500.000 ηλεκτρονικές κάρτες σαπίζουν στα υπόγεια της ΕΠΟ

Αν έχετε κάποια απορία γιατί τα σπάνε οι χούλιγκανς στη Λαμία και τρομοκρατούν συνταξιούχους στα καφενεία, να ξέρετε ότι στα υπόγεια της ΕΠΟ βρίσκονται αδιάθετες 500.000 ηλεκτρονικές κάρτες, τις οποίες πλήρωσε ο ελληνικός λαός για να ελέγξουν τη βία στα γήπεδα.


Ο έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε διψήφιο αριθμό εκατομμυρίων ευρώ, γιατί κάποιος υπουργός είχε αναθέσει αυτό το έργο, αλλά κανένας υπουργός δεν φρόντισε ώστε να μοιραστούν τελικά οι κάρτες στους οπαδούς που πηγαίνουν στα γήπεδα. Η προμήθεια έγινε, τα χρήματα πληρώθηκαν, η αποστολή των τότε υπουργών (Ορφανός, Ιωαννίδης) έληξε. Μάλιστα ο Γ. Ιωαννίδης, ως υπουργός 'αθλητισμού' είχε καταργήσει τις διατάξεις του Ορφανού, με τις οποίες επιβάλλονταν ποινές στις ανώνυμες Ποδοσφαιρικές Εταιρείες (ΠΑΕ), των οποίων οι χούλιγκανς προβαίνουν σε επεισόδια.


Οι πολίτες που ενδιαφέρονται γι' αυτή τη χώρα, δεν έχει έννοια να πουν κάτι παραπάνω. Κατά σύμπτωση, αρκετοί από αυτούς που κάνουν επεισόδια είναι επιδοτούμενοι από το κράτος. Το κράτος δίνει χρηματοδοτήσεις και χορηγίες, οι ΠΑΕ συντηρούν τους στρατούς. Τι θα πούμε στους κατοίκους της Λαμίας που υπέστησαν επιδρομή;



photos via flickr

Οι business με την Εθνική ομάδα, αυτοί που πήραν κέρδη που δεν φαντάζονταν

Με αυτά που είδαμε στην Αυστρία, φαίνεται ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις στις business που είχαν οικοδομηθεί γύρω από την Εθνική Ελλάδος... Είχαν αναπτυχθεί projects χορηγιών, ταξιδιωτικά, αγορά από τις μετεγγραφές ποδοσφαιριστών, κλπ. Τέτοιες ευκαιρίες είναι χρήσιμες, γιατί δημιουργούν ανάπτυξη σε επιμέρους αγορές, αλλά και επειδή δημιουργούν εξωστρέφεια για τη χώρα: αντί να μιλάμε για το μίζερο ελληνικό πρωτάθλημα, με τις αμφισβητήσεις και τις κόντρες των παραγόντων, παίζαμε στα ίδια γήπεδα με τον Λάρσον, τον Χίντιγκ, τον Κασίγιας, κλπ. Τώρα, ξανά, «τα κεφάλια μέσα», για να ακούμε για εγχώριους ποδοσφαιρικούς παράγοντες, που διαχειρίζονται εξουσία με τις χορηγίες κρατικών εταιρειών και «στρατό» 3.000 χούλιγκαν που διώχνει τον κόσμο από τα γήπεδα. Χωρίς καμιά τιμωρία...

Εκτός από τις αναμενόμενες, επιθυμητές business, η πορεία της Εθνικής, είχε δημιουργήσει και τον κόσμο της «μεγάλης, απρόσμενης ευκαιρίας», που συμβαίνει μια φορά μόνο. Ο Β. Γκαγκάτσης είναι ένας από τους εκπροσώπους αυτής της κατηγορίας, που αξιοποίησε την απίστευτη ευκαιρία με τρόπο που δεν είχε φανταστεί. Αυτή η κατηγορία των επαγγελματιών, θα κάνει πλέον στην άκρη. Δεν έχει λόγο να υφίσταται την κριτική, κεφαλαιοποιεί τα κέρδη της και αποχωρεί... Εφόσον στη σύγχρονη μαζική κουλτούρα η Εθνική ομάδα είναι ένα στοιχείο που συνδυάζεται με το brand της χώρας, ζητούνται τολμηροί που θα διαχειριστούν με επαγγελματισμό και σύνεση την επένδυση που θα κάνει η Ελλάδα στο χτίσιμο μιας νέας Εθνικής.

Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, σαν τις εκλογές σε Ζιμπάμπουε, Κένυα...

Μόνο στις εκλογές χωρών της Αφρικής συμβαίνουν αυτά που βλέπουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: δεν βγαίνουν επίσημα αποτελέσματα, η μια πλευρά προσπαθεί να πάρει τις εκλογές στα χαρτιά, κλπ. Τώρα μάλιστα, για πρώτη φορά, μέσω του διεθνούς δικαστηρίου CAS, υπάρχει περίπτωση να βγει απόφαση που θα είναι λιγότερο ελεγχόμενη από όλες όσες έβγαζαν τα ελληνικά δικαιοδοτικά όργανα…

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κατάφερε και έφθασε σε τέτοιο βαθμό αναξιοπιστίας… Επί πολλά χρόνια παρεμβάσεις στη διαιτησία και τις διαδικασίες. Αποφάσεις αθλητικών δικαστών, που ευνοούν κατάφωρα τους ίδιους, λίγους και συγκεκριμένους. Ομάδες οπαδών που λειτουργούν ως στρατοί, φθάνουν σε δολοφονίες, οι οποίες παραμένουν «ανεξιχνίαστες». Οπαδικές εφημερίδες, που επιβιώνουν με 500 φύλλα κυκλοφορία…

Οποίος βλέπει μια φορά την εβδομάδα, έναν αγώνα «δευτεροκλασάτων» ομάδων της Ισπανίας ή της Βρετανίας, καταλαβαίνει τη στάθμη των ελληνικών ομάδων.

Μέχρι τώρα, το ελληνικό Κράτος, με διάφορα «παράθυρα», επιδοτούσε αυτό το θέαμα. Υπάρχουν πληροφορίες ότι μια σειρά χορηγών των ομάδων σκέφτονται την απόδοση της επένδυσής τους: το θέαμα γίνεται φτωχότερο, το ποδόσφαιρο συνοδεύεται από βία, αντικοινωνική συμπεριφορά, οπαδικό φανατισμό, κάτι που δεν είναι βέβαιο ότι δημιουργεί αξία για τα brands που συνδυάζονται με αυτό. Αναμένονται αυστηρότερες παράμετροι αξιολόγησης των σχετικών επενδύσεων που κάνουν εταιρείες...

Change management, ή η ευκαιρία να «διώχνεις» τον Ριβάλντο

Πέρυσι, όλοι είχαν «πέσει» πάνω στον Ολυμπιακό, επειδή είχε οδηγήσει σε «διαζύγιο» τη σχέση με τον Ριβάλντο. Μιλώντας τότε με κάποιους φίλους, είχα υποστηρίξει την άποψη ότι, μια ομάδα που βασίζεται στον Ριβάλντο, είναι καταδικασμένη να είναι «φτωχός συγγενής» στο Champions League, αφού είναι αργή και προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός αστέρα, που ήταν κάποτε πολύ μεγάλος, πάρα πολύ μεγάλος, αλλά τώρα δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τους αγώνες με τα μεγαθήρια της Ευρώπης.

