Μεσαία τάξη: Xορεύοντας με τους λύκους που δεν είναι μόνο το Μνημόνιο

Πόσο στοιχίζει η αγορά μιας θέσης εργασίας μέσω ενός «καλού» πτυχίου;

 Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Follow your dreams "Cancelled" by Bansky

Μερικοί θα 'χετε βαρεθεί να ακούτε για το βιβλίο του Γάλλου καθηγητή Thomas Piketty, για το οποίο έχει γίνει μεγάλος θόρυβος στην Αμερική και κάπως λιγότερος στην Ευρώπη. Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε γι' αυτό, μπορείτε να δείτε μια εκτενή παρουσίαση του Paul Krugman. Πρόκειται για την πιο πολυσυζητημένη και εντυπωσιακή ανάλυση των τελευταίων δεκαετιών που υποστηρίζει ότι η ανισότητα των εισοδημάτων βαίνει αυξανόμενη, διαδικασία που, μεταξύ των άλλων, διαβρώνει τη μεσαία τάξη.

Goodbye Greece Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει. Έστειλε τρία μηνύματα για να πει πόσο έκλαψε πριν καταλήξει στην απόφαση να φύγει από την Ελλάδα. Η Λίνα έχει καταγωγή από μια άλλη χώρα της Μεσογείου, έζησε τα παιδικά της χρόνια με παραστάσεις από την Αίγινα και είχε ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, επικεφαλής μιας πολυεθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια της έδωσαν θέσεις σε άλλες χώρες, αλλά αντιστεκόταν. Στην εξίσωσή της ήταν και τα δύο παιδιά της, 16 και 17 ετών.
Η Λίνα γλύκαινε παγερά συνέδρια και χάριζε ομορφιά στις γλυκανάλατες χρονοσειρές του facebook και του twitter. Είναι μια από αυτές/αυτούς που οι γνώσεις τους και οι θέσεις τους ήταν πάντα κέρδος για εμάς τους υπόλοιπους (μόλις έμαθα και για την Ελένη, που βάζει πλώρη για Ντουμπάι). Θ’ αποχαιρετήσουμε πολλούς σαν τη Λίνα και την Ελένη τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Να δούμε όμως και τη θετική πλευρά, αφού δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους ζητήσουμε να μείνουν σε μια Ελλάδα και μια Αθήνα που θα βιώσουν πολλές σκηνές ακόμα μιας οικονομίας που έχει ήδη πτωχεύσει και μιας κοινωνίας σε κατηφόρα.
Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας, έχουμε τη δυνατότητα να τους ζητήσουμε να μας σκέφτονται. Εμπράκτως... Στους μήνες που θα έλθουν η Ελλάδα θα χρειαστεί στο εξωτερικό ένα πλέγμα αλληλεγγύης. Μια ασπίδα κόντρα σε όσους ψυχρούς τραπεζίτες, συνειδητούς προτεστάντες ή ευκαιριακούς πολιτικούς ζητούν να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα του πώς πληρώνει ο πιο αφελής/ρέμπελος τα σπασμένα της Lehman Brothers και της διάλυσης του ευρώ.
Βιώνουμε κάθε μέρα την καταρράκωση της εικόνας της Ελλάδας, όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο για ν’ απαντήσει σε δεκάδες ανακριβή δημοσιεύματα που θέλουν να είμαστε όλοι οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου η μέγιστη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι ρεπορτάζ για τα συσσίτια ή κάποιες ομάδες νεαρών που κάνουν τη τάδε ή τη δείνα δουλειά για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Η συμπόνια της διεθνούς κοινότητας δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση όπου το 30% θα είναι άνεργοι και 2 στους 3 νέους χωρίς δουλειά (επιμένω ότι η ανεργία των νέων δεν είναι 50%, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία, αλλά πάνω από 65%). Πέρα από τη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, η ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί αλληλεγγύη. Ούτε οι γενικόλογες αναφορές σε αναπτυξιακά κεφάλαια θα μας σώσουν, αφού ακόμα και αν μας προσφερθούν κεφάλαια, η ιστορία λέει ότι θα τα ξεκοκαλίσουν οι εγχώριες ελίτ, σε συνεργασία με πρόθυμους ξένους που έχουν δει την Ελλάδα ως παράθυρο ξεπλύματος. Η Λίνα, η Ελένη και εκατοντάδες άλλοι που θα αφήσουν την Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν στους χιλιάδες πρεσβευτές που χρειαζόμαστε σε κάθε γωνιά της Γης για να χτίσουμε μικρά ή μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης. Άνθρωποι με ψυχή που θα δώσουν ένα μικρό ή μεγάλο οβολό για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας για τους τουρίστες ή την ενίσχυση μιας οργάνωσης αστέγων. Μην κλαις Λίνα, κάνε τα δάκρυά σου μικρές χούφτες πηλό και δώσ’ τες όπου κρίνεις ό,τι μπορείς να βοηθήσεις, π.χ. διάδωσε την ομορφιά της Αίγινας.

