Άννα Βίσση ή Σαπφώ;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Τι μπορεί να γίνει ώστε να δείξουμε στην πράξη ότι η Σαπφώ έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την Άννα Βίσση;

«Όλα τα λεφτά που είχε το προξενείο του Μιλάνο για την προώθηση του ελληνικού τουρισμού και του πολιτισμού μάς υποχρέωσαν να τα διαθέσουμε για την υποστήριξη της υποψηφιότητας της Άννας Βίσση στη Γιουροβίζιον», εκμυστηρεύτηκε με αγωνία και απόγνωση το 2005 στέλεχος του προξενείου. Ήταν μια χαρακτηριστική εικόνα για το πού επένδυε η χώρα τα 20 τελευταία χρόνια ως προς την εικόνα της: Γιουροβίζιον, «ελληνοποίηση» αρσιβαριστών για μετάλλια που δυσφημίστηκαν από υποθέσεις ντόπινγκ, ενώ την ίδια περίοδο τα μουσεία έμεναν κλειστά, το επίπεδο της φιλοξενίας επισκεπτών στη χώρα έπεφτε.

Φούρνο στην Αίγινα ή εταιρεία στη Silicon Valley;

Δεν είχα πολλά περιθώρια για συναισθηματισμούς όταν πήγα να μιλήσω σε ένα αμφιθέατρο της σχολής, όπου πριν αρκετά χρόνια είχα αποφοιτήσει. Ένοιωθα την πίεση να αποφύγω να μιλήσω μόνο για Silicon Valley και σαλιγκάρια.

Αρκετές δεκάδες φοιτητές της σχολής ηλεκτρολόγων μηχανικών ήταν παρόντες στην εκδήλωση του ΙΕΕΕ, πρόσωπα από αυτά που ξέρεις ότι έρχονται απο την «άλλη Ελλάδα». Ξέφυγα λίγο από το θέμα μου, δεν έμεινα αυστηρά σε θέματα marketing. Είχα στο μυαλό μου έναν φοιτητή Μηχανολόγων Παραγωγής (Χανιά) , που παρότι ονειρευόταν μια ζωή αυτή τη σχολή, προτίμησε να την αφήσει μετά από ένα χρόνο σπουδών και να ξεκινήσει από την αρχή στη Γεωπονική, επειδή αυτό θεωρεί ότι θα είναι πιο χρήσιμο στην εποχή της κρίσης. Όπως και δύο αρχιτεκτόνισσες με διεθνείς σπουδές, οι οποίες προτίμησαν να αλλάξουν ρότα και να στραφούν στη μαγειρική.

Έτσι ξεκίνησα την παρουσίασή μου, αναλύοντας σε φοιτητές μιας από τις πιο περιζήτητες σχολές της Ελλάδας, ότι έχουν 7 διαφορετικές επιλογές, πολλές από αυτές πέραν των σπουδών του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού που κατάφεραν να ξεκινήσουν. Τα υπόλοιπα θα τα δείτε στην παρουσίαση που επισυνάπτεται (βρείτε τα notes στο τέλος αυτής της σελίδας)

“Υπάρχει αύριο” λέει μια ομάδα 20χρονων φοιτητών & ένας 16χρονος μαθητής, γιος μεταναστών

Είναι δικαιολογημένο που αρκετοί Έλληνες ψάχνουν ελπίδα από το πουθενά ή από το ελάχιστο. Έχει πολύ μεγαλύτερη αξία όμως όταν εντοπίζουμε πράξεις και δράσεις, που δείχνουν τις χαραμάδες για μια ρεαλιστική προσέγγιση στη θέση “Υπάρχει αύριο”. Αρκετοί διαβάσαμε το άρθρο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου “Σα να μην υπάρχει αύριο”, αλλά είμαστε πολύ λίγοι σε σχέση με όσους γύρω μας ειναι “παγωμένοι” και ψάχνουν κέντρισμα για να αναλάβουν δράση, να γίνουν παραγωγικότεροι. Μια πεντάδα δευτεροετών του Μετσοβίου και ένα 16χρονος γιος μεταναστών από την Αλβανία, δίνουν τους λόγους για τους οποίους αξίζει να μην παρασυρθούμε από το περιρρέον ναυάγιο και να κάνουμε το καλύτερο από το εφικτό.


5 sophomore Technical University innovators and a starving high-school student
"We Greeks, have to reconcile that our kids will have to be more competitive than our state-supported generation for a benefit which will probably be minor to what we used to.  Moreover, we have to admit that it is not late to face the opportunity of cooperation with immigrants.  Their advantages are more than shrinked salaries and neglected insurance costs".  Αναλυτικά >>

Συλλογοι γονέων για το μέλλον των παιδιών τους

Η αφορμή ήταν μια επικοινωνία με την Εύη Γάτου για το πώς θα μπορουσε να οργανωθεί καλύτερα ένας σύλλογος Γονέων. Η θητεία μου σε Συλλογο γονέων ήταν πολύ διδακτική, αλλά απο την άλλη μέσα απο tweets του Μιχάλη Παρασκευά ήξερα οτι κάποιοι Σύλλογοι το παλεύουν.
Πιστεύω προσωπικά οτι σε αυτη τη σκληρή περίοδο που περνά η χώρα, η αυτοοργάνωση της κοινωνίας , μπορει να περισώσει αρκετά, απο αυτά που δεν ειναι σε θέση να υπερασπιστούν οι 'αρμόδιοι'. Για να είμαστε ακριβείς: τα προηγούμενα χρόνια η κοινωνία των πολιτών ειχε εκχωρήσει πολλά θέματα στο κράτος, σε αρκετά εκ των οποίων θα έπρεπε να συμμετέχει η ίδια. Να αφήσουμε τη θεωρία και να πούμε κάτι απλό: ένας παράγοντας που μπορεί να μειώσει τις αναταράξεις στην εκπαίδευση, θα είναι η πιο δραστήρια συμμετοχή της οικογένειας και των Συλλογων Γονέων. Για να είμαστε πρακτικοι, παραθέτω έναν κατάλογο, που μου έστειλε Μιχ. Παρασκευάς. Μην ψάξετε να βρείτε ποσο τεχνολογικά προηγμένα ειναι τα εργαλεία που χρησιμοποιουν, αν και αρκετών γονεων η διαδικτυακή παρουσία ειναι πάνω απο ικανοποιητική. Το σημαντικό ειναι να διατηρουν μια διαδικτυακή παρουσία, για να οργανώνουν τη φυσική επικοινωνία. Ακολουθει ο κατάλογος: 

