Τρεις παράλληλες Ελλάδες

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα του βιντεοκλιπ "Το πικρό τσάι της ξενιτιάς"

'Συνεχίζεται το κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο Ντουμπάι, για την ακρίβεια συνεχίζεται αυξανόμενο. Άλλοι έρχονται με το αεροπλάνο και άλλοι με αλεξίπτωτο'. Αυτά λέει η Ε.Κ. που ζεί χρόνια εκεί , αλλά το μυαλό της είναι στη χώρα μας, καθώς βοηθάει εμπράκτως (μέσα από συλλογικότητα) σε μια σκληρή περιοχή της ανθρωπιστικής κρίσης. Εκείνοι που μεταβαίνουν με 'αλεξίπτωτο' είναι συνέλληνες που μεταναστεύουν όπως-όπως, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο για το τι θα κάνουν εκεί. Φεύγουν με την πίκρα οτι δεν έχουν τύχη στην Ελλάδα. 

Ο μπάρμπας στην Κορώνη πέθανε (;)

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

‘Ο μπάρμπας στην Κορώνη πέθανε επιτέλους’ έλεγε σε ένα ‘πηγαδάκι’ του TEDxAthens η καθηγήτρια του Alba Μαρία Μοραγιάννη.  Και συμπλήρωσε: ‘πολλοί δεν έχουν καταλάβει ότι η δύναμη του ‘μέσου’, του κονέ, έχει συρρικνωθεί , ενώ αντίθετα έχει πολλαπλασιαστεί η αξία της δικτύωσης’. 

Με άλλα λόγια η κρίση της τελευταίας 4ετίας, έχει ‘κουρέψει’  την χρήση υψηλών οικογενειακών, προσωπικών γνωριμιών, που μοίραζαν με πελατειακή λογική θέσεις στο δημόσιο (αλλά και στον ιδιωτικό τομέα).   Πράγματι μειώθηκαν δραματικά οι δυνατότητες διορισμών , αλλά και ανάθεσης έργων (για να μην ξεχνάμε την διαπλοκή).

Θα "κουκουλώσουμε" με επιδόματα το 75% της ανεργίας των νέων;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Ένα νεανικό γυναικείο πρόσωπο πλησιάζει διστακτικά σε μια εκδήλωση και με πολύ συστολή βρίσκει μια ευκαιρία να αναφέρει διακριτικά ότι ψάχνει για δουλειά. Σε άλλη σκηνή κάποιος νέος ‘παρεισφρύει’ σε μια συζήτηση στο Facebook, για να ζητήσει διακριτικά συμβουλές για τα σχέδια που έχει ως διαφυγή από τη κατάσταση ανεργίας.

Goodbye Greece Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει. Έστειλε τρία μηνύματα για να πει πόσο έκλαψε πριν καταλήξει στην απόφαση να φύγει από την Ελλάδα. Η Λίνα έχει καταγωγή από μια άλλη χώρα της Μεσογείου, έζησε τα παιδικά της χρόνια με παραστάσεις από την Αίγινα και είχε ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, επικεφαλής μιας πολυεθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια της έδωσαν θέσεις σε άλλες χώρες, αλλά αντιστεκόταν. Στην εξίσωσή της ήταν και τα δύο παιδιά της, 16 και 17 ετών.
Η Λίνα γλύκαινε παγερά συνέδρια και χάριζε ομορφιά στις γλυκανάλατες χρονοσειρές του facebook και του twitter. Είναι μια από αυτές/αυτούς που οι γνώσεις τους και οι θέσεις τους ήταν πάντα κέρδος για εμάς τους υπόλοιπους (μόλις έμαθα και για την Ελένη, που βάζει πλώρη για Ντουμπάι). Θ’ αποχαιρετήσουμε πολλούς σαν τη Λίνα και την Ελένη τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Να δούμε όμως και τη θετική πλευρά, αφού δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους ζητήσουμε να μείνουν σε μια Ελλάδα και μια Αθήνα που θα βιώσουν πολλές σκηνές ακόμα μιας οικονομίας που έχει ήδη πτωχεύσει και μιας κοινωνίας σε κατηφόρα.
Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας, έχουμε τη δυνατότητα να τους ζητήσουμε να μας σκέφτονται. Εμπράκτως... Στους μήνες που θα έλθουν η Ελλάδα θα χρειαστεί στο εξωτερικό ένα πλέγμα αλληλεγγύης. Μια ασπίδα κόντρα σε όσους ψυχρούς τραπεζίτες, συνειδητούς προτεστάντες ή ευκαιριακούς πολιτικούς ζητούν να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα του πώς πληρώνει ο πιο αφελής/ρέμπελος τα σπασμένα της Lehman Brothers και της διάλυσης του ευρώ.
Βιώνουμε κάθε μέρα την καταρράκωση της εικόνας της Ελλάδας, όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο για ν’ απαντήσει σε δεκάδες ανακριβή δημοσιεύματα που θέλουν να είμαστε όλοι οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου η μέγιστη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι ρεπορτάζ για τα συσσίτια ή κάποιες ομάδες νεαρών που κάνουν τη τάδε ή τη δείνα δουλειά για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Η συμπόνια της διεθνούς κοινότητας δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση όπου το 30% θα είναι άνεργοι και 2 στους 3 νέους χωρίς δουλειά (επιμένω ότι η ανεργία των νέων δεν είναι 50%, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία, αλλά πάνω από 65%). Πέρα από τη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, η ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί αλληλεγγύη. Ούτε οι γενικόλογες αναφορές σε αναπτυξιακά κεφάλαια θα μας σώσουν, αφού ακόμα και αν μας προσφερθούν κεφάλαια, η ιστορία λέει ότι θα τα ξεκοκαλίσουν οι εγχώριες ελίτ, σε συνεργασία με πρόθυμους ξένους που έχουν δει την Ελλάδα ως παράθυρο ξεπλύματος. Η Λίνα, η Ελένη και εκατοντάδες άλλοι που θα αφήσουν την Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν στους χιλιάδες πρεσβευτές που χρειαζόμαστε σε κάθε γωνιά της Γης για να χτίσουμε μικρά ή μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης. Άνθρωποι με ψυχή που θα δώσουν ένα μικρό ή μεγάλο οβολό για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας για τους τουρίστες ή την ενίσχυση μιας οργάνωσης αστέγων. Μην κλαις Λίνα, κάνε τα δάκρυά σου μικρές χούφτες πηλό και δώσ’ τες όπου κρίνεις ό,τι μπορείς να βοηθήσεις, π.χ. διάδωσε την ομορφιά της Αίγινας.

Γέρικα σκυλια ή ας δωσουμε χωρο στα διψασμένα κουτάβια...

Το κακό νέο είναι ότι το πολιτικό σύστημα αντί να γίνεται πιο ανοικτό εξαιτίας της κρίσης, ακολουθεί την αντίθετη πορεία: κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του και φράζει το δρόμο σε νέους ανθρώπους. Το καλό νέο είναι ότι κάποια -λίγα- κόμματα πιέζονται από την ανάγκη να ξανοιχτούν προς νέες/νέους και ορισμένοι -λίγοι- πολιτικοί θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία να ακούσουν τη νεότερη γενιά.

Ήμουν μάρτυρας σε μια συνάντηση ενος 30χρονου παραγωγικότατου νέου και ενός  πολιτικού, με υπουργική προϊστορία. Τους γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια και τους δύο, αυτοί δεν είχαν συναντηθεί μέχρι στιγμής. Ο πολιτικός ένιωσε την ανάγκη να συναντήσει το νέο για να ακούσει. Είχε συνειδητοποιήσει την ανάγκη ,σε αυτή την περίπτωση, να ακούσει και όχι να μιλήσει.

