Όχι άλλες περιπτώσεις Νίνη και Φετφατζίδη

Η χώρα έχει ζήσει πολλούς Νίνηδες και Φετφατζίδηδες, δηλαδή ταλαντούχα παιδιά, που επειδή οι παλιότεροι, οι ʽπαράγοντεςʼ, έβαλαν πολύ μεγάλη πίεση στην πλάτη αυτών των παιδιών, τελικά αυτά δεν ξεπέρασαν ποτέ τη φάση του ταλέντου.

Φαγητό και τέχνη, design και φτώχεια

7 αναγνώσματα και μια μουσική

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Μέχρι το 2018, ο μόνος κλάδος που μπορεί να ελπίζει σε ανάπτυξη –σε παγκόσμια κλίμακα- είναι αυτός της διατροφής, κατά το αμερικάνικο Slate.  Πέρα απο την ποσοτική του μεγένθυνση,  θα δούμε πολλές αλλαγές. Είτε γιατι θα ενταθεί η πίεση για την αντιμετώπιση της φτώχειας, είτε επειδή θα ενισχυθεί η κριτική στα ‘σκουπίδια’ των fast food και των αναψυκτικών.

Νέε μου... Σκότωσε τους Μύθους ενωρίς

Παρουσίαση στο Πολυτεχνείο

Κτίριο διοίκησης Ε.Μ.Π., Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου, 22-23 Μαΐου 2012

Turn your Idea into a Start Up from Stathis Haikalis

Την  τελευταία τριετία είδαμε κατά κόρον να παροτρύνονται οι νέες/νέοι να κάνουν κάποια από τις εξής δραστηριότητες: α) να γίνουν αγρότες ώστε π.χ. να υποκαταστήσουν τις εισαγωγές πατάτας από την Αίγυπτο, λεμονιών από την Αργεντινή κλπ, β) να ασχοληθούν με την εξαγωγή λαυρακιού, καθώς μεγάλες αγορές όπως της Ιαπωνίας έχουν μεγάλη ανάγκη από εισαγωγή τέτοιων ψαριών, γ) να προσανατολιστούν σε κάποια δραστηριότητα που θα τους οδηγήσει στη Silicon Valley. Οι επτά κατηγορίες έχουν επιλεγεί με βάση τις δυνατότητες, ευκαιρίες της σημερινής Ελλάδας...

Η έγκριση της επιχορήγησης στην Ελλάδα της διαφθοράς και της διαλυμένης διοίκησης,  έχει τέτοια παράπλευρα κόστη και ταλαιπωρίες, ώστε στο τέλος, να χρειαστεί να δίνεις το 80% της προσπάθειάς σου για να πάρεις τα λεφτά του ΕΣΠΑ ή της ΓΓΕΤ και μόνο 20% για την ουσία της δουλειάς σου. Εκατοντάδες νεανικές προσπάθειες έχουν χαθεί στο δρόμο, λόγω αυτής της δομικής καταστροφής. Δεν είναι λίγοι οι νέες/νέοι που στην πορεία έχασαν τη δυναμική του αντικειμένου τους, γιατί απορροφήθηκαν από τις διαδικασίες της διαφθοράς  ή της γραφειοκρατίας.

Αρκετοί Έλληνες αποφεύγουν την «ταλαιπωρία» να γράψουν ένα κείμενο 2-10 σελίδων, όπου να αναφέρονται:

• Τα έσοδα/έξοδα
• Οι τεχνικές και τα κανάλια πωλήσεων

Είναι κατανοητό, ότι σε κάποιες περιπτώσεις αυτό το κείμενο θα είναι το πολύ δύο σελίδες. Η εκπόνησή του θα βοηθήσει να εντοπιστούν απλουστεύσεις, να διερευνηθεί η αγορά, να σημειωθούν τα αδύνατα σημεία, να επισημανθούν οι τομείς που χρειάζεται «εξωτερική βοήθεια».

Η αυτάρεσκη εντύπωση ότι «οι Έλληνες είναι πολύ καλοί στις υπηρεσίες» δεν βοηθά τους νέους που ξεκινούν την καριέρα τους. Ακόμα και στον τουρισμό, η πλειοψηφία των ελληνικών επιχειρήσεων λειτουργεί με νοοτροπία εμπόρου: κάνει φέτος την πώληση, παίρνει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, χωρίς να προβλέπει την ικανοποίηση του πελάτη, ο οποίος θα φέρει νέους πελάτες κλπ.

Η Ελλάδα της φούσκας και της χρεωκοπίας ενίσχυσε αυτό το φαινόμενο, με αποτέλεσμα 100δες επιχειρήσεις να αντιμετωπίζουν τώρα το φάσμα της βαθύτατης κρίσης, αλλά οι διοικήσεις τους (ή οι ιδιοκτήτες τους) να μην αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να επενδύσουν στην ποιότητα των υπηρεσιών. Για κάποιες είναι πολύ αργά, αλλά μπορούμε να δούμε πολλές επιχειρήσεις γύρω μας, οι οποίες δεν έχουν την αυτογνωσία για να αλλάξουν «ρότα». Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ευχολόγια, ούτε με ένα ευκαιριακό σεμινάριο. Χρειάζεται εκπαίδευση, είσοδο νέων ανθρώπων στη δουλειά, αναβάθμιση της έννοιας του επαγγελματισμού, της υπευθυνότητας, αλλά και της σημασίας του «επενδύω». Χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις έχουν στηριχθεί σε κρατικές επιχορηγήσεις ( ή σε έμμεσες επιδοτήσεις, π.χ. φοροαποφυγή και δεν έχουν την κουλτούρα του «επενδύω, δηλαδή διακινδυνεύω, δηλαδή αλλάζω για να επιτύχω τους στόχους μου».

Μια εταιρεία η οποία ανοίγει σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει χρηματοδότηση κατά βάση από ελληνικές πηγές. Π.χ. στο ICT sector θα σηκωθούν μέσα στο μήνα 5 funds συνόλου 85m (jeremie) τα οποία θα πρέπει να απορροφηθούν σε βάθος τριετίας. Αυτό δίνει πολλές ευκαιρίες για μια νέα ελληνική επιχείρηση, αν και ο χώρος του VC δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Άλλωστε, πέρα από το ICT υπάρχει και η αγροβιοτεχνολογία, οι καινοτόμες καλλιέργειες, οι ΑΠΕ, η βιοτεχνολογία κλπ. Πρέπει να βρεθούν πόροι για να επενδύσουν και σε αυτές τις ιδέες.

Στις ΗΠΑ η κατάσταση είναι αλλιώς – και στο Ισραήλ. Μια ελληνική εταιρία μπορεί να επιλέξει να γίνει incorporated στο Delaware, κρατώντας μια θυγατρική οντότητα στην Ελλάδα. Οι πατέντες να γίνουν file μέσω της μητρικής εταιρίας. Έπειτα, ο ευκολότερος τρόπος για να πας στη Silicon Valley είναι μέσω ενός incubator – όπως το γνωστό plug and play. Με αυτό τον τρόπο, το incubator γίνεται κατά κάποιον τρόπο ο «ατζέντης» της startup – αναλαμβάνοντας να τη δικτυώσει με δικηγορικά γραφεία, με angel investors, με VCs.

Σε όλα αυτά, χρειάζεσαι την ιδέα και μια ομάδα με χημεία, διατεθειμένη για όλα. (Το σημείωμα της διαφάνειας 10 είναι συμβολή του Κυρ. Πιερρακάκη). Όποιος θέλει να δει περισσότερα για τη περίπτωση της Σόφης (διαφάνεια 12), μπορεί να δει αυτό το post. Η INDIFEX του Δημ. Γλέζου (διαφάνεια 15) ξεκίνησε από την Πάτρα, αλλά έχει πλέον μεγάλο μέρος της δραστηριότητας εκτός Ελλάδος, με πελάτες μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο. Ήδη έχει ρίξει προγεφύρωμα στη Silicon Valley.

