον ίδιο, δεν θέλουν απλώς να γίνουν υπάλληλοι, αλλά δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως λέει και ο καθηγητής του Μετσόβειου και φίλος Βασ. Μάγκλαρης, «βλέπω σαν φοιτητές μερικά από τα καλύτερα μυαλά της χώρας, που έχουν ως στόχο να δώσουν εξετάσεις στον ΑΣΕΠ».

Ηλικιωμένοι και εξουσία εχουν κόψει τις γεφυρες με τα νιάτα

Ψιλοάσχετο με τα παραπάνω, αλλά έχει -κατά τη γνώμη μου- μεγάλη αξία:
σε μια πρόσφατη συνάντηση με παράγοντες δημοτικού συνδυασμού των βορείων προαστίων, ετέθη το θέμα να επικοινωνήσει ο καθένας από τους 10 παρευρισκόμενους με 2-3 νέες/ νέους. Να ζητήσει την άποψή τους, όχι την ψήφο τους. Έχω σοκαριστεί από το γεγονός ότι όλοι -μα όλοι- δήλωσαν απροθυμία να το κάνουν. Δεν έχουν παιδιά; Δε διαθέτουν εξουσία; Αφελείς αυτές οι ερωτήσεις, σκέφτηκα στη συνέχεια. Όλοι σχεδόν οι παρευρισκόμενοι διαθέτουν και παιδιά και τοπική εξουσία, αλλά προφανώς το χάσμα με τους όποιους νέους γύρω τους είναι αγεφύρωτο. Δεν μπορούν να ζητήσουν κάτι, γιατί δεν είναι πειστικοί, κάπου (ή παντού) έκαψαν την πειθώ τους και την καλή προαίρεση.

Αυτό αποτελεί ένα δείγμα της σημερινής Ελλάδας. Χρειάζεται να ορίσουμε τα πράγματα από την αρχή, να ξαναβρουν οι γενιές τις γέφυρες. Πάνω απ’ όλα όμως να αντιληφθεί ότι η όποιας μορφής εξουσία δεν έχει νομιμοποίηση, εάν δεν μπορεί να συζητά με τους νέους, δηλαδή κυρίως να τους ακούει. Οι νέες/νέοι, τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς, έχουν διάθεση να ανοιχτούν, σε όποιον απευθύνεται με ειλικρίνεια και ανοικτούς ορίζοντες.

Κάτι τέτοιο έγινε στη Θεσσαλονίκη, όπου η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς ζήτησε τη συμμετοχή και την άποψη των νέων. Αυτοί ανταποκρίθηκαν και -εννοείται- περιμένουν follow-up από το φορέα που τους κάλεσε. Να ορίσουμε, λοιπόν, τα πράγματά από την αρχή, όπως είναι το θέμα του TEDxAthens που θα διεξαχθεί στις 26-11-2010. Περισσότερα όμως γι’ αυτό σε κάποιο επόμενο ποστ.

«Σαπίζει» για τη γνώση, είναι νέος -θα τον δείρουν κιόλας

Το περίμενα από καιρό... Το χθεσινό email επιβεβαίωσε την αδιόρατη ανησυχία μου. Κάποιοι «συνάδελφοι» πήγαν να δείρουν τον Κώστα, επειδή χάλαγε την πιάτσα. Ο Κώστας είναι πωρωμένος στο να αναπτύξει τη γνώση στον τομέα που κινείται επαγγελματικά.

Τις ώρες που δεν τον απασχολεί η δουλειά του, «σαπίζει» στο να βρίσκει πληροφορίες, να εντοπίζει θησαυρούς από γνώσεις, να γράφει συχνά και να δημιουργεί Κοινότητες.
«Ξεχερσώνει» χωράφια, απαντάει σε όσους τον ρωτούν, βοηθάει απλούς πολίτες. Καλά, τι «λόξα» έχει; θα ρωτήσουν οι 9 στους 10 έλληνες. Τον ξέρω αρκετά καλά για να έχω άποψη, χωρίς να έχω καμιά επαγγελματική ή οικογενειακή σχέση (τα λέω αυτά, επειδή στην Ελλάδα πρέπει κανείς να προλαμβάνει τους συνειρμούς).

Ναι έχει το παλικάρι μια μεγάλη λόξα: είναι νέος και ο δρόμος που έχει επιλέξει για να ικανοποιήσει το δυναμισμό του και τις φιλοδοξίες του, είναι να μαθαίνει, να μαθαίνει, να συνδέεται (αλλά όχι να δικτυώνεται)... Όλα αυτά θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικά και να ενθαρρύνονται αντί να θεωρούνται «παλαβομάρα» και «ιδιομορφία»...
Όπως έχω ξαναπεί, γνωρίζω μερικές εκατοντάδες τέτοιες νέες και νέους, οι οποίοι έχουν διαλέξει αυτό τον φυσιολογικό για άλλες, ισορροπημένες κοινωνίες, αλλά «παράδοξο» δρόμο στην Ελλάδα. Και οι άνθρωποι αυτοί, επιμένω, δεν παίρνουν τις ευκαιρίες που τους αξίζουν, που τους οφείλουμε.

Μα είναι win-win, φίλε μου...

