Ο μπάρμπας στην Κορώνη πέθανε (;)

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

‘Ο μπάρμπας στην Κορώνη πέθανε επιτέλους’ έλεγε σε ένα ‘πηγαδάκι’ του TEDxAthens η καθηγήτρια του Alba Μαρία Μοραγιάννη.  Και συμπλήρωσε: ‘πολλοί δεν έχουν καταλάβει ότι η δύναμη του ‘μέσου’, του κονέ, έχει συρρικνωθεί , ενώ αντίθετα έχει πολλαπλασιαστεί η αξία της δικτύωσης’. 

Με άλλα λόγια η κρίση της τελευταίας 4ετίας, έχει ‘κουρέψει’  την χρήση υψηλών οικογενειακών, προσωπικών γνωριμιών, που μοίραζαν με πελατειακή λογική θέσεις στο δημόσιο (αλλά και στον ιδιωτικό τομέα).   Πράγματι μειώθηκαν δραματικά οι δυνατότητες διορισμών , αλλά και ανάθεσης έργων (για να μην ξεχνάμε την διαπλοκή).

Ζεϊμπέκικο με τζην Armani και η εκδίκηση της χαμένης συλλογικότητας

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Είχα τη τύχη να είμαι ένας εκ των εθελοντών του TEDxAthens που συνάντησε τον ψυχαναλυτή κ. Ματθαίο Γιωσαφάτ κατά τη προετοιμασία της ομιλίας του στη φετινή εκδήλωση. Συγκράτησα κάποια σημεία της συζήτησης που αφορούν τo ομαδικό πνεύμα των Ελλήνων.


"Πάνε και τα σπάνε στις ταβέρνες, αλλά έχουν δυσκολία να κάνουν σχέσεις με το περιβάλλον" ανέφερε σε ένα σημείο ο κ.Γιωσαφάτ. "Οι Έλληνες είναι επιφανειακά χαρούμενοι. Δηλώνουν ότι είναι ανοιχτοί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στη πραγματικότητα. Στην Αγγλία, που έχει τη φήμη για το αντίθετο, συναντάς επιφύλαξη για 3-4 μήνες, αλλά μετά βρίσκεις αρκετά άτομα που είναι πολύ ανοιxτά. Στην Ελλάδα, συναντάς στην αρχή μια επιφανειακή ανοιxτή αντιμετώπιση, αλλά μετά βλέπεις κάποια επιφύλαξη, ίσως και φόβο. Οφείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση".

"Στο Λονδίνο σε κάθε γειτονιά υπάρχουν ομάδες γύρω από διάφορα θέματα, μιλούν μεταξύ τους".

"Οι Ελληνες έχουν αντιεθελοντική, αντιομαδική στάση τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος είναι ναρκισσιστικός, αλλά και ομαδικός. Αν μετά τα 40 δεν μετέχεις σε ομαδικές δράσεις, τότε είσαι ‘νεκρός’. Είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχεις σε κοινωνικό δίκτυο. Μέχρι τα 40 ο άνθρωπος δίνει μεγάλη βάση στο σεξ, τη καριέρα κλπ. Οι Έλληνες ήταν μέχρι πρόσφατα ενταγμένοι κυρίως σε συγγενικά δίκτυα. Τώρα, μετά τη κρίση, έχουν αδυνατίσει και αυτά". "

Ο άνθρωπος ζει με τις σχέσεις, είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχει σε Κοινότητες. Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος. Αυτή την εποχή όμως φαίνεται σαν να κoiτάμε μόνο τα δικά μας".

 Τα υπόλοιπα τα είπε ο κ.Γιωσαφάτ στην ομιλία του στο TEDxAthens, σε μια "απρόσμενη" συνάντηση ενός εκπροσώπου μιας γενιάς και μιας επιστήμης με ένα κοινό, που ζει με άλλους ρυθμούς.

Από τις πιο δημιουργικές στιγμές αυτής της "συνάντησης", ήταν η προσωπική επικοινωνία με τον κ.Γιωσαφάτ. Ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μέσω email. Ήταν αναμενόμενο το ότι δεν γνώριζε τι είναι το TED και ότι θα έπρεπε να το εξηγήσουμε από κοντά. Πήρε τη πρωτοβουλία, είδε βίντεο, αξιολόγησε το κοινό του TED και στάθηκε στη πρωτοβουλία Human Grid που έχει στόχο να αναδείξει την αξία της συλλογικότητας για την ενίσχυση της αλληλεγγύης.