Κάν’ το όπως τo Τaxibeat

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo


 Ένα ελληνικό application για smartphones καταρρίπτει τους μύθους της ελληνικής παθογένειας και αποτελεί παράδειγμα της υγιούς επιχειρηματικότητας.


Ο Μηνάς έχει πτυχίο πανεπιστημίου και είναι ένας από τους πολλούς που, μη έχοντας άλλη ευκαιρία απασχόλησης, έγινε οδηγός ταξί. Ευγενικός από ανατροφή, πικραίνεται πολύ όταν οι πελάτες τον αντιμετωπίζουν σαν να γεννήθηκε αγενής και αποφασισμένος να τους ρίξει.
Πριν από μερικούς μήνες εντάχτηκε στο σύστημα Τaxibeat, που επιτρέπει σε πελάτες να καλούν ταξί από το κινητό. Το Τaxibeat δεν χρεώνει τον πελάτη και του παρέχει τη δυνατότητα να βαθμολογεί τον ταξιτζή. Επιπλέον, ο τελευταίος μπορεί να καταγράφει αν ο πελάτης ακύρωσε την κλήση. Ο Μηνάς, χωρίς να κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια, έχει πάρει καλές κριτικές, κάτι που έχει αυξήσει την πιθανότητα να βρει κούρσα σε μια εποχή κρίσης, που εκατοντάδες ταξί περιμένουν με τις ώρες στις κανονικές ή άτυπες πιάτσες που εξαπλώνονται στην Αθήνα.
Μέχρι στιγμής πάνω από 1.600 ταξί έχουν ενταχθεί στο Τaxibeat, που αυξάνει τον «στόλο» του με 100-150 νέους οδηγούς τον μήνα. Πάνω από 600 πελάτες κάθε μέρα χρησιμοποιούν αυτή την υπηρεσία που έχει βρει, όπως μπορείτε να δείτε στο twitter, ενθουσιώδεις φίλους. Όχι μόνο νέους που το βλέπουν και ως παιχνίδι αλλά και ηλικιωμένους που αγοράζουν smartphone μόνο και μόνο για να έχουν πρόσβαση σ’ αυτή την υπηρεσία.
Η μικρή αυτή επανάσταση αποτελεί μια απάντηση σε όσους πιστεύουν δογματικά ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα στην Αθήνα προς το καλύτερο. Είμαστε μάρτυρες μιας μικρής επανάστασης σ’ έναν χώρο όπου δρα μια από τις πιο κακομαθημένες επαγγελματικές ομάδες. Χάσαμε την πίστη μας ότι μπορεί κάτι να βελτιωθεί σ’ αυτήν τη χώρα, επειδή οι περισσότεροι πολιτικοί είναι δέσμιοι των πολυπλόκαμων πελατειακών σχέσεων που ύφαιναν χρόνια. Αρνούνται να εφαρμόσουν τον νόμο ή ψηφίζουν νόμους (π.χ. για το κάπνισμα) και μετά τους αφήνουν να ακυρωθούν στην πράξη.
Πού κάνει τη διαφορά το Τaxibeat; Στο ότι βασίζεται στη «σοφία του πλήθους», στο crowdsourcing. Η Πολιτεία δεν απομονώνει τον αναιδή, τον παράνομο, τον φοροφυγά ταξιτζή, αλλά τώρα εσύ, εγώ, ο κάθε πελάτης ταξί, μπορεί να βαθμολογήσει τον οδηγό. Την επόμενη φορά που θα αναζητήσουμε ταξί, μπορούμε μέσω του Τaxibeat να επιλέξουμε από τους πολλούς διαθέσιμους κάποιον που έχει ήδη πάρει καλές κριτικές από άλλους πελάτες.

Το Τaxibeat δεν χρειάζεται διαφήμιση, γιατί ήδη έχει ανοίξει τα φτερά του για το Ρίο της Βραζιλίας, τη Γαλλία, τη Νορβηγία. Είναι μια ελληνική εταιρεία startup που απασχολεί περί τους 10 προγραμματιστές και η βασική της ιδέα είναι αρκετά διαφορετική από κάποιων παρεμφερών υπηρεσιών ταξί που λειτουργούν σε κάποιες άλλες πόλεις του κόσμου. Η κρίση θα επιδεινώσει πολλές πλευρές της καθημερινής μας ζωής, όχι μόνο επειδή θα λείπει το ρευστό αλλά και γιατί θ’ αποκαλύπτει πόσο απρόθυμες και αδύναμες είναι οι ηγεσίες και οι Αρχές. Το ανθρώπινο δίχτυ και η επινοητική επιχειρηματικότητα είναι πολύ δύσκολο να καλύψουν αυτές τις «μαύρες» τρύπες. Μπορούν, όμως, να δημιουργήσουν μικρές οάσεις στη πόλη, να δείξουν ότι είναι δυνατόν να γίνουν μικρές αλλαγές και να δώσουν την ευκαιρία στον ταξιτζή Μηνά να βγάλει το καλύτερό του εαυτό.
Με τον Νίκο και τον Σπύρο, που είναι από τους εμπνευστές του Taxibeat, είχαμε διασταυρωθεί παλιότερα, διαφωνώντας σε θέματα φιλοσοφικά, πολιτικά, τεχνολογικά. Τους ζηλεύω γιατί μ’ έναν σμπάρο πέτυχαν πάνω από δύο τρυγόνια. Πρώτον, δεν έμειναν στις γενικές αναζητήσεις αλλά αφιέρωσαν χρόνο και χρήμα για να επιτύχουν μια καινοτομία που έχει αξία και έξω από τα σύνορα της χώρας. Δεύτερον, κατάφεραν να οργανώσουν μια επιχειρηματική δράση σε μια χώρα που ξέρει να κάνει εμπόριο, αλλά παίρνει κάτω από τη βάση στην παροχή υπηρεσιών. Τρίτον, έφτιαξαν ευφάνταστα γραφεία με πολύ δημιουργικό πνεύμα, όπου μάλιστα έχουν χώρο για τον καθένα που θέλει να περάσει, να δουλέψει με δωρεάν wi-fi και να πιει -χωρίς κόστος- έναν καφέ. Τέταρτον, γιατί έδωσαν την ευκαιρία στον Μηνά να γίνει καλύτερος επαγγελματίας και να μην είναι δέσμιος μιας συνδικαλιστικής ηγεσίας που θεωρεί ότι επειδή έχει δύναμη και «κονέ» με την εξουσία μπορεί να διατηρεί μια από τις πιο γκρίζες πλευρές αυτής της πόλης...

Γιατί τα κόμματα δεν μπορούν να συνεργαστούν;

Mια ψυχολογική ερμηνεία της πολιτικής δυσπραγίας μέσα από τη συζήτηση με την Μαριαλένα Σπυροπούλου

Οι εκλογές της 6^ης Μαίου οδήγησαν σε μια κατάσταση, οπου σχεδόν κανένα κόμμα δεν είχε ειλικρινή διάθεση να συνεργαστεί με κάποιο αλλο. Η πιθανότητα να επαναληφθει αυτο και μετά τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου μοιάζει εφιαλτική. Την ίδια στιγμή που σχεδόν σε όλες της χώρες της Ευρώπης (δυτικής και πρώτην Ανατολικής), οι χώρες κυβερνώνται απο συνασπισμους κομμάτων. Η ερμηνεία αυτής  της ελληνικής ‘ατμόσφαιρας’, ίσως δεν βρίσκεται μονο στη πολιτική επιστήμη ή στην ιστορία. Ζήτησα απο τη  Μαριαλένα  Σπυροπούλου, ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια, να φωτίσει μερικές πλευρές με τα εργαλεία της δικής της επιστήμης.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Όλα σχεδόν τα κόμματα δηλώνουν το καθένα πολύ θετικό σε συνεργασίες, αλλά στο τέλος δεν συνεργάζεται κανένα με κανένα. Πώς μπορεί να το δει κανείς από τη σκοπιά των δικών σας επιστημών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν άπτονται όλα της δικής μου επιστήμης, αν και είναι ενδεικτικός ο τρόπος που λειτουργούν τα κόμματα ως Οργανισμοί για να καταλάβουμε την παθολογία τους αλλά και μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Ο πρώτος λόγος που δεν συνεργάζονται είναι ο καιροσκοπικός, τυχοδιωκτικός λόγος της μη ανάληψης ή της μη συμμετοχής στην ευθύνη της διακυβέρνησης. Βέβαια, από κάτω αυτό αναδεικνύει και την αδυναμία που έχει ο Έλληνας να αναλαμβάνει ευθύνες και να πληρώνει το τίμημά τους. Τώρα η θετική διάθεση μόνον υποκριτικά, ως διγλωσσία μπορεί να εκληφθεί.