http://lyk-peir-ionid.att.sch.gr/Sullogos_Goneon_kidemonon.htm
http://60dim-patras.ach.sch.gr/sillogosgoneon.htm
http://bit.ly/mXhd8I
http://bit.ly/q2lhcC
http://bit.ly/qhRSB1
http://bit.ly/ordUbl
http://bit.ly/nhg0Cy
http://bit.ly/okW4sL
http://bit.ly/rfRBFl
http://gym-peir-spartis.lak.sch.gr/syllogos_gonewn.htm
http://dim-palaiok.thess.sch.gr/syllogos%20goneon.htm
http://40dim-perist.att.sch.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18&Itemid=19
http://achaia-goneis.blogspot.com/.


Επίσης δραστήριοι είναι οι παρακάτω σύλλογοι γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες:

http://www.dyslexia-goneis.gr/
http://www.ergastiri.org/

Τέλος, στο http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=54772 θα βρειτε μία καταγραφή συλλόγων.

Πόσες είναι οι μέχρι τώρα πραγματικές μεταρρυθμίσεις;

Κινδυνεύουμε να χάσουμε τη μπάλα…
Το θέμα μας, τουλάχιστον σύμφωνα με το 80% των πολιτών της χώρας, δεν είναι μόνο να ‘κόψουμε’ επενδύσεις, αλλά να κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Έχουν περάσει κοντά 9 μήνες από τις εκλογές και 5 μήνες απ’ όταν η ΕΕ μας έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό. Προσπάθησα να κάνω έναν απολογισμό και δεν θυμάμαι πολλά περισσότερα από αυτά που άκουσα σχετικά πρόσφατα, τα οποία είναι:

ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΝΟΜΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: Επιχειρεί να κλείσει δεκάδες 'τρύπες' (μαύρες και γκρίζες) , που οδηγούσαν την εκπαίδευση να λειτουργεί εκτός λογικής και -συχνά- εκτός νόμων. Δυστυχώς, στο ευρύ κοινό έχουν περάσει μόνο θέματα όπως η βάση του 10 για εισαγωγή στα ΤΕΙ. Η εφαρμογή των μη ευρέως γνωστών αλλαγών του νόμου θα κριθεί και στο κατά πόσον θα χτιστούν συμμαχίες ενάντια στις μεσαιωνικές ή τριτοκοσμικές 'πρακτικές' που επιχειρεί να αλλάξει.

ΠΕΝΤΕ ΕΡΓΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Τα παρακολουθεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αλλά τι να πρωτοπαρακολουθήσει; Ο έλεγχος της αγοράς των καυσίμων ή των δαπανών για περίθαλψη και ασφαλιστικά ταμεία, ιδίως το δεύτερο, δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ζήτημα επιβίωσης της χώρας. Ο Γ.Α. Παπανδρέου και μια μικρή ομάδα ανθρώπων επιχειρούν να τα υλοποιήσουν, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ενδιαφέρονται διόλου τα υπουργεία που αφορούν αυτά τα έργα.
Ο Ειδικός Γραμματέας Ψηφιακής Σύγκλισης Αντώνης Μαρκόπουλος, επικεφαλής του φορέα που χειρίζεται τα κονδύλια για υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και ψηφιακού εκσυγχρονισμού της χώρας, διακηρύσσει ότι το μέχρι τώρα μοντέλο δεν πάει άλλο. Πόσοι το έχουν αντιληφθεί, εκτός ίσως, από εκείνους που είναι αντίθετοι σε τέτοιες αλλαγές; Η ανατροπή του μοντέλου θα προχωρήσει, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, αλλά και γιατί οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη είναι focused και δεν είναι τυχαίοι. Πόσο γρήγορα θα γίνει; Σε τί βάθος; Και εδώ θα παίξουν ρόλο οι συμμαχίες...

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ, ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΧΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ: Όποιος είχε την ευκαιρία να ακούσει τον καθηγητή Διομήδη Σπινέλλη, γενικό γραμματέα του Taxis, αποκτά μια κάποια αισιοδοξία πως δεν είναι όλα 'κωλυόμενα' ή σε αδιέξοδο. Το καταλαβαίνεις ότι είναι από αυτούς που θα δηλώσουν αμέσως παραίτηση, μόλις οι συντεχνίες ή το 'πολιτικό κόστος' νοθεύσουν τον εξορθολογισμό. Φαίνεται να υπάρχει πρόγραμμα, όρεξη, αρχές. Ωστόσο, και εδώ πολλά θα κριθούν από τους συσχετισμούς και τις συμμαχίες: πόσοι πολίτες, σε μια χώρα που απεχθάνεται τα Communities, θα ρίξουν λίγο βάρος, κόντρα σε πρακτικές και υπόγειες διαδρομές που ευνοούν τη φοροδιαφυγή και την έλλειψη κάθε λογοδοσίας στο δημόσιο;
Μπορεί να γίνονται και άλλα πολλά, αλλά να μου διαφεύγουν.

MEDIA: Ο αχανής αυτός χώρος έχει αφεθεί να περιορισθεί δια της μεθόδου της ασφυξίας. Ωστόσο η αγωνία αρκετών media, γίνεται υπερβολή, πανικός ή και έλλειμμα ενημέρωσης. Όσο για την ΕΡΤ, όλοι έχουμε μάτια και βλέπουμε, έστω και με ένα ημερήσιο ζάπινγκ των 5'.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ: Μπορούν να γίνουν πολλά…


ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ: Ίσως αποδειχθεί το πιο αδύνατο σημείο της κυβέρνησης. Ο Γ.Α. Παπανδρέου έκανε αρκετά βήματα στη στελέχωση του κυβερνητικού σχήματος, ωστόσο στα 'παρακάτω' επίπεδα επικρατούν σε αρκετές περιπτώσεις κριτήρια και μέθοδοι που θυμίζουν 1998 ή 2002. Το κόστος είναι πολύ μεγάλο.

ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ: Χρειάζεται ταχύτερο πλάνο, γιατί η εγκατάσταση διοικήσεων σε οργανισμούς που θα απορροφηθούν, σημαίνει ότι οι διοικήσεις αυτές, θα αντισταθούν στην συγχώνευση.

*photo via flickr*

Υπάρχουν και τα μαθηματικά, κ. Πανάρετε… A, και τα social media...

Έγραψε ο υφυπουργός Παιδείας κ. Γιάννης Πανάρετος το ολιγόλογο –όπως συνηθίζει- παρακάτω post:

«Δεν είναι εύκολο να αλλάξουν νοοτροπίες.

Και οι αντιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από πλευρές που θα τις περίμενε κανείς.

Φαίνεται ότι οι παράγοντες που επηρέαζαν μέχρι σήμερα τον τρόπο στελέχωσης της δημόσιας διοίκησης ήταν περισσότεροι από όσους νομίζουμε.

Όμως, συνεχίζουμε».

Κύριε Πανάρετε,

Επειδή σας αρέσουν και μου αρέσουν τα μαθηματικά και η στατιστική (αλλά όχι κατ’ ανάγκην οι δημοσκοπήσεις-τσουνάμι), θα μπορούσαμε να σκεφθούμε το εξής: η δύσκολη κατάσταση στην Εκπαίδευση (και στην Υγεία) θα αλλάξει, εφόσον αλλάξουν (αλλάξουμε) νοοτροπία οι πολλοί, που δεν είναι «το μεγάλο κεφάλαιο», τα «μονοπώλια», κλπ.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει, εάν συμφωνούμε στην υπόθεση, ότι θα πρέπει να αποδεχθεί αλλαγές στα «κεκτημένα», «δεδομένα» κλπ, μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας. Να κάνω μια επιπλέον υπόθεση: ενδεχομένως, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που θα αντιδράσουν στο επόμενο διάστημα σε ανάταξη της Εκπαίδευσης να είναι ψηφοφόροι ή ακόμα και υποστηρικτές του σημερινού κυβερνητικού κόμματος (τα posts πρέπει πράγματι να είναι ολιγόλογα, γι’ αυτό δεν τεκμηριώνω αυτή την υπόθεση, κάτι που θα ήμουν σε θέση να επιχειρήσω).

Εκτός, όμως, από τους πολλούς, που θα αντιδράσουν οργανωμένα σε κάθε αλλαγή νοικοκυρέματος και ανάταξης, υπάρχει ένας αξιοσημείωτος αριθμός μη οργανωμένων, που θεωρούμε πως η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Το σημαντικότερο είναι ότι, πέρα από το τι πιστεύουν τα κουρασμένα και κορεσμένα μας μυαλά, μας το βροντοφωνάζουν τα παιδιά μας, μαθητές σε σχολεία που ακτινοβολούν κάθε μέρα και στιγμή το «ζήτημα».

Είμαστε πολλοί, αλλά δεν είμαστε οργανωμένοι… Θα μπορούσα να κάνω άλλη μια υπόθεση: ενδεχομένως η πλειοψηφία ανάμεσά μας να έκανε την επιλογή να υποστηρίξει το σημερινό κυβερνητικό κόμμα (αυτό δεν είναι δήλωση ψήφου, κάτι που θα ήταν από ανόητο έως «γλυψιματικο», αλλά λογική υπόθεση).

Τα γράφω αυτά με την ιδιότητα του γονιού δύο μαθητών Λυκείου. Από επιλογή, είναι δημόσιο το Λύκειο. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ήταν μια σοφή επιλογή…

Μετά απ’ όλα αυτά, που δεν ήταν και τόσο σύντομα, ας πω και το εξής: πορευτείτε με βάση αυτά που λέτε σε αυτό το post και πιθανόν οι συμπαραστάτες να είναι πολύ περισσότεροι, απ’ όσο δείχνουν οι ενέργειες οργανωμένων μειοψηφιών... Άλλωστε –το γνωρίζετε-, υπάρχουν πλέον και τα social media…

*photo via flickr*

Οι επαγγελματίες της δαιμονοποίησης του Internet και οι ευθύνες των αρμοδίων

Ο Νίκος Αναγνώστου, μετά από ανταλλαγή ιδεών στο Twitter, μπήκε στον πειρασμό να κάνει εξαντλητική ανάλυση μιας «επιστημονικής έρευνας», που έβγαζε τρελά νούμερα για τον εθισμό των παιδιών στο Internet.

Σε αυτό εδώ το πεδίο διαλόγου, έχω αναφερθεί κατ' επανάληψη στον υψηλό βαθμό τεχνοφοβίας που χαρακτηρίζει την Ελλάδα. Με λίγα λόγια, επί χρόνια παρακολουθώ πανευρωπαϊκές έρευνες που δείχνουν ότι:

- Οι Έλληνες έχουν περίπου διπλάσιο ποσοστό φόβου για διάφορες τεχνολογίες απ’ ό,τι δείχνουν οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.
- Σε αυτό συμβάλει και το γεγονός ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν άποψη για την τεχνολογία, χωρίς να είναι χρήστες (με πρώτους και χειροτέρους τους γονείς, οι οποίοι στην Ελλάδα –surprise!!!-, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό μη χρήσης Internet).

Ας πάμε σε ένα πεδίο, πιο επαγγελματικό: οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τα θέματα της γνώσης του καινούργιου, μέσα από καμπάνιες, την εκπαίδευση και το παράδειγμα των ηγετών. Αφήνω την εκπαίδευση και το παράδειγμα των ηγετών, καθώς όλοι εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές γνωρίζετε πολύ καλά τι γίνεται στη χώρα μας , χωρίς να αδικούμε πάντως τις φωτεινές εξαιρέσεις (και στην εκπαίδευση και στους ηγέτες).

