"Kύριε Λοβέρδο, σας τιμώ και σας ηχογραφώ"!!!

Καταπληκτική η ατάκα του επικεφαλής Συλλόγου Αναπήρων, του κ. Βαφειαδη στην εκπομπή των Γ. Κύρτσου-Γ. Σταματόπουλου (Flash). Ο κ. Βαφειάδης αναφερόταν σε υπηρεσία ΙΚΑ για αναπήρους, η οποία δεν έχει ασανσέρ, αλλά και στο γεγονός ότι το ΙΚΑ εξετάζει κάθε χρόνο άτομα που τους λείπουν τα άκρα, για να επιβεβαιώσει ότι εξακολουθούν να είναι ανάπηροι.

Ο υπουργός Εργασίας, κ. Ανδρέας Λοβέρδος, παρενέβη τηλεφωνικά στην εκπομπή και είπε ότι το θέμα έχει λυθεί σε δύο μήνες. Ο κ. Βαφειάδης απάντησε ότι τα ίδια έλεγε το 2005 ο τότε υφυπουργός Μάκης Γιακουμάτος, αλλά δεν έγινε τίποτε. Ο κ. Λοβέρδος επέμεινε ότι αυτός θα τα καταφέρει. Ο κ. Βαφειάδης κατέληξε λέγοντας "κ. Λοβέρδο, σας τιμώ και σας ηχογραφώ".

Τι τύχη θα έχει ο κ. Λοβέρδος; Θα δώσει μια εντολή, στην οποία θα αντιδράσει κάποιος παράγων των δημοσίων υπηρεσιών, που θα έχει στενές σχέσεις με κάποιον ισχυρό βουλευτή της Β' Αθηνών. Ο υπουργός, στην ουσία, δεν θα μπορεί να επιβάλει την εντολή του, καθώς δεν μπορεί ούτε να μεταθέσει, ούτε να επιβάλει άλλη διοικητική ποινή. Και έτσι, ο κ. Βαφειάδης σε λίγο καιρό, θα έχει την δυνατότητα να παίξει την κασέτα με τις υποσχέσεις που δεν κατέφερε να τηρήσει ο κ. Λοβέρδος ή κάποιος άλλος υπουργός.

Ναι, η Ελλάδα έχει πολλούς decision makers, που δεν μπορουν να διαχειριστούν την εφαρμογή αυτών που αποφασίζουν. Γιατί υπάρχουν πολλά κέντρα εξουσίας και επειδή αρκετοί decision makers εχουν ήδη εκχωρήσει σεβαστό μέρος της ισχύος που θα έπρεπε να διατηρούν.

Υ.Γ.: Προφανώς τα παραπάνω δεν αφορούν προσωπικά τον κ. Α. Λοβέρδο.

*photo via flickr*

Ιδιοκτήτες των social media, «πάπες», «φύλαρχοι» και οι «ζογκλέρ» με τα πολλά καπέλα…

Καμία έκπληξη που, λόγω του ότι τα social media είναι trendy, έχει αναπτυχθεί μια συζήτηση για το αν είναι ένας χώρος με τον οποίο πρέπει να ασχολούνται μόνο πολίτες, ή αποτελούν ένα πεδίο συζήτησης όπου έχουν θέση οι πολιτικοί, οι επιχειρήσεις, οι professionals. Στις ανεπτυγμένες χώρες τα έχουν λύσει αυτά, γι’ αυτό μόνο γραφικοί (ή πονηροί…) θα ζητήσουν από τον Steve Rubel να μην ασχολείται με τα social media, επειδή είναι πρώτης γραμμής στέλεχος της Edelman.

Μια θεμελιωμένη τοποθέτηση είναι αυτή του Νίκου Αναγνώστου, με τον οποίο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και έχουμε την πολυτέλεια να εκφράζουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά να διατηρούμε έναν αμοιβαίο σεβασμό. Κατά τα άλλα, να σημειώσω ένα στοιχείο, που δηλώνεται απερίφραστα σε όποια social media συμμετέχω: το ένα και μοναδικό «καπέλο» που φοράω, όταν εκφράζομαι στα «δημόσια κύματα» των Νέων Μέσων, είναι αυτό της επαγγελματικής/επιχειρηματικής μου ιδιότητας. Στο blog μου γράφω με αυτό το «καπέλο», το εταιρικό μου blog (knowhow.gr) λειτουργεί σε αυτό το πλαίσιο.