Ποιοι είναι σήμερα Πρόσωπα Ευρείας Εμπιστοσύνης (Trust Agents);

«Για κοίτα ποιος μιλάει!». Πόσες φορές δεν λέμε κάθε μέρα αυτή την έκφραση!!! Πολιτικοί με επιδόσεις στο πελατειακό κράτος, δημοσιογράφοι με Cayenne που συμπαρίστανται στη γενιά των 700 ευρώ, επιχειρηματίες που μιλάνε για απασχόληση ενώ πούλησαν την επιχείρησή τους την εποχή της φούσκας…

Φαινόμενα των καιρών. Το ποσοστό των Trust Agents στις μέρες μας είναι πολύ μικρότερο από άλλες εποχές. Κάποιοι που ξεκίνησαν με κύρος και επιτυχίες, στην πορεία αντάλλαξαν αυτές τις δάφνες με τη δύναμη των πωλήσεων και τα ανταλλάγματα πρόσκαιρων αξιωμάτων. Διάφοροι power brokers που έχουν ισχύ γύρω μας, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι απολαμβάνουν εμπιστοσύνης από το κοινό. Τους φοβούνται, αλλά δεν τους σέβονται…

Δεν έχει έννοια η γκρίνια, μέρες που είναι. Πώς, αλήθεια, θα χτιστεί μια καινούργια γενιά Trust Agents σε μια χώρα που έχει ανάγκη, όσο ποτέ, πρόσωπα που εμπνέουν εμπιστοσύνη, διαθέτουν περίσσευμα αναγνώρισης και δεν το διαθέτουν στην πρώτη ευκαιρία με αντάλλαγμα «παντελόνιασμα» ή αξιώματα; Η τελευταία μήτρα που είχε βγάλει μαζικά Trust Agents ήταν αυτή της δικτατορίας και του Πολυτεχνείου. Το τι έγινε στην πορεία, το γνωρίζετε καλύτερα από τον καθέναν…

Εκείνη η γενιά και εκείνη η εποχή έχουν πλέον οδηγηθεί στην εφεδρεία, απλώς δεν υπάρχουν αυτοί που θα πουν με δυνατή φωνή, ότι εκείνη η σελίδα γύρισε. Πιθανόν η ιστορία αν αποδείξει ότι οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και οι κινήσεις του Γ. Παπανδρέου τις πρώτες μέρες των εκλογών (σχηματισμός κυβέρνησης, κλπ), στην ουσία σηματοδότησαν την συνταξιοδότηση της «Γενιάς του Πολυτεχνείου». Τι σύμπτωση, αυτό συνέβη ακριβώς 35 χρόνια, μετά το 1974!

Trust Agents δεν χρειάζεται μόνο το σύνολο της χώρας και το πολιτικό σκηνικό. Μεγάλη ανάγκη τέτοιων προσώπων έχει και το επιχειρηματικό πεδίο. Λαμπροί businessmen που έγιναν πλούσιοι και είναι δύσκολο να σηκώσουν το βάρος της κρίσης, δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο του Trust Agent. Ας δούμε, όμως, κι έναν συγγενή προβληματισμό σε χώρες εκτός Ελλάδος.

ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ INTERNET, SOCIAL MEDIA

Κανω μια γρήγορη υπόθεση, αλλά νοιώθω ότι θα μπορουσα να καταθέσω επιχειρήματα, αν χρειαστεί: στη σημερινή Ελλάδα, μερικές από τις πιο έγκυρες γνώμες μπορεί να τις βρει κανείς στο Internet. Δεν είναι stars, δεν είναι celebrities, είναι, όμως, πρόσωπα που έχουν κατακτήσει την εγκυρότητα βήμα-βήμα. Δεν έχουν το άγχος της AGB και, επειδή τα γραπτά στο Internet μένουν, η μάχη τους με την αξιοπιστία είναι καθημερινή και συνεχής. Δέχονται σχόλια και δίνουν μάχη για τις ιδέες τους. Δεν είναι όλοι/όλες ακτιβιστές της πληροφόρησης, υπάρχουν -πλέον- και αρκετοί που έχουν την ευθύνη κάποιας δουλειας, άρα είναι διπλά προσεκτικοί σε αυτό που λένε...

*photo via flickr*

Το «γαϊτανάκι» της «Αγίας Τριάδας» Google, Facebook, Twitter

Έχω την τύχη να διαβάζω κάθε εβδομάδα τις «εσωτερικές» αναλύσεις που κάνει ο Steve Rubel για το δικτυο της Edelman, της οποίας ο Rubel είναι στέλεχος και την οποία η εταιρεία μου εκπροσωπεί στην Ελλάδα.

Η τοποθέτηση του μου δίνει και κάποια «πατήματα» για την αίσθηση που εκφράζω κατά καιρούς για το Twitter: είναι -έλεγα- ενδιάμεση πλατφόρμα, πολύ σέξι μεν, αλλά θα «χαίρεται»μέχρι να βρεθεί η επόμενη. Ο Steve Rubel, βεβαίως, δεν μένει στην αίσθηση, αλλά μας δίνει βάσεις για να ξέρουμε πού «ακουμπάμε» κάθε μέρα…

What Might Be in Store for the "Big Three"
Curated by Steve Rubel, SVP/Director of Insights

When I grew up in the 1970s there were three big networks in the US that dominated the media landscape - ABC, NBC and CBS. Later, in the 1990s, the big three became AOL, Yahoo and MSN.

Today a triumvirate is forming around Google, Facebook and Twitter. Here's a look at what might be in store for these leaders in the year ahead. (Keep in mind this is one person's curated view and it's very easy to be wrong.)

As it stands today, Google and Facebook seem unstoppable. This is primarily because both leverage data in powerful ways that make their core experience and advertising services stronger, more personalized and more relevant every day - which isn't the case for Twitter, which is in no rush to earn revenues during what may be its peak hour.

Google dominates "pull." When we want information, we Google it and the search engine quickly returns results that are highly relevant and increasingly tailored to our interests. Personalization was previously only available to account holders, but that all changed last week when Google made it available to all (http://j.mp/72IsF0).

If Google has an Achilles Heel, however, it's that, other than YouTube, it's not social. While the company has million of loyal Gmail users, they've yet to unlock this asset in ways that makes their core search experience stronger. They're trying with betas (http://j.mp/5UN2Dg), but social is not Google's forte.