Η χώρα, όμως, εμείς οι πολίτες, έχουμε επενδύσει σε καμπάνιες για την ενημέρωση του ευρέος κοινού με το Internet , με τα καλά του και τα κακά του. Έχουμε επενδύσει, με ένα πρόχειρο υπολογισμό, πάνω από 10 εκατομμύρια ευρώ τα πέντε τελευταία χρόνια. Πόσο απέδωσαν αυτά τα χρήματα; Με ποιούς τρόπους επενδύθηκαν;

Με όλη την ευθύνη που πρέπει να έχω, έχοντας δραστηριότητα στο χώρο της επικοινωνίας, μπορώ να σημειώσω τα εξής:

- Πολλές καμπανιες έγιναν με κύριο στόχο να απορροφηθούν τα κονδύλια της Ε.Ε.,
- Για μια σειρά λόγους, που έχουν σχέση με το πώς γίνονται οι επικοινωνιακές καμπάνιες στην Ελλάδα, το επικοινωνιακό αποτέλεσμα ήταν πολύ μικρότερο της επένδυσης (τι θυμάστε, που να δικαιολογεί επένδυση 10 εκατομμύρια ευρώ;).
- Κάποια κονδύλια δόθηκαν και σε επαγγελματίες της κινδυνολογίας, δηλαδή χρησιμοποιήθηκαν για τους αντίθετους λόγους από αυτούς που έπρεπε να επενδυθούν.

Σταματώ εδώ, γιατί η δουλειά ενός post δεν είναι να ζαλίζει τον αναγνώστη του. Όσοι έχουμε παιδιά ή τουλάχιστον κάποιοι από εμάς, μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, όχι για να στηρίξουμε κάποιο συμφέρον (π.χ., την επικράτηση του Internet έναντι άλλων πλατφορμών επικοινωνίας), αλλά για να αποκατασταθεί η ισορροπία και η αλήθεια. Ναι το Internet εγκλείει διάφορους κινδύνους , αλλά δεν θα τους αντιμετωπίσουμε με το να χρηματοδοτούνται επαγγελματίες κινδυνολόγοι και γραφικοί νάρκισσοι. Αυτοί που γυρίζουν ανά την Ελλάδα, με φίλους και συγγενείς και ξορκίζουν τον διάβολο του Διαδικτύου…

Αντί λόγων, μπορούμε να θέσουμε ένα ρεαλιστικό στόχο: τα επόμενα 10 εκατομμύρια ευρώ, να επενδυθούν σε ενέργειες, που:
α. θα γίνουν αντιληπτές από την κοινωνία και
β. θα προωθούν την αντιμετώπιση των υπαρκτών κινδύνων του Internet, μέσα από τη γνώση, την εξοικείωση και την ενίσχυση των θετικών πλευρών του.

Στις χώρες όπου υπάρχει διαφάνεια, είναι γνωστό με ποιους τρόπους μπορούν να επιδιωχθούν οι δύο αυτοί απλοί στόχοι. Στις άλλες, όπου πολλά γίνονται με την «κοινωνία των κολλητών», πλασάρουν μια «επιστημονική έρευνα» που δείχνει ότι το 13% των παιδιών μας είναι ψυχασθενή και ρίχνουν χρήμα στους καπάτσους, που θα αποτάξουν το διάβολο.

*photo via flickr*

Μπαμπινιώτης – Βερέμης θα αποτύχουν, αν δεν αγκαλιάσουν τα social media

Θα έχετε ήδη πάρει κάποια γεύση από το διάλογο που θα ξεκινήσει ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, και τις αψιμαχίες με τον προηγούμενο «στρατηγό» του διαλόγου Θάνο Βερέμη. Αρκούν δύο – τρία παραδείγματα, για να φανεί ότι ο διάλογος δεν μπορεί να είναι μόνο μια υπόθεση μιας ελίτ καθηγητών Πανεπιστημίου, συνδικαλιστών και πολιτικών. Οι γονείς, οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, ήδη συζητούν μέσα από τα social media. Ναι, στην Ελλάδα του 2009! Οποίοι νομίζουν ότι είναι περιθωριακό μέσα διαβούλευσης, ας κάνουν μια μικρή βόλτα σερφάροντας…

*Από bloggers και «δικτυωμένους», μου ήλθε μια πολύ έξυπνη ιδέα. Επίσης, δείτε και τον δικτυακό τόπο του ερευνητή Johnny Lee.

*Σε ένα Λύκειο στην Αγία Παρασκευή, καθηγητές και μαθητές παλεύουν κόντρα στον λυκειάρχη που θέλει να απαγορεύσει την προβολή ταινιών όπως «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» ή το «Μάθε Παιδί Μου Γράμματα», και, από την άλλη προσπαθούν να αξιοποιήσουν τα εργαλεία του Internet, κάτι που το δημόσιο σχολείο το αντιμετωπίζει γραφειοκρατικά.

*Στην Πάτρα, κάποιοι γονείς «μπήκαν στο παιχνίδι» της εκπαίδευσης.

*Γ. Μπαμπινιώτης και Θ Βερέμης, μάλλον δεν έχουν καν αντιληφθεί τι έχει γίνει στο Μούρεσι του Πηλίου, όπου μαθητές του δημοτικού αγόρασαν υπολογιστές για να βρουν κάτι που οι επίσημοι φορείς της Παιδείας το αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικά και με καθυστέρηση…

*photo via flickr*

Ο Γ.Α. Παπανδρέου, το ηλεκτρονικό βιβλίο και οι είρωνες…

Ήταν μάλλον λίγοι αυτοί που έσπευσαν να ειρωνευτούν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, κ. Γ. Παπανδρέου, σχετικά με την τοποθέτησή του στη Βουλή για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Ήταν πολύ περισσότεροι, πάντως, εκείνοι που αγνόησαν ή υποβάθμισαν την θέση του αυτή.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από τις τελευταίες θέσεις στην Ε.Ε., όσον αφορά στην πρόσβαση της εκπαίδευσης στο Internet. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται το μάθημα της πληροφορικής στα σχολεία, είναι αντάξιο αυτής της θέσης.

