Τρεις παράλληλες Ελλάδες

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα του βιντεοκλιπ "Το πικρό τσάι της ξενιτιάς"

'Συνεχίζεται το κύμα μετανάστευσης Ελλήνων στο Ντουμπάι, για την ακρίβεια συνεχίζεται αυξανόμενο. Άλλοι έρχονται με το αεροπλάνο και άλλοι με αλεξίπτωτο'. Αυτά λέει η Ε.Κ. που ζεί χρόνια εκεί , αλλά το μυαλό της είναι στη χώρα μας, καθώς βοηθάει εμπράκτως (μέσα από συλλογικότητα) σε μια σκληρή περιοχή της ανθρωπιστικής κρίσης. Εκείνοι που μεταβαίνουν με 'αλεξίπτωτο' είναι συνέλληνες που μεταναστεύουν όπως-όπως, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο για το τι θα κάνουν εκεί. Φεύγουν με την πίκρα οτι δεν έχουν τύχη στην Ελλάδα. 

Μεσαία τάξη: Xορεύοντας με τους λύκους που δεν είναι μόνο το Μνημόνιο

Πόσο στοιχίζει η αγορά μιας θέσης εργασίας μέσω ενός «καλού» πτυχίου;

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Follow your dreams "Cancelled" by Bansky

Μερικοί θα 'χετε βαρεθεί να ακούτε για το βιβλίο του Γάλλου καθηγητή Thomas Piketty, για το οποίο έχει γίνει μεγάλος θόρυβος στην Αμερική και κάπως λιγότερος στην Ευρώπη. Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε γι' αυτό, μπορείτε να δείτε μια εκτενή παρουσίαση του Paul Krugman. Πρόκειται για την πιο πολυσυζητημένη και εντυπωσιακή ανάλυση των τελευταίων δεκαετιών που υποστηρίζει ότι η ανισότητα των εισοδημάτων βαίνει αυξανόμενη, διαδικασία που, μεταξύ των άλλων, διαβρώνει τη μεσαία τάξη.

"Ζητείται μανικιουρίστα που να ξέρει Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Ρώσσικα"

“Βάλε στην άκρη τα μαθηματικά, αφού σε έχουν εκθέσει από το 2010 μέχρι σήμερα” μου ‘πέταξε’ κατάμουτρα πρόσφατα 32χρονος συνεργάτης. “Στον τάδε και στον δείνα τομέα οι εξελίξεις είναι καλύτερες απ' όσο προβλέπει ο ορθολογισμός σου”. Έχουν βάση αυτά που λέει ο αψύς νεαρός: όπως πολλές φορές έχει συμβεί στην Ελλάδα πχ. από το 1900 και μετά, η ξεγραμμένη κάθε τρίμηνο χώρα μας, τα κατάφερε καλύτερα απ' ό,τι πρόβλεψαν πολλοί σοφοί, οι διεθνείς οργανισμοί και οι εγχώριοι αναλυτές. Με μεγάλο τίμημα για το 28% των ανέργων και ένα επιπλέον 30%, δηλαδή εκείνων που έχουν τσακιστεί τα εισοδήματα και τα σχέδιά τους, αλλά το σκαρί κρατάει.

Οι Aτενίστας και οι Μιζερίστας

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Για όσους επιτίθενται στον εθελοντισμό και τον ακτιβισμό...

Το τελευταίο άρθρο αυτής της στήλης για την 32χρονη, άνεργη, αλλά δυναμική Τέτα, κατέγραψε τον προβληματισμό για το πόσο δύσκολο είναι να την βοηθήσει αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία ώστε να βρει τις στοιχειώδεις πληροφορίες ή να λάβει την αυτονόητη υποστήριξη. Ενημέρωση που θα 'πρεπε να είναι διαθέσιμη σε κάθε άνεργο νέο, αλλά έχει αναχθεί σε ρουσφέτι από το βουλευτή ή σε προνόμιο που παίρνεις μέσα από κονέ, 'δόντι' ή και 'γρηγορόσημο'.

Άννα Βίσση ή Σαπφώ;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Τι μπορεί να γίνει ώστε να δείξουμε στην πράξη ότι η Σαπφώ έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την Άννα Βίσση;

«Όλα τα λεφτά που είχε το προξενείο του Μιλάνο για την προώθηση του ελληνικού τουρισμού και του πολιτισμού μάς υποχρέωσαν να τα διαθέσουμε για την υποστήριξη της υποψηφιότητας της Άννας Βίσση στη Γιουροβίζιον», εκμυστηρεύτηκε με αγωνία και απόγνωση το 2005 στέλεχος του προξενείου. Ήταν μια χαρακτηριστική εικόνα για το πού επένδυε η χώρα τα 20 τελευταία χρόνια ως προς την εικόνα της: Γιουροβίζιον, «ελληνοποίηση» αρσιβαριστών για μετάλλια που δυσφημίστηκαν από υποθέσεις ντόπινγκ, ενώ την ίδια περίοδο τα μουσεία έμεναν κλειστά, το επίπεδο της φιλοξενίας επισκεπτών στη χώρα έπεφτε.

Κάν’ το όπως τo Τaxibeat

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo


 Ένα ελληνικό application για smartphones καταρρίπτει τους μύθους της ελληνικής παθογένειας και αποτελεί παράδειγμα της υγιούς επιχειρηματικότητας.