ΕΡΩΤΗΣΗ:Όλες σχεδον οι χώρες της Δυτ. Ευρώπης, αλλά ακόμα και της πρώην Ανατ. Ευρώπης έχουν κατά κανόνα κυβερνήσεις συνεργασίας. Στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει σπανίως. Υπάρχει κάτι στον ψυχισμό της χώρας που μπορεί να το φωτίσει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν είμαι ειδική να μιλήσω για τις κυβερνήσεις συνεργασίες στην Ευρώπη ή στον κόσμο. Αυτό που μπορώ, όμως, να επισημάνω είναι ότι οι ώριμες κοινωνίες συνεργάζονται. Όσο πιο ανώριμος είναι ένας λαός, ένα άτομο, μια οικογένεια, ένα κόμμα, τόσο δυσκολεύεται να συμπορευτεί και να βρει κοινούς τόπους. Το άλλο σημαντικό για την Ελλάδα εξαπλώθηκε μετά τη δεκαετία του ’80. Αρκετά  κόμματα από φορείς ιδεών έγιναν πελατειακά, κόλποι για να μοιράζουν δουλειές και ρουσφέτια. Αυτό εξέθρεψε και το ιδιωτεύειν. Το να ενδιαφέρεσαι μόνο για τη δική σου μοίρα, άσχετα από το κοινωνικό καλό. Όταν, λοιπόν, διατηρείς μεγάλο πελατολόγιο νιώθεις αλαζονικός για να καταδεχτείς να συνομιλήσεις με κάποιο μικρότερο κόμμα. Αλλά και να συνεργαστείς με ποιο διακύβευμα; Τη σωτηρία της χώρας; Αφού το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η σωτηρία των ψηφοφόρων σου; Δυστυχώς, για να συνεργαστείς πρέπει να έχεις κάνει την υπέρβαση από το εγώ στο εμείς. Όχι μόνο εσύ ως κόμμα, αλλά και οι ψηφοφόροι. Οι Έλληνες σε μεγάλο βαθμό όπως δεν είναι φίλαθλοι, αλλά οπαδοί, έτσι δεν είναι πολίτες, αλλά ιδιώτες. Και δεν είναι τυχαία η αγγλοσαξωνική λέξη-δάνειο «idiot».


ΕΡΩΤΗΣΗ:  Οι πιο βαθιές αντιθέσεις και δυσκολίες συνεργασιών βρίσκονται μέσα στα όρια της ίδιας παράταξης (είναι περίπου αδύνατον να συνεργαστεί ένα κόμμα της Αριστεράς με άλλο της Αριστεράς, το ίδιο συμβαίνει και στην  Κεντροδεξιά). Η εξήγηση είναι μόνον πολιτική ή υπάρχουν και ερμηνείες που έχουν σχέση με το ψυχισμό των πολιτών αυτής της χώρας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα στενά όρια δημιουργούν ασφυκτικό πλαίσιο και δεν αφήνουν περιθώρια για ελιγμούς. Ιδίως όταν το παιχνίδι είναι συγκεκριμένο και μοιρασμένο. Οι Έλληνες λένε στο ένα τους αυτί ότι έχουν ιδεολογία και στο άλλο τους παρακαλάνε για μια δουλίτσα στο άνεργο παιδί τους. Ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Όχι φυσικά όλοι. Η διαστρέβλωση της αλήθειας και της συνείδησης έχουν καλλιεργηθεί από την οικογένεια. Η Ελληνίδα μητέρα, όσο και εάν μας φαίνεται παράξενο, δεν είναι μια καλή μητέρα. Είναι ένα πρόσωπο ασφυκτικό, ελεγκτικό και έχει διαστρεβλώσει τις δικές της ανάγκες επειδή δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει, μεταθέτοντάς τις στις ανάγκες των παιδιών της. Είναι ένας φαλλοκρατικός μαστός. Τροφός αλλά και φορέας εξουσίας. Δεν μοιάζει με τις ελπίδες που στήριξαν οι Έλληνες στο «μαστό» του Δημοσίου; Και επειδή μεγαλώσαμε με διαχωριστικές γραμμές, ο εχθρός δεν είναι ο ξένος, αλλά ο συγγενής…


ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν με ρωτούν πολιτικοί ηγέτες ή κόμματα, αναφέρω ότι έχουν ανάγκη πρωτίστως συμβουλών απο κάποιον των δικών σας επιστημών και δευτερευόντως κάποιον της δικής μου 'τέχνης' (επικοινωνία). Αντιδρούν επιθετικά, θεωρώντας ότι τους λέω ότι είναι άρρωστοι. Πού κάνω εγώ λάθος ή πού κάνουν αυτοί λάθος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μάλλον εσείς κάνετε λάθος, που θέλετε να ανοίξετε τα μάτια σε κάποιον που παίρνει χρόνια επίδομα τυφλού. Το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε» δεν είναι μια τυχαία ρήση. Αντικατοπτρίζει το σύμπλεγμα μεγαλείου αλλά και κατωτερότητας που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, άρα και τα κόμματα. Η αίσθηση ότι είμαι σπουδαίος, απευθείας απόγονος του Χρυσού Αιώνα, σε συνδυασμό με την υποτέλεια των 400 χρόνων δημιούργησαν έναν συνδυασμό εκρηκτικό. Άλλωστε, οι Έλληνες ως τώρα θεράπευαν τα προβλήματά τους με τον ήλιο. Έτσι ξόρκιζαν τα ελαττώματά τους. Δεν είναι μαθημένοι να κοιτούν μέσα τους. Τώρα, αρκετά  κόμματα έχουν συσταθεί για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που φανταζόμαστε. Το να τους πεις, λοιπόν, ότι πρέπει να δείτε τη δομή σας, εάν είναι υγιής και λειτουργική, αυτό σημαίνει ότι θα βγει το πρόβλημα στην επιφάνεια. Και ενδεχομένως θα διαλυθούν. Για αυτό είναι φοβικά απέναντι στις αλλαγές. Εδώ βλέπουμε κόμματα να κατακρημνίζονται στις εκλογές, και πάλι να μιλούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δυο ελληνικά εγχειρήματα του TEDxAthens που δεν ειναι βαλκάνια

Δυο εγχειρήματα του φετινου TEDxAthens δίνουν ένα διαφορετικό στίγμα και επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οργάνωση θέλει να έχει ελληνική σφραγίδα και να είναι χρήσιμη σε πολίτες και κοινωνικές ομαδες που δεν ενδιαφέρονται μόνο για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επιθυμούν να γίνει κάτι για εμάς, εδώ στην Ελλάδα, τώρα.
Το TEDxAthens δεν ειναι κόμμα ή πολιτική κίνηση, αλλά νοιώθει την υποχρέωση να κινείται σε μήκος κύματος που αντιλαμβάνεται τη μεγάλη κρίση, που βαθαίνει. Το εγχείρημα Challenge για τη Μάθηση και η διερεύνηση του αυριανού μοντέλου των sports της χώρας μας, ειναι δύο δράσεις που κινούνται στο ρεαλιστικό πεδίο του δικού μας περίγυρου