Σε άλλα θέματα, οι Έλληνες πολίτες έχουν δικαίωμα ή και δυνατότητα να κάνουν κριτική στο Γιώργο Παπανδρέου, ακόμα και να είναι σκληροί απέναντί του. Στο ζήτημα της αναβάθμισης της εκπαίδευσης, μέσω της αξιοποίησης του Internet, της πληροφορικής και των ψηφιακών μέσων, ας τον ακούσουμε, γιατί όλοι οι άλλοι ηγέτες της χώρας (και όχι μόνον οι πολιτικοί) είναι παντελώς απόντες από αυτό το ζήτημα.

Ένα ζήτημα που θα κρίνει την τύχη όλων των παιδιών μας. Όχι από την άποψη του πόσα θα μάθουν, αλλά από τη σκοπιά του να μάθουν πώς να επικοινωνούν. Για την ποιότητα της ζωής τους και όχι μόνο για την εκτόξευση της καριέρας τους.

*photo via Papandreou.gr*

Θετικές εξελίξεις και εκπλήξεις μέσα στο 2009

Δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς το 2009, ωστόσο έχουμε χρόνο μπροστά μας για να προγραμματισθούν ενέργειες μέσα στη χρονιά, που μπορούν να συμβάλουν στην αποτροπή αρνητικών εξελίξεων. Μερικές από τις δράσεις, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντίδοτο στην μουντή ατμόσφαιρα και στη διάσπαρτη απογοήτευση:

1. Η κυβέρνηση παίρνει έγκαιρα μέτρα, όπως στις περισσότερες χώρες του κόσμου, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η πολιτική θα είναι ξεκάθαρη, θα κερδηθεί ο χαμένος χρόνος και θα ανασχεθεί το κύμα της ανεργίας.

2. Τα κόμματα, και όχι μόνο η κυβέρνηση, συμβάλουν ώστε να σταματήσει η συνεχιζόμενη διάλυση των θεσμών που έχουν ρόλο στη διατήρηση της έννομης τάξης.

3. Υπουργείο Παιδείας, γονείς και εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουν η κάθε πλευρά πρωτοβουλίες για την ανάσχεση της αρνητικής πορείας της εκπαίδευσης.

4. Οι φορείς του τουρισμού πραγματοποιούν καμπάνιες για την βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχουν οι ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις, ώστε να γίνει πιο ελκυστική η χώρα μας.

5. Για την αντιμετώπιση της ύφεσης στην αγορά, διευθετούνται οι διαφορές μεταξύ ορισμένων υπουργείων, που καθυστερούν την υλοποίηση του ΕΣΠΑ.

6. Με συντονισμένες ενέργειες, η Ελλάδα απομακρύνεται από την πολύ χαμηλή θέση που διατηρεί στην Ε.Ε. σχετικά με την αξιοποίηση της πληροφορικής στα σχολεία.

Ο κατάλογος των εκπλήξεων μπορεί να γίνει αρκετά μεγαλύτερος. Οι δύσκολες συνθήκες θα οδηγήσουν τις ηγεσίες και τους πολίτες προς έναν ανασχεδιασμό κινήσεων, έγκαιρο προγραμματισμό και περισσότερες συναινέσεις.

*η φωτο είναι από το flickr*

Το πραγματικό πρόβλημα της εκπαίδευσης και πώς τα νέα μέσα μπορούν να μας βοηθήσουν...

Στην Ελλάδα, για την ώρα, δεν παίρνουμε χαμπάρι... Όταν, όμως, παντού τα social media σαρώνουν το γήπεδο της εκπαίδευσης, θα έλθει η «αύρα» και εδώ. Όσο και να αντιδρά το υπουργείο Παιδείας, οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών και αρκετοί συντηρητικοί γονείς, το κύμα είναι έξω από τον έλεγχό μας.

Ήδη αρκετά από τα παιδιά μας, μαθαίνουν περισσότερα από το Internet όπου σερφάρουν μια ώρα την ημέρα, απ’ ό,τι μαθαίνουν στην τάξη, στα φροντιστήρια ή στο κήρυγμα που τους κάνουμε οι γονείς.

Σας «παραδίδω» σε ένα link που μου έστειλαν και τα λέει καλύτερα απ’ όλους μας. Όπως σημειώνεται, πρόκειται για μια πολύ καλή ομιλία του Michael Wesch, που περιγράφει την πραγματική του εμπειρία με τους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο του Kansas. Η διάλεξη δόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Manitoba τον Ιούνιο του 2008 και αξίζει την υπομονή σας καθώς έχει μεγάλη διάρκεια.

Δείχνει τον δρόμο που θα μπορούσε να ακολουθήσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αυτή την ιστορική εποχή της επιβεβλημένης –από την κρίση του- επαναδιαπραγμάτευσης…

*η φωτο είναι από το flickr*

Ένα ενδιαφέρον πείραμα με το γονείς.gr

Το πρόγραμμα γονείς.gr είναι πολύ φιλόδοξο, αλλά θα δοκιμάσει τη διάθεση των γονιών και τη δυνατότητα του σημερινού γυμνασίου να «περάσει» στοιχειώδη μηνύματα. Η ιδέα είναι απλή: όλοι οι γονείς της χώρας που έχουν παιδιά στο γυμνάσιο μπορούν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα, όπου θα πάει εκπαιδευτής στο σπίτι, ώστε να τους ενημερώσει για το Internet και πώς θα επιβλέψουν το παιδί τους.

Οι δικαιούχοι είναι περί τις 300.000, ενώ το πρόγραμμα θα εντάξει περί τους 40.000 γονείς. Η αναλογία είναι καλή, ωστόσο το ερώτημα είναι αν θα επιδειχθεί το απαιτούμενο ενδιαφέρον. Μια πρώτη δυσκολία οφείλεται στο ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς θα το μάθουν από ένα χαρτί που θα τους στείλει το σχολείο με το παιδί τους, Λίγο-πολύ, γνωρίζετε ότι τα χαρτιά αυτά φθάνουν στα χέρια των γονέων κατά ένα ποσοστό που δεν είναι υψηλό.