Ο Μηνάς έχει πτυχίο πανεπιστημίου και είναι ένας από τους πολλούς που, μη έχοντας άλλη ευκαιρία απασχόλησης, έγινε οδηγός ταξί. Ευγενικός από ανατροφή, πικραίνεται πολύ όταν οι πελάτες τον αντιμετωπίζουν σαν να γεννήθηκε αγενής και αποφασισμένος να τους ρίξει.
Πριν από μερικούς μήνες εντάχτηκε στο σύστημα Τaxibeat, που επιτρέπει σε πελάτες να καλούν ταξί από το κινητό. Το Τaxibeat δεν χρεώνει τον πελάτη και του παρέχει τη δυνατότητα να βαθμολογεί τον ταξιτζή. Επιπλέον, ο τελευταίος μπορεί να καταγράφει αν ο πελάτης ακύρωσε την κλήση. Ο Μηνάς, χωρίς να κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια, έχει πάρει καλές κριτικές, κάτι που έχει αυξήσει την πιθανότητα να βρει κούρσα σε μια εποχή κρίσης, που εκατοντάδες ταξί περιμένουν με τις ώρες στις κανονικές ή άτυπες πιάτσες που εξαπλώνονται στην Αθήνα.
Μέχρι στιγμής πάνω από 1.600 ταξί έχουν ενταχθεί στο Τaxibeat, που αυξάνει τον «στόλο» του με 100-150 νέους οδηγούς τον μήνα. Πάνω από 600 πελάτες κάθε μέρα χρησιμοποιούν αυτή την υπηρεσία που έχει βρει, όπως μπορείτε να δείτε στο twitter, ενθουσιώδεις φίλους. Όχι μόνο νέους που το βλέπουν και ως παιχνίδι αλλά και ηλικιωμένους που αγοράζουν smartphone μόνο και μόνο για να έχουν πρόσβαση σ’ αυτή την υπηρεσία.
Η μικρή αυτή επανάσταση αποτελεί μια απάντηση σε όσους πιστεύουν δογματικά ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα στην Αθήνα προς το καλύτερο. Είμαστε μάρτυρες μιας μικρής επανάστασης σ’ έναν χώρο όπου δρα μια από τις πιο κακομαθημένες επαγγελματικές ομάδες. Χάσαμε την πίστη μας ότι μπορεί κάτι να βελτιωθεί σ’ αυτήν τη χώρα, επειδή οι περισσότεροι πολιτικοί είναι δέσμιοι των πολυπλόκαμων πελατειακών σχέσεων που ύφαιναν χρόνια. Αρνούνται να εφαρμόσουν τον νόμο ή ψηφίζουν νόμους (π.χ. για το κάπνισμα) και μετά τους αφήνουν να ακυρωθούν στην πράξη.
Πού κάνει τη διαφορά το Τaxibeat; Στο ότι βασίζεται στη «σοφία του πλήθους», στο crowdsourcing. Η Πολιτεία δεν απομονώνει τον αναιδή, τον παράνομο, τον φοροφυγά ταξιτζή, αλλά τώρα εσύ, εγώ, ο κάθε πελάτης ταξί, μπορεί να βαθμολογήσει τον οδηγό. Την επόμενη φορά που θα αναζητήσουμε ταξί, μπορούμε μέσω του Τaxibeat να επιλέξουμε από τους πολλούς διαθέσιμους κάποιον που έχει ήδη πάρει καλές κριτικές από άλλους πελάτες.

Το Τaxibeat δεν χρειάζεται διαφήμιση, γιατί ήδη έχει ανοίξει τα φτερά του για το Ρίο της Βραζιλίας, τη Γαλλία, τη Νορβηγία. Είναι μια ελληνική εταιρεία startup που απασχολεί περί τους 10 προγραμματιστές και η βασική της ιδέα είναι αρκετά διαφορετική από κάποιων παρεμφερών υπηρεσιών ταξί που λειτουργούν σε κάποιες άλλες πόλεις του κόσμου. Η κρίση θα επιδεινώσει πολλές πλευρές της καθημερινής μας ζωής, όχι μόνο επειδή θα λείπει το ρευστό αλλά και γιατί θ’ αποκαλύπτει πόσο απρόθυμες και αδύναμες είναι οι ηγεσίες και οι Αρχές. Το ανθρώπινο δίχτυ και η επινοητική επιχειρηματικότητα είναι πολύ δύσκολο να καλύψουν αυτές τις «μαύρες» τρύπες. Μπορούν, όμως, να δημιουργήσουν μικρές οάσεις στη πόλη, να δείξουν ότι είναι δυνατόν να γίνουν μικρές αλλαγές και να δώσουν την ευκαιρία στον ταξιτζή Μηνά να βγάλει το καλύτερό του εαυτό.
Με τον Νίκο και τον Σπύρο, που είναι από τους εμπνευστές του Taxibeat, είχαμε διασταυρωθεί παλιότερα, διαφωνώντας σε θέματα φιλοσοφικά, πολιτικά, τεχνολογικά. Τους ζηλεύω γιατί μ’ έναν σμπάρο πέτυχαν πάνω από δύο τρυγόνια. Πρώτον, δεν έμειναν στις γενικές αναζητήσεις αλλά αφιέρωσαν χρόνο και χρήμα για να επιτύχουν μια καινοτομία που έχει αξία και έξω από τα σύνορα της χώρας. Δεύτερον, κατάφεραν να οργανώσουν μια επιχειρηματική δράση σε μια χώρα που ξέρει να κάνει εμπόριο, αλλά παίρνει κάτω από τη βάση στην παροχή υπηρεσιών. Τρίτον, έφτιαξαν ευφάνταστα γραφεία με πολύ δημιουργικό πνεύμα, όπου μάλιστα έχουν χώρο για τον καθένα που θέλει να περάσει, να δουλέψει με δωρεάν wi-fi και να πιει -χωρίς κόστος- έναν καφέ. Τέταρτον, γιατί έδωσαν την ευκαιρία στον Μηνά να γίνει καλύτερος επαγγελματίας και να μην είναι δέσμιος μιας συνδικαλιστικής ηγεσίας που θεωρεί ότι επειδή έχει δύναμη και «κονέ» με την εξουσία μπορεί να διατηρεί μια από τις πιο γκρίζες πλευρές αυτής της πόλης...