Challenge για τη Μάθηση

Πέρα απο τη διαμάχη των επαγγελματιών της εκπαίδευσης με το Κράτος και τη κυβέρνηση, υπάρχει ένας ολοκληρος κόσμος γονιών, εκπαιδευτικών, μαθητων, πολιτών που ενδιαφέρονται για τη  Μάθηση. Το Challenge εχει τη μορφή του διαγωνισμού, δηλ μιας διαδικασίας που έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει δημιουργικές προσπάθειες προσώπων και ομάδων, που ασχολούνται με θέματα Μάθησης, Εκπαίδευσης, Παιδείας. Το Challenge επιβεβαίωσε ότι πέρα απο τις δυσκολίες που φέρνουν οι περικοπές στη δημόσια εκπαίδευση, υπάρχουν 100δες εκπαιδευτικοί, μαθητές, σπουδαστές, γονείς, που συνεχιζουν να διαθέτουν δημιουργική διάθεση. Οργανωνουν projects που επιβεβαιώνουν ότι η Μάθηση δεν ειναι μόνο  κρατική υπόθεση, ούτε μόνο ιδιωτική επένδυση. Είναι μια δημόσια αξία, που μπορεί να αναπτύσσεται μέσα απο ομαδική δουλειά, έξω απο τις απλοχεριές ή τα στενέματα του κράτους.
Στο Challenge συμμετείχαν 153 προτάσεις, που αξίζει να τις δείτε όλες μια-μια. Συμμετείχαν ομάδες μαθητών απο τα Πατήσια, δραστήριοι εκπαιδευτικοί δημόσιων σχολείων απο τη Βόρεια Ελλάδα ή τα νησιά μας.  Κάποιοι με πλούσια τεχνολογικά εργαλεία, αρκετοί άλλοι με εστίαση στο πυρήνα της Μάθησης, που δεν θα γίνει ποτέ τεχνολογικός. Οποιοι προβληματιζόμαστε για το μέλλον της εκπαίδευσης και έχουμε την αποψη ότι δεν θα ειναι μονο τυπική, αλλά και μη τυπική και social, ισχυριζόμαστε ότι το Challenge μας δείχνει σκηνές του μέλλοντός μας.
Υποψιάζομαι μάλιστα οτι το Challenge θα δεχτεί μια ισχυρή, 'γλυκιά' πίεση: επειδή  μάλλον θα μειωθεί αισθητά το ενδιαφέρον του Κράτους να οργανώνει διαδικασίες, διαγωνισμους , θεσμούς που θα αναδεικνύουν τη καινοτομία, την επινοητικότητα, τη δημιουργικότητα στην εκπαίδευση, μια εθελοντική προσπάθεια οπως το Challenge θα γίνει δέκτης του ενδιαφέροντος να διατηρηθεί ζωντανή η δραστηριότητα που δίνει την ευκαιρία σε εκπαιδευτικούς και πολίτες, μαθητές και σπουδαστές, να καταθέτουν τις ιδέες τους, να συζητούν με άλλους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις, να δικτυώνονται...


Το αυριανό μοντέλο των sports

Τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο εκτός πισίνας

Το Euro 2004 και η Αθήνα 2004 ειναι περίπου αδύνατον να έλθουν ξανά σε αυτη τη χώρα. Ολοι σχεδόν θέλουμε να χαθουν τα συμπτώματα Μάκη Ψ. και Αχιλλέα Μπ., τα οποία βεβαίως δεν ξεπετάχτηκαν μονα τους, αλλά εκολαφτηκαν χάρη στην ανάγκη κάποιων εγχώριων ελίτ να βρούν εύκολους τρόπους να παίρνουν κάλπικα  πρωταθλήματα. Αυτές οι 'ωραίες' εποχές με τις τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις,ειναι πλέον παρελθόν. Δεν είμαστε αφελείς, για να θεωρούμε ότι ολα τα sports θα γίνουν σαν το αφανές , αλλά με πολύ μεγάλες διεθνείς επιτυχίες water polo. Αισιοδοξούμε όμως ότι δημοφιλή αθλήματα, όπως το μπασκετ, που τώρα ειναι σε κατάρρευση, θα βρουν τις δυνάμεις ώστε να ξανασυνδεθούν με τη κοινωνία και να ζητήσουν τη στήριξη όχι απο αδικαιολόγητες χορηγίες, μα απο την αγάπη του κοινού..
Ασφαλώς θα παμε σε αλλη κλίμακα, με λιγότερες διεθνείς 'επιτυχίες', ίσως όμως κατι τετοιο θα συμβεί και στην Ισπανία και την Ιταλία.Προσγείωση...
Η ομιλία κοριτσιών απο την Εθνική ομάδα του πόλο στην εκδήλωση του TEDxAthens έγινε πραγματικότητα μετά απο πολύ προσπάθεια.. Οχι, δεν υπήρχε θεμα ναζιών απο celebrities, αλλά η μάχη που δίνουν τα κορίτσια ειναι καθημερινή, ανάμεσα σε ταξίδια στο Βελιγράδι ή τη Κύπρο για διεθνείς υποχρεώσεις. Η καθημερινή μάχη οφείλεται στο οτι οι αθλητικοί σύλλογοι δεν έχουν πλέον τα μέσα που διέθεταν κάποτε, ενώ έχουν σταματήσει τα προνόμια των διορισμών στις Ενοπλες Δυνάμεις. Οι πρωταθλητές και οι πρωταθλήτριες του σήμερα, πρέπει να δίνουν κάθε μέρα τη μάχη στη προπόνηση , αλλά και στο χώρο της δουλειάς τους, γιατι ο έρωτας με το πρωταθλητισμό σταματά κάπου στα 30-35. (Αυτά δεν ισχύουν για ποδόσφαιρο, μπασκετ, αλλά η τάση θα οδηγήσει αργά μεν, αλλά προς αυτή τη κατεύθυνση).
Η δομή και η λειτουργία των sports δεν είναι κάτι περιθωριακό, που αφορά μονο το πελατειακό κράτος, και τους προνομιούχους πρωταθλητές. Είναι βασική δραστηριότητα τοπικών κοινωνιών, μέσα απο αυτούς τους κύκλους καλλιεργούνται πρότυπα για τις νέες και τους νέους...
Να ακούσουμε την ομιλία των κοριτσιών της Εθνικής πόλο, γιατι και αυτή μας φέρνει σκηνές απο το μέλλον. Ενα μέλλον που μπορεί να μην είναι τόσο γκριζο, όσο θέλουν οι περισσότερες διηγήσεις γύρω μας

ΝΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Χάσαμε ίσως το «λαμπτήρα», να μη χάσουμε τις «κωλοφωτιές»

Μάλλον είχαν μεγάλα «βαρίδια»  οι πολλές συζητήσεις που έγιναν τα δύο τελευταία χρόνια για την ανάπτυξη νέας επιχειρηματικότητας. Όπως το 98% των θεμάτων που συζητούνταν ή αναπτύσσονταν στην χώρα, όλα είχαν αφετηρία και κατάληξη το κράτος. Εξού και το αποτέλεσμα είναι περίπου μηδενικό. Έμειναν οι συζητήσεις, ενώ χάσαμε δύο χρόνια στα οποία πιθανόν να μειώθηκε η υπομονή (και τα resources) πολλών νέων ανθρώπων που είχαν ξεκινήσει κάποιο επιχειρηματικό εγχείρημα. Οι περισσότεροι νοιώθουν κόπωση και εξάντληση των πόρων τους.
Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις εξής  τρεις αναλύσεις:

ΚΩΛΟΦΩΤΙΕΣ Ή ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ: με πόρους του ΕΣΠΑ εξελίχθηκε μια συζήτηση πολυτελείας τα δύο τελευταία χρόνια, που σε αρκετές περιπτώσεις είχε ως υπόβαθρο πώς θα κάνουμε την Ελλάδα Silicon Valley ή Ισραήλ. Όποιος διαβάσει την σχετική παράγραφο αυτής της ανάλυσης , ίσως μπει στον εξής πειρασμό, όπως εγώ: θα ήταν καλύτερα να ψάχνουμε για «κωλοφωτιές», παρά για «λαμπτήρες». Να τι αναφέρει σχετικά ο David Armano:

Think Small: Fireflies vs. Lightbulb
Innovation doesn't always occur as the result of a single big idea (lightbulb) but can often times be the result of many little ideas. If we think about ideas, concepts or thoughts as fireflies vs. a giant lightbulb, you realize that fireflies need to be "caught" and placed in a jar. When collected, lots of fireflies can generate just as much light as a light bulb, but the trick is pulling out the right firefly or idea at the right time. Many good ideas were ahead of their time.