Facebook, meanwhile, is dominating in "push." Using our social circle it seems to surface content that we care about just when we want it. As more people use Facebook to connect, share and create, a network effect takes over - and the system and its ads get even smarter.

In 2010 watch for Facebook to continue to push the envelope with new features that make the content and ads even smarter, more targeted and more "just-in-time." Facebook will also try to branch out into Google's turf by building out its nascent search feature but it's unlikely they will be as effective.

That leaves Twitter. While Twitter right now is all the rage in the press, in some ways it sits between Google (pull) and Facebook (push) and is trying to find a foothold. However, I believe that once consumers find alternatives they could tire of Twitter and go somewhere else. However, none has emerged yet.

For the moment, I expect Twitter's profile and traffic to remain status quo (and therefore important to clients) until a viable alternative emerges. Some industry watchers I have met in recent weeks believe that they will likely be acquired by either Google or Facebook once a price can be agreed upon. My bet is on Google to buy Twitter since it can give it the social play it needs to keep up with Facebook.

Πέντε κανόνες για τους Έλληνες που μισούν τις πωλήσεις

Μου έμεινε βαθιά καρφωμένο στο μυαλό αυτό που είχε πει πριν από 2-3 χρόνια ένα υψηλόβαθμο στέλεχος marketing της ελληνικής Vodafone: «οι Έλληνες έχουμε νοοτροπία έμπορου, δεν έχουμε κουλτούρα παροχής υπηρεσιών». Το πιο εξόφθαλμο παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες (είτε στελέχη πωλήσεων, είτε –δυστυχώς…- και επιχειρηματίες) έχουν ισχυρή ροπή να κάνουν την πώληση και να παίρνουν το χρήμα, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τη συνέχεια της σχέσης με τον πελάτη.

Ένα δεύτερο φαινόμενο που συναντάται στην Ελλάδα είναι το έλλειμμα στελεχών πωλήσεων. Έχει αρκετή σχέση με το πρώτο φαινόμενο, αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που πολλά στελέχη της αγοράς προτιμούν να κάνουν άλλη δουλειά ή να διοριστούν στο Δημόσιο, παρά να δώσουν μια ευγενή και προκλητική μάχη για να πουλήσουν σε έναν πελάτη ένα προϊόν ή μια υπηρεσία…

Η νοοτροπία και η κουλτούρα δεν αλλάζουν εύκολα, πολύ περισσότερο, όταν το πολιτικό σύστημα, μαζί με τα media, έχουν περάσει την εντύπωση πως όλοι έχουμε δικαίωμα και δυνατότητα να διοριστούμε στο Δημόσιο. Η κρίση, όμως, πιέζει και όλα δείχνουν ότι θα δημιουργηθεί μια τάση για ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και της αναδιοργάνωσης των υφισταμένων επιχειρήσεων. Το σημαντικότερο ζήτημα δεν είναι να δοθούν επιδοτήσεις, αλλά να δημιουργηθεί κουλτούρα παροχής υπηρεσιών και σεβασμού στον πελάτη. Επί παραδείγματι, αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του τουριστικού τομέα της Ελλάδας.

Προς αυτή την κατεύθυνση, αξίζει να διαβάσετε τους πέντε κανόνες-κλειδιά που ξεχωρίζουν τους εμποράκους από τους παρόχους υπηρεσιών, όπως αναπτύσσονται σε αυτή την ανάλυση…

*photo via flickr*

TechCrunch50, πολεπίπεδος διάλογος για start-ups και τα δικά μας…

Στην Ελλάδα χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, προκειμένου να βρούμε τα στοιχεία αυτών που βραβεύονται από την μια και μοναδική ετήσια εκδήλωση κρατικών φορέων για start-ups. H TechCrunch50 είναι μια από τις δυναμικές παγκόσμια εκδηλώσεις και καταγραφές, που αφορά την ανάδειξη νέων start-ups, την επιλογή των 50 -κατά την επιτροπή- καλύτερων, κλπ.

Η Ελλάδα, όπως δείχνουν τα μηνύματα που έρχονται από πολλές πλευρές, έχει βγει εκτός του χάρτη της καινοτομίας. Της ουσιαστικής καινοτομίας, γιατί σύμφωνα με ορισμένους πίνακες, γίνονται επενδύσεις αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων, που στην πλειοψηφία τους αποτελούν επιδοτήσεις προς εταιρείες που δεν κάνουν καινοτομική προσπάθεια, ή νεοσύστατες εταιρείες που έχουν ως μοναδικό στόχο τις επιδοτήσεις.

Ο διάλογος και η επικοινωνία με την αγορά για τους στόχους του smartbusiness Forum μας έχει κάνει μάρτυρες ενός ισχυρού αιτήματος: άνθρωποι της νέας γενιάς, «φρέσκοι» επιχειρηματίες αλλά και «παλιές» επιχειρήσεις που αναγεννιούνται, όλοι δημιουργούν ένα ρεύμα, που αντιλαμβάνεται ότι η καινοτομία είναι ένα στοιχείο που μπορεί να τους διαφοροποιήσει και να τους δώσει πλεονέκτημα στην αγορά…

Κάποιοι δημιουργούν ακόμα, στην Ελλάδα!

Είναι από τις πιο δημιουργικές εμπειρίες που είχα τα τελευταία χρόνια.. Και τις πιο ευχάριστες μαζί… Η ιδέα του smartbusiness Forum ξεκίνησε περισσότερο ως μια δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου και γνωριμίας με ανθρώπους που αποτελούν μειοψηφία και «περιθώριο» στη σημερινή Ελλάδα… Δηλαδή, επιχειρηματίες, άνδρες και γυναίκες, που έχουν όραμα και αναπτύσσουν δυναμικές, καινοτομικές εταιρείες, παρόλο που το περιβάλλον είναι αδιάφορο ή εχθρικό.