Goodbye Greece Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει. Έστειλε τρία μηνύματα για να πει πόσο έκλαψε πριν καταλήξει στην απόφαση να φύγει από την Ελλάδα. Η Λίνα έχει καταγωγή από μια άλλη χώρα της Μεσογείου, έζησε τα παιδικά της χρόνια με παραστάσεις από την Αίγινα και είχε ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, επικεφαλής μιας πολυεθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια της έδωσαν θέσεις σε άλλες χώρες, αλλά αντιστεκόταν. Στην εξίσωσή της ήταν και τα δύο παιδιά της, 16 και 17 ετών.
Η Λίνα γλύκαινε παγερά συνέδρια και χάριζε ομορφιά στις γλυκανάλατες χρονοσειρές του facebook και του twitter. Είναι μια από αυτές/αυτούς που οι γνώσεις τους και οι θέσεις τους ήταν πάντα κέρδος για εμάς τους υπόλοιπους (μόλις έμαθα και για την Ελένη, που βάζει πλώρη για Ντουμπάι). Θ’ αποχαιρετήσουμε πολλούς σαν τη Λίνα και την Ελένη τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Να δούμε όμως και τη θετική πλευρά, αφού δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους ζητήσουμε να μείνουν σε μια Ελλάδα και μια Αθήνα που θα βιώσουν πολλές σκηνές ακόμα μιας οικονομίας που έχει ήδη πτωχεύσει και μιας κοινωνίας σε κατηφόρα.
Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας, έχουμε τη δυνατότητα να τους ζητήσουμε να μας σκέφτονται. Εμπράκτως... Στους μήνες που θα έλθουν η Ελλάδα θα χρειαστεί στο εξωτερικό ένα πλέγμα αλληλεγγύης. Μια ασπίδα κόντρα σε όσους ψυχρούς τραπεζίτες, συνειδητούς προτεστάντες ή ευκαιριακούς πολιτικούς ζητούν να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα του πώς πληρώνει ο πιο αφελής/ρέμπελος τα σπασμένα της Lehman Brothers και της διάλυσης του ευρώ.
Βιώνουμε κάθε μέρα την καταρράκωση της εικόνας της Ελλάδας, όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο για ν’ απαντήσει σε δεκάδες ανακριβή δημοσιεύματα που θέλουν να είμαστε όλοι οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου η μέγιστη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι ρεπορτάζ για τα συσσίτια ή κάποιες ομάδες νεαρών που κάνουν τη τάδε ή τη δείνα δουλειά για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Η συμπόνια της διεθνούς κοινότητας δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση όπου το 30% θα είναι άνεργοι και 2 στους 3 νέους χωρίς δουλειά (επιμένω ότι η ανεργία των νέων δεν είναι 50%, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία, αλλά πάνω από 65%). Πέρα από τη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, η ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί αλληλεγγύη. Ούτε οι γενικόλογες αναφορές σε αναπτυξιακά κεφάλαια θα μας σώσουν, αφού ακόμα και αν μας προσφερθούν κεφάλαια, η ιστορία λέει ότι θα τα ξεκοκαλίσουν οι εγχώριες ελίτ, σε συνεργασία με πρόθυμους ξένους που έχουν δει την Ελλάδα ως παράθυρο ξεπλύματος. Η Λίνα, η Ελένη και εκατοντάδες άλλοι που θα αφήσουν την Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν στους χιλιάδες πρεσβευτές που χρειαζόμαστε σε κάθε γωνιά της Γης για να χτίσουμε μικρά ή μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης. Άνθρωποι με ψυχή που θα δώσουν ένα μικρό ή μεγάλο οβολό για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας για τους τουρίστες ή την ενίσχυση μιας οργάνωσης αστέγων. Μην κλαις Λίνα, κάνε τα δάκρυά σου μικρές χούφτες πηλό και δώσ’ τες όπου κρίνεις ό,τι μπορείς να βοηθήσεις, π.χ. διάδωσε την ομορφιά της Αίγινας.

Πώς δεν βλέπουμε τόσα αλεξίπτωτα γύρω μας;

Είναι η τέταρτη απόπειρα που κάνω να γράψω αυτό το σημείωμα. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, ενώ γύρω μας τόσες γραφίδες έχουν καθημερινά να πουν κάτι χρήσιμο ή επινοητικό. Έχουν γραφτεί περίπου όλα, σε μια στιγμή που το ζήτημα δεν είναι τι λες, αλλά κυρίως το τι πράττεις. Καταλήγω στο ότι έχει αξία να πούμε μερικά λόγια κόντρα στην ψυχολογία του τρόμου, του πανικού και του εκνευρισμού. Η κατάσταση είναι ακραία, αλλά δεν είμαστε η μόνη γενιά σ’ αυτή τη χώρα που έζησε στο βίο της παρόμοιες καταστάσεις. Η Ελλάδα είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που ζει τη ζώνη του λυκόφωτος. Ναι, έχουμε πέσει στο κενό, αλλά υπάρχουν γύρω μας πολλά αλεξίπτωτα. Αρκεί να μην προσποιούμαστε, όπως κάναμε επί δύο χρόνια, ότι κάτι θα γίνει πάλι και θα τη βολέψουμε. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έδειξαν ότι το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο, κάτι που ισχύει ό,τι και αν ψήφισε ο καθένας μας. Ας δούμε μερικά από τα διαθέσιμα αλεξίπτωτα:

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ; «ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ»
Η σκέψη να δώσουμε παράταση στο πελατειακό σύστημα και στους θύλακες της διαφθοράς, γιατί αυτοί θα μας βοηθήσουν να τη σκαπουλάρουμε, «κάηκε». Ακόμα και αν το κάνεις εσύ ή εγώ, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών διάλεξε να τιμωρήσει αυτό το μεγάλο συμβιβασμό. ΄Η θα γίνουν μεγάλες αλλαγές ή το πράγμα οδεύει προς το βράχο. Μόνη επιλογή μας, η πίεση να αλλάξουν τα ρεύματα και οι φορείς, που ο καθένας μας θεωρεί ότι ταιριάζουν σ΄ αυτό που πιστεύουμε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΔΡΟΜΟΣ
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, πρέπει να προχωρήσουν αλλαγές που δεν έγιναν επί 40 χρόνια. Οι αλλαγές θέλουν λεφτά και χρόνο. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αφού δεν πέτυχε ο δρόμος του μικρού ρίσκου ή του –θεωρούμενου- σίγουρου κέρδους, ας πάμε κατά μέτωπο στο μονοπάτι του υψηλού ρίσκου.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ
Αν τιμωρήθηκε κάτι σκληρά ήταν η διαδρομή της απαλλοτρίωσης των Συλλογικών Αγαθών από τα άτομα. Έκλεισε και αυτό το μονοπάτι για τους πολλούς. Διαλέγει ο καθένας μας τις συλλογικότητες που τον εκφράζουν, όχι μόνο για παρηγοριά και καταφυγή, αλλά και για δημιουργία, για εργασιακή ισορροπία, για την υπέρβαση.

ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ
 Όπου και να ισορροπήσει αυτή η χώρα, οι τύχες της, όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και στη γειτονιά που ζούμε, θα καταλήξουν σε ηγεσίες, οι οποίες σε αρκετό βαθμό θα είναι νέες. Η ιστορία λέει ότι δεν θα είναι εξολοκλήρου νέες, ούτε αυτές που θα επιβιώσουν θα προκύψουν από αξιοκρατικά κριτήρια. Ωστόσο η πορεία σωτηρίας περνάει μέσα από καινούργια πρόσωπα, που έχουν τα κίνητρα ή τα κότσια ή και την άγνοια κινδύνου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Ο καθένας μας παίζει πολλά και γι’ αυτό αυτή η αίσθηση στα μάτια που καίνε. Σχεδόν ολοι είχαμε μάθει στα σίγουρα, εξού και ο εκνευρισμός που ξεχειλίζει. Παίρνουμε λοιπόν βαθιά ανάσα και εντοπίζουμε τα αλεξίπτωτα. Είναι περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Είναι πιο ανθεκτικά απ’ όσο πιστεύουμε.

 Το κείμενο  δημοσιέυτηκε στην Lifo 16/5/2012

Εσκασαν 4 φούσκες μα δεν αρκει..