Ο νέος, αν και με γερμανική παιδεία και νοοτροπία, ήταν από αυτούς που είναι οργισμένοι με το πολιτικό σύστημα. Πρότυπο κάποιων νέων που δεν πρόκειται να πάρουν γιαούρτια, αλλά έχουν περισσή οργή, γιατί λείπουν οι αξιοπρεπείς δουλειές, η αξιοκρατία… Έχουν πτυχία, ικανότητες, αλλά δεν μπορούν να βρουν τις ευκαιρίες που αξίζουν.

Η συνάντηση κράτησε αρκετά περισσότερο απ’ όσο προβλεπόταν. Θα χρειαζόταν ένα δισέλιδο της Lifo για να περιγραφούν τα βασικά σημεία, γι αυτό μένω μόνο στο -κατ’ εμένα- βασικό: ο νέος ήταν σκληρός, αλλά ρεαλιστής. Περιέγραψε τα αδιέξοδα της γενιάς του, αλλά στο τέλος κάθε θέματος που ανέπτυσσε, κατέληγε στο ότι έχει μια δουλειά σε ένα δύσκολο δημόσιο φορέα, όπου βλέπει να αποδίδει η προσπάθεια. Αναφέρθηκε στο πώς ξεπέρασε τη διάλυση της υπηρεσίας του, την απροθυμία -στην αρχή- των περισσότερων εργαζομένων να κάνουν κάτι παραγωγικό, στο πώς δημιουργήθηκε μια ομάδα. Η αμοιβή του είναι μικρή, δεν έχει εξασφάλιση στη δουλειά του, αλλά αυτός εκεί βρήκε στην πράξη τις λύσεις που περιγράφουν κλασικά εγχειρίδια του management και της πολιτικής θεωρίας.

Αυτά που η γενιά του πολιτικού, αλλά και ο κύκλος των ηγεσιών της χώρας, θεωρούν ότι είναι ανέφικτα, γιατί «αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται».

Δηλαδή πόσους νοητικούς κύκλους πρέπει να κάνουμε για να ανακαλύψουμε το προφανές; It is elementary stupid! Αν επιτρέψουμε να πάρουν οι νέες/νέοι τις ευκαιρίες που τους αξίζουν, τότε αυτοί μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για τα χαλάσματα που τους φέραμε. Στη χειρότερη, αρκετοί από αυτούς θα το επιχειρήσουν γιατί είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να παλέψουν σ’ αυτή τη χώρα.

Οι σκέψεις αυτές δεν προκύπτουν απο κάποιο ρομαντικό μοντέλο, ούτε από διάθεση -διαδεδομένη γύρω μας- να χαϊδέψω τη νέα γενιά... Το συμπέρασμά αναδύεται από δεκάδες παραδείγματα που έχω την τύχη να συναντώ:  νεότεροι άνθρωποι δεν δέχονται να είναι αργόμισθοι στο δημόσιο, δεν επιθυμούν να γίνουν ορντινάντσες κατεστημένων πολιτικών, δεν προσφέρονται να ακολουθήσουν τις επιταγές της επιχειρηματικής (ενίοτε κρατικοδίαιτης) επετηρίδας...

Για να δοθεί απάντηση στη κρίση, δεν αρκούν κάποιες περιπτώσεις νέων που ξέφυγαν από το σφιχτό εναγκαλισμό των παλιότερων. Για παράδειγμα, είναι στενάχωρο που κόμματα εναλλακτικά δεν έχουν σαφές πλάνο για το πώς θα φέρουν στην πρώτη γραμμή νέα πρόσωπα. Εξίσου απρόσμενο είναι ότι υγιείς και δυναμικοί επιχειρηματίες δεν έχουν  πρόγραμμα ανάδειξης νεότερων στελεχών. Σε άλλες κοινωνίες και οικονομίες αυτά είναι αυτονόητοι κανόνες του παιχνιδιού. Στην Ελλάδα, οικογένειες, παρέες, οργανισμοί, εταιρείες έχουν παγιδευτεί στην αναπαραγωγή ενός συστήματος που είναι όλο και πιο γερασμένο, πιο φθαρμένο,  πιο αναποτελεσματικό. Η κρίση δείχνει ότι το σύστημα δεν παίζει απλώς τα ρέστα του, αλλά και τα χάνει... Δεν μπορούν γέρικα σκυλιά να μάθουν καινούρια κόλπα...

(Μια σύντομη μορφή της παραπάνω ανάρτησης δημοσιεύθηκε στη Lifo)

H MAMA TOY ΛΑΚΗ

Το σκηνικό μου θυμίζει το Λάκη και τη μαμά του, που ήταν επικεφαλής μιας εταιρείας σε έναν -υποτίθεται- μοντέρνο κλάδο. Η μαμά έλεγχε τα πάντα, ο Λάκης μεγάλωνε και  λειτουργούσε απόλυτα εξαρτημένος από τις αποφάσεις της. Τα χρόνια περνούσαν και όταν η μαμά αποφάσισε να περάσει τη διοίκηση στο Λάκη, αυτός ήταν 55 ετών και η εταιρεία στα κατώφλι της χρεωκοπίας.

Αν το σκεφτείτε λιγο, υπάρχουν πολλές ιστορίες με Λάκηδες γύρω μας, τόσο στην πολιτική, όσο και στις επιχειρήσεις. Πολλές από αυτές είναι αντικείμενο περισσότερο των ψυχαναλυτών και λιγότερο των πολιτικών ή των οικονομικών αναλυτών. Το σύστημα δούλευε  επί πολλά χρόνια, το «μαγαζί» δούλευε, ο Λάκης συνήθως ήταν μια ψυχοπαθολογική περίπτωση, αλλά πλούσιος και με μεγάλη δύναμη και επιρροή. The game is over… Η φούσκα του χρέους και η φούσκα του lifestyle, που έδιναν μια ασταθή ισορροπία στο σύστημα με τους Λάκηδες , έσκασαν και οι δύο... Τα θραύσματα πέφτουν στα μούτρα της ελληνικής κοινωνίας, από την «κορυφή» (τις Ηγεσίες) μέχρι -δυστυχώς- τη βάση... Αρκετές οικογένειες στηρίζονταν στο ότι τα παιδιά τους θα ζούσαν όχι από πραγματικές ευκαιρίες αλλά από αυτά που είχαν αποθησαυρίσει μέσω της φούσκας, της καταπάτησης δημοσίων αγαθών, οι γονείς. Ο φαύλος κύκλος έσπασε. Ο Λάκης πρέπει να πάρει τη ζωή του πίσω... Η κοινωνία πρέπει να του επιστρέψει τις ευκαιρίες που του έκλεψε...

Στον αντίποδα του Λάκη υπάρχει η ιστορία της Νάντιας και του Σεργκέι, ενός ζευγαριού νέων από τη Ρωσία και την Ουκρανία, που είναι γεμάτοι ενέργεια και διάθεση να δουλέψουν σκληρά στην Ελλάδα που βρέθηκαν. Η ιστορία της Σόφης, με μεταπτυχιακά στις ΗΠΑ, που έχει κάνει ενα επιτυχημένο κατάστημα στο χώρο της εστίασης, πρότυπο σε μια Ελλάδα όπου τρως ακριβά και χαλια... Ο Θέμης που ετοιμάζει επιχείρηση εξαγωγής ελληνικών αγροτικών προϊόντων, ενω παράλληλα ετοιμάζει κατάστημα στη Σαντορίνη... Η Αρετή που πάλευε δυο χρόνια για να φτιάξει μια όμορφη γωνία κατάλυσης ιδεών στο κέντρο της Αθήνας. Ο Δημήτρης, που με έδρα (ως πότε;) την Πάτρα εξάγει υψηλή τεχνολογία στη Silicon Valley…

Κάνοντας μπρος-πίσω, θα μεταφέρω αυτό που μου είπε κατ’ ιδίαν γνωστός πολιτικός που βρέθηκε στη συνάντηση που είχε ο κ. Βαγ. Βενιζέλος με πνευματικούς ανθρώπους (Μουσείο Μπενάκη, 3/4/2012). «Σοκαρίστηκα όταν είδα ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους δεν υπήρχαν άνθρωποι κάτω των 35 ετών». Εγώ έβαλα στοίχημα ότι σ’ αυτή την εκδήλωση κανένας δεν σκέφτηκε να καλέσει έναν 40ρη δημιουργικό άνθρωπο, που πρόσφατα έκανε άλλη μια διεθνή επιτυχία. Δεν ρώτησα αν τον σκέφτηκαν, γιατί είμαι σίγουρος  ότι δεν εμπίπτει στα κριτήρια με τα οποία -από σύστημα- γίνονται αυτές οι λίστες. Θα τον ρωτήσω, παρ’ ό,τι είμαι βέβαιος ότι και αν τον καλούσαν, αυτός δεν θα πήγαινε...