Η επιχειρηματικότητα δεν είναι ελκυστική στις νέες γενιές. Ούτε ενισχύουν την επιχειρηματικότητα οι ευκαιριακές προσπάθειες που γίνονται για την άντληση επιδοτήσεων ή για την πώληση υπηρεσιών στο κράτος ή ως «όχημα» για συμμετοχή στο «πάρτυ» της παραοικονομίας.

Το εγχείρημα του smartbusiness Forum απέκτησε στην πορεία δυναμική, γιατί φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο αίτημα ανθρώπων, που επιχειρούν και τολμούν κόντρα στα παραπάνω και άλλα συναφή φαινόμενα. Το ιδιαίτερα ευχάριστο ήταν ότι συνάντησα δεκάδες επιχειρηματίες που, όχι μόνο έχουν ιδέες, αλλά φέρνουν αποτελέσματα, έχουν φιλόδοξα σχέδια, μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για νεότερους ανθρώπους, που θέλουν να έχουν και άλλες επιλογές, πέραν του να βρουν στις πανελλήνιες εξετάσεις τις σχολές, που εξασφαλίζουν διορισμό στο δημόσιο…

Στις 6 του Οκτωβρίου θα γίνει μια πρώτη συνάντηση των ανθρώπων, που ήδη θα έχουν αρχίσει να συζητούν και να ανταλλάσουν απόψεις
-στο www.knowhow.gr,
-στο σχετικό Linkedin group,
-στην πορεία πιθανόν να προκύψουν και λογαριασμοί Facebook και Twitter,
-ενδιαμέσως, θα γίνουν και επιμέρους συναντήσεις με καλό ελληνικό κρασί...

Η κρυφή αξία του LinkedIn, ιδίως για την Ελλάδα

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την non-profit καμπάνια «smartbusiness Forum», ασχολήθηκα περισσότερο με το LinkedIn. Λίγο παραγνωρισμένο στην Ελλάδα, κάτι που δεν μου κάνει εντύπωση, επειδή και εγώ το είχα στην «απ' έξω»… Το παρακολουθούσα, αλλά από απόσταση… Παρόλο που το είχα υψηλά σε εκτίμηση, αφού είναι το μόνο social network που είναι κερδοφόρο.

Τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει με οδηγούν στο συμπέρασμα ότιθα ήταν καλό να ασχοληθούν περισσότερο μαζί του οι executives (για τους πολιτικούς δεν το συζητώ…), οι οποίοι το κρατούν σε απόσταση, όπως όλα τα social networks. Έχει περισσότερη αξία απ’ όση νομίζουν. Μπορεί να τους δώσει ένα αξιοσημείωτο –όχι μεγάλο, αλλά αξιοσημείωτο- κομμάτι από το διάλογο με το «λαό» τους, που τους λείπει...

Θα επανέλθουμε.. Για την ώρα, ας δούμε τη συγκέντρωση επιχειρημάτων, από κάποιους που έχουν περισσότερο χρόνο, ίσως και κίνητρο, από εμένα…

Requiem (;) για το Business Week

Ένα καταπληκτικό περιοδικό, με 80 χρόνια πορεία, πωλείται για ένα δολάριο! Το Business Week ήταν για πολλά χρόνια ένα «αντίβαρο» στη στρυφνή, «δυσκοίλια» γραφή του Economist. Tα αγόραζα και τα δύο και τα απολάμβανα ως «ντουέτο». Όταν γινόταν βαρετός ο Economist, έσπευδα στο BW, που ήταν πιο ανάλαφρο, με χρώματα –είχε πιο φανταιζί δημοσιογραφία, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της αγγλοσαξονικής δεοντολογίας.

Ήταν πάντοτε το πιο πρωτοπόρο περιοδικό σε θέματα κάλυψης της τεχνολογίας. Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν πάντοτε η (αμερικανική) άποψή του για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Η κατιούσα φάνηκε, όταν το 2005 περίπου κατήργησε την ευρωπαϊκή έκδοση. Η σημερινή φάση που περνάει, μάλλον μοιραία, μας προκαλεί να σκεφτούμε την απώλεια που έχει η κοινωνία, όταν χάνονται παραδοσιακά μικρά «γήπεδα» της αξιοπρεπούς δημοσιογραφίας…

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση, με λαβωμένες εταιρείες πληροφορικής

Μια ματιά στους ισολογισμούς των εταιρειών πληροφορικής επιβεβαιώνει αυτό που είναι γνωστό στην αγορά: όλες σχεδόν οι εταιρείες που έχουν ως κύριο πελάτη το Δημόσιο, είναι ζημιογόνες.

Η κατάσταση αυτή είναι πιο σύνθετη απ’ όσο φαίνεται, ωστόσο υποδηλώνει το γεγονός ότι η ανάληψη έργων πληροφορικής του Δημοσίου, είναι –στο τέλος- μια ζημιογόνα δραστηριότητα για τις επιχειρήσεις. Το γεγονός ότι ορισμένοι (κυρίως πρώην) μέτοχοι συγκέντρωσαν πολύ μεγάλα προσωπικά κέρδη μέσω του Χρηματιστηρίου, αποτελεί μια πλευρά του θέματος, αλλά δεν αλλάζει το τελικό αποτέλεσμα.

Η ουσία είναι ότι το Δημόσιο δεν μπορεί να ολοκληρώσει και να λειτουργήσει έργα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, χωρίς να έχει αντισυμβαλλόμενους που θα αναλάβουν την τεχνική ευθύνη και το επιχειρηματικό ρίσκο. Οι αντιλήψεις ότι τα έργα θα γίνουν από ομάδες δημοσίων υπαλλήλων ή εταιρείες των 2-3 ατόμων , δεν πρόκειται να βοηθήσουν.