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 23/02/12

Οι περισσότεροι Έλληνες και οι (συντριπτικά) περισσότεροι Ευρωπαίοι συμφωνούν στο οτί η Ελλάδα αλλάζει πολύ αργά. Να δούμε ορισμένους τομείς, οπου μέσα στην οχλοβοή της κρίσης έχουν γίνει βαθύτατες αλλαγές, με το ερώτημα να παραμένει μετέωρο μήπως ειναι too little, too late.

Κληρονομική δημοκρατία: μάλλον τελείωσε οριστικά η παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελλάδας, όπου επί 60 χρόνια οι πολίτες ψηφίζαμε και καθιστούσαμε παντοδύναμες 3 πολιτικές οικογένειες. Ούτε στην Ινδία δεν συνέβαινε αυτο. Η δραματική κρίση που μας βρήκε μετά το  2009 φαίνεται να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την πολιτική ισχύ  των 3  οικογενειών (και 3-4 δεύτερης γραμμής).
Λόγω της παντοδυναμίας τους (brand, μηχανισμός προσώπων κλπ) είχαν κάψει σχεδόν κάθε αλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ηγετική φιγούρα.

Οι 4  φούσκες: το ‘99 είχαμε τη φούσκα του Χρηματιστήριου (τι τρελά πάρτυ!), το 2004 γλεντήσαμε την Ολυμπιάδα. Η φούσκα των ακινήτων κράτησε απο το 2005 μέχρι το 2009. Η φούσκα του ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ απο το 1990 έως το 2010. Σε όλες αυτές τις φούσκες δημιουργήθηαν απίστευτα εισοδήματα, που δεν περιορίστηκαν σε μια μικρή ελίτ.

Πελατειακό κράτος, δημόσιο: γύρω από τη λεηλασία του κράτους και τον εκμαυλισμό ευρέων στρωμάτων στήθηκε το μεγαλο πανηγύρι μετά το 1974. Το χρεωκοπημένο κράτος δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το μηχανισμό. Το μόνο που του απομένει είναι να γίνει ένας μίζερος μηχανισμός καταμερισμού της αδικίας, οπού θα μοιράζει ξεροκόμματα από κάποιο νέο σχέδιο Μάρσαλ και την ‘ωραία ατμόσφαιρα’ των (υποχρεωτικών,  κατά τα άλλα) ιδωτικοποιήσεων.

Εξωστρέφεια: η χώρα της Αργοναυτικής εκστρατείας είχε απορροφηθεί μετά το 1990 στην απόλαυση των 4 φουσκών. Πάρα πολλοί  Έλληνες, δεν είχαν κανένα λόγο να ταλαιπωρηθούν στο εξωτερικό (που δεν έχει και τη ‘νύχτα’ της Αθήνας), αφού μια σχέση με το κράτος ήταν πολύ πιο αποδοτική από το να τρέχουν στο Λονδίνο ή στο Βουκουρέστι, στο Ντουμπάι ή στο Γιοχάνεσμπουργκ. Στο εξής , είτε με ευρώ είτε με δραχμή, όλοι πρέπει να κυτάμε το παγκόσμιο χάρτη. Είτε παίρνοντας τη βαλίτσα μας για το Βελιγράδι ή το Βίλνιους, είτε παράγοντας κάτι στην Ελλάδα που μπορεί να το πληρώσει ένας ξένος.

Πολιτισμός/τουρισμός: αισθάνομαι οργή κάθε φορά που ένα διεθνές Μέσον κάνει αναφορά σε θέματα της ελληνικής αρχαίας ιστορίας, ενώ βαρύγδουποι έλληνες σχολιαστές ανατρέχουν μονίμως σε ιστορίες απο τους χούλιγκαν των γηπέδων για να ενισχύσουν τα ‘επιχειρήματά’ τους. Τώρα πια αλλάζει το παιγνίδι: αν θέλουμε να μειώσουμε τη κατρακύλα, θα πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την Ιστορία αυτής της χώρας, να προστατεύσουμε το τουρισμό μας που είχε γίνει πασαρέλα της αρπαχτής.
Δεν ξέρω πόσα μπορούν να σωθούν. Νοιώθω όμως οτί υπάρχουν αξίες αυτής της χώρας που μπορούν να σταθούν, γιατί εχω τη τύχη να εισπράτω κάθε μέρα την επιμονή απλών ανθρώπων που θέλουν να στρατευθούν σε ενα μικρό ή Μεγάλο σκοπό. Είμαι ευγνώμων...

Πώς μπορείτε να υποστηρίξετε το Up Greek Tourism και τον ελληνικό τουρισμό

Αυτές οι γραμμές έχουν στοχο να βοηθήσουν σε μια στοιχειώδη ενημέρωση φίλων που ρωτούν επίμονα με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την εθελοντική κίνηση Up Greek Tourism . Είναι πρωτοβουλία πολιτών, ανεξάρτητη απο το κράτος ή επιχειρηματικούς ομίλους, όπως έγραψε και το ενθαρρυντικό άρθρο της Καθημερινής. Αναφέρω κάποιες κινήσεις όπως μου έρχονται στο μυαλό:

1. Αν σας ενδιαφέρει κάντε ένα like εδώ ή ενα follow εκεί 

2.Πείτε το σε φίλους σας, γνωστούς, συνεργάτες 

3. Ενημερώστε κυρίως γνωστούς σας στις ΗΠΑ , αλλά και γενικότερα έλληνες της διασποράς

4. Μη διστάσετε να το αναφέρετε σε αλλοδαπούς φίλους της Ελλάδας, συνήθως ειναι οι καλύτεροι υποστηρικτές

Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης που είχε την αρχική ιδέα, ο 'πιο έλληνας απο πολλούς έλληνες' Ονικ Παλατζιάν και εγώ, εμείς οι τρεις που το ξεκινήσαμε, έχουμε μια σημαντική αρχή: το Up Greek Tourism ειναι μια πρωτοβουλία που δεν έχει καμμιά διάθεση να κινηθεί μοναχικά... Ειναι όρος να συναντηθούμε με όλες τις προσπάθειες που εχουν αντίστοιχους στόχους, να ζητήσουμε υποστήριξη και γι αυτές, να μοιραστούμε αγωνίες και ανθρώπινη συνδρομή.. Η κρίση της χώρας, κοινωνική και οικονομική, ειναι τόσο μεγάλη και η Ελλάδα τόσο μικρή, που είναι μικρόχαρο να δημιουργούνται 'αυτόνομες' κινήσεις, που η κάθε μια πορεύεται το μικρό της, μοναχικό δρόμο...  Σε δύο χρόνια Μνημονίου και Τρόικας, είδαμε δεκάδες φιλόδοξες κινήσεις, που δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν μεγάλα κοινά ή να ενώσουν επιμέρους πρωτοβουλίες.. To UP Greek Tourism έχει εξ αρχής στόχο να υποστηρίξει κάθε άλλη ρεαλιστική πρωτοβουλία πολιτών, που έχει ως επιδίωξη να συμβάλει με συγκεκριμένο τρόπο (και οχι καταγγελίες) στο να ενισχυθεί η εικόνα της χώρας, η συνοχή της κοινωνίας και η οικονομική δραστηριότητα...


ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΜΑΧΗ: ΕΣΤΙΑΣΗ...

Το βασικό 'γήπεδο'  της μάχης είναι η συγκέντρωση 10-15.000 δολλαρίων, από 700 άτομα που θα βάλει περίπου 20 δολ τα καθένα (μέσα απο ηλεκτρονική πλατφόρμα, τα λεφτά δεν περνάνε απο κανένα χέρι ή προσωπικό λογαριασμό).
To πιο σημαντικό όφελος για τον ελληνικό τουρισμό δεν ειναι το να μπει μια αφίσσα επι ένα μήνα σε ένα καλό σημείο της Νέας Υόρκης..Το πιο κρίσιμο είναι μέσα από αυτή τη διαδικασία, να γίνει κινητοποίηση ώστε (ελληνο)αμερικανοί να λένε σε φίλους, γνωστούς 'δεν πάτε φετος για διακοπές στην Ελλάδα'; Γι αυτο χρειαζόμαστε κουβέντα 'απο στόμα σε στόμα', αλλά και δημοσιότητα σε αμερικανικά (και διεθνή) Μέσα Ενημέρωσης...
Η δυναμική που έχει μέχρι στιγμής το εγχείρημα, δείχνει οτι όλα αυτά δεν είναι όνειρα θερινής αγαιοπελαγίτικης νυχτός. Όσοι ασχολούμαστε με τα ανθρώπινα δίκτυα και τα Social Networks, εχουμε εμπειρία που λέει οτι ειναι ρεαλιστικές επιδιώξεις...Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι εξασφαλισμένο...Έχουμε δρόμο μπροστά μας...
Το σχέδιο άλλωστε δεν μπορεί να σταματά στο να βάλουμε μια αφίσσα στη Νέα Υόρκη ή να πούμε φέτος μια κουβέντα σε 2-3 Αμερικάνους φίλους... Σε τούτη τη φάση όμως εστιαζόμαστε σε αυτό....


ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑΣ

Δεν έχουμε αυταπάτες ως προς διάφορες δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, πχ τί θα βρουν μπροστά τους οι 50-60.000 τουρίστες που θα έλθουν στη χώρα μας, από πλευράς ποιότητας υπηρεσιών και συνέπειας... Αυτή όμως είναι μια μάχη, που θα δώσουμε εσωτερικά στη χώρα, με άλλους τρόπους και 'πολεμοφόδια''...
Η καμπάνια UP Greek Tourism είναι κάτι σαν μια μπαμπούσκα φτιαγμένη απο διάφανο γυαλί..Η πρώτη 'κούκλα' αφορά το να φέρουμε φέτος περισσότερους τουρίστες στην Ελλάδα, αλλά και να κινητοποιήσουμε όσους ανά την υφήλιο θέλουν κάτι απλό, ρεαλιστικό για να βοηθήσουν τη χώρα.. Αν αυτό παει καλά, τότε θα βγάλουμε τη δεύτερη 'κούκλα' μέσα απο το σύμπλεγμα της 'μπαμπούσκας' και μετά τη τρίτη κλπ. Δεν υπάρχει τίποτε το 'μαγικό', ούτε το αδιαφανές, απλώς σχέδιο που εξελίσσεται σε φάσεις... Η δύναμη του ειναι η αγάπη των άλλων, ελλήνων της διασποράς και φίλων της Ελλάδας... Εννοείται οτι είναι πολύτιμη η συμβολή όσων ζουν στη χώρα μας, καθώς αρκετοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες που ανήκουν στη διασπορά ή είναι αλλοδαποί που αγαπούν τη χώρα μας και δεν 'τσιμπάνε' στην ισοπεδωτική θεωρία οτι είμαστε ολοι διεφθαρμένοι ή ρέμπελοι.. 

‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο  ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα,  που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες  του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne,  αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession),  τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας;  Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών.  Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’

Η Ρώμη, οι Μάγια και η Ελλάδα: η κατάρρευση και η απλοποίηση

Επί μήνες είχα στην άκρη το παρακάτω εδάφιο ενός άρθρου για το μέλλον της διαφήμισης. Το ανέσυρα μετά μια συζήτηση με τον Στέφανο Κωφόπουλο, ως προς το τί μπορει να σωθεί απο τη σημερινή Ελλάδα. Αν ισχύει η θεωρία του Clay Shirky, τότε η Ελλάδα μπορεί να έχει τύχη, αν κάποιοι νέοι κάνουν τα πράγματα πολύ πιο απλά (και πολύ πιο φθηνά) απ’ ότι τα έκανε η διαπλοκή, η διαφθορά, το πελατειακό σύστημα. Ολα είναι πολύπλοκα γύρω μας και -ως εκ τούτου- πολύ ακριβά. Πόσο μπορουν οι νέοι να φέρουν τέτοιο βάρος; Ο Στέφανος μου τα έψαλε για τους 50ρηδες... Δεν έχω λόγο να υπερασπιστώ κανέναν...  Εχω πολλούς λόγους να αφιερώνω την όποια ενέργεια διαθέτω στο να υποστηρίζω τα εγχειρήματα που εχουν σχέδιο, ειλικρίνεια και ατμό ώστε να ενισχύσουν τα χορτάρια που έχουν μείνει στων Ψαρών την Ολόμαυρη Ραχη. Αυτά μαζί με τις οάσεις, τις εφεδρείες και το κρυμμένο ή παραμελημένο πλούτο, μπορουν να δώσουν περισσότερες ευκαιρίες στη νεολαία απ’ όσες φαίνονται αυτή τη στιγμή.

Η πανάκριβη, πολύπλοκη διαπλοκή

Ιδού το εδάφιο που συμπυκνώνει τα λεχθέντα, από τον Shirky:

Earlier this year, technology observer Clay Shirky argued that "complex societies collapse because, when some stress comes, those societies have become too inflexible to respond." Societies like the Romans and the lowland Mayans fell because further reductions became too uncomfortable for those in power. "Collapse is simply the last remaining method of simplification," writes Shirky. After disintegration, he explains further, the members of a society disperse, experimenting with new ways of doing things. "When the ecosystem stops rewarding complexity," he writes, "it is the people who figure out how to work simply in the present, rather than the people who mastered the complexities of the past, who get to say what happens in the future."