Σπάμε πιάτα, βρίζουμε στα γήπεδα 

Τι να σημαίνει αλήθεια αυτό, όπου κάποιοι νεόπλουτοι ή και αυτοαπασχολούμενοι, τα σπάνε στα μπουζούκια και κάνουν λουλουδοπόλεμο; Ή οι άλλοι που με Armani τζήν χορεύουν ζεμπέκικο "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου"; Acting out (εκδραμάτιση) το αποκαλεί ένας ομότεχνος του κ.Γιωσαφάτ.

Συγγενές το φαινόμενο του υπερβολικού φαγητού σε –λαϊκές ή επιτηδευμένες- ταβέρνες και δήθεν high εστιατόρια. Κάτι που αποτυπώνεται και στην καμπύλη που δείχνει πόσο πάχυναν και "στραβοχύθηκαν" οι Ελληνες τα τελευταία 30 χρόνια.

Ένα άλλο φαινόμενο ‘ομαδικότητας’ είναι η μαζική προσέλευση τα προηγούμενα χρόνια στα γήπεδα, όπου πολλοί ευκατάστατοι, επιδίδονταν σε βρισίδι του αντιπάλου με χυδαία συνθήματα. Η ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου βοηθάει να πάμε λίγο παραπέρα το παραπανω συλλογισμό: "Στην οδική μας συμπεριφορά ή στον τρόπο που συναναστρεφόμαστε στη γειτονιά ή στην πολυκατοικία είναι ξανά πρόδηλη η επιθετικότητά μας, δείγμα μιας πρωκτικής καθήλωσης ενός ολόκληρου λαού. Ο πρωκτικός προτιμά να καταστρέφει παρά να δημιουργεί. Γι' αυτό και ανθιστάμεθα στις συλλογικότητες και στο ομαδικό πνεύμα. Και εκεί η σχέση με τη μάνα είναι κυρίαρχη. (Δεν είναι παράξενο που η πιο "απολαυστική" βρισιά στα γήπεδα είναι το «σου γ@@ τη μάνα»..."

Δεν γνώριζα αυτή την επιστημονική ερμηνεία , η οποία ταιριάζει στη θέση εκείνων που υποστηρίζουν ότι στη χώρα υπάρχει μεγάλη επίδειξη κ@λοπαιδισμού..

Μια άλλη επίδειξη ‘συλλογικότητας’ είναι η εικόνα σε πάρκα όπου υπάρχουν καφετέριες: οι καθήμενοι στα τραπέζια είναι πολλαπλάσιοι αυτών που κάνουν με τη παρέα τους μια βόλτα στο πάρκο.

 Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της διάθεσης επίδειξης ενός καλού εισοδήματος. Από το 1974 και μετά, αλλάξαμε αρκετά σπίτια, πολύ περισσότερα αυτοκίνητα, αλλάξαμε παρέες και στέκια. Κάναμε ταξίδια στη Ταϋλάνδη, τη Πάρο και την Αράχωβα (χωρίς να περάσουμε από τους Δελφούς). Πήραμε αρκετά πτυχία και περισσότερα ‘χαρτιά’.


Από το Α, οπως Αλληλεγγύη 

Η ομαδικότητα και οι συλλογικότητες είναι μονόδρομος πια. Να μην τα αντιμετωπίσουμε ως καταναγκαστικά έργα, ούτε ως υποχρέωση. Είναι από τα καλύτερα δώρα της κρίσης. Απο τους συμμαθητές στο γυμνάσιο, που θα μας θυμίσουν τις φάρσες και τα νεανικά όνειρα, μέχρι μια καινούργια παρέα συνομιλήκων μας, για να καθαρίσουμε το διπλανό πάρκο ή να συγκεντρώσουμε αχρείαστα ρούχα, γι’ αυτούς που τάχουν ανάγκη.

Βλέποντας τις Ομάδες που συμμετέχει ο 18χρονος γιός μου στο Λύκειο Ελληνίδων (χορεύει από 4 ετών) ή στους εθελοντές δασοπυροσβέστες Υμηττού, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσω για ποιους λόγους οι νεότερες γενιές κάνουν λιγότερο (αυτοαναφορικό, ναρκισσιστικό) θόρυβο από τις δικές μας. Οι δικές τους συλλογικές εκφράσεις δεν μεταμορφώνονται (ή δεν πρόλαβαν να μεταμορφωθούν) σε agenda, μηχανισμούς, επιρροή, εξουσία, όπως σκυλιασμένα φρόντισαν οι προηγούμενες. Δεν χρειάζεται να γίνουμε κυνικοί, για να ισχυριστούμε ότι οι επόμενες γενιές θα είναι πιο ομαδικές. Συμμετέχουν ήδη σε περισσότερες συλλογικότητες, -και όχι μόνο γιατι δεν τους αφήσαμε τίποτε καλύτερο να κάνουν. Οι παλιές "συναλλαγματικές" της Εθνικής Αντίστασης, του 114, του Χρηματιστηρίου ή της καταπάτησης κάθε δημόσιου αγαθού, είναι πλέον ακάλυπτες ή χωρίς ιδιαίτερη αξία.