Όπως έτυχε να ειπωθεί σε κάποιες συζητήσεις, θα ήταν προτιμότερο να έχει αφιερώσει πόρους η χώρα για να δημιουργηθούν επινοητικές τουριστικές πανσιόν, παρά Web 2.0 applications παγκόσμιας εμβέλειας.
Αν τραβήξει κάποιος μια γραμμή πάντως, ίσως φθάσει στη διαπίστωση ότι δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Ίσως δεν μας έχουν μείνει πολλά αποθέματα απο κεφάλαια ή υπομονή, αλλά θα πρέπει να δούμε με πολλή προσοχή, τι είναι εφικτό για μια Ελλάδα, που μέσα απο κρατικές επιδοτήσεις συνεχίζει να νομίζει ότι μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό στη Silicon Valley.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΄Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΙΔΩΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ:
Μια ματιά στην πλατφόρμα Kickstarter , μ’ έβαλε σε προβληματισμό για το πού οδήγησε η έντονη διάθεση της κυβέρνησης να έχει τον απόλυτο έλεγχο των πόρων του ΕΣΠΑ για την επιχειρηματικότητα. Αυτό ήξεραν οι περισσότεροι, για να μην τα ρίχνουμε όλα στην κυβέρνηση.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Τα funds, αν πιστέψω υψηλόβαθμο στέλεχος κορυφαίας τράπεζας, που ετοίμασε η Ειδική Γραμματεία Ψηφιακής Σύγκλισης, δεν φαίνεται να προχώρησαν.
Το κράτος μπορούσε να δημιουργήσει ένα «γήπεδο» όπως ο Kickstarter, ώστε τα επιχειρηματικά εγχειρήματα να βρίσκουν επαφές με ιδιώτες επενδυτές.
Ο κρατισμός έκανε και εδώ, για τελευταία φορά, το θαύμα του, αυτό που έφερε τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.
Το Open Coffee ήταν ένα καλό πρότυπο, δυστυχώς όμως δεν «αντιγράφηκε» με ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Αντίθετα έγιναν δεκάδες απόπειρες του κράτους να κάνει τα δικά του Open Coffee, πάντα με λεφτά του ΕΣΠΑ, τα οποία κατέληξαν σε πολλούς καφέδες, αλλά σε ισχνά αποτελέσματα όσον αφορά στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ:

Η εύκολη λύση των ημερών μας είναι να τα ρίχνουμε όλα στο πολιτικό σύστημα. Όντως έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης.  Η κρίση της χώρας περιλαμβάνει εκτός απο τις πολιτικές ηγεσίες, και τις επιχειρηματικές. Εδώ μας λένε ότι οι επιχειρηματικές Κοινότητες πρέπει να έχουν ως ηγέτες επιχειρηματίες.
Η συνήθης επίθεση κατά των επιχειρήσεων της χώρας μας ότι είναι κρατικοδίαιτες, είναι επίπεδη και οδηγεί σε αδιέξοδο: όντως μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχει συμβόλαια με το κράτος, αλλά όποιος μένει σε αυτό κάνει ένα στοιχειώδες λάθος. Επειδή το κράτος είναι πάρα πολύ μεγάλο, το 70-80% των επιχειρήσεων είναι υποχρεωμένο να αναζητά έργα απο το κράτος, γιατί διαφορετικά θα κινδύνευαν με αφανισμό.
Το λεπτό σημείο είναι κάπου αλλού: εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν υπάρχουν αρκετές επιχειρηματικές ηγετικές ομάδες  στη χώρα μας, που να αναπτύχθηκαν μέσα απο την αγορά ή τη διεθνή αγορά. Τη δύναμη πάλι την είχε το κράτος, μπορούσε να χρίζει η ηγεσία ομάδες που είχαν προνομιακή σχέση μαζί του.
Ένα σύμπτωμα όλων αυτών, είναι το ότι σεβαστά κονδύλια του ΕΣΠΑ προγραμματίσθηκε να διατεθούν όχι σε επιχειρήσεις, αλλά σε συνδικαλιστικά όργανα επιχειρήσεων. Μαντέψτε τι ρόλο έπαιξαν αυτά τα κονδύλια... Αξιοποιούνται όχι για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, αλλά για την επέκταση του πελατειακού κράτους στους κόλπους των επιχειρηματικών οργανώσεων.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ:

Τα πανεπιστήμια έχουν ξορκίσει την επιχειρηματικότητα, εκτός και αν είναι κρατική, πάλι δηλαδή «φαύλος κύκλος». Ίσως εδώ να είναι αργά, πολύ αργά..Να πώς σκέφτονται κάπου αλλου

Αρκετοί ίσως σκεφτούν ότι όλα τα παραπάνω είναι μάταια πια. Ανήκω στους άλλους, εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει αύριο στη χώρα, έστω και αν θα είναι αρκετά διαφορετικό απ’ ότι το ονειρευτήκαμε. Όπως έγραψε και η Βίβιαν, υπάρχει αύριο, μόνο που πρέπει να το δούμε στα μέτρα της πραγματικότητας, και όχι  μέσα απο τις 5 «φούσκες» που μας παρέσυραν σε νερά φουρτουνιασμένα. Να πάρουμε βαθιά ανάσα και να σχεδιάσουμε σε μικρότερη κλίμακα, να πάρουμε δύναμη απο το γεγονός ότι κάποιοι νοιώθουμε ότι αξίζει να γίνει κάτι για τις γενιές που έρχονται.

Πως η βιοτέχνις Αγγελική αντεπιτίθεται στην κρίση και ντριπλάρει τους Κινέζους

Έφτιαχνε κορδέλες, αλλά η κρίση χτύπησε αλύπητα αυτή τη μπίζνα. Η Αγγελική που δουλεύει στη βιοτεχνία με τον 25χρονο γιο της και 25 άτομα προσωπικό, έχει μια διαισθητική αντίληψη για το προσωπικό: «Αν το μειώσω στα 15 άτομα, μετά θα έχω τον πειρασμό να τα πάω στα 10, ύστερα στα 5 και μετά, τέλος. Εγώ το λέω αυτό: πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα , μηδέν’.

Παίδεψε το μυαλό της και βρήκε τις επόμενες μπίζνες που θα υποκαθιστούσαν μέρος της δραστηριότητας στις κορδέλες. Το σκεπτικό της Αγγελικής είναι ότι αφού έχει προσωπικό που ράβει και μηχανήματα που ράβουν, τότε θα πρέπει να βρει κάποια δραστηριότητα, που θα αξιοποιήσει αυτά τα ατού.

Μετά από αρκετό παίδεμα, ανακάλυψε ότι υπάρχει κενό στα ‘ψυγεία’ των ντελιβεράδων, αυτά τα κουτάκια που έχουν πίσω στα μηχανάκια και κρατούν το τρόφιμο, άλλοτε ζεστό και άλλοτε κρύο. Η Αγγελική και το επιτελείο της σχεδίασαν τη νέα μπίζνα και φαίνεται ότι πάει ανέλπιστα καλά.