Η συζήτηση αυτή δεν με ενδιαφέρει τόσο από ποδοσφαιρικής πλευράς –στην Ελλάδα υπάρχει τέτοια υπερβολή στην «ποδοσφαιροκουβέντα», που καταντά ενοχλητική και πολλές φορές ζημιογόνα για άλλα θέματα της χώρας. Το θέμα όμως έχει μεγάλο ενδιαφέρον στα θέματα της στρατηγικής, του management και της πολιτικής.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα, όπου η κουλτούρα, η κοινή γνώμη, αλλά και οι δομές, γίνονται εμπόδιο στην ανανέωση, με τους όρους που πραγματοποιούνται σε άλλες χώρες ή υποδεικνύουν τα κλασσικά βιβλία του change management. Οι ελπίδες και η προσδοκία στρέφονται πάντοτε σε κάποιο πρόσωπο, μια χαρισματική προσωπικότητα, που είχε σημαντικές επιτυχίες στο παρελθόν. «Κρεμόμαστε» πάνω του, μήπως το ξανακάνει… Δεν υπάρχουν σχέδια ανανέωσης, με πλάνο, με επένδυση, με εναλλακτικές λύσεις, όπως κάνουν οι μεγάλες εταιρείες (π.χ. General Electric) ή τα μεγάλα κόμματα (στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ισπανία).

Η πορεία του φετινού Ολυμπιακού και, κυρίως, η ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίζει είναι μια (πρώτη) δικαίωση της επιλογής της διοίκησής του να επενδύσει σε παίκτες ουσίας και αξίας, που είναι μικρότερης ηλικίας και δεν είναι stars. Το εγχείρημα έχει, βεβαίως, αρκετά ρίσκα: π.χ. ο συμπαθής Τάκης Λεμονής, ενδεχομένως δεν είναι ο προπονητής που μπορεί να δώσει προοπτική σε αυτή την επένδυση. Η επίδραση της συμπεριφοράς της ελληνικής διαιτησίας στην εντός συνόρων πορεία της ομάδας την κάνει «ομάδα θερμοκηπίου», που όταν «βγαίνει» στην Ευρώπη και δεν έχει ευνοϊκή διαιτησία, τότε τα χάνει, τρώει πολλά γκολ στα τελευταία λεπτά, κλπ.

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι το ποδόσφαιρο... Επειδή είναι ένα πολύ μαζικό άθλημα, μπορεί να μας δώσει εύκολα παραδείγματα για την κουλτούρα αλλαγής και ανανέωσης που πρέπει να αποκτήσει η κοινωνία και οι ηγεσίες της χώρας. Το γεγονός ότι οι πιο δημιουργικοί managers του δημοσίου τομέα είναι οι κ.κ. Τάκης Αθανασόπουλος (ΔΕΗ) και Παναγής Βουρλούμης (ΟΤΕ), δείχνει:
α) ότι το ζήτημα της ηλικίας δεν πρέπει να γίνει «ταμπού». Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που έχουν σφρίγος και μετά τα 55, αλλά, από την άλλη πλευρά, για κάθε έναν 60άρη πρέπει να αντιστοιχούν μια ντουζίνα 40άρηδες (μιλώντας για τους χώρους των business),
β) ότι δεν υπάρχει σχέδιο. Μόνο ο Κωστής Χατζηδάκης φαίνεται ότι έχει βάλει στόχο να ορίσει managers στις ΔΕΚΟ που ελέγχει, κατά κανόνα, στη ζώνη των 40 ετών.