Πάμε από την αρχή, για τα βασικά...Ξεκινάμε από το Α, όπως αλληλεγγύη και Αισθητική... 

5 σημεία του Joe Trippi που αδυνατεί να υιοθετήσει η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών

Ο Joe Trippi είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο στο χώρο της επικοινωνίας. Οι ιδέες του που εφάρμοσε για πρώτη φορά ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Howard Dean το 2003 ανέτρεψαν τον τρόπο που γίνονταν οι πολιτικές καμπάνιες μέχρι τότε, καθώς τοποθέτησε στην εικόνα τη συμμετοχή των πολιτών μέσα απο την αξιοποίηση του Ιnternet. Αυτή η ριζοσπαστική προσέγγιση, όπως λέει και ο Joe Trippi, έδωσε στον Obama την πλατφόρμα να κερδίσει την πανίσχυρη Hillary Clinton, που είχε απόλυτη υπεροχή στους μηχανισμούς του Δημοκρατικού κόμματος και στα αμερικανικά media.

Κάποιοι που  ασχολούνται με τις εξελίξεις στην επικοινωνία, θα σημειώσουν ότι οι ιδέες του Trippi δεν είναι πλέον πρωτοποριακές... Ακόμα κι αν ισχύει αυτό, οι τεχνικές του Trippi και οι πρακτικές του Obama ειναι εξαιρετικά πρωτοποριακές σε σχέση με τις αντίστοιχες που χρησιμοποιούν τα  ελληνικά κόμματα και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών.

Είχα την τύχη να συζητήσω με τον Joe Trippi επί 90’ κατ’ ιδίαν. Παρόλα αυτά  δεν έχασα την ευκαιρία να ακούσω με προσοχή τη παρουσία του στο TEDxAthens , που ήταν χρονικά μετά τη συνάντησή μας.

H συνάντηση με τις απόψεις του ήλθε λίγο καιρό αφότου είχα γράψει (26 Ιουλιου)  εδώ, τη δυσκολία που θα έχουν πολλοί ελληνες πολιτικοί να επισκεφτούν στις επόμενες εκλογές ΚΑΠΗ, Λαϊκές Αγορές κλπ και την ανάγκη να αλλάξουν τις καμπάνιες τους.
Στη συνέχεια συγκεντρώνω πέντε σημεία από τις θέσεις του, που αξίζει να μελετήσουν τα ελληνικά κόμματα, οι πολιτικοί, αλλά πολύ περισσότερο οι νέοι άνθρωποι που είναι χρήσιμο να μπουν στην ελληνική πολιτική σκηνή:

1. ‘Η TV και ο κομματικός μηχανισμός έχουν χάσει τη μονοκρατορία’.
Το γεύτηκε η Hillary Clinton  το 2007. Στην Ελλάδα δεν έχει φανεί πάντως μέχρι στιγμής ποιοι  θα πάρουν το ρίσκο που πήρε ο Trippi το 2003 και ο Obama το 2007. Αν θ ακολουθήσουν αυτό που λέει ο Trippi ‘It’s the network, stupid’.
Διστάζουν ή φοβούνται ή δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί, πώς να αξιοποιήσουν τη δύναμη που έχει μεταφερθεί στην Κοινωνία των Πολιτών . Στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να το κάνουν, επειδή το πολιτικό DNA τους έχει διαμορφωθεί μέσα από τη σχέση με τη TV και την εξάρτηση από το κομματικό/προσωπικό μηχανισμό.
Μια ισχυρή μειοψηφία πολιτικών έχει τις ικανότητες και την ευφυία να κάνει το επόμενο βήμα, αλλά είναι ψυχολογικά δέσμια από το παραδοσιακό τρόπο που επιβεβαίωνε την εξουσία της (σχέση με media και με ένα επιτελείο συνεργατών). Κάποιοι από αυτούς τους πολιτκούς  θα σπάσουν τους δεσμούς, γιατί όπως τονίζει ο Trippi, αυτό είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης. Αν δεν το κάνουν, τότε θα εξαφανιστούν.
Οι έλληνες πολιτικοί που έχουν πλέον δυσκολίες  να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, θα πρέπει αναγκαστικά να επιχειρήσουν μια καινούργια αρχή: να βρουν τρόπο απευθείας επανασύνδεσης με τους πολίτες. Αυτό, όπως σημειώνει ο Joe Trippi, δεν μπορεί να γίνει ούτε μέσα απο τις σχέσεις με τα media, ούτε με τη διαμεσολάβηση του προσωπικού μηχανισμού συνεργατών.