Μια δεύτερη δυσκολία εντοπίζεται στην κινητοποίηση και στην εγρήγορση των σχολείων. Ήδη, οι φορείς που έχουν αναλάβει την υλοποίηση του προγράμματος έχουν κάνει μια πρώτη έρευνα και έχουν διαπιστώσει ότι τα μισά περίπου γυμνάσια δηλώνουν άγνοια: «ναι, κάπου πήραμε ένα χαρτί, δεν θυμόμαστε ακριβώς, κάπου το βάλαμε» και ούτω καθεξής…

Όλα αυτά συμπυκνώνονται στο εξής: το ελληνικό σχολείο παρουσιάζει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πρόσβασης στο Internet. Αυτό αφορά το ίδιο το σχολείο, αλλά και τους διδάσκοντες. Σε δεύτερο επίπεδο αφορά και τα σπίτια των μαθητών –το ποσοστό των γονέων που έχουν σύνδεση στο σπίτι είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Τα σχετικά στοιχεία μας τα είπε η αρμόδια Επίτροπος Viviane Reding, τα έχουμε δει και σε αρκετές στατιστικές.

Αυτά συμβαίνουν, παρόλο που τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί από την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι σημαντικά και τα αντίστοιχα προγράμματα πολύχρονα. Η «τρύπα» είναι μεγάλη, γιατί το Internet είναι βασικότατος πυλώνας γνώσης και, ίσως, το πιο βασικό κανάλι για την ενίσχυση των αδυναμιών της εκπαίδευσης.

Η πιο εύκολη ιδέα είναι να τα βάλουμε με κάποια κυβέρνηση ή κάποιον υπουργό… Η πιο ρεαλιστική αποστολή είναι να επιχειρήσουμε όλοι να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω: οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς. Ασφαλώς τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η Πολιτεία, που θα πρέπει να καταρτίσει σχέδιο και να επιχειρήσει τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των διαθέσιμων κονδυλίων. Για να δούμε πώς θα πάει το goneis.gr…

*η φωτο είναι από το flickr*

Μικροί ήρωες της εκπαίδευσης, ένα θαύμα και μια ελπίδα...

Ξεκίνησε άλλη μια σχολική χρονιά, σε μια στιγμή που δεν φαίνεται ιδιαίτερος ενθουσιασμός ούτε από γονείς, ούτε από μαθητές. Η Ελλάδα είναι η χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το μεγαλύτερο αριθμό διδιασκόντων ανά αριθμό μαθητών. Ως δια μαγείας, στις σχολικές τάξεις εμφανίζονται πολλά κενά, ένεκα και των αποσπάσεων.

Πολιτικοί, συνδικαλιστές και άτομα/εκπαιδευτικοί είναι, ο καθένας κατά τη δύναμή του, οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το σύγχρονο "θαύμα". Αν αυτή η εικόνα στενοχωρεί και τρομάζει, από την άλλη πλευρά παίρνω θάρρος από τα πολλές δεκάδες βιογραφικά που ήλθαν στα χέρια μου, σε μια ανταπόκριση δύο αγγελιών για αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Νεαρά άτομα με απίστευτα προσόντα, -δεν υπάρχει περίπτωση να γράφουν υπερβολές, ένα στοιχειωδώς έμπειρο μάτι το καταλαβαίνει.

Αυτά είναι μικρά "διαμάντια", από παιδιά που προσπάθησαν κόντρα στην κοινή πεποίθηση, ότι σήμερα στην Ελλάδα τις θέσεις τις παίρνουν όσοι είναι δικτυωμένοι και όχι όποιοι έχουν προσόντα... Δεν είναι η μόνη ελπίδα αυτή της χώρας, αλλά είναι από τις μεγαλύτερες. Χιλιάδες οικογένειες και δεκάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι, που επενδύουν στη γνώση, παρά τη συλλογική απαξίωση της ίδιας της γνώσης.

Μπορεί να ξενιτευτούν, ίσως οδηγηθούν σε ετεροαπασχόληση, σαν το Κώστα που γνώρισα στην Πάρο, πτυχιούχο του Μετσοβείου, να δουλεύει στο μπαρ του ξενοδοχείου... Τίποτα από αυτά δεν είναι κακό, αν οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς αποδεχθούν ότι δεν θα έχουν τα προνόμια και τις αμοιβές της γενιάς των γονιών τους. Αν συμφιλιωθούν με την ιδέα, ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν για πιο θεμελιώδη θέματα, με όπλο τη γνώση και τον κοσμοπολιτισμό τους...

*η φωτο είναι από το flickr*

Στην εποχή του Google, του Facebook, του iPhone, πού αρμενίζει το ελληνικό σχολείο;…

Δεν θα σας βοηθήσω αν μεταφέρω τις βασικές ιδέες ενός κειμένου που είχε την καλοσύνη να στείλει σε μια ομάδα αποδεκτών ο Θεόδωρος Καρούνος. Αν βρείτε λίγο χρόνο, αξίζει να το διαβάσετε για να δείτε, έστω μέσα από αμερικάνικες «διόπτρες», τι μάχες οπισθοφυλακών δίνει αυτό που ξέρουμε ως ελληνικό σχολείο.

Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω το ίδιο κείμενο σε επόμενη ανάρτηση, για μια άλλη ιδέα που περιέχει: υποστηρίζει ότι έχουμε φύγει από την Οικονομία της Γνώσης και έχουμε προχωρήσει στην Οικονομία της Αναζήτησης (Search Economy).

(η φωτο είναι από το flickr.com)

«Τελευταία στροφή» για τις μαθητικές εφημερίδες

Ασφαλώς τα social media δεν είναι ακριβώς το τέλειο υποκατάστατο μιας μαθητικής εφημερίδας, καθώς έχουν μέσα στους τις δυνάμεις της αναρχίας και φυγόκεντρες τάσεις…

Η χάρτινη εφημερίδα έχει ένα στοιχείο πειθαρχίας, πλάνου και τάξης. Ωστόσο όπως φαίνεται από αυτό το άρθρο, θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα, ότι η μαθητική εφημερίδα δεν έχει πιθανότητες, να κερδίσει τη μάχη με το «δαίμονα» του Διαδικτύου…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Υπουργέ, Internet μόνο στο 13% των σχολείων;…