Η ιστορία δεν γράφεται με καλές προθέσεις και η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με νουθεσίες. Οι μαμάδες  των Λάκηδων δεν πρόκειται να εκχωρήσουν το προνόμιο που τους έδωσε η ελληνική κοινωνία στην περίοδο 1821-2009, να κρατάνε για πάρτη τους το τιμόνι , τα κλειδιά, ακόμα και τα κατευναστικά χαπια... Οι δυναμικοί άνθρωποι , οι ζωντανές Κοινότητες αυτής της χώρας, πρέπει να δείξουν στη μαμά του Λάκη, με ευγενικό ή με αυστηρό τρόπο, ότι η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μονόδρομο...

(Η ανάλυση με πρόσθετα στοιχεία για το Λάκη και τη μαμά του στο lifo.gr)

Για το τέλος, δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να παραθέσω αυτή τη σκέψη μιας 50χρονης, που λέει ότι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τους νέους είναι να τους αδειάσουμε τη γωνία από την αφεντιά μας...

Πώς η νέα γενιά θα πληρώσει πολύ ακριβά τον πόλεμο ιδιωτικού-δημοσίου

Ένας γνωστός μου,  ημι-αργόμισθος στο δημόσιο δηλώνει στη φορολογική του δήλωση όσο είναι το σύνολο της ετήσιας μισθοδοσίας μιας δυναμικής εταιρείας 7 άξιων ατόμων, που διατηρεί μια έντιμη φίλη (περισσότερα στοιχεία στο τέλος του σημειώματος, γιατί θα υποβάλετε πολλές ερωτήσεις). Ο Οργανισμός που δουλεύει ο ημι-αργόμισθος μπορεί να καταργηθεί ανά πάσα στιγμή, δεν τον έχει ανάγκη κανένας σ’ αυτή  τη χώρα.
Αυτό δείχνει τη δραματική πορεία μερικών πραγμάτων: πώς συρρικνώνεται συνέχεια ο ιδιωτικός τομέας και πώς διατηρεί τα προνόμια (με οριακές περικοπές) ένα μεγάλο στρώμα δημοσίων υπαλλήλων, που μισθοδοτούνται από Οργανισμούς που δεν προσφέρουν στη χώρα. 
Το θέμα δεν είναι να ρίξουμε λάδι στη φωτιά και να ενισχύσουμε τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και ένα στρώμα πολλών δεκάδων χιλιάδων μισθοδοτούμενων, που δεν παράγουν.
Για το λόγο αυτό, ας μεταφερθούμε σε μια άλλη σκηνή... Έχω σοκαριστεί από τις συζητήσεις που είχα με πολλούς γονείς παιδιών που αποφοίτησαν από τη Γ’ Λυκείου και έδωσαν πανελλαδικές. Δεν υπάρχουν έρευνες και αριθμητικά στοιχεία, αλλά όλα τα σημάδια με ωθούν να υποστηρίξω το εξής: βαθαίνει απότομα και επικίνδυνα η κρίση στην ελληνική οικογένεια και την κοινωνία, από το γεγονός ότι όσοι έχουν παιδιά ηλικίας 17-24 (ή ακόμα 17-30 ετών) πέφτουν απότομα πάνω στην κρίση της αγοράς εργασίας, στο δράμα της εκπαίδευσης και στη σκληρή διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.

Πού θα δουλέψουν αυτά τα παιδιά;

Το σοκ μου ήταν πολύ μεγάλο όταν ανάμεσα σε αυτούς που άκουσα να έχουν σοβαρό πρόβλημα ήταν η οικογένεια μιας νεαρής που πήγε πάρα πολύ καλά στις πανελλαδικές.
Θέλει να αλλάξει ξαφνικά σχέδια, γιατί φοβάται την πορεία της Ιατρικής (που αγαπά), ενώ δεν θέλει να φύγει εκτός Ελλάδας, γιατί όπως πολλά παιδιά, οι οικογένειές τους τα μεγαλώσαμε σε περιβάλλον βολέματος και «φοιτητικής ζωής».
Οι περισσότερες οικογένειες που έχουν παιδιά στην ηλικία 17-25 ετών, τους τελευταίους μήνες -με αυξανόμενο ρυθμό- συνειδητοποιούν ότι εντείνεται το φάσμα της ανεργίας. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται ότι τα όποια διαθέσιμα έχουν (μετρητά, ακίνητα, «προστατευμένη» δουλειά), δεν αρκούν για να λύσουν  το πρόβλημα των παιδιών τους. Μια μεσαία περιουσία σε ακίνητα και μετρητά κάποιου που αξιοποίησε μια προνομιούχα θέση, μπορεί να εξασφαλίσει 10 χρόνια γερό χαρτζιλίκι για τον άνεργο γιο ή την κόρη που θα παρατείνει τις σπουδές, αλλά δεν αρκεί για να λύσει το «όνειρο» μιας τέτοιας οικογένειας για αποκατάσταση των παιδιών της.
Το ελληνικό «αεροπλανάκι» κινήθηκε εν πολλοίς, γιατί αρκετές οικογένειες άφηναν στην επόμενη γενιά αρκετά (και μη αιτιολογημένα) περιουσιακά στοιχεία, μαζί όμως με κοινωνικές σχέσεις (στα πλαίσια του πελατειακού συστήματος) και επαγγελματική εξασφάλιση. Η κρίση όμως δείχνει ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, διαλύει τις «κοινωνικές σχέσεις» και μηδενίζει τις δυνατότητες επαγγελματικής εξασφάλισης. (Μοιραία σύμπτωση: ο ημι-αργόμισθος της αρχικής μας ιστορίας, έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα του άνεργου γιου του. Το πάλεψε με κάποιο κονέ, τον «έβαλε» σε έναν Οργανισμό, αλλά κάτι οι συμβάσεις που δε ανανεώθηκαν, κάτι η άρνηση του γιου να εργαστεί, ακύρωσαν το εγχείρημα).
Ελάχιστες οικογένειες έχουν προετοιμάσει τα παιδιά τους για αυτό που έρχεται και θα μείνει για πολλά χρόνια. Η κατάσταση διαμορφώνεται προς ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο:

·         το δημόσιο κλείνει οριστικά και αμετάκλητα ως χώρος προσφοράς εργασίας,

·         τα ελεύθερα επαγγέλματα πτυχιούχων που είχαν θεοποιηθεί, θα υποστούν την πιο δραματική συρρίκνωση (η ιατρική έχει ήδη κλείσει, οι μηχανικοί ακολουθούν...)