2. ‘Ξεχάστε τα λεφτά, φτιάξτε το δίκτυο πολιτών’:
Πολλοί έλληνες πολιτικοί είναι όμηροι της σκληρής πραγματικότητας οτί για να πολιτευτούν πχ στη Β’  Αθηνών, χρειάζονται πάνω από ένα εκατομμύρια ευρώ (και την εύνοια των media). Για να εξασφαλίσουν αυτά τα χρήματα, θα πρέπει να προχωρήσουν σε ισχυρούς συμβιβασμούς, καθώς  ειναι αδύνατον να συγκεντρωθεί αυτό το ποσόν (και η εύνοια) μέσα απο διαφανείς διαδικασίες.
Αυτές όμως οι ‘υποχρεώσεις’,  ειναι ακριβώς εκείνες που έχουν φέρει την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα στη σημερινή του κατάσταση.
Οι πρώτοι που θα τολμήσουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, θα είναι εκείνοι που θα κερδίσουν μια θέση στο νέο χάρτη, που σε κάθε περίπτωση θα δημιουργηθεί στη πολιτική σκηνή.  Είναι η μόνη ευκαιρία όσων νέων θέλουν να μπουν στη πολιτική (και , ταπεινή μου άποψη, πρέπει να τις/τους παροτρύνουμε να το επιχειρήσουν). Επίσης, είναι μια απο τις μοναδικές ευκαιρίες που θα έχουν οι υφιστάμενοι πολιτικοί, να ξανακερδίσουν ουσιαστική σχέση με Πολίτες.

3. ‘Οι πολιτικοι πρέπει να εμπιστευτούν τους Πολίτες, πριν οι Πολίτες εμπιστευτούν τους πολιτικους’

Ακούγεται ως κοινή λογική... Ας αναρωτηθούμε όμως: ποιες, πόσες είναι οι πράξεις των ελληνικών κομμάτων και των πολιτικών, που δείχνουν ότι ακολουθούν στην πράξη αυτήν την ‘κοινοτυπία’;


4. ‘Ηρθε η ώρα που η σφεντόνα των ελλήνων Πολιτών θα πλήξει το Γολιάθ του ελληνικού πολιτικού συστήματος’.
‘Εδώ και τώρα, είναι η στιγμή Napster της Ελλάδας’ είπε για την ακρίβεια ο Trippi, εννοώντας ότι όπως ο Napster σάρωσε τη πανίσχυρη και με αδιανόητα κέρδη, μουσική βιομηχανία , έτσι και οι έλληνες πολίτες μπορούν να αλλάξουν δραματικά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

5. ‘Δεν πρόκειται για αλλαγή του μοντέλου επικοινωνίας, πρόκειται για μεταφορά εξουσίας’.
Όποια κόμματα και όποιοι έλληνες πολιτικοί κάνουν ‘επένδυση’ στο Internet, ας το σκεφτούν δύο φορές. Αν συνειδητοποιήσουν αυτή τη φράση του Joe Trippi, τότε δεν αρκεί να προσλάβουν κάποιους συμβούλους για την online επικοινωνία τους. Θα κερδίσουν λίγα στην επικοινωνία, αλλά θα χάσουν πολλά στην πολιτική.
Για να κερδίσουν το χαμένο έδαφος, ας ξεκινήσουν με το να αφιερώνουν οι ίδιοι , καθημερινά 30’ του προσωπικού τους χρόνου για την απευθείας επικοινωνία με πολίτες, που γίνεται πιο εύκολη μέσω του Internet (αλλά δεν αρκεί το Internet).