Ξέρω ότι είναι παλιομοδίτικα αυτά στην Ελλάδα, ή –καλύτερα- θεωρούνται φραγκολεβαντίνικες συνήθειες… Μετράει το να πλασάρεται κάποιος ως διανοούμενος, ενώ παράλληλα έχει επιχειρηματικά ενδιαφέροντα.

Δεν είναι έκπληξη όλα αυτά. Ελάχιστους ενδιαφέρουν οι προσωπικές μου εμπειρίες, ειδικά εκείνες, όπου είχα τη δυνατότητα να δω από κοντά σχεδόν όλες τις elite της χώρας… Υπήρξαν περίοδοι που είδα με πόση δεξιοτεχνία οι άνθρωποι γύρω μας άλλαζαν, αλλάζαμε τα «καπέλα», και αυτό θεωρείτο φυσικό, αν όχι επιβεβλημένο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η επιλογή μου από το 2000 και μετά ήταν και είναι να φοράω ένα μόνο «καπέλο» και αυτό να είναι ορατό, ρητό και ομολογημένο. Και λόγω της (γεωγραφικής, όχι οικογενειακής) καταγωγής μου, αυτό το «καπέλο» το προσέχω, έχω κόλλημα με την αισθητική. Προσφέρει το συναίσθημα της σιγουριάς, της γαλήνης και βοηθάει τo «Think Positive», ρε γαμώτο…

Η σύγκρουση συμφερόντων, μια άγνωστη έννοια στην Ελλάδα

Τον κατηγορούν για πολλά τον Πέτρο Τατούλη και, πάνω απ’ όλα, ότι δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί, επειδή έχει διαπράξει ο ίδιος όλα αυτά που καταγγέλλει. Πιθανόν να είναι έτσι, αλλά φαίνεται ότι, παρά τα συζητήσιμα κίνητρά του, θέτει με ξεκάθαρο τρόπο το ζήτημα του conflict of interest. Ένα πεδίο τσαλαπατημένο στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και στο τελευταίο χωριό, παραβιάζονται οι στοιχειώδεις αρχές οποιασδήποτε δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας και βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου. Ο εφοριακός που είναι υποψήφιος βουλευτής, ο αστυνομικός που είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και άλλες μικρές, «σκληρές» πλευρές ενός πελατειακού κράτους. Μέσα από τη συλλογή ψήφων, έχουν καθαγιαστεί πρακτικές που έχουν ξεπεράσει την πολύ «αριστοκρατική» για την Ελλάδα έννοια του conflict of interest και χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά: έχουν αναδειχθεί σε εστίες συνεχούς και ολοένα πιο έντονης παραβίασης βασικών νόμων του κράτους.

Ο διευθυντής εκπαίδευσης ενός νομού, που είναι και πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης κυβερνητικού κόμματος, ο δασάρχης που είναι και κομματάρχης υπουργού, όλα αυτά έχουν διαλύσει τις τοπικές κοινωνίες. Προτρέπουν και τον τελευταίο πολίτη, να μπει στο κυνήγι της παρανομίας, για να κερδίσει περισσότερα από το διπλανό του. Στην περιφέρεια η κατάσταση έχει γίνει ζούγκλα: πολίτες μπαίνουν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν την εύνοια του δημοτικού συμβούλου τάδε (που πήρε ψήφους επειδή είναι εφοριακός), για να καταπατήσουν την περιουσία του γείτονα, του δημοσίου, κλπ.