·         ο ιδιωτικός τομέας υφίσταται το βαρύτερο τίμημα, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει νέες θέσεις εργασίας


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Το τι γίνεται στο δημόσιο τομέα, ας το αναλογιστούν αυτοί που τον δημιούργησαν και έχουν τον κύριο λόγο της διαχείρισής του. Να γνωρίζουν ότι εάν δεν μειωθεί το μισθοδολογικό κόστος του δημοσίου, κατά το ισοδύναμο 150.000 περίπου μισθών, καμιά άσκηση ανασύνταξης της χώρας δεν βγαίνει. Η πώληση εταιρειών του δημοσίου για να μην κοπεί αυτό το μισθολογικό κόστος, είναι τεράστιο λάθος και κατάρα για τις επόμενες γενιές. Τα γράφει αυτά ένας αντικρατιστής, ο οποίος δεν μπορεί όμως να αγνοεί ότι η περιουσία του κράτους δεν μπορεί να πωλείται όσο-οσο για να πληρώνονται μισθοί μη παραγωγικών ατόμων.
Η μεγαλύτερη τρύπα όμως βρίσκεται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που συρρικνώνονται ή κλείνουν.
Ακόμα και αν δεχθούμε ότι το 80% από αυτές ανήκαν σε επιπόλαιους επιχειρηματίες, η ζημιά παραμένει η ίδια. Όσοι ανόητοι λένε «ήλθε η ώρα να κλείσουν οι επιχειρηματίες που πλούτισαν ασύστολα» αγνοούν ότι η κρίση πλήττει κυρίως τις υγιείς επιχειρήσεις, αυτές που δεν έχουν μάθει να παρανομούν και να τα «βρίσκουν».


ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ…

Έχω το πικρό προνόμιο να γράφω αυτό το σημείωμα από τη θέση κάποιου που μπορεί να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την τρέχουσα κρίση,

·         είτε γιατί ήταν πολύ συντηρητικός στις εποχές της εγκληματικής φούσκας

·         είτε επειδή έχει (ρομαντική) διάθεση  να επενδύει

·         είτε, τέλος, παρά τις σκληρές συνθήκες, εξακολουθεί να έχει εισροή εργασιών (έστω και αν κανείς σε αυτή τη χώρα, δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε δύο μήνες).
 
Η κατάρρευση γύρω μας, όμως,  είναι πολύ πιο ισχυρή από το μικρόκοσμο του καθενός μας... Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να δίνει ασπιρίνες για να γιατρέψει το νεόπλασμα. Κάνει μικροδιαχειρίσεις εντείνοντας τα στοιχεία εκείνα τα οποία κρατούν τη χώρα σε ένα αντιπαραγωγικό στάτους.
Η αγωνία των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους εκτός δουλειάς και εκτός κοινωνικής ισορροπίας, θα γίνει κύμα ορμητικό που θα παρασύρει όσους κάνουν μικροπολιτικές. Σ’ αυτό το κύμα θα πάρουν μέρος ακόμα και εκείνοι που διατηρούν τα  «τυχερά»  και τις  αργομισθίες, γιατί ο καημός τους για τα αδιέξοδα των παιδιών τους θα είναι πιο ισχυρός από τη διατήρηση των προνομίων...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: 7 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΣ
 
Ναι καλά διαβάσατε, μια δυναμική επιχείρηση 7 ατόμων, που τα περισσότερα στελέχη της έχουν πτυχία, έχει συρρικνώσει τις (συνολικές) απολαβές της στο επίπεδο των εσόδων ενός ημι-αργόμισθου. Η επιχειρηματίας είναι σοβαρή, οι υπηρεσίες που παρέχει η εταιρεία της είναι υψηλού επιπέδου και διεθνών προδιαγραφών. Κάποιοι θα πουν ότι δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες επιχειρήσεις, αλλά δεν είναι σωστή αυτή η θεώρηση. Η ορθή οπτική γωνία είναι ότι υπάρχουν αρκετές τέτοιες σοβαρές μονάδες του ιδιωτικού τομέα, που παρέχουν πραγματικές υπηρεσίες οι οποίες έχουν ζήτηση. Αν κλείσουν αυτές οι επιχειρήσεις, τότε δεν θα ξανανοίξουν ποτέ (στην Ελλάδα).

Νέοι ψάχνοντας για δουλειά: τα όρια εκπαίδευσης και γονέων (Μέρος Γ’)...

Στην τρίτη κατά σειρά ανάρτηση, είναι ευκαιρία να δούμε πώς συνδέεται η εργασία με τις σπουδές και πόσο βοηθά την έναρξη της καριέρας η εργασιακή εμπειρία.

Η αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις είναι το βιβλίο Not Quite Adults.

Εργασία και Σπουδές:

Σε άλλες χώρες (πχ. ΗΠΑ) επηρεάζει την καριέρα το γεγονός ότι αρκετοί νέοι κάνουν γάμο πριν ολοκληρωθούν οι σπουδές τους.

Σε χώρες όπως η Ελλάδα είναι πιο σημαντικό στοιχείο ότι αρκετοί νέες/νέοι ξεκινούν να εργάζονται πριν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Δεδομένου ότι η αγορά εργασίας στη χώρα μας θα γίνει πολύ πιο δύσκολη για τους πτυχιούχους τριτοβάθμιας, είναι πολύ σημαντικό να κάνουν επιλογές εργασίας που υποστηρίζουν τις σπουδές τους και όχι μόνο με βάση την ανάγκη για κάποια εισόδημα.

Στο πρόσφατο παρελθόν πολλοί φοιτητές στην Ελλάδα είχαν τη δυνατότητα να έχουν υψηλά για την ηλικία τους εισοδήματα μέσω κάποιας απασχόλησης που δεν είχε σχέση με τις σπουδές τους και τα σχέδιά τους για καριέρα. Λόγω της οικονομικής κρίσης, οι ευκαιρίες αυτές θα μειωθούν αισθητά, ενώ από την άλλη πλευρά η ανεύρεση εργασίας με βάση τις σπουδές τους θα απαιτήσει πολύ πιο ισχυρά προσόντα, επιδόσεις.

Θα αποδειχθεί πολύ σημαντικό να προσανατολίσει η κοινωνία τους νέους στο να συγκεντρωθούν στην καριέρα και τις σπουδές τους , να αποκτούν εργασιακή εμπειρία σχετική με την επιθυμητή καριέρα. Δεδομένης της εμπλοκής της ελληνικής οικογένειες στα σχέδια των παιδιών της, αλλά και της τάσης της ελληνικής κοινωνίας για επένδυση σε σπουδές, ο εξορθολογισμός του σκηνικού θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την αλλαγή στάσης και την ενημέρωση της ελληνικής οικογένειας.  

 H Eκπαίδευση δεν είναι πανάκεια: 

Ένα πρόσφατο άρθρο του νομπελίστα Paul Krugman στους New York Times μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να ενθουσιαζόμαστε με τις δυνατότητες της εκπαίδευσης. Μπορεί να βοηθάει μια νέα, έναν νέο, αλλά δεν αρκεί για να ξεπεραστούν τα δομικά θέματα της αγοράς εργασίας. Το άρθρο αναφέρεται στις ΗΠΑ, αλλά με κάποια –γενναία, είναι αλήθεια- προσαρμογή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τα δικά μας.

Το άρθρο του Krugman πάντως δεν δικαιώνει όσους είναι υπαίτιοι για την καθίζηση της εκπαίδευσης στην Ελλάδα.  Ένας νέος χωρίς σπουδές ή με ένα πτυχίο χωρίς περιεχόμενο, απλώς  αυξάνει τις πιθανότητες να μείνει χωρίς δουλειά ή να αναζητήσει εύκολη διέξοδο σε μια καφετέρια ή μια ευκαιριακή δουλειά στο τουρισμό ή στις παρυφές της παραοικονομίας/παρανομίας.  

Νέοι ψάχνοντας για δουλειά και ο ρόλος των γονέων (Μέρος Β’)...