Δεν έμεινε όμως εκεί… Μέχρι πρόσφατα έφτιαχνε το πρωτογενές υλικό για τους ιμάντες με τους οποίους οι γερανοί σηκώνουν αντικείμενα. Το σκέφτηκε, το σχεδίασε και το προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Πλέον, δεν φτιάχνει μόνο την πρώτη ύλη, αλλά το τελικό προϊόν, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κάθε πελάτη, με γερανό. Με άλλα λόγια , καθετοποίηση.

Η Αγγελική δεν επαναπαύεται… Διερευνώ το χώρο των εκκλησιαστικών και άλλους συναφείς. Είναι ολοφάνερο ότι η συνδρομή του γιου της, που έχει σπουδάσει στην Αγγλία, είναι σημαντική και στο επίπεδο της επιπλέον δύναμης, αλλά και στον ψυχολογικό τομέα. Πρέπει να σημειωθεί επίσης, ότι οι σπουδές και η συμμετοχή του γιου της στην επιχείρηση, είναι κατόπιν δικών του επιλογών. Δεν του επιβλήθηκαν, ούτε πιέστηκε γι’ αυτό.

Η λειτουργία της βιοτεχνίας σε ιδιόκτητο κτήριο, αλλά και η δυναμική δραστηριότητα του συζύγου της στον τουρισμό (όπου απασχολείται και η φιλόδοξη κόρη), είναι στοιχεία που δείχνουν ένα θετικό περιβάλλον.

Η Αγγελικη κάθε φορά που νιώθει την κρίση, πηδάει ένα βήμα μπροστά. Εκεί που δεν μπορούν να την φθάσουν τα κινέζικα προϊόντα, γιατί η δική της βιοτεχνία παράγει προϊόντα στα μέτρα του πελάτη. Έτσι δεν διεκδικεί μόνο τη βιωσιμότητα, αλλά και ένα καλό περιθώριο κέρδους.

Χωρίς αμφιβολία, τα προϊόντα της συγκεκριμένης βιοτεχνίας, θα μπορούσαν να παράγονται στα Τίρανα ή και στη Σόφια. Ένα μικρό στοίχημα για την ανάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι να μην χαθούν αυτές οι παραγωγικές δραστηριότητες από την Ελλάδα. Θα είναι απώλεια θέσεων εργασίας, ενός κάποιου πλούτου, μείωση του ΑΕΠ.

Αυτό το στοίχημα εξαρτάται από αρκετούς παράγοντες, εξαρτάται όμως και από τη στόφα και το μέταλλο της Άγνωστης Αγγελικής. Οποία Αγγελική δεν κάνει μια αρπαχτή, ‘παίζοντας’ με την εφορία και τα δικαιώματα των εργαζομένων, πρέπει να στίψει το κεφάλι της και να μετακινήσει τη δραστηριότητά της, εκεί που θα είναι κερδοφόρα παρά την κρίση, και βιώσιμη, παρά το τσουνάμι των κινέζικων.

Έμπνευση, σχέδιο, συλλογική δράση, κεντρική συνδρομή

Αρκετοί μικρομεσαίοι στη χώρα μας δεν έχουν ούτε την επιμονή ούτε την επινοητικότητα ούτε την καλή αφετηρία της Αγγελικής. Υπάρχουν όμως και αρκετοί άλλοι, που έχουν πολλά από αυτά τα στοιχεία, αλλά χρειάζονται ενθάρρυνση, καθώς και συνδρομή στην επινοητικότητα. Αυτά θα έπρεπε να τα προσφέρει η Πολιτεία, το πολιτικό σύστημα, οι ηγέτες της κοινωνίας , η επιχειρηματική ελίτ. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από την μέχρι τώρα συνδρομή που έχει σχεδιασθεί να παρασχεθεί στις Αγγελικές αυτού του τόπου.

Η Καίτη Αποστολίδου περιέγραψε σε 2-3 Tweets, πώς μια πυροβολημένη από την κρίση βιομηχανική περιοχή της Ιταλίας, επιχειρεί μέσα από συλλογικές δράσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων, να χτίσει δραστηριότητες στον τουρισμό, όχι με κρατικές επιδοτήσεις που καταλήγουν κατά 80% σε τσέπες, αλλά με πρωτοβουλίες της περιφερειακής αυτοδιοίκησης και τραπεζών. Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει τέτοια συλλογικότητα και –από τα κάτω- οργάνωση…Ίσως η κρίση ωθήσει μικρές επιχειρήσεις να έλθουν πιο κοντά και να μην εξαρτώνται μόνο από κρατικά προγράμματα ή από Οργανώσεις όπου οι επικεφαλής τους δεν έχουν οι ίδιοι επιχειρήσεις, αλλά πολιτικές φιλοδοξίες. (Έχω προσκαλέσει την Κ. Αποστολίδου να γράψει αυτά που είδε στην Ιταλία σε ένα post, γιατί αξίζει να διαβαστεί από περισσότερους).

‘Νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι’…

Αν ισχύει η οξυδερκής ανάλυση 'Νοικοκυραίοι, Ραντιέρηδες, Καιροσκόποι' του Αρίστου Δοξιάδη που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τότε ένα αξιοσημείωτο μέρος της πιθανότητας που έχει η Ελλάδα να αποφύγει το μοιραίο εξαρτάται από τις Αγγελικές αυτού του τόπου. Τώρα που καταρρέει όλο το σύστημα ψευτο-celebrities με τις ανεπάγγελτες (τη μέρα) ‘ξανθιές’ που είχε στηθεί γύρω από την ελληνική τηλεόραση, ίσως είναι η ώρα να δημιουργηθεί χώρος για την Αγγελική που είναι ένα αξιόλογο πρότυπο για όσους μιλούν ειλικρινά για επιχειρηματικότητα (αλλά όχι για εκείνους τους αθεράπευτους κρατιστές που επικαλούνται την επιχειρηματικότητα για να αντλήσουν απλόχερα κρατικά κονδύλια από το ΕΣΠΑ).

Εδώ που έχουμε φθάσει δεν ψάχνουμε (μόνο για) ήρωες, αλλά γι' αυτές/αυτούς που θα πάρουν το ρίσκο. Με τα ελαττώματά τους, πιθανόν και με κάποιους σκελετούς στο ντουλάπι τους, χρειαζόμαστε εκείνους που θα τραβήξουν μπροστά, χωρίς να αναρωτιούνται 20 ώρες το 24ωρο πώς θα πάρουν σύντομα τη σύνταξη και πόσα 'πλασματικά χρόνια' θα γράψουν.