Νέοι ψάχνοντας για δουλειά: τα όρια εκπαίδευσης και γονέων (Μέρος Γ’)...

Στην τρίτη κατά σειρά ανάρτηση, είναι ευκαιρία να δούμε πώς συνδέεται η εργασία με τις σπουδές και πόσο βοηθά την έναρξη της καριέρας η εργασιακή εμπειρία.

Η αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις είναι το βιβλίο Not Quite Adults.

Εργασία και Σπουδές:

Σε άλλες χώρες (πχ. ΗΠΑ) επηρεάζει την καριέρα το γεγονός ότι αρκετοί νέοι κάνουν γάμο πριν ολοκληρωθούν οι σπουδές τους.

Σε χώρες όπως η Ελλάδα είναι πιο σημαντικό στοιχείο ότι αρκετοί νέες/νέοι ξεκινούν να εργάζονται πριν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Δεδομένου ότι η αγορά εργασίας στη χώρα μας θα γίνει πολύ πιο δύσκολη για τους πτυχιούχους τριτοβάθμιας, είναι πολύ σημαντικό να κάνουν επιλογές εργασίας που υποστηρίζουν τις σπουδές τους και όχι μόνο με βάση την ανάγκη για κάποια εισόδημα.

Στο πρόσφατο παρελθόν πολλοί φοιτητές στην Ελλάδα είχαν τη δυνατότητα να έχουν υψηλά για την ηλικία τους εισοδήματα μέσω κάποιας απασχόλησης που δεν είχε σχέση με τις σπουδές τους και τα σχέδιά τους για καριέρα. Λόγω της οικονομικής κρίσης, οι ευκαιρίες αυτές θα μειωθούν αισθητά, ενώ από την άλλη πλευρά η ανεύρεση εργασίας με βάση τις σπουδές τους θα απαιτήσει πολύ πιο ισχυρά προσόντα, επιδόσεις.

Θα αποδειχθεί πολύ σημαντικό να προσανατολίσει η κοινωνία τους νέους στο να συγκεντρωθούν στην καριέρα και τις σπουδές τους , να αποκτούν εργασιακή εμπειρία σχετική με την επιθυμητή καριέρα. Δεδομένης της εμπλοκής της ελληνικής οικογένειες στα σχέδια των παιδιών της, αλλά και της τάσης της ελληνικής κοινωνίας για επένδυση σε σπουδές, ο εξορθολογισμός του σκηνικού θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την αλλαγή στάσης και την ενημέρωση της ελληνικής οικογένειας.  

 H Eκπαίδευση δεν είναι πανάκεια: 

Ένα πρόσφατο άρθρο του νομπελίστα Paul Krugman στους New York Times μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να ενθουσιαζόμαστε με τις δυνατότητες της εκπαίδευσης. Μπορεί να βοηθάει μια νέα, έναν νέο, αλλά δεν αρκεί για να ξεπεραστούν τα δομικά θέματα της αγοράς εργασίας. Το άρθρο αναφέρεται στις ΗΠΑ, αλλά με κάποια –γενναία, είναι αλήθεια- προσαρμογή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τα δικά μας.

Το άρθρο του Krugman πάντως δεν δικαιώνει όσους είναι υπαίτιοι για την καθίζηση της εκπαίδευσης στην Ελλάδα.  Ένας νέος χωρίς σπουδές ή με ένα πτυχίο χωρίς περιεχόμενο, απλώς  αυξάνει τις πιθανότητες να μείνει χωρίς δουλειά ή να αναζητήσει εύκολη διέξοδο σε μια καφετέρια ή μια ευκαιριακή δουλειά στο τουρισμό ή στις παρυφές της παραοικονομίας/παρανομίας.  

Νέοι ψάχνοντας για δουλειά και ο ρόλος των γονέων (Μέρος Β’)...

Στην πρώτη ανάρτηση αυτής εδώ της τριλογίας , είδαμε ορισμένα στοιχεία  από τη συμπεριφορά νέων που αναζητούν δουλειά. Σε συνέχεια του προβληματισμού, να εξετάσουμε κάποια θέματα που θέτει  ένα βιβλίο.

 Πρόκειται για ένα βιβλίο με πληθώρα ερευνητικών και στατιστικών στοιχείων,  το οποίο διατυπώνει ορισμένα συμπεράσματα που μπορεί να είναι χρήσιμα για τη συζήτηση που αφορά τη νεολαία στη χώρα μας. Ο τίτλος του είναι ‘Not Quite Adults’ και οι βασικές του θέσεις καταγράφονται σε  μια περιεκτική παρουσίαση του Economist .

Ορισμένα από τα σημεία, που αφορούν την προοπτική της νεολαίας, είναι τα παρακάτω:

Τάσεις στην επιτυχία επαγγελμάτων:

 Η απασχόληση πλέον διαχωρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο κατηγορίες: στις καλοπληρωμένες  δουλειές που απαιτούν πολύ υψηλές ικανότητες και τις κακοπληρωμένες εργασίες, που αντιμετωπίζουν περιορισμένη εξασφάλιση.

Η  ενδιάμεση κατάσταση έχει περιοριστεί και τείνει προς το να εκμηδενιστεί. Η εκπαίδευση πάνω στη δουλειά (on the job training) είναι σπάνια.

Στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος των νέων έχει μεγάλη δυσκολία να μπει στην αγορά εργασίας, καθώς οι υποψήφιοι εργοδότες ζητούν στοιχειώδη εμπειρία, την οποία δεν μπορούν να διαθέτουν οι νέες/νέοι εάν δεν ξεκινήσουν να δουλεύουν. Πρόκειται για φαύλο κύκλο.

Ο ρόλος των γονέων:

  

Περίπου το 50% των 3 εκατ. νέων που μπαίνουν κάθε χρόνο στα αμερικανικά πανεπιστήμια, απομακρύνεται από αυτά χωρίς πτυχίο μέσα στα επόμενα 6 χρόνια. Μόνο η Ιταλία έχει μεγαλύτερο ποσοστό από τις ΗΠΑ. (Στην Ελλάδα έχουμε το φαινόμενο της επιμήκυνσης των σπουδών χωρίς –σχεδόν-  περιορισμό, κάτι που οδηγεί αρκετούς φοιτητές στο να μην παίρνουν το πτυχίο τους ποτέ).