Θα ήθελα να ρωτήσω τον υπουργό Παιδείας, τον Ευρυπίδη Στυλιανίδη, για τα νούμερα αυτα που έδωσε το Παρατηρητήριο της Κοινωνίας της Πληροφορίας, θεσμός της Πολιτείας (υπο την εποπτεία του Υπουργείου Οικονομίας & Οικονομικών). Ειπώθηκε στην εκδήλωση της ΕΕΤΤ, μπροστά στην Επίτροπο Viviane Reding , τους υπουργούς Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη και Μεταφορών & Επικοινωνιών Κωστή Χατζηδάκη…

Αν το συγκράτησα καλά, αυτή η «επίδοση» είναι η χειρότερη σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πέρα, όμως, από τις συγκρίσεις, το ποσοστό είναι ντροπιαστικό. Επειδή έχω την ενδιαφέρουσα εμπειρία, να παρακολουθώ τι γίνεται σε δημόσια σχολεία, δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μας επιτρέπει να είμαστε περισσότερο αισιόδοξοι. Το αντίθετο, μάλιστα: ενώ πολλοί μαθητές και αρκετοί καθηγητές έχουν διάθεση να χρησιμοποιήσουν περισσότερο το Διαδίκτυο, νοιώθουν ότι παλεύουν με το χάος και ότι δεν υπάρχει κανένας να τους ακούσει…

Δεν υπάρχει διάθεση να ψάξουμε για εύκολη λύση και να αποδώσουμε ευθύνες σε κάποιο κυβερνητικό κόμμα. Τα ίδια θα έγραφε αυτό το ιστολόγιο, αν εξακολουθούσε να είναι υπουργός ο Πέτρος Ευθυμίου, πολύ γνωστός μου επί δεκαετίες και συνάδελφός μου επί αρκετά χρόνια (πριν αποχωρήσουμε και οι δύο από τη δημοσιογραφία). Αυτό το ποσοστό είναι κάτι που θα έπρεπε πρώτα απ’ όλα να παλέψουν οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις, αλλά όχι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι:

-η αξιωματική αντιπολίτευση (όποια και αν είναι) θα έπρεπε να κάνει ηχηρή παρέμβαση για να σοκαριστούμε,

-οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να φωνάξουν δυνατά Περιττό να σας ότι ένα μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών δεν έχει καταφέρει να έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο και η ευθύνη δεν μπορεί να επιρριφθεί στις κυβερνήσεις. Έχουμε δει γκαρσόνια, μπακάληδες, νοικοκυρές, να κάνουν το βήμα και να αποκτούν πρόσβαση στο Internet, γιατί έχουν διάθεση να γνωρίσουν κάτι καινούργιο.

-αρκετοί γονείς έχουν παραιτηθεί από την ιδέα να μπουν στον κόπο να υποκαταστήσουν κάτι από τη δεδομένη αδυναμία του (μέσου) σχολείου να καθοδηγήσει τα παιδιά στον καινούργιο κόσμο του Διαδικτύου…

Το έλλειμμα είναι μεγάλο και δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά από το ίδιο το σχολείο. Δυστυχώς, όμως όλοι οι άλλοι ,όσο και αν το παλέψουμε, μικρό, μόνο, μέρος από το κενό μπορούμε να καλύψουμε.

Τι θα έχει μείνει από το πανεπιστήμιο για να πάνε τα παιδιά μας;

Τον τελευταίο καιρό θα έτυχε σίγουρα να ακούσετε τα επιχειρήματα «συνδικαλιστών φοιτητών», που έχουν κλείσει τα πανεπιστήμια, επειδή είναι αντίθετοι στην καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Θα τους έχετε ακούσει και θα έχετε αξιολογήσει τα επιχειρήματά τους… Δεν αντέχουν στην κοινή λογική, όμως, τα προβάλουν, γιατί πολλοί από εμάς παρακολουθούμε παθητικά. Μικρές μειοψηφίες θεωρούν ότι οι παράλογες θέσεις τους μπορούν να σταθούν, επειδή πολλοί από εμάς τους υπόλοιπους κάπου έχουμε «λερωμένη τη φωλιά μας» (έχουμε χτίσει αυθαίρετο, κάνουμε παρανομίες στη δουλειά μας, δεν αφιερώνουμε χρόνο στα παιδιά μας, κλπ).

Δεν είναι, όμως, έτσι, γιατί υπάρχουν αρκετοί γύρω μας, που έχουν την αξιοπρέπεια και τις αρχές να μην επιθυμούν να αποδεχτούν τέτοιους συμβιβασμούς. Η πρωτοβουλία πανεπιστημιακών «Μεταρρύθμιση για την Αναβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου» με πρόσφατη ανακοίνωσή της, δείχνει ότι, χωρίς να μπορεί να την κατηγορήσει κάποιος ότι «αβαντάρει» το υπουργείο Παιδείας, έχει τη διάθεση να τοποθετηθεί απέναντι σε μερικές δεκάδες φοιτητές που ασκούν βία και αυθαιρετούν στο χώρο του Πανεπιστημίου…

Όλο αυτό το σκηνικό, που το καλύπτουν με τον τρόπο τους κόμματα και ισχυροί πολιτικοί, δεν ζημιώνει τόσο όσους θα βρούμε ένα τρόπο να στείλουμε τα παιδιά μας σε κάποιο πανεπιστήμιο που θα είναι ανοικτό. Αυτές οι πρακτικές θέτουν σε «ομηρία» όλες τις ελληνικές οικογένειες, που χρειάζονται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο ανοικτό και ζωντανό…

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Απαγόρευση σε φοιτητές να έχουν ως πηγή Wikipedia, Google...

...και η πορεία των media στην Ευρώπη!

Ο έλεγχος της πληροφόρησης και η ποιότητα της ενημέρωσης στην ψηφιακή εποχή, είναι ένα θέμα με πολλές πλευρές και αρκετά «αγκάθια». Η έκθεση που παραθέτουμε εδώ, αναφέρεται στην συγκέντρωση των ευρωπαϊκών media, αλλά και στο έλλειμμα ενημέρωσης, που προκύπτει από την υπερπληθωριστική πληροφόρηση μέσω του Διαδικτύου.