Θα προωθήσω αυτό το σημείωμα, σε 5-10 ανθρώπους στους οποίους έχω εκτίμηση και θα τους παροτρύνω να βρουν έναν τρόπο, μια απόσπαση ώστε ο Κώστας να βρει μια πιο παραγωγική απασχόληση. Όποιος τον πάρει κοντά του, θα κερδίσει. Μαζί θα ωφεληθεί η υπόθεση, το project για τα οποία θα δουλέψει ο Κώστας... Υπάρχει πληθώρα projects στα οποία, κάποιος σαν αυτόν, μπορεί να τους δώσει τα πρώτα φτερά, για να ξεφύγουν από τις τόσο παραδοσιακές, τόσο 90s φόρμες.
Μην με ρωτήσετε τι ψηφίζει, δεν κάνω ποτέ τέτοιες ερωτήσεις. Γνωρίζω σίγουρα ότι ο Κώστας βάζει την επαγγελματική του ευθύνη πάνω από τις ενδεχόμενες κομματικές του καταβολές ή προτιμήσεις.
Ακόμα πιο επιβοηθητικό είναι, πως όντας πολύ open στις αναζητήσεις του, ανήκει σε εκείνη τη μεγάλη φουρνιά των νέων ανθρώπων, που δεν θα καταφύγει εύκολα σε κάποια κομματική στέγη για να κάνει πιο εύκολη την καριέρα του.

photos via flickr.com

Υπάρχουν και τα μαθηματικά, κ. Πανάρετε… A, και τα social media...

Έγραψε ο υφυπουργός Παιδείας κ. Γιάννης Πανάρετος το ολιγόλογο –όπως συνηθίζει- παρακάτω post:

«Δεν είναι εύκολο να αλλάξουν νοοτροπίες.

Και οι αντιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από πλευρές που θα τις περίμενε κανείς.

Φαίνεται ότι οι παράγοντες που επηρέαζαν μέχρι σήμερα τον τρόπο στελέχωσης της δημόσιας διοίκησης ήταν περισσότεροι από όσους νομίζουμε.

Όμως, συνεχίζουμε».

Κύριε Πανάρετε,

Επειδή σας αρέσουν και μου αρέσουν τα μαθηματικά και η στατιστική (αλλά όχι κατ’ ανάγκην οι δημοσκοπήσεις-τσουνάμι), θα μπορούσαμε να σκεφθούμε το εξής: η δύσκολη κατάσταση στην Εκπαίδευση (και στην Υγεία) θα αλλάξει, εφόσον αλλάξουν (αλλάξουμε) νοοτροπία οι πολλοί, που δεν είναι «το μεγάλο κεφάλαιο», τα «μονοπώλια», κλπ.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει, εάν συμφωνούμε στην υπόθεση, ότι θα πρέπει να αποδεχθεί αλλαγές στα «κεκτημένα», «δεδομένα» κλπ, μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας. Να κάνω μια επιπλέον υπόθεση: ενδεχομένως, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που θα αντιδράσουν στο επόμενο διάστημα σε ανάταξη της Εκπαίδευσης να είναι ψηφοφόροι ή ακόμα και υποστηρικτές του σημερινού κυβερνητικού κόμματος (τα posts πρέπει πράγματι να είναι ολιγόλογα, γι’ αυτό δεν τεκμηριώνω αυτή την υπόθεση, κάτι που θα ήμουν σε θέση να επιχειρήσω).

Εκτός, όμως, από τους πολλούς, που θα αντιδράσουν οργανωμένα σε κάθε αλλαγή νοικοκυρέματος και ανάταξης, υπάρχει ένας αξιοσημείωτος αριθμός μη οργανωμένων, που θεωρούμε πως η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Το σημαντικότερο είναι ότι, πέρα από το τι πιστεύουν τα κουρασμένα και κορεσμένα μας μυαλά, μας το βροντοφωνάζουν τα παιδιά μας, μαθητές σε σχολεία που ακτινοβολούν κάθε μέρα και στιγμή το «ζήτημα».

Είμαστε πολλοί, αλλά δεν είμαστε οργανωμένοι… Θα μπορούσα να κάνω άλλη μια υπόθεση: ενδεχομένως η πλειοψηφία ανάμεσά μας να έκανε την επιλογή να υποστηρίξει το σημερινό κυβερνητικό κόμμα (αυτό δεν είναι δήλωση ψήφου, κάτι που θα ήταν από ανόητο έως «γλυψιματικο», αλλά λογική υπόθεση).

Τα γράφω αυτά με την ιδιότητα του γονιού δύο μαθητών Λυκείου. Από επιλογή, είναι δημόσιο το Λύκειο. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ήταν μια σοφή επιλογή…

Μετά απ’ όλα αυτά, που δεν ήταν και τόσο σύντομα, ας πω και το εξής: πορευτείτε με βάση αυτά που λέτε σε αυτό το post και πιθανόν οι συμπαραστάτες να είναι πολύ περισσότεροι, απ’ όσο δείχνουν οι ενέργειες οργανωμένων μειοψηφιών... Άλλωστε –το γνωρίζετε-, υπάρχουν πλέον και τα social media…

*photo via flickr*