Στην πρώτη ανάρτηση αυτής εδώ της τριλογίας , είδαμε ορισμένα στοιχεία  από τη συμπεριφορά νέων που αναζητούν δουλειά. Σε συνέχεια του προβληματισμού, να εξετάσουμε κάποια θέματα που θέτει  ένα βιβλίο.

 Πρόκειται για ένα βιβλίο με πληθώρα ερευνητικών και στατιστικών στοιχείων,  το οποίο διατυπώνει ορισμένα συμπεράσματα που μπορεί να είναι χρήσιμα για τη συζήτηση που αφορά τη νεολαία στη χώρα μας. Ο τίτλος του είναι ‘Not Quite Adults’ και οι βασικές του θέσεις καταγράφονται σε  μια περιεκτική παρουσίαση του Economist .

Ορισμένα από τα σημεία, που αφορούν την προοπτική της νεολαίας, είναι τα παρακάτω:

Τάσεις στην επιτυχία επαγγελμάτων:

 Η απασχόληση πλέον διαχωρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο κατηγορίες: στις καλοπληρωμένες  δουλειές που απαιτούν πολύ υψηλές ικανότητες και τις κακοπληρωμένες εργασίες, που αντιμετωπίζουν περιορισμένη εξασφάλιση.

Η  ενδιάμεση κατάσταση έχει περιοριστεί και τείνει προς το να εκμηδενιστεί. Η εκπαίδευση πάνω στη δουλειά (on the job training) είναι σπάνια.

Στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος των νέων έχει μεγάλη δυσκολία να μπει στην αγορά εργασίας, καθώς οι υποψήφιοι εργοδότες ζητούν στοιχειώδη εμπειρία, την οποία δεν μπορούν να διαθέτουν οι νέες/νέοι εάν δεν ξεκινήσουν να δουλεύουν. Πρόκειται για φαύλο κύκλο.

Ο ρόλος των γονέων:

  

Περίπου το 50% των 3 εκατ. νέων που μπαίνουν κάθε χρόνο στα αμερικανικά πανεπιστήμια, απομακρύνεται από αυτά χωρίς πτυχίο μέσα στα επόμενα 6 χρόνια. Μόνο η Ιταλία έχει μεγαλύτερο ποσοστό από τις ΗΠΑ. (Στην Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο της επιμήκυνσης των σπουδών χωρίς –σχεδόν-  περιορισμό, κάτι που οδηγεί αρκετούς φοιτητές στο να μην παίρνουν το πτυχίο τους ποτέ).

Η κρίση της εκπαίδευσης έχει αναβαθμίσει το ρόλο της οικογένειας στην καριέρα των νέων.  Διεθνώς υπάρχουν προγράμματα πανεπιστημιακής  εκπαίδευσης που δεν έχουν υψηλό κόστος, όμως οι διεθνείς έρευνες δείχνουν το εξής: τα παιδιά οικογενειών που δεν έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο είναι λιγότερο πιθανό να πραγματοποιήσουν τις κατάλληλες επενδύσεις στην εκπαίδευση (των παιδιών τους). Το βάρος που φέρνουν σήμερα οι νέοι δεν είναι από τις σπουδές στην τριτοβάθμια, αλλά από το γεγονός ότι δεν επένδυσαν στις κατάλληλες πανεπιστημιακές σπουδές.

Η δικτύωση και ο ρόλος της οικογένειας

Το βιβλίο χωρίζει τις νέες/ νέους σε ‘κολυμβητές’ (swimmers) και ‘περιπατητές’ (treaders). Οι ‘κολυμβητές’ προέρχονται από οικογένειες και κύκλους, που θα λέγαμε ότι ειναι ‘έχοντες’, οχι πάντως με την έννοια του χρήματος. Οι γονείς τους έχουν τρόπους να τους υποστηρίξουν αποτελεσματικά μέσα απο ευρύτερα κοινωνικά δίκτυα, με την παροχή πόρων, ώστε να πάρουν τα κατάλληλα πτυχία.

Πολλοί ‘κολυμβητές’ επιλέγουν (στις ΗΠΑ) να επιστρέψουν στην οικογενειακή εστία, ώστε να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν πάρει για να σπουδάσουν και να κάνουν οικονομίες, ώστε να στηρίξουν την καριέρα τους.

Οι έρευνες σημειώνουν ότι διαγράφεται ένα ολοένα και περισσότερο διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα σε ‘κολυμβητές’ και ‘περιπατητές’. Οι ίδιες έρευνες καταγράφουν ότι οι περισσότεροι νέοι είναι ‘περιπατητές’. Στην ουσία αναπαράγουν τα μηνύματα που πήραν από τις οικογένειές τους, που έχουν χαμηλές οικονομικές δυνατότητες, είναι λιγότερο σταθερές και δεν παρακολουθούν τακτικά τη πορεία των παιδιών τους.

Στη τρίτη ανάρτηση θα δούμε κάποια στοιχεία για τη σχέση εργασίας και σπουδών, αλλά και την τοποθέτηση του νομπελίστα Paul Krugman, ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί λύση για το πρόβλημα της εργασίας.

Νέοι, ψάχνοντας για ζωή και για δουλειά, έτσι στα τυφλά – Μέρος Α΄

Μια πολυεθνική εταιρεία από το χώρο των καταναλωτικών προϊόντων μου ζήτησε να συμμετάσχω σε ένα πάνελ αξιολόγησης νέων ανθρώπων, για τη κάλυψη μιας θέσης. Πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα αρνητικά, από τα κενά που παρουσίαζαν αρκετές νέες και αρκετοί νέοι, από αυτούς που συμμετείχαν.

Οι περισσότερες/περισσότεροι είχαν αρκετά πτυχία, ‘χαρτιά’, αλλά αυτό δεν μπορούσε να καλύψει τα κενά που φάνηκαν είτε στα βιογραφικά είτε στη προσωπική συνέντευξη.

Στη συνέχεια καταγράφονται ορισμένα από αυτά, με την σκέψη ότι μπορούν να βοηθήσουν κάποιους άλλους:

Βιογραφικό χωρίς πυξίδα:

Αρκετοί είχαν καταθέσει ένα βιογραφικό προκάτ, που προφανώς το στέλνουν σε πολλούς αποδέκτες. Κάτι τέτοιο αδικεί τη νέα και το νέο που ψάχνει για δουλειά.

Έλλειψη προετοιμασίας στη συνέντευξη:

Αυτό με εντυπωσίασε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Παρότι αρκετοί έδειχναν ότι καιγόντουσαν να πάρουν τη θέση,  δεν ήταν λίγες/λίγοι που προσερχόντουσαν στη συνέντευξη, χωρίς να έχουν επιχειρήσει να μάθουν κάποια SOS, να ρωτήσουν –έστω- κάποιο γνωστό τους την προηγούμενη μέρα… Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν είχαν κάνει ούτε ένα Google search…

Δε μετράει πλέον μόνο το ποιον ξέρεις:

Eμείς οι μεγαλύτεροι, πιθανόν να έχουμε παρασύρει τους νεότερους (είτε είναι εργαζόμενοι είτε παιδιά μας) στη λογική ότι δεν παίζει τόσο ρόλο το ‘τι ξέρουν’,  αλλά το ‘ποιον ξέρουν’. Στην Ελλάδα της τρόικας, ίσως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει... Ενδεχομένως, σε κάποιο μικρό ποσοστό, αλλά αλλάζει. Κάποιες εταιρείες και ορισμένοι οργανισμοί, ζητούν πλέον στελέχη που θα κάνουν καλά τη  δουλειά τους.