Η κρίση της εκπαίδευσης έχει αναβαθμίσει το ρόλο της οικογένειας στην καριέρα των νέων.  Διεθνώς υπάρχουν προγράμματα πανεπιστημιακής  εκπαίδευσης που δεν έχουν υψηλό κόστος, όμως οι διεθνείς έρευνες δείχνουν το εξής: τα παιδιά οικογενειών που δεν έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο είναι λιγότερο πιθανό να πραγματοποιήσουν τις κατάλληλες επενδύσεις στην εκπαίδευση (των παιδιών τους). Το βάρος που φέρνουν σήμερα οι νέοι δεν είναι από τις σπουδές στην τριτοβάθμια, αλλά από το γεγονός ότι δεν επένδυσαν στις κατάλληλες πανεπιστημιακές σπουδές.

Η δικτύωση και ο ρόλος της οικογένειας

Το βιβλίο χωρίζει τις νέες/ νέους σε ‘κολυμβητές’ (swimmers) και ‘περιπατητές’ (treaders). Οι ‘κολυμβητές’ προέρχονται από οικογένειες και κύκλους, που θα λέγαμε ότι ειναι ‘έχοντες’, οχι πάντως με την έννοια του χρήματος. Οι γονείς τους έχουν τρόπους να τους υποστηρίξουν αποτελεσματικά μέσα απο ευρύτερα κοινωνικά δίκτυα, με την παροχή πόρων, ώστε να πάρουν τα κατάλληλα πτυχία.

Πολλοί ‘κολυμβητές’ επιλέγουν (στις ΗΠΑ) να επιστρέψουν στην οικογενειακή εστία, ώστε να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν πάρει για να σπουδάσουν και να κάνουν οικονομίες, ώστε να στηρίξουν την καριέρα τους.

Οι έρευνες σημειώνουν ότι διαγράφεται ένα ολοένα και περισσότερο διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα σε ‘κολυμβητές’ και ‘περιπατητές’. Οι ίδιες έρευνες καταγράφουν ότι οι περισσότεροι νέοι είναι ‘περιπατητές’. Στην ουσία αναπαράγουν τα μηνύματα που πήραν από τις οικογένειές τους, που έχουν χαμηλές οικονομικές δυνατότητες, είναι λιγότερο σταθερές και δεν παρακολουθούν τακτικά τη πορεία των παιδιών τους.

Στη τρίτη ανάρτηση θα δούμε κάποια στοιχεία για τη σχέση εργασίας και σπουδών, αλλά και την τοποθέτηση του νομπελίστα Paul Krugman, ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί λύση για το πρόβλημα της εργασίας.

Νέοι, ψάχνοντας για ζωή και για δουλειά, έτσι στα τυφλά – Μέρος Α΄

Μια πολυεθνική εταιρεία από το χώρο των καταναλωτικών προϊόντων μου ζήτησε να συμμετάσχω σε ένα πάνελ αξιολόγησης νέων ανθρώπων, για τη κάλυψη μιας θέσης. Πρέπει να πω ότι εντυπωσιάστηκα αρνητικά, από τα κενά που παρουσίαζαν αρκετές νέες και αρκετοί νέοι, από αυτούς που συμμετείχαν.

Οι περισσότερες/περισσότεροι είχαν αρκετά πτυχία, ‘χαρτιά’, αλλά αυτό δεν μπορούσε να καλύψει τα κενά που φάνηκαν είτε στα βιογραφικά είτε στη προσωπική συνέντευξη.

Στη συνέχεια καταγράφονται ορισμένα από αυτά, με την σκέψη ότι μπορούν να βοηθήσουν κάποιους άλλους:

Βιογραφικό χωρίς πυξίδα:

Αρκετοί είχαν καταθέσει ένα βιογραφικό προκάτ, που προφανώς το στέλνουν σε πολλούς αποδέκτες. Κάτι τέτοιο αδικεί τη νέα και το νέο που ψάχνει για δουλειά.

Έλλειψη προετοιμασίας στη συνέντευξη:

Αυτό με εντυπωσίασε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Παρότι αρκετοί έδειχναν ότι καιγόντουσαν να πάρουν τη θέση,  δεν ήταν λίγες/λίγοι που προσερχόντουσαν στη συνέντευξη, χωρίς να έχουν επιχειρήσει να μάθουν κάποια SOS, να ρωτήσουν –έστω- κάποιο γνωστό τους την προηγούμενη μέρα… Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν είχαν κάνει ούτε ένα Google search…

Δε μετράει πλέον μόνο το ποιον ξέρεις:

Eμείς οι μεγαλύτεροι, πιθανόν να έχουμε παρασύρει τους νεότερους (είτε είναι εργαζόμενοι είτε παιδιά μας) στη λογική ότι δεν παίζει τόσο ρόλο το ‘τι ξέρουν’,  αλλά το ‘ποιον ξέρουν’. Στην Ελλάδα της τρόικας, ίσως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει... Ενδεχομένως, σε κάποιο μικρό ποσοστό, αλλά αλλάζει. Κάποιες εταιρείες και ορισμένοι οργανισμοί, ζητούν πλέον στελέχη που θα κάνουν καλά τη  δουλειά τους.

Οι νέες /νέοι που ψάχνουν μια καλύτερη θέση, ας μην υποτιμούν αυτή τη διάσταση... Κατανοώ ότι κάποιοι ικανοί μπορεί να έχουν κουραστεί να κάνουν συνεντεύξεις, που οι περισσότερες δεν έχουν θετική κατάληξη. Η κατάσταση είναι δύσκολη και οφείλουμε όλοι να ενθαρρύνουμε αυτούς τους ικανούς. Δε είναι μόνο θέμα δικαιοσύνης, αλλά κυρίως ζήτημα αύξησης της παραγωγικότητας. Όσο τις θέσεις θα τις παίρνουν οι ‘γνωστοί’ και οι ‘κολλητοί’ τόσο θα αναπαράγεται το μοντέλο της  χρεοκοπίας και του ζαμανφουτισμού.

Όποιοι θέλουν να δουν περισσότερα για τις σκέψεις μου, μετά την ανάγνωση 600 βιογραφικών μέσα στο 2010, μπορούν να διαβάσουν ένα παλιότερο post μου. Επειδή έχω –κυριολεκτικά- τη τιμή να με ρωτούν –όπως πολλούς από εσάς- νέοι, αλλά και γονείς, τί να κάνουν για να βρουν μια θέση εργασίας ή μια καλύτερη δουλειά,  είναι  χρήσιμο  να κάνω τις επόμενες μέρες δύο ακόμα αναρτήσεις, σχετικές με το θέμα...

Οι αναρτήσεις αυτές θα μας γυρίσουν λίγο πίσω ή θα επιχειρήσουν να μας πάνε πιο βαθιά...