Η χώρα θα πρέπει να κάνει τα επόμενα χρόνια επενδύσεις στον τομέα της ηλεκτρονικής διακυβέρνηση άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ. Όχι μόνο για να εκτελέσει κάποια καινούργια έργα, αλλά και για να κάνει λειτουργικά πολλά από όσα παραδόθηκαν την τελευταία πενταετία, αλλά -για διάφορους λόγους- δεν λειτουργούν.

Η υπόθεση είναι πολύπλοκη και θα χρειαζόταν σχέδιο. Σχέδιο που δεν υπάρχει…

*photo via flickr*

Κάτι θετικό, πέρα από την υπόθεση Μανώλη; Νέοι δημιουργοί…

Άγιος Παντελεήμονας, πυρκαγιές χωρίς ελικόπτερα, δολοφονία αστυνομικού που φύλαγε τη γυναίκα του Αγγ. Κανά, και μαζί μ’ όλα αυτά, η ατέρμονη θεατρική παράσταση του Γιάννη Μανώλη. Κάθε μέρα κάτι ανησυχητικό σκάει, σε μια κοινωνία που τρέχει εκ των υστέρων. Υπάρχει τάχα, κάτι θετικό για όσους θέλουν να ξεφύγουν από το κλίμα;

Το διήμερο του 10ου venture capital forum, αλλά και επαφές στο καθημερινό πρόγραμμα, μου έχουν δώσει την ευκαιρία να καταγράψω τον τελευταίο μήνα αρκετές νέες, καινοτομικές, δυναμικές επιχειρήσεις. Έχουν βηματισμό ανάπτυξης, φέρνουν καινούργιες αντιλήψεις, διαθέτουν στοιχεία με τα οποία μπορούν να ανανεώσουν το κουρασμένο και –σε κάποιο βαθμό- απαξιωμένο επιχειρηματικό δυναμικό της χώρας.

Νέοι, συνήθως, άνθρωποι φέρνουν καινούργιο πνεύμα, σε ένα χώρο της επιχειρηματικότητας που δυσφημίσθηκε το 1999 στη Σοφοκλέους, αλλά και μέσα από τις παρενέργειες που έφερε στην επιφάνεια η πρόσφατη οικονομική κρίση. Επιχειρούν κόντρα στο πνεύμα μιας ολόκληρης χώρας, που με την υποστήριξη του συνόλου σχεδόν των κοινοβουλευτικών κομμάτων, θεωρούν τον διορισμό στο (υπερτροφικό ) δημόσιο, ως την πιο ιερή αξία της Ελλάδας.

Στο 10ο venture capital forum μπορούσε κανείς να δει μια σειρά θέματα, αλλά και αρκετούς νέους που έχουν όρεξη να ξανοιχτούν στα νερά του επιχειρείν. Στο διήμερο συνέδριο δημιουργών του ΕΛ/ΛΑΚ, όπου είμαι στην οργανωτική επιτροπή, διαφαίνεται ότι υπάρχουν αρκετοί νέοι στη χώρα μας, που βρήκαν την διέξοδο του ελεύθερου λογισμικού, ώστε να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, όχι στην υπαλληλία , αλλά στην παραγωγή.

Μαζί με κάποιους σοβαρούς φορείς, το knowhow.gr προετοιμάζει ένα Forum για το φθινόπωρο, ώστε να δοθεί βήμα start-ups, νεανικές/καινοτομικές επιχειρήσεις, που δίνουν δείγματα γραφής επιτυχίας. Είναι πολύ λιγότερες οι επιτυχημένες σε σχέση με όσες επιδοτούν τα κοινοτικά προγράμματα (π.χ., νεανικής και γυναικείας επιχειρηματικότητας). Ευτυχώς είναι πολύ περισσότερες, από όσες χρηματοδοτούν τα venture capital funds.

Στη διαδρομή προς το Forum του φθινοπώρου, θα έχουμε τη δυνατότητα να καταγράψουμε τέτοιες περιπτώσεις. Να αποτελέσουν τα καλά παραδείγματα για τους νέους ανθρώπους, που για την ώρα θεωρούν ως μόνη προοπτική τη σχολή της Αστυνομίας και την Παιδαγωγική Ακαδημία που εξασφαλίζουν σύντομο διορισμό.

Χάνει έδαφος το σύστημα «κότερο»

Επί πολλές δεκαετίες η διαχείριση κρίσεων στην Ελλάδα ήταν ταυτόσημη με το σύστημα «κότερο». Η εταιρεία που περνούσε μια κρίση, θεωρούσε ότι για να την ξεπεράσει θα αρκούσε να έχει στη διαθεσιμότητά της «ΕΝΑΝ υπουργό – ΕΝΑ ΜΜΕ – ΕΝΑ δικηγόρο και ΕΝΑ κότερο». Το τελευταίο για τις βόλτες στο Αιγαίο, που θα επιβράβευαν τους παράγοντες που θα βοηθούσαν στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Η θεωρία μου λέει ότι εδώ και δύο χρόνια αυτό το μοντέλο δεν δουλεύει τόσο καλά, όσο παλιότερα… Η θέση μου αυτή ενισχύθηκε από την ευκαιρία που είχα να συναντήσω σημαντικούς ανθρώπους των επιχειρήσεων στη χώρα μας, με αφορμή την επίσκεψη στην Αθήνα ενός guru του crisis management, του Mike Seymour, υπεύθυνου σε όλο τον κόσμο για την Edelman.