Blogs εκπαιδευτικών, μια ευχάριστη έκπληξη

Στη δεκαετία του ’60, η εικόνα του εκπαιδευτικού ήταν αυτή ενός συντηρητικού ανθρώπου, τυπικού στα καθήκοντά του, αυστηρού απέναντι στα παιδιά, που γνώριζε την ελληνική ιστορία –την επίσημη που διδασκόταν στο σχολείο- και δεν είχε πρόθεση να ανοίξει θέματα, πέρα από το αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας. Προφανώς υπήρχαν και αρκετές, δημιουργικές εξαιρέσεις...

Τα τελευταία χρόνια, η εικόνα είχε μετατοπιστεί αρκετά: το εκπαιδευτικό έργο είχε γίνει περισσότερο καθήκον στον δάσκαλο, μιλούσε περισσότερο για ποδόσφαιρο απ’ ό,τι παλιότερα, ως θέμα συζήτησης είχε πιο συχνά τα τρέχοντα της τηλεόρασης… Προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και νοιώθει αμήχανος απέναντι στα παιδιά που έχουν ξεσαλώσει, τους γονείς που ζητά ο καθένας ό,τι του κατέβει και το υπουργείο, που κινείται στα όρια του πολιτικού κόστους. Και πάλι έχουμε πολλές εξαιρέσεις: δεν είναι λίγοι οι δάσκαλοι/καθηγητές με ευρύτερο ορίζοντα, με διάθεση προσφοράς, αλλά και αυτοί είναι εξίσου αμήχανοι.

Αυτά τα στερεότυπα (που μπορεί να τα καταγράφω με ανακριβή και άδικο τρόπο), είναι τόσο άχρηστα, όσο κάθε προσπάθεια εξαγωγής «μέσων όρων» σε ένα κόσμο που είναι πολύ πιο σύνθετος. Το διαπίστωσα με θετική έκπληξη όταν, κοιτάζοντας το blog του Dr. Teddy βρήκα να αναφέρεται (στις συστάσεις) μια σειρά από ιστολόγια εκπαιδευτικών ή ανθρώπων που γράφουν για εκπαιδευτικά θέματα. Ποιότητα απόψεων, ευρύ φάσμα αναλύσεων, τοποθετήσεις πέρα από τα αναμενόμενα με βάση τα «τσιμέντα» των συνδικαλιστικών φορέων ή των κομματικών τοποθετήσεων.

Να μεταφέρω εδώ τη λίστα των blogs αυτών, όπως την έχει ο Dr. Teddy, όχι ως σύσταση των απόψεων (δεν τα κατάφερα ακόμα να τα δω όλα). Περισσότερο ως προτροπή, να δούμε εκπαιδευτικούς που σκέπτονται, γράφουν, προτείνουν, οργίζονται και μπαίνουν στην βάσανο των ιστολογίων, όπου κάποιοι άλλοι θα τους «χιμήξουν», θα τους κοντράρουν, μπορεί να τους στείλουν και κάποιο υβριστικό μήνυμα...

Αντί να περάσουμε στο γλυκανάλατο wishful thinking «να τι βοήθεια δίνουν τα social media», μπορούμε να εντοπίσουμε κάτι πιο συγκεκριμένο: η αντιμετώπιση της κρίσης του ελληνικού σχολείου, περνάει μέσα από το να βγάλουμε τους εκπαιδευτικούς από τον «πάγο» που τους έβαλαν τα τόσα «πρέπει» της Πολιτείας, του συνδικαλιστικού κλίματος, της αφ’ υψηλού στάσης των γονιών. Το σχολείο του μέλλοντος, θέλει δασκάλους με προσωπικότητα, με άποψη, που δεν την κρατάνε μόνο για ένα ερμητικό δωμάτιο του σπιτιού τους, αλλά την καταθέτουν και παίρνουν αντιδράσεις... Τα ιστολόγια είναι ένα καλό, πρώτο βήμα. Να τα παρακολουθούμε και να δίνουμε κουράγιο σε αυτούς τους ανθρώπους.

Μερικά από τα ιστολόγια εκπαιδευτικών:
-Hey Teacher
-Γιάννης Σαλονικίδης - Δ@σκ@λος
-Δασκαλούα
-Εκπαιδευτικό Ημερολόγιο
-η Βδέλλα
-Ας Μπούμε Σε Μια Τάξη
-Περί Εκπαιδεύσεως

Όχι καταλήψεις στο σχολείο, «χτυπήστε» το μέσω Internet

H δυσφορία των παιδιών για την καταπίεση και την έλλειψη δημιουργικότητας στο σχολείο, στο μεν δημόσιο αντιμετωπίζεται με την ολοένα και μεγαλύτερη «γκετοποίηση» των εκπαιδευτικών χώρων (δεν είναι θεωρητικό, μπορώ να σας το τεκμηριώσω), ενώ σε αρκετά ιδιωτικά, η ίδια αποστασιοποίηση των μαθητών, αντιμετωπίζεται με τη λογική των αυξημένων «πιεστικών» παροχών, κάτι σαν «χρυσό κλουβί».

Οι καταλήψεις των δημοσίων σχολείων, είναι μια ακραία αλλά όχι σπάνια αντίδραση. Τα social media, δίνουν μια ευκαιρία σε μαθητές να βρουν μια δημιουργική διέξοδο για να εκφράσουν τη δυσφορία τους, χωρίς να καταφύγουν σε καταλήψεις και καταστροφή δημοσίων αγαθών. Αυτό, ασφαλώς, αποτελεί μια πολύ «ελιτίστικη» εναλλακτική, ένα δύσκολο δρόμο, σε σχέση με το χαβαλέ της κατάληψης, ή την καθημερινή πλάκα, από την αποχή από τα μαθήματα ή την καζούρα μέσα στην τάξη.

Επειδή θέλουμε να ελπίζουμε σε μια πιο δημιουργική κοινωνία, που περνάει μέσα από ένα πιο δημιουργικό σχολείο, η ενεργητική έκφραση μέσα από τα interactive media αποτελεί μια καλή τρίτη λύση. Αξίζει να δούμε κάποια παραδείγματα κινητοποιήσεων εργαζομένων μέσα από το Internet, ώστε να πάρουν ιδέες οι μαθητές.