Οι 100 ώρες για την Επανεκκίνηση

Ο Matt Webb στο πρόσφατο TEDxAthens ξεσήκωσε το κοινό, με την ιδέα του, να βρίσκει ο καθένας μας 100 ώρες, για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή του.
Το 98% των ελλήνων πολιτικών δεν μπορούν να προχωρήσουν σε επανεκκίνηση, γιατί δεν μπορούν να βρουν αυτές τις 100 ώρες, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον να αλλάξουν ρότα, Εικόνα, σκέψη. Ένας βουλευτής της Β’ Αθηνών, είναι εγκλωβισμένος στη ψυχολογική ανάγκη να δαπανά χρόνο σε μια τοπική εφημερίδα του Αιγάλεω αμφίβολης κυκλοφορίας και στο συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ που υποτίθεται του φέρνει 3.000 ψήφους (κάτι που ο συνδικαλιστής -βάζω στοίχημα- το έχει επίσης υποσχεθεί σε άλλους 5 βουλευτές της Β’ Αθηνών, όχι κατ ανάγκη του ιδίου κόμμματος).

Ποιοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε..
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έχουν ήδη αναπτύξει παρουσία στα Κοινωνικά Δίκτυα και -λόγω ιδεολογίας και κουλτούρας- το κάνουν με άνεση. Νέοι σχηματισμοί όπως ο Κοινωνικός Σύνδεσμος έχουν φιλοσοφία που τους επιτρέπει να αξιοποιήσουν τα Κοινωνικά Δίκτυα, ενώ η ‘Δημιουργία Ξανά’ στηρίζεται μέχρι στιγμής κυρίως στο Internet.
H Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη έχει κάνει ισχυρή επένδυση, η οποία όμως δεν θα αποδώσει εάν τα κορυφαία στελέχη της δεν δείξουν οτί το πιστεύουν και ασχολούνται προσωπικά. Για τα υπόλοιπα κόμματα, θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε πιο αναλυτικά...


Η δύναμη του μακροσκοπικού

Ο Joe Trippi που διατηρεί κάποια επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, από τη συνεργασία του στις ελληνικές εκλογές του 1993, προφανώς βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση.
Η αξία στις παρατηρήσεις του δεν έγκειται στο να τις θεωρήσουμε ως θέσφατα και χρησμούς που θα εφαρμοσθούν στους επόμενους 3 μήνες. Η μεγάλη αξία της ανάλυσης τέτοιων προσωπικοτήτων, εντοπίζεται στο οτί μας επισημαίνουν μερικά αυτονόητα, που πολλοί στην εσωτερική σκηνή αρνούνται να τα δουν.
Όσοι πολιτικοί μείνουν προσκολημένοι στο  ‘κλειστό σύστημα’ παραγωγής πολιτικής, παίρνουν το ρίσκο  της υποτίμησης αναλύσεων όπως αυτές του Trippi... Όπως  είπαμε δεν είναι πλέον από τις πιο πρωτοποριακές στη παγκόσμια σκηνή πολιτικής επικοινωνίας, αφού επιχείρησαν να τις  εφαρμόσουν  οργανισμοί όπως το Συντηρητικό κόμμα της Βρεττανίας απο το 2009.
Η Ελλάδα, ως συνήθως αργεί. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ένα πραγματικό πεδίο δοκιμής της αντοχής όσων πολιτικών οργανισμών συνεχίζουν να τις αγνοούν και άλλων που -ενδεχομένως επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή , όπως ομολόγησε ο Trippi για το πειραματισμό του το 2003-, που θα το τολμήσουν...

It’s the network, stupid! όπως είπε με έμφαση ο Joe Trippi.



ΥΓ. Προσοχή, ο Trippi δεν έβαλε στο κέντρο της εικόνας το Internet, αλλά τη συμμετοχή των πολιτών. Τη δραστηριοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών,  είτε στο φυσικό κόσμο, είτε στο ψηφιακό. Απλώς το Μέσον (Internet) προσφέρει τη δυνατότητα  ταχείας/άμεσης επικοινωνίας, δεν αποτελεί από μόνο του την επανάσταση στις σχέσεις πολιτών-πολιτικής.

To TEDx ειναι ΄φάση΄, είναι μόδα ή μήπως είναι...

Μου ζήτησαν απο την εφημερίδα Real News να γράψω ένα σημείωμα για το τι ακριβώς ειναι το TEdxAthens, για το οποίο έγινε φέτος τοσος θόρυβος. Σε αυτον περιλαμβάνεται και η κριτική, καθώς και οι τοποθετήσεις απόρριψης, πέρα απο θετικά σχόλια ή εκδηλώσεις ενθουσιασμου..