Οι πρώτες μου εντυπώσεις είναι ότι μια σειρά επιχειρήσεις, που εκτιμούσαν ότι θα αντιμετώπιζαν τις κρίσεις χάρη στην επιρροή τους, αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αρκετό. Συνειδητοποιούν ότι οι κίνδυνοι είναι πολλαπλάσιοι και πως οφείλουν να διαθέτουν σύστημα λειτουργικής συνέχειας (business continuity). Η διείσδυση του Internet και η διάδοση των social media, έχει διευρύνει τον κύκλο των απόψεων, που δεν μπορούν να ελέγξουν οι επιχειρήσεις, οι Οργανισμοί και τα ισχυρά brands.

Οι καχύποπτοι θα πουν ότι για άλλη μια φορά τα μεγάλα συμφέροντα σπεύδουν να ελέγξουν την ελεύθερη έκφραση. Οι ανοιχτοί στις δημοκρατικές διαδικασίες, θα πουν ότι αν τα ισχυρά brands, πρόκειται να προσέλθουν σεβόμενα το μοντέλο λειτουργίας των social media, αν έχουν διάθεση να γίνουν πιο «ανοιχτά» συστήματα, τότε δεν μπορεί κανείς να τους απαγορεύσει την κάθοδο στα μαρμαρένια αλώνια.

Είναι προς όφελος της δημοκρατίας και του πολίτη το να προσέρχονται σε αυτή τη διαδικασία διαλόγου, σεβόμενοι τους νέους κανόνες του παιγνιδιού.

*photo via flickr*

Πέντε μύθοι για τις επιχειρήσεις που πλήττονται από την κρίση

Στην Ελλάδα έχουμε μόνο δύο μύθους γι’ αυτό το θέμα. Διαμετρικά αντίθετους. Ο πρώτος λέει ότι «για τις ζημιές που υφίστανται οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα από την κρίση, την ευθύνη έχει το Κράτος». Ο ακριβώς αντίθετος μύθος αναφέρει ότι «για τα πάντα φταίνε οι Έλληνες επιχειρηματίες, που είναι όλοι τους άπληστοι και πρόχειροι».

Μια πιο ψύχραιμη ανάλυση, από βρετανική (ηλεκτρονική) πένα, καταγράφει πέντε μύθους, μέσω των οποίων επιχειρείται να βρουν άλλοθι οι επιχειρήσεις.

Δέκα λόγοι για να κάνετε business σε περίοδο κρίσης

O εμπνευστής του πολύ καλού blog για το επιχειρείν «ψάρεψε» -και το σύστησε μέσω Twitter- ένα δεκάλογο για την πραγματοποίηση επιχειρηματικών ventures και start-ups, ακόμα και σε περίοδο οικονομικής κρίσης.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, τα περισσότερα μέλη των «ελίτ» μας λένε με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, γιατί δεν το σκεφτήκαμε να γίνουμε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Ποιος θα πει τι ζημιά γίνεται με την τόσο ευρεία και πάνδημη απαξίωση της επιχειρηματικότητας; Ποιος θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας; Ποιος θα δώσει ευκαιρίες στα νέα παιδιά;…

*photo via flickr*

O Αλ. Αλαβάνος συναντά παραγωγικούς κλάδους (δομικά υλικά, κλπ)

Η κυβέρνηση επέλεξε να ενισχύσει, με άλλοθι την κρίση, ό,τι πιο αντιπαραγωγικό στην ελληνική οικονομία, που η κατανάλωσή του είναι μια από τις αιτίες της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας: τις εισαγωγές αυτοκινήτων. Την ίδια στιγμή παραγωγικοί κλάδοι της χώρας είναι σε κατάσταση κατάρρευσης και μαζί τους η απασχόληση εγχώριου εργατικού δυναμικού.

Οι κλάδοι που έχουν σχέση με την κατασκευή κτιρίων και υποδομών, αφού είδαν ότι η κυβέρνηση δεν έχει ούτε διάθεση να δει σοβαρά τα θέματά τους, ούτε σχέδιο, αντιμετώπισαν με καλό μάτι μια συνάντηση με τον Αλέκο Αλαβάνο. Ορισμένοι ήταν επιφυλακτικοί στην αρχή, εκτιμώντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρνητικός ως προς την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Οι συναντήσεις που έγιναν στη συνέχεια, όμως, απέδειξαν ότι ο επικεφαλής της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι η κατάρρευση των επιχειρήσεων θα σημάνει σημαντική συρρίκνωση της απασχόλησης και μια μεγάλη ήττα της ελληνικής οικονομίας: αν κλείσουν αυτή την περίοδο πολλές επιχειρήσεις, μόνο ένας μικρός αριθμός θα ξαναδημιουργηθεί όταν τελειώσει η κρίση. Η αγορά θα στραφεί στις εισαγωγές, οι οποίες θα εδραιωθούν και δεν θα επιτρέψουν ξανά την ανάπτυξη ελληνικής δραστηριότητας.

Ο Αλέκος Αλαβάνος έχει ένα πλεονέκτημα, ότι μπορεί να τα συζητήσει αυτά με τον αδελφό του Γιάννη, που είναι πρόεδρος του ΤΕΕ και γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει για τους Έλληνες μηχανικούς η κατάρρευση του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού.

Σε αντίθεση με τις εισαγωγές αυτοκινήτων όπου εργάζονται μερικές εκατοντάδες πωλητές για τη διάθεση των εισαγομένων αυτοκινήτων, στα αλουμίνια, τα τσιμέντα, κλπ υπάρχουν μεγάλες παραγωγικές μονάδες, με σημαντική εξαγωγική δραστηριότητα. Η πραγματική πτώση των πωλήσεών τους είναι της τάξεως του 50%. Πολλές ελληνικές επιχειρήσεις (π.χ., στο αλουμίνιο, που σε αντίθεση με το τσιμέντο υπάρχουν μερικές εκατοντάδες) δεν έχουν ούτε την εμπειρία, ούτε το βάθος για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις κρίσης.