ΥΓ. Ουδέν πρόβλημα με τις ξανθιές. Εφόσον είναι επιλογή, είναι απολύτως σεβαστή. Ξανθιά ,κατά σύμπτωση, είναι και η κυρία Αγγελική. Το θέμα είναι με τις 'ξανθιές' σε εισαγωγικά, που αποτελούν μια πλευρά της παρακμής, με την ανοχή μέρους της ελίτ, που μπρος στο εύκολο κέρδος, έφερε 'πρώτο τραπέζι' ένα περιθώριο από άτομα που εξαργυρώνει τη δημοσιότητα -όπως έχει δείξει και το αστυνομικό ρεπορτάζ- σε φθηνά μαγαζιά της περιφέρειας.

photos via flickr

Προς το 2020, 13 τομείς που μπορούν να δώσουν ανάπτυξη και ελπίδα, Μέρος Γ'

Σήμερα δημοσιεύεται το τρίτο και τελευταίο μέρος κάποιων σκέψεων για να εντοπίσουμε προοπτική και θετική σκέψη. Το πρώτο και το δεύτερο μέρος δημοσιεύτηκαν τις προηγούμενες μέρες.
Συνεχίζουμε, λοιπόν:

8. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ενός πολύ σοβαρού καθηγητή Πανεπιστημίου, η μέση ελληνική οικογένεια αφιερώνει τριπλάσια δαπάνη για την εκπαίδευση των παιδιών σε σύγκριση με την αντίστοιχη δαπάνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα και η Ιαπωνία έχουν ιδιαίτερη προσήλωση στην συγκέντρωση εκπαιδευτικών πτυχίων, πχ Proficiency κλπ) Η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα και οι οικογένειες θα συνεχίσουν να πραγματοποιούν υψηλές δαπάνες, καθώς η πραγματοποίηση σπουδών και συγκέντρωση πτυχίων θα αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία αντιμετώπισης της κρίσης στην αγορά εργασίας.
Η ανασύνταξη των μέχρι τώρα επιλογών (πχ. 'σπουδάζω ό,τι μου δίνει σίγουρη δουλειά στο δημόσιο') αποτελεί σημαντική παράμετρο για την αντιμετώπιση της κρίσης, της ανεργίας και του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας. Μακροοικονομικά, η τόσο μεγάλη δημόσια και ιδιωτική επένδυση στην εκπαίδευση, μπορεί να δημιουργεί ευκαιρίες εξαγωγής υπηρεσιών (πχ. λειτουργία πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων στην Ελλάδα, όπου θα φοιτούν αλλοδαποί).
Η επανατοποθέτηση του πλαισίου της εκπαίδευσης μπορεί να ενισχυθεί από την ανάδειξη των νέων, που ήδη συζητούν έντονα στα Κοινωνικά Δίκτυα για
• Θέματα ουσίας (συνθήκες λειτουργίας των σχολείων και των πανεπιστημίων)
• Ζητήματα μεθόδων (αξιοποίηση των online συνεργατικών μορφών στην εκπαίδευση)
• Θέματα τεχνικών (e-learning κλπ.)
• Διασύνδεση με την παγκόσμια Κοινότητα των δασκάλων, που αναπτύσσει ένα συνεχή διάλογο
Πρέπει να προστεθεί, επίσης, η ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΑΘΗΣΗ. Διαφαίνεται ραγδαία αύξηση του ενδιαφέροντος και υπάρχει κινητικότητα, όχι μόνον από το Υπουργείο αλλά και από πολλούς νέους καθηγητές ή δασκάλους, ιδρύματα ή και εταιρίες που παίρνουν σχετικές πρωτοβουλίες (δεν αναφέρομαι στις επιδοτούμενες δράσεις απλής ψηφιοποίησης του έντυπου βιβλίου... ). Από τις επιλογές που έχουν γίνει σε ορισμένα σχολεία της Αθήνας, γίνεται αντιληπτό ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν σημαντικές επενδύσεις στο χώρο αυτό, ενώ η ζήτηση για e-learning αναμένεται να ενταθεί και λόγω της οικονομικής κρίσης.

9. ΑΓΡΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΑ/ ΤΡΟΦΙΜΑ:
Η αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της χώρας, θα περάσει και μέσα από την αναζωογόνηση ενός τμήματος της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής και της βιομηχανίας τροφίμων. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη διαμόρφωση μιας νέας γενιάς αγροκτηνοτρόφων και παραγωγών τροφίμων, που θα είναι νέες/νέοι στην ηλικία και δικτυωμένοι. Όσο πιο πολύ ενισχυθούν η ψηφιακή συζήτηση, η online ανταλλαγή εμπειριών και το e-commerce, τόσο πιο πολλοί νέοι θα αποδεχθούν την πρόκληση να επιστρέψουν στην παραγωγή αγροκτηνοτροφικών και τροφίμων.
10. ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ:
Για λόγους που είχαν σχέση με την κοινωνική και οικονομική συγκυρία, ένας μεγάλος όγκος του ορυκτού πλούτου είχε θεωρηθεί ότι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί. Σύμφωνα με μια εκτίμηση μεταλλειολόγων, η χώρα διαθέτει ένα απόθεμα αξίας της τάξης των 40-50 δις ευρώ. Τα νέα οικονομικά δεδομένα, πιθανόν να οδηγήσουν σε αναθεώρηση των αντιλήψεων για τις δυνατότητες αξιοποίησης αυτού του εθνικού αποθέματος. Η αναθεώρηση μάλλον θα περάσει μέσα από έναν κοινωνικό διάλογο για την επανατοποθέτηση των αντιλήψεων και των θέσεων των τοπικών κοινωνιών. Η έναρξη ενός ψηφιακού διαλόγου θα διευκολύνει την διαμόρφωση ενός πλαισίου για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου.

11. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ:
Δεν είναι φιλανθρωπία, όπως μπορεί να δει κανείς στην ανάλυση της Wikipedia . Πρόκειται για εγχειρήματα με επιχειρηματική δομή, που δεν έχουν ως στόχο το οικονομικό κέρδος. Δεν αποκλείουν όμως το κέρδος. Η κύρια προτεραιότητα είναι η δημιουργία κοινωνικού κεφαλαίου, η υπηρέτηση ενός κοινωνικού στόχου.
Είναι πολλές δεκάδες χιλιάδες οι Έλληνες (εντός και εκτός Ελλάδος), που έχουν συσσωρεύσει σημαντικά κεφάλαια, ορισμένοι μάλιστα μέσα από τη διαδικασία που συσσώρευσε στη χώρα τα 320 δις του χρέους. Ορισμένοι από αυτούς, είναι πιθανόν να αποδεχθούν και μάλιστα ευχαρίστως να συμβάλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος, με έναν τρόπο που θα δημιουργήσει επιχειρηματική κουλτούρα, όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα.
Η έννοια της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, η οποία είναι γνωστή και δημοφιλής στο εξωτερικό, θα μπορούσε να μπει στην agenda του δημόσιου διαλόγου. Ως τώρα απουσιάζει πλήρως...

12. ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ:
Μια από τις συνθήκες που συνέβαλαν στην έκρηξη των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων μετά το 1974 ήταν και είναι η εσωστρέφεια, ο περιορισμός εντός του ελληνικού ζωτικού χώρου. Η επανασύνδεση με τη διασπορά είναι από τις πρώτες, απλές κινήσεις που μπορούν να συμβάλουν στην έναρξη της αντιστροφής. Οι ψηφιακές πλατφόρμες είναι πλέον το πιο πρόσφορο κανάλι επανασύνδεσης με έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς, που ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, αλλά είναι πολύ μακριά για να το πραγματοποιήσουν με άλλον, πλην του ψηφιακού τρόπου.

13. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΟΝΙΜΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ:
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ευνοεί τον τελευταίο χρόνο τη διάθεση νέων ανθρώπων να κάνουν καριέρα εκτός της χώρας. Να δούμε τη θετική πλευρά: Όσοι συμπατριώτες μας (έλληνες, αλλά και γόνοι μεταναστών) ακολουθήσουν καριέρα εκτός Ελλάδος, μπορούν να γίνουν πρεσβευτές μιας χώρας που θα δώσει σκληρές μάχες, θα ανακαλύψει βασικές αξίες, θα ανασυντάξει οικονομικές δραστηριότητες και θα ανατάξει την εικόνα της.
Το Word of Mouth των εκτός Ελλάδος συμπατριωτών μας, θα έχει ίσως μεγαλύτερη αξία από αυτήν που είχαν τα εμβάσματα των μεταναστών στη δεκαετία του ' 60 και του ' 70. Η ψηφιακή διασύνδεση μαζί τους μέσα από Κοινότητες, Ομάδες, παρέες, θα συμβάλει στην ενίσχυση συγκεκριμένων στόχων, στη διεύρυνση οριζόντων, στην ανάπτυξη ομάδων υποστηρικτών της Ελλάδας σε πολλά μήκη και πλάτη. Μια ιδέα φαίνεται στο δικτυακό τόπο Argonaftes.
Τα σημειώματα αυτά γράφτηκαν με το σκεπτικό ότι μπορούν να βοηθήσουν, να ανοίξουν κάποιο διάλογο. Να βάλουν ένα λιθαράκι στη σκέψη ότι χρειάζεται κάποιος σχεδιασμός, μια στοιχειώδης έμπνευση. Να ρίξουν την ιδέα ότι όσοι αισθάνονται ότι έχουν ηγετική ευθύνη σε αυτή τη χώρα ή -έστω, σε χαμηλότερο επίπεδο- το 'ελάττωμα' της διερεύνησης, της γνώσης, να τοποθετηθούν, προκειμένου να ενθαρρύνουν κάποιους από τους γύρω μας οι οποίοι αισθάνονται απογοητευμένοι ή απελπισμένοι. Τα παραπάνω δεν έχουν καμία αξία, εάν δεν αποτελέσουν (ακόμα και δια της απορρίψεως), σπινθήρες για ξεπηδήσει κάτι που χτίζει, που βλέπει λίγο πιο μακριά. Γι αυτό οι σκέψεις σας είναι πολύτιμες και οι μόνες που μπορεί να κρατήσουν ζωντανό το διάλογο για να ψάξουμε το εφικτό και το καλύτερο. Έχετε κάποια πρόταση;

photos via flickr

O Έλληνας ξενοδόχος που έκανε τον online επισκέπτη, βασιλιά

Είναι από τα νέα, που ευφραίνουν το χειλάκι μας στις μέρες που περνάμε: Ένα ελληνικό ξενοδοχείο, το Galaxy Iraklio Hotel της Κρήτης, κατατάχθηκε πρώτο από πλευράς θετικών σχολίων από πελάτες, στο παγκόσμιο δίκτυο της Expedia.com, που είναι το μεγαλύτερο online ταξιδιωτικό πρακτορείο στον κόσμο. Το Expedia 2010 Insiders’ Select™, συγκεκριμένα, αναδεικνύει με συγκριτικό τρόπο τις κορυφαίες επιλογές του κοινού, ανάμεσα σε περίπου 114,000 καταλύματα σε όλον τον κόσμο. Πρόκειται για μία ετήσια αξιολόγηση από τους πελάτες της Expedia, οι οποίοι έχουν επισκεφτεί τα ξενοδοχεία και στη συνέχεια βαθμολογούν τις υπηρεσίες, τις εγκαταστάσεις, τη σχέση ποιότητας-τιμής και τη συνολική φιλοξενία τους.

Το πρώτο συμπέρασμα από τη διάκριση αυτή είναι ότι ο ελληνικός τουρισμός έχει πολλά περιθώρια ακόμη στη μάχη του με την ποιότητα. Ορισμένοι Έλληνες επιχειρηματίες του τουρισμού, έχουν τις προϋποθέσεις να κάνουν τη θετική έκπληξη. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι το online booking μπορεί να δώσει καινούργιες ευκαιρίες στον ελληνικό τουρισμό. Επ' αυτού, είναι ενδιαφέροντα τα στοιχεία που άκουσα από στέλεχος που ασχολείται με την online υποστήριξη τουριστικών μονάδων (σ' ευχαριστώ Π.Α.). Το τρίτο, εξίσου ενδιαφέρον, αφορά τη νοοτροπία που οδήγησε το ξενοδοχείο Iraklio Galaxy σε αυτή τη σημαντική διάκριση: «Συμπεριφερόμαστε στον πελάτη σαν να είναι βασιλιάς», μου μετέφεραν άνθρωποι που γνωρίζουν τη φιλοσοφία του επικεφαλής του ξενοδοχείου. Η συνεργασία με την Expedia.com μου είχε δώσει πρόσβαση στα στοιχεία, αλλά τα κοινωνικά δίκτυα μου μετέφεραν την ατμόσφαιρα από την ανθρώπινη ιστορία, που βρίσκεται πάντοτε πίσω από κάθε επιτυχία.

Όλα τα στοιχεία για το συγκεκριμένο ξενοδοχείο, δείχνουν ότι η επιτυχία του δεν οφείλεται στην πολυτέλεια, τις υπερβολές ή το show off. Αποδίδεται στην αντίληψη, ότι δίνει τις καλύτερες υπηρεσίες για το κόστος που καταβάλει ο επισκέπτης, ο τουρίστας. Οφείλεται στη αντίληψη του να δώσουμε κάτι παραπάνω σε επίπεδο ποιότητας, χωρίς να διαταράσσεται η οικονομική σχέση, που πρέπει να καλύπτει αυτή τη δραστηριότητα. Λίγο το φιλότιμο (που δεν χάθηκε τελείως), λίγο η αίσθηση ότι πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω στην περίοδο της κρίσης, όλα αυτά μπορούν να γίνουν γενναίος τροφοδότης του τουρισμού μας. Αν μειώσουμε 10% τις τιμές και αυξήσουμε 20% την ποιότητα, τότε δεν θα αποτελεί θαύμα αυτό που θα συμβεί. Αντιθέτως, θα είναι το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επιτυχίας, η οποία μέσα στο γκρίζο κλίμα θα λάβει πολλαπλασιαστικές διαστάσεις. Θα είναι το καλύτερο δυνατό παράδειγμα για όλους όσοι παρέχουν υπηρεσίες σε αυτή τη χώρα.

Νεανικές επιχειρήσεις στην Ισπανία και τα δικά μας

Οικονομίες όπως της Ισπανίας (και, πολύ περισσότερο, της Ελλάδας) έχουν περιορίσει τους πόρους και το ενδιαφέρον για την ανάπτυξη νεανικών και καινοτομικών επιχειρήσεων. Οι φούσκες των μετοχών (1999) και των ακινήτων (2008) «εξάτμισαν» πόρους και «δυσφήμισαν» την επιχειρηματικότητα στη νεολαία. Τα πανεπιστήμια γίνονται ολοένα και πιο αρτηριοσκληρωτικά και οι τράπεζες, αφού συμμετείχαν σε όλες τις «φούσκες», έχουν περιορίσει δραματικά όλα τα δάνεια.

Όπως θα συζητηθεί στο 1ο Smartbusiness Forum (6 Οκτωβρίου), αρκετοί νέοι -και όχι μόνον αυτοί- βλέπουν στην επιχειρηματικότητα, την καλύτερη ευκαιρία για τη ζωή τους και τη δουλειά τους. Η κρίση στην επιχειρηματικότητα , δημιουργεί νέες ευκαιρίες για εκείνους, που θα δουν την ίδρυση/λειτουργία μιας εταιρείας από μηδενική βάση.

Με την ευκαιρία ας δούμε ορισμένες πτυχές από τα συμβαίνοντα στην Ισπανία:

Even if the MAB takes off, financing is not the only thing holding back entrepreneurs. The Spanish are rather risk-averse. “If Bill Gates had lived in Spain, Microsoft would have never existed,” says Xavier Sala-i-Martin, an economist at Columbia University in New York. Many also blame a local culture of “el pelotazo”—seeking a fast buck rather than patiently building a business. Spain’s government is keen to encourage more innovative small companies by offering credit lines. Yet these are too focused on what Mr Nueno calls the “marginal entrepreneur”, or one-person outfits. To foster firms with more chance of becoming a Spanish Microsoft, incentives for venture capital and for investing on the MAB might help.

Increasing state spending on research and development is important, but just throwing money at scientists will not work. There need to be stronger links between businesses and universities. Companies also complain that the country’s education system places too much emphasis on rote learning rather than critical thinking. And the government could cut red tape. It takes 47 days to open a new business in Spain, compared with six days in America, according to the World Bank’s “Doing Business” survey. As many other countries have found, in nurturing infant companies, as with bringing up children, there are no easy answers.