Δεν θελει πολλή σκέψη για να πει κάποιος οτι τo TEDxAthens είναι μια εμπειρία.. Αυτο περικλείει πολλά.. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι πήγαν εκεί γιατι το θεώρησαν ‘μόδα’, ορισμένοι αλλοι γιατι πιστεύουν οτι έχει ‘φάση’, ειναι cool.. Αυτο συμβαίνει σε κάθε event της πόλης, που μαζευει πολύ κοσμο..
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία προσώπων που ασχολήθηκαν πολύ.. Αυτών που ψάχνουν νεες ιδέες και ειναι πορωμένοι με τη Γνωση και τη Μάθηση. Μη ρωτάτε ποσοστά, κανείς δεν τα ξέρει... Αν όμως ειστε γονιός και θελετε να δείτε προς τα πού πάει η Εκπαίδευση, τότε ο καλύτερος τρόπος να το ψάξετε ειναι να δείτε ομιλίες απο το TED, πχ του φημισμένου σερ Kin Robinson, αλλά και του 19χρονου Souza που μίλησε στο TEDxAthens 2011.
Αν σας ενδιαφέρουν οι ριζικές αλλαγές που συμβαινουν στις υπηρεσίες Υγείας και πώς ο χρήστης αυτών των υπηρεσιών ή ο ασθενής έχουν αρχίσει να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια του, τότε παλι ψάξτε (και) στο TED. Δεν ειναι σύμπτωση οτι ένας απο τους κορυφαίους εκφραστές αυτής της αντίληψης, ειναι ο Lucien Engelen, οργανωτής (curator) του TEDxMaastriht.
Είναι ελιτίστικο το TED; Είναι προτεσταντικό και νεοφιλελεύθερο; Αφορά μονο μανιακούς της τεχνολογίας; Είναι μια υπόθεση των επαγγελματιων της επικοινωνίας; Δεν ισχύει τιποτε απο αυτά, παρότι ένα μέρος του αφορα και όλους τους παραπάνω, που συμβαινει να εχουν τη πολυτέλεια ή την ανάγκη να ειναι ‘μέσα’ σε τέτοια events.  Καλύτερα ομως να το διαπιστώσετε οι ίδοι, μελετώντας με καποια  προσοχή το πρόγραμμα του ΤEDxAthens 2011. Φέτος μάλιστα ανέλαβε και πρωτοβουλίες που αφορουν την κοινωνία, πέρα απο τη διασπορά καλών ιδεών. Πχ υλοποιησε τη πρωτοβουλία Challenge με πρωτοπόρες ενέργειες απο το χώρο της Εκπαίδευσης και της Μάθησης, στηρίζοντας εμπρακτα τη δράση.
Κάποιοι θα επιμείνουν οτι ειναι ελιτίστικο.. Η απάντηση ειναι πως είναι τοσο ελιτίστικο οσο -περιπου- το να πηγαίνεις σε μια παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο  ή σε έναν αγώνα της Εθνικής μπάσκετ ή σε έναν περίπατο με ομάδα ποδηλατών στη περιοχη του Παπαγου (μολις ειδα μια τέτοια παρέα 80 ατόμων και τη θαύμασα. Ανάμεσά τους 20-15 ατομα ανω των 50 ετων και 10-15 παιδιά).   Δεν θα κατηγορήσουμε κανεναν ελληνα που δεν εχει διάθεση να παει σε μια τέτοια παράσταση ή εκδήλωση, αλλά μια τέτοια συμμετοχή παραμένει προσιτή στο 90% των Ελλήνων και των φιλων μας μεταναστών που ζουν στη χώρα μας.  

Δεν υπαρχουν μυστικές συνταγές...

Πριν 2 χρονια, ο Δημ. Καλαβρός ένα 22χρονο παιδί τοτε, ξεκίνησε με θράσσος και επιμονη το πρώτο TEDxAthens. Πριν εναμισυ χρονο ήλθε ως δεύτερος επιμελητής (curator) ο Α. Τσουκαλίδης. Οι δύο curators, μια στενή ομάδα περίπου 10 εθελοντών και μια ευρύτερη ομάδα επιπλέον 30 εθελοντών, όλοι αυτοι συνεργάζονται εισφέροντας τις δημιουργικές τους ιδέες, πολλή δουλειά και –ορισμένοι- οικονομική συμβολή. Οι 30 απο τους 40 εθελοντές ειναι κάτω των 32 ετών.

Το brand του TED ειναι ισχυρό,αλλά δεν αρκεί.. Αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη ‘συνταγή’ σε σχέση με τα συνηθισμένα στην Ελλάδα, αυτο  ειναι

-ομαδικη δουλειά, οπου 10-15 ατομα προσφέρονται να ‘χτισουν τα κορμιά τους στο γεφύρι’ για να πετύχει το εγχείρημα. Εξ αυτών 4-5 ειναι κολώνες απο γρανίτη, καθως εχουν όραμα, ειναι doers, επενδύουν στη γνώση, εχουν διάθεση προσφοράς.