Η μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε ευκαιρία να δώσει φιλοδωρήματα το κράτος και σε reality show στην τηλεόραση, δεν θα δώσει λύσεις, αλλά θα βαθύνει το πρόβλημα. Είναι χρήσιμο το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα να διαμορφώσουν σχέδια, όπου πρώτο ρόλο θα έχει η στήριξη της επιχειρηματικότητας. Αν δεν θέλουμε να μετατραπεί η χώρα σε έναν απέραντο ΟΑΕΔ, αυτός είναι μονόδρομος.

(Τα παραπάνω είναι συμβολή του Reporter XL)

Media: κρίση διεθνώς, η Ελλάδα ανέγγιχτη;;;!!!

Σε όλο τον κόσμο τα media κόβουν κόστη, απομακρύνουν κατά εκατοντάδες το προσωπικό, κλείνουν έντυπα, γενικώς παρατηρούνται σοβαρά συμπτώματα κρίσης.

Στην Ελλάδα, υπάρχει μια γενικόλογη συζήτηση, αλλά τα μέτρα που παίρνουν οι εταιρείες media είναι πολύ πιο light. Παρόλο που στη χώρα μας, ο αριθμός των media αναλογικά με τον πληθυσμό, είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερος. Τι μυστικό έχουμε στην ευλογημένη χώρα μας;…

*photo via flickr*

Ιδιοκτήτες των social media, «πάπες», «φύλαρχοι» και οι «ζογκλέρ» με τα πολλά καπέλα…

Καμία έκπληξη που, λόγω του ότι τα social media είναι trendy, έχει αναπτυχθεί μια συζήτηση για το αν είναι ένας χώρος με τον οποίο πρέπει να ασχολούνται μόνο πολίτες, ή αποτελούν ένα πεδίο συζήτησης όπου έχουν θέση οι πολιτικοί, οι επιχειρήσεις, οι professionals. Στις ανεπτυγμένες χώρες τα έχουν λύσει αυτά, γι’ αυτό μόνο γραφικοί (ή πονηροί…) θα ζητήσουν από τον Steve Rubel να μην ασχολείται με τα social media, επειδή είναι πρώτης γραμμής στέλεχος της Edelman.

Μια θεμελιωμένη τοποθέτηση είναι αυτή του Νίκου Αναγνώστου, με τον οποίο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και έχουμε την πολυτέλεια να εκφράζουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά να διατηρούμε έναν αμοιβαίο σεβασμό. Κατά τα άλλα, να σημειώσω ένα στοιχείο, που δηλώνεται απερίφραστα σε όποια social media συμμετέχω: το ένα και μοναδικό «καπέλο» που φοράω, όταν εκφράζομαι στα «δημόσια κύματα» των Νέων Μέσων, είναι αυτό της επαγγελματικής/επιχειρηματικής μου ιδιότητας. Στο blog μου γράφω με αυτό το «καπέλο», το εταιρικό μου blog (knowhow.gr) λειτουργεί σε αυτό το πλαίσιο.

Ξέρω ότι είναι παλιομοδίτικα αυτά στην Ελλάδα, ή –καλύτερα- θεωρούνται φραγκολεβαντίνικες συνήθειες… Μετράει το να πλασάρεται κάποιος ως διανοούμενος, ενώ παράλληλα έχει επιχειρηματικά ενδιαφέροντα.

Δεν είναι έκπληξη όλα αυτά. Ελάχιστους ενδιαφέρουν οι προσωπικές μου εμπειρίες, ειδικά εκείνες, όπου είχα τη δυνατότητα να δω από κοντά σχεδόν όλες τις elite της χώρας… Υπήρξαν περίοδοι που είδα με πόση δεξιοτεχνία οι άνθρωποι γύρω μας άλλαζαν, αλλάζαμε τα «καπέλα», και αυτό θεωρείτο φυσικό, αν όχι επιβεβλημένο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η επιλογή μου από το 2000 και μετά ήταν και είναι να φοράω ένα μόνο «καπέλο» και αυτό να είναι ορατό, ρητό και ομολογημένο. Και λόγω της (γεωγραφικής, όχι οικογενειακής) καταγωγής μου, αυτό το «καπέλο» το προσέχω, έχω κόλλημα με την αισθητική. Προσφέρει το συναίσθημα της σιγουριάς, της γαλήνης και βοηθάει τo «Think Positive», ρε γαμώτο…

«Πιάτσα εμποράκων» ή αγορά υπηρεσιών…

Κάποτε, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του marketing εταιρείας τηλεπικοινωνιών, μου είπε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με νοοτροπία εμπόρων. Δεν έχουμε κουλτούρα υπηρεσιών… Τι λέει ένας εμποράκος; «Πάρε αυτό το προϊόν, φύγε, κι εγώ θα βγάλω ένα 100%, ένα 200%. Δε με νοιάζει αν ξαναπατήσεις στο μαγαζί μου ή αν δεν ξαναπατήσεις».

Στις υπηρεσίες τα πράγματα είναι διαφορετικά: ο επαγγελματίας πρέπει να χτίσει τη σχέση με τον πελάτη, γιατί το κέρδος / όφελος προκύπτει από το πόσες φορές θα γυρίσει ο πελάτης να πάρει υπηρεσίες, τι θα πει στον κύκλο του ως word of mouth, κλπ.