Οι νέες /νέοι που ψάχνουν μια καλύτερη θέση, ας μην υποτιμούν αυτή τη διάσταση... Κατανοώ ότι κάποιοι ικανοί μπορεί να έχουν κουραστεί να κάνουν συνεντεύξεις, που οι περισσότερες δεν έχουν θετική κατάληξη. Η κατάσταση είναι δύσκολη και οφείλουμε όλοι να ενθαρρύνουμε αυτούς τους ικανούς. Δε είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης, αλλά κυρίως ζήτημα αύξησης της παραγωγικότητας. Όσο τις θέσεις θα τις παίρνουν οι ‘γνωστοί’ και οι ‘κολλητοί’ τόσο θα αναπαράγεται το μοντέλο της  χρεοκοπίας και του ζαμανφουτισμού.

Όποιοι θέλουν να δουν περισσότερα για τις σκέψεις μου, μετά την ανάγνωση 600 βιογραφικών μέσα στο 2010, μπορούν να διαβάσουν ένα παλιότερο post μου. Επειδή έχω –κυριολεκτικά- τη τιμή να με ρωτούν –όπως πολλούς από εσάς- νέοι, αλλά και γονείς, τί να κάνουν για να βρουν μια θέση εργασίας ή μια καλύτερη δουλειά,  είναι  χρήσιμο  να κάνω τις επόμενες μέρες δύο ακόμα αναρτήσεις, σχετικές με το θέμα...

Οι αναρτήσεις αυτές θα μας γυρίσουν λίγο πίσω ή θα επιχειρήσουν να μας πάνε πιο βαθιά...

Η ζωή και η καριέρα των νέων εξαρτώνται τόσο από την εκπαίδευση, αλλά και –περισσότερο από ποτέ- από την υποστήριξη των γονιών. Και στα δυο αυτά ‘γήπεδα’ η Ελλάδα έχει προβεί σε ακρότητες... Έχουμε φέρει τα πανεπιστήμια εδώ που τα έχουμε φέρει, ενώ οι έλληνες γονείς δείχνουν τόσο ‘έντονο’ ενδιαφέρον για τα παιδιά τους, ώστε αρκετές φορές τα φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση..

Να τα δούμε τις επόμενες μέρες, με αφορμή ένα βιβλίο , αλλά και ένα άρθρο του Paul Krugman, που μας βάζει στην τάξη και θυμίζει ότι η εκπαίδευση δεν είναι πανάκεια...

Πέντε ιδέες και μια πρόταση για τον 27χρονο άνεργο Ανδρέα

Φίλε Ανδρέα,

Ακούς πολλά γύρω σου, γι' αυτό κι εγώ θα σου πω την άποψή μου συγκεκομμένα και ζιπαρισμένα. Δεν έχουμε -ευτυχώς- πολύ χρόνο ούτε εσύ, ούτε εγώ.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΨΕΜΑ: στον τομέα της ανεργίας τα πράγματα θα είναι χειρότερα, απ' ό,τι λένε οι γύρω μας. Περίπου ένας στους τρεις δεν θα έχουν κανονική δουλειά. Σε ό,τι αφορά τους νέους, δυστυχώς, θα είστε εκτός κανονικής δουλειάς ο ένας στους δύο. Δεν σε βοηθάω με το να σου ωραιοποιήσω την κατάσταση.

ΜΗΝ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙΣ, ΧΤΙΣΕ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ: είναι σκληρό, αλλά μην το βάζεις κάτω. Εσύ ο ίδιος μου είπες κάποιες εμπειρίες σου, στις οποίες είναι φανερό ότι θα είχες μία επιπλέον ευκαιρία εάν γνώριζες γερμανικά και εάν ήσουν πιο έμπειρος στα θέματα του Internet. Ξεκίνα τώρα, στους δύο αυτούς τομείς, μην αφήσεις να σε παραλύει η ανεργία.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΜΙΑ ΚΑΛΗ OPTION, ΙΣΩΣ ΟΧΙ Η ΛΥΣΗ: όπως σου είπα και προφορικά, είναι μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον νέο/νέα έχει τη δυνατότητα να φύγει εκτός Ελλάδος (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρουμανία, Τουρκία κλπ). Ωστόσο, δεν είμαστε στη δεκαετία του '60 για να πας στη φάμπρικα της Γερμανίας ή στα εστιατόρια της Αυστραλίας. Η μετανάστευση έχει αξία μόνο για όποιους νέους/νέες μπορούν να βρουν στο εξωτερικό μια καλή δουλειά, με την οποία θα βγάζουν περισσότερα απ΄ όσο θα κοστίζει εκεί μια ζωή μακριά από φίλους και οικογένεια. Σου συστήνω να ψάξεις τη λύση της μετανάστευσης, αλλά αφότου υπολογίσεις με μολύβι και χαρτί, εάν αξίζει μια τέτοιου είδους κίνηση, έτσι ώστε να μην περιμένεις περισσότερα απ΄ όσα μπορεί να σου δώσει. Κλεισμένοι εδώ στην Ελλάδα, μέσα στο καβούκι μας, δεν έχουμε καταλάβει ότι και οι άλλες χώρες περνούν κρίση. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, έχουν αποδεχτεί ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά χαμηλότερο από αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Ελλάδα, με τα δανεικά και τα κλεμμένα.

ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΕΡΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΣ ΨΩΝΙΟ: παρά τα 27 σου χρόνια, πρόλαβες και έκανες μια καλή καριέρα, με όνομα στο χώρο σου και εκτίμηση και δίκτυο γνωριμιών. Από την άλλη βρίσκεσαι σε ένα κλάδο που θα συμπιεστεί, είτε με το ΔΝΤ είτε χωρίς αυτό. Έχεις καθαρό πρόσωπο και καλό χαρακτήρα. Πάρε τα «κέρδη» σου απ΄ αυτή την καριέρα (τα assets θα λέμε στο εξής, λόγω του ΔΝΤ), «πλασάρισε» τον εαυτό σου καλύτερα απ΄ ότι έκανες μέχρι τώρα, αλλά να ευχαριστείς την οικογένειά σου, που σου έδωσε τέτοια αγωγή, έτσι ώστε να μην υπερτιμάς τις δυνατότητές σου. Θα βρεις απέναντί σου εργοδότες κυνικούς, αλλά θα συναντήσεις και κάποιους που έχουν πλάνα συμβατά με τα όνειρά σου.

ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΕΣ: ναι, είναι καλό που αγαπάς το επάγγελμα που σε ανέδειξε. Ωστόσο, δες τα πράγματα με πιο ευρύ μάτι, γιατί το επάγγελμά σου περνάει βαθιά κρίση. Φτιάξε ένα ευρύτερο κύκλο για τον ορισμό της δουλειάς σου, γιατί μέχρι το 2012 θα γίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μην γίνεις defocus, μην τσαλαβουτάς, γιατί αυτά τα τιμωρεί η αγορά. Από την άλλη όμως, δεν θα ήταν καλό να μείνεις «κολλημένος» σε κάτι που αγάπησες, το τίμησες, αλλά όλα δείχνουν πως βρίσκεται σε κρίση. Φτιάξε έναν ομόκεντρο κύκλο, ο οποίος απλώς θα έχει μεγαλύτερη ακτίνα. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτός ο κύκλος θα έχει και ομορφότερες αξίες και πιο ελκυστικό όραμα.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ: λιώσε παπούτσια και κάψε τα τηλέφωνα για να βρεις δουλειά το συντομότερο. Λόγω του βιογραφικού σου και του χαρακτήρα σου, έχεις αρκετές πιθανότητες, εάν και προβλέπω ότι η αμοιβή που θα σου προσφερθεί δεν θα είναι πάνω από το 70% το ποσού που έπαιρνες πριν 3 μήνες. Ενόσω ψάχνεις πάντως, θα ήταν καλό να χτίζεις κάτι δικό σου, που να ενισχύει το βιογραφικό σου και τονώνει την αυτοπεποίθησή σου. Υπάρχουν δεκάδες «Οδηγοί» που μιλάνε για personal branding, ένα εγχείρημα που έχει απίστευτα εργαλεία λόγω της άνθησης του online engagement και των social networks. Συνδύασε το επάγγελμά σου και το χόμπι σου από το χώρο της τέχνης και προχώρα. Είναι βέβαιο ότι εκεί έξω, στην αγριεμένη ελληνική κοινωνία, θα υπάρχουν 10-20 αξιόλογοι άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά σίγουρα με την ξεχασμένη κουλτούρα περί αλληλεγγύης που αφήσαμε πίσω στη δεκαετία του '60... (πάνω στην πρόταση, θα πούμε τρία πράγματα παραπάνω την επομένη φορά που θα πιούμε μπύρα).