-εθελοντική συμβολη, κατά τροπο που δεν συναντιέται συχνά στη χώρα

-συνθέσεις απόψεων και εμπειριών, που μειώνουν τα λάθη και αυξάνουν το δημιουργικο αποτέλεσμα

Οποια αλλη ομάδα επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω, τότε ειναι βέβαιο ότι θα έχει επιτυχία, ακόμα και αν ξεκινήσει με μηδέν οικονομικούς πόρους. Ειμαστε στη διάθεσή τους να βοηθήσουμε...

Υπάρχει ζωή μετά το TEDxAthens;

Ολοι εχουμε αγαπημένους φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, που για κάποιο λογο δεν σκέφτηκαν να έλθουν στο TEdxAthens. Δεν τους πιέσαμε, ούτε θεωρούμε ότι έχασαν κάποιο τραίνο. Δεν του ρωτήσαμε καν γιατι δεν ήλθαν και παραμένουν καλοί μας φίλοι. Αυτα που εμείς οι υπόλοιποι ‘πήραμε’ απο το TED, αυτές/αυτοι μπορουν να τα βρουν με άλλο τρόπο, σε άλλες εκδηλώσεις ή αλλες εμπειρίες.
Το σημαντικό στη ζωή ειναι να έχουμε επιλογές, να ρουφάμε αβίαστα δημιουργικές εμπειρίες και όχι να θεωρούμε οτι καποιος μας επιβαλει να τις ζήσουμε μέσα απο κάτι trendy, οπως πιθανόν ειναι το TED.

Αξιοποιείστε το δυναμικό 6.000 ανθρώπων

Με πολλούς τροπους 6.000 ατομα έδειξαν πολύ έντονη επιθυμία να παρακολουθησουν την εκδήλωση και την εμπειρία, περί τις 3.500 αναζήτησαν εισητήριο και 3.500-4.000 το είδαν απο τη ζωντανή μετάδοση (live streaming). Η ισχυρη διάθεση συμμετοχής έφτασε σε κάποιες περιπτώσεις το βαθμο της υπερβολικής πίεσης και του spamming. Να δούμε τη θετική πλευρά: 6.000 πρόσωπα, για διάφορους λογους, απο μανία για μάθηση μέχρι επιθυμία να ειναι κοντά σε κάτι trendy, εχουν διάθεση να αφιερώσουν χρονο και ένα στοιχειώδες ποσόν για να παρακολουθήσουν ‘κάτι’ που συνδυάζεται με Γνώση, διερεύνηση τάσεων στις ιδέες, συμμετοχή σε εμπειρίες. Πρόκειται για ένα δυναμικό ανθρώπων, που μπορουν να αξιοποιήσουν παρεμφερή με το TEDx εγχειρήματα. Τα μέλη της ομάδας του TEDxAthens, οπως έχουνε αποδείξει μέχρι στιγμής σε αρκετές περιπτώσεις, ειναι ανοικτή να υποστηρίξει τα εγχειρήματα εκείνα που διατηρουν υψηλή ποιότητα, σέβονται το Πολίτη και δεν αποτελουν αμεση ή έμμεση προώθηση καποιου προϊόντος ή καποιας ιδεολογίας..
Υπάρχει συμπυκνωμένη ενέργεια στην Αθήνα και την Ελλάδα, ας αναληφθουν πρωτοβουλίες ώστε να μετασχηματισθεί σε δράση, που ταιριάζει στην αισθητική και στους διαφανεις στόχους επιμέρους ομάδων. Η κοινωνία πηγαίνει μπροστά μέσα απο τη σύνθεση διαφορετικών δημιουργικών προσπαθειών, καθώς πέρασε η εποχη των κεντρικών σχεδιασμών και της ακλονητης ‘αλήθειας’.

Η αμιλλα δεν ειναι πρόβλημα, αλλά ισχυρή ανάγκη. Ενίοτε δεν μας πολυαρέσει η ιδέα του ανταγωνισμου στη πρώτη ματιά, αλλά η εμπειρία μας λεει, πως ειναι βασικός παράγοντας επιτυχίας και ψυχολογικής ισορροπίας.



Η ζωή ειναι εμπειρίες..