Όσοι θυμόμαστε τον τρόπο αποχώρησης του μεγάλου Νίκου Γκάλη, ίσως συμφωνούμε ότι η έλλειψη κουλτούρας ανανέωσης στην Ελλάδα προσβάλει και τους σημαντικούς ανθρώπους: δεν έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο που τους ωθεί γλυκά προς την αποχώρηση μετά το πέρας κάποιας ηλικίας, με αποτέλεσμα αυτοί να εκτίθενται, καθώς δεν μπορούν να έχουν την απόδοση παλαιοτέρων εποχών, γραπώνονται ή να πιέζονται από το περιβάλλον τους, καταστρέφουν αξία (τη δική τους και της χώρας). Ας μελετήσουμε κάποιες απλές περιπτώσεις: την πρακτική των 3 κομμάτων της Βρετανίας (δεν ήταν πάντοτε αναίμακτη) ή τη φιλοσοφία μεγάλων αμερικανικών εταιρειών... Α, βεβαίως, βεβαίως και τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης (Manchester United, Arsenal, Milan, Lyon, Bayern, κλπ). Δεν θα έβαζα μέσα σε αυτό τον κύκλο την Real και την Chelsea, γιατί στην περίπτωση της ισπανικής ομάδας το marketing έχει κάνει ζημιά στην ουσία, ενώ στην ομάδα του Αμπράμοβιτς είναι φανερό ότι το τεράστιο budget δεν αγοράζει πάντοτε τη δημιουργικότητα και την αποτελεσματικότητα.

Υ.Γ.: Για να μην παρεξηγηθώ, θα συμφωνούσα με όσους θα επέμεναν ότι το διαζύγιο με το Ριβάλντο θα μπορούσε να γίνει πιο ευρωπαϊκά και λιγότερο «βαλκανικά». Άλλο αυτό, κι άλλο το αν έπρεπε να προχωρήσει αυτό το διαζύγιο…

Δεν χρωστάει ο Ντέμης, αλλά οι πολίτες έχουν πληρώσει 300 εκατ. ευρώ...

"Δεν χρωστάει η ΑΕΚ", είπε χθες ο Ντέμης Νικολαϊδης και εννοούσε ότι η ΠΑΕ οφείλει 13 εκατομμύρια ευρώ από τη ρύθμιση του άρθρου 44. Το μεγάλο θέμα είναι οι χαριστικές ρυθμίσεις ή επιχορηγήσεις που έχουν γίνει σε όλες τις ισχυρές ομάδες (Ολυμπιακός μετά Κοσκωτά, ΠΑΟ για γήπεδο Βοτανικού, ΠΑΟΚ κάθε τρεις και λίγο, Άρης που ζει χωρίς μετόχους, Νέος Πανιώνιος για αγάπη του Μπέου, κλπ). Ένας πρόχειρος υπολογισμός λέει ότι πρέπει να ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια ευρώ...

Πρόκειται για την αποθέωση του πελατειακού κράτους. Υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι, πολιτευτές συνωστίζονται για να χαρίσουν λεφτά του φορολογούμενου στις υποτιθέμενες Ανώνυμες Εταιρείες, αρκετές εκ των οποίων διαθέτουν και στρατό από 500-1.000 χούλιγκανς, οι οποίοι παρανομούν, βιαιοπραγούν κλπ...

Το παλιό σύνθημα "λεφτά για βούτυρο και όχι για κανόνια" ήταν λίγο ρομαντικό, ωστόσο δεν είναι εξωπραγματικό ένα αίτημα να σταματήσει η σκανδαλώδης επιχορήγηση ποδοσφαιρικών ομάδων, την ώρα που τα δημόσια σχολεία καταρρέουν, το πράσινο συρρικνώνεται, τα δάση καίγονται, δεν υπάρχουν χώροι να αθληθούν τα παιδιά στη γειτονιά. Το παραδοσιακό σύστημα νομής της εξουσίας (πολιτικοί, media, κλπ) θεωρεί δεδομένο ότι αυτά τα 300 εκατομμύρια έπρεπε να χαριστούν σε ποδοσφαιρικές εταιρείες. Τώρα που "ανοίγει" το παιγνίδι, με ανεξάρτητες φωνές μέσα από τα social media και "εκτοξεύονται" μούντζες κατά των πολιτικών για την Πάρνηθα, είναι ενδιαφέρον να δούμε, αν θα υπάρξει πίεση. Πίεση, ώστε να σταματήσει η τόσο χοντροκομμένη απομύζηση πόρων της κοινωνίας υπέρ ολίγων ισχυρών του θεάματος, που παίζουν αντιπαιδαγωγικό ρόλο...