Φίλε Ανδρέα,
Tσεκάρισε τα παραπάνω, μιλώντας και με άλλους. Φιλτράρισέ τα μέσα από το αισθητήριο των 27 σου χρόνων. Ό,τι έγραψα παραπάνω είναι η άποψή μου, δεν είναι ούτε θέσφατο, ούτε ευαγγέλιο. Άλλωστε πολλά από αυτά είναι γενικές αρχές, τις οποίες εσύ μπορείς να εξειδικεύσεις και να προσαρμόσεις στη δική σου χημεία και στις επιμέρους επιλογές σου. Έχεις πάντως όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ ότι άλλοι 27χρονοι, που βρίσκονται στη θέση σου.

Υ.Γ.: Για όσους θα το ρωτήσουν, σπεύδω να σημειώσω ότι ο Ανδρέας είναι υπαρκτό πρόσωπο. Για τους άλλους, που θα αναρωτηθούν αν ο Ανδρέας θα πετύχει, τους λέω ανεπιφύλακτα ότι βάζω στοίχημα πως θα τα καταφέρει.

*photo via flickr*

"Ναι στο ΔΝΤ. Τώρα!", η κραυγή μιας 26χρονης άνεργης

Η 26χρονη Νικόλ σπουδασε στο ΕΜΠ με πολύ καλές επιδόσεις και πολλά όνειρα. Δραστηριοποιήθηκε σε μια νεολαία μεγαλου κόμματος, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο ολόψυχα δοσμένη, ώστε να βρει επαγγελματική ανταμοιβή ή κομματική καριέρα, όπως αρκετοί συνάδελφοί της. Πήρε το πτυχίο της με καλό βαθμό και, αμέσως μετά, την "δούλευε" επί πέντε μήνες ο διευθυντής του ΟΑΕΔ του τόπου καταγωγής της, που "έκανε καθυστέρηση" στην έγκριση του προγράμματος των 15.000 ευρώ, "γιατί είχε βάλει προτεραιότητα να τα δώσει σε κομματικούς φίλους ή σε τύπους που θα έδιναν το κάτι τις τους".

Η Νικόλ δεν μπορεί να βρει δουλειά στον τόπο καταγωγής της (ένα τουριστικό μέρος της Ελλάδας), γιατί εκεί η δραστηριότητα στις κατασκευές και στην οικοδομή έχει "καταρρεύσει". Γύρισε ξανά στην Αθήνα και το φέρει βαρέως που πρέπει να παίρνει ένα ποσό 800 ευρώ το μήνα από τους γονείς της, για να ζει σε ένα διαμέρισμα που -ευτυχώς- είναι ιδιόκτητο. Λόγω κομματικών γνωριμιών, προσφέρθηκε μια παράταξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου να την διορίσει ως "σύμβουλο" στο ΤΕΕ με 900 ευρώ, αλλά δεν της αρέσει μια τέτοια λύση, γιατί είχε όνειρα να δουλεψει ως πολιτικός μηχανικός.

Η Νικόλ δεν τα κατάφερε να αναδειχθεί στην κομματική επετηρίδα, αλλά καλλιέργησε την κρίση της και τη δίψα να μαθαίνει περισσότερα. Κρατάει την ψυχραιμία της, χωρίς να μπορεί να κρύψει την πίκρα της. Η στάση της είναι "να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γρήγορα!". Ποια είναι τα επιχειρήματά της;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΕΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ: Στα μάτια της Νικόλ, τα περισσότερα προβλήματα της χώρας έχουν τις αιτίες τους στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα οι ίδιοι πολιτικοί έχουν κληθεί να αλλάξουν τον εαυτό τους, κάτι που -σύμφωνα με όσα έχει μελετήσει η Νικόλ στην ψυχολογία- είναι αδύνατον να γίνει. Θεωρεί ότι ο Γ. Παπανδρέου και λίγοι μέσα στην κυβέρνηση, όπως και ο Α. Σαμαράς και ορισμένοι λίγοι μέσα στη ΝΔ, θέλουν ειλικρινά να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα. Είναι ελάχιστοι, κατά την Νικόλ, και οι περισσότεροι μέσα στα κόμματά τους αποτελούν συνέχεια αυτών που έφθασαν το χρέος στα 300 δις και τις δαπάνες του συστήματος υγειας στα 10 δις. "Μόνο ένα εξωτερικό, πολύ δυνατό σοκ θα πάρει τη δύναμη από τα χέρια όλων αυτών που θέλουν μια από τα ίδια. Απ' ό,τι βλέπω αυτό το σοκ μπορεί να έλθει από μια πτώχευση ή το ΔΝΤ".

1.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ: Η Νικόλ άκουσε μια ανάλυση που έλεγε ότι κάθε μερα μένουν άνεργοι 1.000 άνθρωποι, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Γνωστοί της που δούλευαν χρόνια σε κατασκευαστικές εταιρείες και σε επιχειρήσεις πληροφορικής, απολύθηκαν στα 40 τους, με ελάχιστες ελπίδες να βρουν δουλειά. Το παράπονο της Νικόλ είναι ότι κανείς δεν μιλάει γι' αυτούς, ενώ επί δύο μήνες ολη η Ελλάδα ασχολείτο με τους 16 μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής, που τελικά τους διατήρησαν. Η εντυπωσή της είναι ότι ένα άγριο ταρακούνημα δεν πρόκειται να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή για τους 1.000 που χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα. Τι άλλο έχουν, άλλωστε, να χάσουν;

CAYENNE ΚΑΙ MERCEDES COMPRESSOR: Το Πάσχα πήγε στον τόπο καταγωγής της και πέρασαν από το σπίτι δύο οικογενειακοί γνωστοί. Ο ένας είναι μεσαίο στέλεχος σε κρατικό οργανισμό, υπεύθυνος για κάποιες προμήθειες. Με τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της γυναίκας του που διόρισε γνωστός τους υπουργός στη Βουλή, κατάφεραν και πήραν μια Cayenne. Πέρασε να ευχηθεί και ένας άλλος γνωστός τους, τεχνίτης σε έναν άλλο κρατικό Οργανισμό. Αυτός οδηγούσε μια απλή Mercedes Compressor. Και οι δύο γνωστοί της Νικόλ παραπονέθηκαν που τους κοβόταν 5% των αποδοχών, τη στιγμή που ακρίβηνε τόσο πολύ η βενζίνη. Πάντως, οι συνδικαλιστές τους το παλεύουν, ώστε να μην ισχύσει για τους οργανισμούς τους η περικοπή και έχουν αρκετές πιθανότητες να το πετύχουν, γιατί τους στηρίζει ισχυρός βουλευτής της Β' Αθηνών.