Η ζωή και η καριέρα των νέων εξαρτώνται τόσο από την εκπαίδευση, αλλά και –περισσότερο από ποτέ- από την υποστήριξη των γονιών. Και στα δυο αυτά ‘γήπεδα’ η Ελλάδα έχει προβεί σε ακρότητες... Έχουμε φέρει τα πανεπιστήμια εδώ που τα έχουμε φέρει, ενώ οι έλληνες γονείς δείχνουν τόσο ‘έντονο’ ενδιαφέρον για τα παιδιά τους, ώστε αρκετές φορές τα φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση..

Να τα δούμε τις επόμενες μέρες, με αφορμή ένα βιβλίο , αλλά και ένα άρθρο του Paul Krugman, που μας βάζει στην τάξη και θυμίζει ότι η εκπαίδευση δεν είναι πανάκεια...

O Έλληνας ξενοδόχος που έκανε τον online επισκέπτη, βασιλιά

Είναι από τα νέα, που ευφραίνουν το χειλάκι μας στις μέρες που περνάμε: Ένα ελληνικό ξενοδοχείο, το Galaxy Iraklio Hotel της Κρήτης, κατατάχθηκε πρώτο από πλευράς θετικών σχολίων από πελάτες, στο παγκόσμιο δίκτυο της Expedia.com, που είναι το μεγαλύτερο online ταξιδιωτικό πρακτορείο στον κόσμο. Το Expedia 2010 Insiders’ Select™, συγκεκριμένα, αναδεικνύει με συγκριτικό τρόπο τις κορυφαίες επιλογές του κοινού, ανάμεσα σε περίπου 114,000 καταλύματα σε όλον τον κόσμο. Πρόκειται για μία ετήσια αξιολόγηση από τους πελάτες της Expedia, οι οποίοι έχουν επισκεφτεί τα ξενοδοχεία και στη συνέχεια βαθμολογούν τις υπηρεσίες, τις εγκαταστάσεις, τη σχέση ποιότητας-τιμής και τη συνολική φιλοξενία τους.

Το πρώτο συμπέρασμα από τη διάκριση αυτή είναι ότι ο ελληνικός τουρισμός έχει πολλά περιθώρια ακόμη στη μάχη του με την ποιότητα. Ορισμένοι Έλληνες επιχειρηματίες του τουρισμού, έχουν τις προϋποθέσεις να κάνουν τη θετική έκπληξη. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι το online booking μπορεί να δώσει καινούργιες ευκαιρίες στον ελληνικό τουρισμό. Επ' αυτού, είναι ενδιαφέροντα τα στοιχεία που άκουσα από στέλεχος που ασχολείται με την online υποστήριξη τουριστικών μονάδων (σ' ευχαριστώ Π.Α.). Το τρίτο, εξίσου ενδιαφέρον, αφορά τη νοοτροπία που οδήγησε το ξενοδοχείο Iraklio Galaxy σε αυτή τη σημαντική διάκριση: «Συμπεριφερόμαστε στον πελάτη σαν να είναι βασιλιάς», μου μετέφεραν άνθρωποι που γνωρίζουν τη φιλοσοφία του επικεφαλής του ξενοδοχείου. Η συνεργασία με την Expedia.com μου είχε δώσει πρόσβαση στα στοιχεία, αλλά τα κοινωνικά δίκτυα μου μετέφεραν την ατμόσφαιρα από την ανθρώπινη ιστορία, που βρίσκεται πάντοτε πίσω από κάθε επιτυχία.

Όλα τα στοιχεία για το συγκεκριμένο ξενοδοχείο, δείχνουν ότι η επιτυχία του δεν οφείλεται στην πολυτέλεια, τις υπερβολές ή το show off. Αποδίδεται στην αντίληψη, ότι δίνει τις καλύτερες υπηρεσίες για το κόστος που καταβάλει ο επισκέπτης, ο τουρίστας. Οφείλεται στη αντίληψη του να δώσουμε κάτι παραπάνω σε επίπεδο ποιότητας, χωρίς να διαταράσσεται η οικονομική σχέση, που πρέπει να καλύπτει αυτή τη δραστηριότητα. Λίγο το φιλότιμο (που δεν χάθηκε τελείως), λίγο η αίσθηση ότι πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω στην περίοδο της κρίσης, όλα αυτά μπορούν να γίνουν γενναίος τροφοδότης του τουρισμού μας. Αν μειώσουμε 10% τις τιμές και αυξήσουμε 20% την ποιότητα, τότε δεν θα αποτελεί θαύμα αυτό που θα συμβεί. Αντιθέτως, θα είναι το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επιτυχίας, η οποία μέσα στο γκρίζο κλίμα θα λάβει πολλαπλασιαστικές διαστάσεις. Θα είναι το καλύτερο δυνατό παράδειγμα για όλους όσοι παρέχουν υπηρεσίες σε αυτή τη χώρα.

To brand «Ελλάδα», πού να βρίσκεται;

Εδώ και αρκετά χρόνια, φαίνεται προκλητικό το θέμα «πώς πορεύεται το brand “Ελλάδα”;».

Ο καθένας μας έχει άποψη, γιατί η κατάσταση είναι πρόδηλη, όσο και ανησυχητική.

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση, καταγράφει τα στοιχεία και τα δεδομένα που υποψιαζόμαστε…

*photo via flickr*

Μια καλή είδηση για τα ελληνικά social media… Μμμ, δύο καλές ειδήσεις!

Απ’ ό,τι φαίνεται, «χτίζεται» ένα megablog, με έναν από τους βασικούς συντελεστές την επανακάμψασα «Ψιλικατζού» (έχει και άλλους βασικούς συντελεστές, να το πούμε μην διαταράξουμε τις μεταξύ τους ευαισθησίες και ισορροπίες...).

Η δεύτερη καλή είδηση είναι ότι ετοιμάζεται κάτι παρόμοιο, μάλλον με ορμητήριο τη Θεσσαλονίκη. Στη θεωρία φαίνεται ότι θα είχε αξία, τα social media παρέχουν στοιχεία υπέρβασης του Αθηνοκεντρισμού… Θα ήταν καλό να αποδειχθεί και στην πράξη, γιατί τα social media έχουν πράγματι στοιχεία επανάστασης.

Δεν έχουν όμως ακόμα ολοκληρώσει την ανατροπή ενός συστήματος που κυριαρχείται από την παραδοσιακή πολιτική και τα συμβατικά media. Από εμάς, πάντως, πολλές ευχές για εκθετική αύξηση των μοναδιαίων επισκέψεων…

*η φωτο είναι από το flickr*