Σερφάροντας στην μπλογκόσφαιρα, βρήκα δύο πολύ ωραία post για τα θέματα αυτά, που δεν θα τα βρείτε σε κλασσικά βιβλία ούτε στον Τύπο. Στο πρώτο μπορείτε να δείτε πώς οδηγούνται να συμπεριφέρονται οι διάφοροι πάροχοι συμβουλευτικής, λόγω της αντιμετώπισης που έχουν από τους πελάτες του, ενώ στο δεύτερο μπορεί κανείς να βρει μερικές χρήσιμες συμβουλές για το πώς μπορεί να κάνει το consulting, χωρίς να βρεθεί να παρέχει «δωρεάν υπηρεσίες». Τα δύο κείμενα, εκτός από καλογραμμένα, είναι και αρκετά χρήσιμα, διότι είναι βιωματικά…

*photo via flickr*

Η πορεία του Πρόδρομου Εμφιετζόγλου

Αυτές τις μέρες ο Πρ. Εμφιετζόγλου είναι στην επικαιρότητα, καθώς είναι ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας εναντίον της πρώην διοίκησης του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) για χρηματισμό και εκβιασμό. Πρώτη φορά είχα ακούσει το όνομα του, περί το 1985. Ήταν ένας μικρός εργολάβος, αλλά με πάρα πολύ δύναμη. Είχε ιδρύσει την εταιρεία «Μηχανική» στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε δώσει όλη του την ενέργεια, μετά ένα πολύ άσχημο ατύχημα (αρχές δεκαετίας ‘70) που τον είχε αφήσει παράλυτο στα κάτω άκρα.

Ο Πρ. Εμφιετζόγλου είχε τεράστια ενέργεια… Εκτόξευσε τη «Μηχανική» προς τα ύψη. Ο ίδιος ήταν πάντοτε εκρηκτικός, τον είχα γνωρίσει και κατάλαβα τι σήμαινε να «φορτώσει» για κάποια ιστορία...

Έμοιαζε πάντοτε Λακεδαιμόνιος, μόνος εναντίον όλων… Συνήθως, μόνος εναντίον των άλλων εργολάβων, έμπαινε πολύ δύσκολα στις συμφωνίες που έκαναν οι υπόλοιποι. Έγινε γνωστός στη δεκαετία του ‘90 για τρεις λόγους:
-Πήρε πολλά λεφτά από το χρηματιστήριο, πιθανόν πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ.
-Ήταν πάντοτε εκρηκτικός κατά των υπολοίπων εργολάβων.
-Έγινε γνωστός από συλλογές έργων τέχνης (π.χ. το «Κρυφό Σχολειό»).

Έκανε μια άγρια «κόντρα» με τον Κ. Λαλιώτη για το Μετρό της Θεσσαλονίκης και μετά περίμενε την ανάληψη της κυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία.

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον για τα σημερινά, είναι ότι η «Μηχανική», μια εταιρεία που συνήθως ήταν μέσα στις 7-8 μεγαλύτερες κατασκευαστικές της χώρας, βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει περιοριστεί σημαντικά η κατασκευαστική της δραστηριότητα, ενώ από την άλλη έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα από τις επενδύσεις real estate που είχε ξεκινήσει σε Ουκρανία, Ρωσία.

Είναι ένα παράδειγμα, που δείχνει το μεγάλο θέμα που υπάρχει σε πολλές παραγωγικές εταιρείες της Ελλάδας, οι οποίες έλαμψαν τη δεκαετία του ‘90. Δεν έχουν μόνο σημασία οι λόγοι, αλλά το ότι μειώνεται το κατασκευαστικό δυναμικό της χώρας, περιορίζονται οι παραγωγικές θέσεις εργασίας, συρρικνώνεται η επιχειρηματικότητα…

Τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με τις καταγγελίες του κ. Εμφιετζόγλου κατά στελεχών του πολιτικού συστήματος και εμμέσως κατά ενός πρώην -και πολύ προβεβλημένου- υπουργού. Οι καταγγελίες θεωρούνται πολύ σοβαρές. Πέρα από αυτό, ένα μεγάλο μέρος του παραγωγικού δυναμικού της χώρας «έχει θέμα». Δεν έχει έννοια να του δοθεί φιλί της ζωής «με το ζόρι», όπως είναι επιπόλαιο να πούμε «δεν μας αφορά»…

Το budget του Σάκη Ρουβά να βγει στο Internet

Ακούστηκε στην ημερίδα για τα social media: μια πολύ καλή εφαρμογή της αρχής «Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα» (4Δ), θα ήταν να καταχωρείται στο site της ΕΡΤ μια συνεχής παρακολούθηση του budget της υποψηφιότητας Ρουβά για την Eurovision.

Ας καταχωρούνται και οι χορηγίες, ώστε να περιοριστεί η γκρίνια όσων υποστηρίζουν ότι τα πανάκριβα show τα πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος, μέσω των τελών της ΕΡΤ (και των επιχορηγήσεων του προϋπολογισμού).

Η παρακολούθηση του Ρουβά, μέσω της διαδικασίας 4Δ, θα είναι μια καλή αρχή, ώστε να γίνει στη συνέχεια εφαρμογή της για το σύνολο της ΕΡΤ.

Πριν κάποιο διάστημα, στέλεχος του προξενείου μας στο Μιλάνο, μου είχε πει ότι όλος ο προϋπολογισμός για τις μορφωτικές υποθέσεις του προξενείου είχε τότε διατεθεί (λόγω οδηγιών από την Αθήνα) για την υποστήριξη της τότε υποψηφιότητας της Άννας Βίσσυ , πάλι στην Eurovision…

Έχει ενδιαφέρον να δούμε αν και φέτος, όλος ο μηχανισμός και ο προϋπολογισμός των πρεσβειών, σε μια χρονιά που στενάζει ο τουρισμός, θα διατεθεί για την Eurovision.