Η ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΗΓΕ ΤΑ ΚΑΠΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ: Η ξαδέλφη της Νικόλ είχε γίνει αντιδήμαρχος και πήγε πριν ένα μήνα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, τα ΚΑΠΗ του Δήμου στο Μόντε Κάρλο. Με λεφτά του Δήμου. Εγινε ένα μπέρδεμα, όμως, και κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι την "έκαψαν" την αντιδήμαρχο, με καταγγελίες για κάποια κονδύλια του Δήμου, αλλά και την στρίμωξαν γιατί έγινε αντιδήμαρχος χωρίς να έχει απολυτήριο Λυκείου. Δεν την "έφαγαν" επειδή έκανε τη μεγίστη ανοησία να ξοδέψει λεφτά του Δήμου για ψηφοθηρία στο Μόντε Κάρλο στο απόγειο της κρίσης, αλλά για να πάρει κάποιος άλλος το πόστο. Α, να μην ξεχάσουμε να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Δήμος είναι φαληρισμένος και έχει σταματήσει εδώ και δύο χρόνια να πληρώνει όλες τις μικρές εταιρείες απο τις οποίες είχε αγοράσει υλικά και υπηρεσίες. Η Νικόλ αναρωτιέται τι άλλο μπορεί να φρενάρει την τόση διαφθορά που βλέπει κάθε μέρα γύρω της, αν όχι ένας σκληρός οργανισμός από το εξωτερικό...

Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΠΟΥ "ΠΑΓΩΣΕ": Πριν δύο μήνες η Νικόλ είχε δεχτεί μια πρόταση από εταιρεία, που θα έκανε επενδύσεις στην Ελλάδα για λογαριασμο ξένου, σοβαρού Ομίλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η εταιρεία άρχισε τις πρώτες επαφές σε πολεοδομίες, δασαρχεία κλπ. Σε συνδυασμο με την ανασφάλεια που δημιουργήθηκε από τα διεθνή δημοσιεύματα για πτώχευση της Ελλάδας, ο επενδυτής πάγωσε τα πλάνα του, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Αυτά σκέφτεται η Νικόλ και με τις γνώσεις που έχει αποκτήσει μέσα από την καθημερινή ενημέρωση, έχει γίνει ένθερμος υποστηρικτής της προσφυγής στο ΔΝΤ, όσο το δυνατόν συντομότερο. Δεν ξέρω πόση πειθώ έχω να την μετακινήσω. Είναι ενθαρρυντικό που δεν έχει στραφεί σε αντιεξουσιαστικές ακρότητες ή σε ξενοφοβικές απλουστεύσεις. Της εξηγώ γιατί εγώ είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, αλλά κατανοώ ότι θέλει πολύ περισσότερα για να πειστεί. Πολύ περισσότερο, που έχει δώσει όλα τα στοιχεία για τα παραπάνω επεισόδια. Οι διηγήσεις της για την Cayenne και την Mercedes Compressor δεν είναι φανταστικές. Η ιστορία με την ξαδέλφη την αντιδήμαρχο δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο συγγενικής ζηλοφθονίας.

Η Νικόλ δείχνει καρτερικότητα, που πλησιάζει την παραίτηση.

Η "ΧΟΥΝΤΑ" ΤΟΥ ΔΝΤ
Ως ύστατη προσπάθειά μου, της ανέφερα το παραστατικό σχόλιο του Φοίβου Καρζή, που χαρακτηρίζει το ΔΝΤ ως την "ΕΣΑ των πιστωτών". Δεν θα έλθει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους 1.000 που μένουν άνεργοι κάθε μέρα, αλλά για να μην χάσουν οι διεθνείς τράπεζες τα λεφτά που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Η Νικόλ άκουσε με προσοχή αυτά τα επιχειρήματα, αλλά δεν την συγκινούν. Οχι μόνο γιατί δεν έχει τα αριστερά αντανακλαστικά όσων έζησαν τα φοιτητικά τους χρόνια τη δεκαετία του '70 και του '80, αλλά επειδή έχει γίνει κυνική: "Με τη σημερινή κατάσταση, όσοι μένουν σαν και εμένα άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν καμμιά τύχη. Αν έλθει η 'χούντα' του ΔΝΤ, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να έχω και εγώ μια ελπίδα να βρω δουλειά και τη χαμένη μου αξιοπρέπεια".

Έχετε κάτι καλύτερο από τα δικά μου επιχειρήματα να της πούμε;...

Ο 28χρονος άνεργος γεωπόνος Νικόλας και τα "μπλόκα" της λογικής μας

To παρακάτω κείμενο φιλοξενήθηκε στην ανανεωμένη ιστοσελίδα της εβδομαδιαίας free press εφημερίδας Athens Voice.

Ο Νικόλας μου είπε χθες στο γήπεδο, όπου παίζαμε μπάσκετ, ότι πριν δύο μέρες έληξε η σύμβασή του σε υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας, ενώ πριν 12 μήνες είχε μείνει πάλι χωρίς δουλειά, όταν έκλεισε η εταιρεία που εργαζόταν. Εχει πτυχιο γεωπόνου και είναι διαφορετική περίπτωση από την άνεργη 29χρονη Αναστασία, που, όταν έγραψα σημείωμα γι' αυτήν,
κατακλείστηκε το blog μου και το Twitter από σχόλια.

Ο Νικόλας θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει σύντομα δουλειά, αν η Ελλάδα δεν είχε διαλέξει το δρόμο της αργής κατάρρευσης: η χώρα και η κοινωνία κάνει ατέρμονες διαπραγματεύσεις σε ομάδες που έχουν κατοχυρωμένες αμοιβές και εξασφαλισμένη ασυλία.

Πού θα βρουν δουλειά οι άνεργοι νέοι, αν δεν γίνει παράλλλη προσπάθεια για να αυξηθεί η παραγωγή στους λίγους κλάδους όπου υπάρχει ακόμα αναπτυξιακό απόθεμα; Ο αγροτικός τομέας και ο τουρισμός είναι απο τους λίγους... Η προοπτική βρίσκεται μόνο στο να γίνουν επενδύσεις για να ανοίξουν δουλειές.

Αν ξοδέψουμε το 2010 σε παζάρια με τους εφοριακούς και τον ΟΛΠ, αυτό θα πνίξει κάθε ελπίδα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το πολιτικό σύστημα θεωρεί ότι η ύπαρξή του εξαρτάται μόνο από το δημόσιο τομέα και τα προνόμιά του. Την ίδια στιγμή, παραγωγικές επιχειρήσεις, που ήταν πάντα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, οδηγούνται σε απρόσμενο (ακόμα και για τις τράπεζες) θάνατο, όπως η "Αρχέτυπον" του Γ. Κορδέλη.

Ο 28χρονος Νικόλας και η 29χρονη Αναστασία δεν ανήκουν σε καμμιά ομάδα των 48 ατόμων που μπορεί να στήσει μπλοκα. Δεν έχουν ομάδα πίεσης που να φοβίζει τους βουλευτές της Β' Αθηνών. Ο ΣΕΒ και το ΕΒΕΑ δεν δείχνουν ενδιαφέρον, παρότι οι μελέτες του ΙΟΒΕ είναι εύγλωττες για την κατιούσα της επιχειρηματικότητας.

Το δράμα αυτών των νέων σφίγγει το λαιμό της κοινωνίας, κι ας είναι αξιοπρεπέστατοι και οι δύο τους. Τι θα κάνουν; Μολότωφ; Ψυχίατρο; Γλείψιμο για Stage; Εδώ είναι η ευθύνη του καθενός μας, να πάρει ένα νέο/νέα από το χέρι και να πιέσουμε όλοι μαζί: πέρα από τα παζάρια με τις κατοχυρωμένες ομάδες, η χώρα πρέπει ταχύτατα να βρει σχέδιο για να δημιουργήσει ζωντανές, διατηρίσιμες θέσεις εργασίας.

Υ.Γ.: Ο Νικόλας (το όνομα δεν είναι το πραγματικό) είναι ένα χαρούμενο παληκάρι και πολύ καλός παίκτης στο μπάσκετ. Η έμφυτη αισιοδοξία αυτών των παιδιών είναι ένα θετικό στοιχείο, αρκεί να βοηθήσουμε για να διατηρηθεί...

*photo via flickr*