Σε αυτό το σημείο, να υπογραμμισθεί ότι δεν θα πάει μακριά η λογική του Π. Τατούλη, δηλαδή, της επίθεσης κατά 2-3 κορυφαίων προσώπων. Όλα τα κόμματα εξουσίας, έχουν ευθύνες για το φαινόμενο -το θυμόμαστε πολύ καλά. Η κατάσταση δεν πρόκειται να αντιστραφεί, εάν δεν πάρει την πρωτοβουλία ένα κόμμα να προτείνει 10 απλούς κανόνες, που θα διορθώσουν τις απίστευτες διαπλοκές του conflict of interest που έχουν διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικού ιστού και κοινής λογικής… Οποίος πει ότι αυτό είναι ουτοπικό, απλώς βαριέται ή φοβάται να τα βάλει με τα μικροσυμφέροντα, που τον παρασύρουν προς τα χαμηλότερα επίπεδα των δημοσκοπήσεων…

Και πάλι για το conflict of interest…

Κατά τους τελευταίους μήνες η τάση της παραβίασης βασικών κανόνων της σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest) έχει πάρει διαστάσεις «καλπασμού». Προβεβλημένα πρόσωπα, πολιτικοί "πρώτης γραμμής", εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης, γνωστές επιχειρήσεις, συμμετέχουν σε πράξεις που δεν θα μπορούσαν καν να συζητηθούν σε κάποια δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τα φαινόμενα αυτά, όχι μόνο δεν περιορίζονται, αλλά, αντίθετα, πολλαπλασιάζονται σε αριθμό και ένταση. Ακόμα χειρότερο είναι ότι τα ανέχονται ή και τα ευλογούν κορυφαία πρόσωπα των θεσμών, που θα έπρεπε να διαφυλάσσουν τις διαχωριστικές γραμμές του τι επιτρέπεται και τι όχι. Σε ένα ρεσιτάλ απερίγραπτου κυνισμού, πρόσωπα με ευθύνες και εξουσία δηλώνουν ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ότι οι κανόνες της δημοκρατίας και της κοινωνίας μπορούν να ξαναγράφονται κάθε μέρα, ανάλογα με τις τρέχουσες ανάγκες όποιων έχουν τη δύναμη.

Ο αστυνομικός – δημοτικός σύμβουλος, ο εφοριακός – υποψήφιος βουλευτής, ο πυροσβέστης – κομματάρχης κάποιου βουλευτή της Β’ Αθηνών, είναι μικρές μόνο ενδείξεις μιας τέτοιας «λαίλαπας» που απειλεί την κοινωνία μας.

Αφού, λοιπόν, ο καθένας μπορεί να εμφανίζεται με 2 - 3 καπέλα, που είναι σε ολοφάνερη σύγκρουση μεταξύ τους, γιατί να μην δοκιμάσω να γίνω δίγαμος; Δεν εννοώ στη ζούλα, παράνομες σχέσεις και τα παρόμοια, που είναι "νομιμοποιημένα" στις συνειδήσεις αρκετών συνελλήνων... Όπως υπάρχει ερώτημα για το αν έχει έννοια η μοναδική στα γλωσσικά ελληνική λέξη «φιλότιμο», παρομοίως υπάρχουν ζωηρές αμφιβολίες για το αν έχει στοιχειώδη εφαρμογή η παροιμία «ή παπάς – παπάς ή ζευγάς – ζευγάς».

Πέρα από την πλάκα, η παραβίαση του στοιχειώδους κανόνα ενός κράτους δικαίου του conflict of interest έχει κόστος. Καλώς ή κακώς, η ζημιά αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με την ψήφιση κάποιων νέων νόμων, αφού και αυτοί θα παραβιασθούν, όπως οι προηγούμενοι. Η ένταξη του ελληνικού κράτους σε ευρύτερες οντότητες, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η διεύρυνση του ζωτικού χώρου της οικονομίας, ίσως αποτελούν τη μόνη προοπτική να αποκατασταθούν κάποιες στοιχειώδεις αρχές λειτουργίας της κοινωνίας. Αφού οι Ούγγροι και οι Ρουμάνοι μπορούν να μας διδάξουν πώς δεν θα κλέβουν τόσο ξεδιάντροπα και ατιμώρητα οι ταξιτζήδες, πιθανόν –αν θέλουμε να κάνουμε δουλειές στις χώρες τους- να μας υποχρεώσουν να μάθουμε και άλλες πρακτικές περιορισμού της "τζάμπα μαγκιάς".

Υ.Γ.: Κρίμα, δεν έχω ενδιαφέρον να γίνω δίγαμος... Το blog, όμως, πιστό στην αρχή του think positive, σας βάζει δημιουργικές ιδέες...