Η εμπειρία ειναι κάτι πολύ προσωπικό...Το είπε πολύ χαρακτηριστικά εδώ  ο (άγνωστός μου) Ντάνος Τσάκαλος, που αφου παραθέτει το τι δεν του άρεσε  στο φετινό TEdxAthens, στο τέλος, μέσα απο τη μαγεία ενός (άσχετου) τραγουδιού καταλήγει στο οτι κέρδισε την εμπειρία.
Το TEDxAthens, ένας αγώνας μπάσκετ, μια γευσιγνωσία, μια ποδηλατική εκδρομή, δεν ειναι ένα αθροισμα απο καλά ή κακά μέρη. Δεν ειναι πρόσθεση, ειναι ολοκλήρωμα. Δεν ειναι το λάστιχο που σούσκασε, ο διπλανός που έκανε θόρυβο τρώγοντας γαριδάκια, ούτε καν οι business cards που αντάλλαξες. Πέρα απολα αυτά ειναι  η βεβαιωμένη αίσθηση  πως ανήκεις σε ένα ανθρωπινο δίκτυο, που δεν ζητάει λεφτά, δεν πιέζει για τροπολογίες, δεν ψάχνει (συνεχώς και μανιωδώς) μπίζνες. Τέλος, πάνω απολα τούτα ειναι  οι χορδές που χτύπησαν μέσα σου, οι σκηνές που κράτησες στο μυαλό σου, οι χαρές της ανθρωπινης επικοινωνίας, οι καινούργιοι φίλοι που κέρδισες σε εποχές και –ενδεχομένως- σε ηλικίες που δύσκολα τολμάς καινούργιες φιλίες...

ΥΓ. Ηταν ελάχιστοι οι πολιτικοι που πέρασαν απο το TEdxAthens. Ακόμα λιγότεροι ήταν οι  επιχειρηματίες, που έχουν ευρεία οικονομική δύναμη.  Πρόκειται για διαπίστωση, το TEDxAthens ούτε επιδίωξε να εχουν μεγαλύτερη παρουσία, ούτε απέτρεψε οποιους ήθελαν να παρευρεθουν. Η μειωμένη παρουσία των θεωρουμένων ως ηγετικών ομάδων της χώρας, ειναι –κατά τη ταπεινή μου γνώμη- μια ακόμα ένδειξη για την αδυναμία των ελίτ της χώρας να παρακολουθήσουν τις νέες ιδέες. Μια ακόμα επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει οδεύει προς  καινούργιες ηγεσίες, νεότερες σε ηλικία και περισσότερο ανοικτές στις κυοφορουμενες αλλαγές...

Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη  Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο  κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας.  Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή  μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...


Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα  πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

Τώρα που πιεζόμαστε, να γεννάμε καλές ιδέες

Κάποιες πρώτες πληροφορίες για το βιβλίο του Steven Johnson θα τις βρείτε εδώ, αλλά αξίζει να δείτε την ομιλία του στο TED, καθώς και το εκπληκτικό animation της RSA .

Το βιβλίο αυτό δεν αφορά μόνο τους θιασώτες της Silicon Valley, ούτε μόνο πρωτοπορείες, από αυτές που αναζητούν ευκαιρία να φύγουν εκτός Ελλάδος. Ενδιαφέρει επίσης και όσοι πιστεύουν ότι η χώρα μας, μπορεί να περάσει σε μια νέα φάση αναζήτησης καλών ιδεών, για δύο λόγους:

- Γιατί πάντα υπήρχαν ομάδες, άτομα, Κοινότητες σ’ αυτή τη χώρα, που αναζητούσαν καινούργιες ιδέες, αν και την περίοδο 1995-2010, η Ελλάδα τις περιθωριοποίησε γιατι ασχολείτο με άλλα «σπορ»
- Επειδή η κρίση πιέζει για επινοήσεις, που θα βοηθήσουν στη δουλειά και στη ζωή

Μερικά απο τα σημεία του βιβλίου, που αφορουν όλους μας:

1. Το παράδοξο του Δαρβίνου και οι μηχανικοί του Οικοσυστήματος: πώς φτωχές σε πρώτες ύλες περιοχές, μπορούν να μετατραπούν σε απίστευτου πλούτου εστίες ζωής.

2. Πώς ο Vivek Kundra (που μετέπειτα έγινε CIO του Obama) κατάφερε με τις Apps for Democracy, ολα αυτά στα οποία είχε αποτύχει ο Al Gore. Στην ουσία αξιοποίησε μια πλατφόρμα αντιστοιχης λογικής με το Twitter.

Οι αναλύσεις του βιβλίου δεν μεταφέρονται με λόγια... Διαβάστε το, μελετήστε το, διαδώστε το…

Πολλοί από εμάς, μα πιο πολύ η νέα γενιά,  θα χρειαστούμε τις ιδέες του...