‘Φευγω απο Ελλάδα ή Μένω’ Άλμα στο άγνωστο ή βουτιά στην άβυσσο... Του Αντώνη Κόχειλα*

Ανταλλάξανε μερικές κουβέντες πρόσφατα με τον Αντωνη και οταν είδα ότι ειχε ήδη προβληματισθεί για το θέμα της ‘Φευγω απο την Ελλάδα ή Μένω’, του ζητησα να γράψει κάτι. Η ιδέα μου φάνηκε ακόμα πιο  ελκυστική οταν ειπε οτι είχε στο μυαλό του και ένα σχετικό σχήμα. Ακολουθουνοι σκέψεις του Αντώνη.

Στ. Χ.

...Ο ακρατος δανεισμος, η πελατειακη σχεση κρατους πολιτη και αλλα γεγονοτα,  που αλλοι εχουν περιγραψει πολυ καλυτερα απο εμενα, υπερπληθωρισαν το βιοτικο επιπεδο στην Ελλαδα τα τελευταια χρονια. Με τον ορο βιοτικο επιπεδο εννοω τις προσδοκίες  του Ελληνα για αγαθά και υπηρεσίες.

Γυρω στο 2008 φτασαμε την κορυφωση των υπερπληθωρισμενων μας προσδοκιων και τοτε η παγκοσμια χρηματοοικονομικη κριση και τα γεγονοτα που ακολουθησαν μας οδηγησαν σε μια διολισθηση του βιοτικου μας επιπεδου. Η πτωση αυτη συνεχιζεται μεχρι σημερα και τιποτα στον οριζοντα δεν φαινεται ικανο να την σταματησει...Συντομα το βιοτικο μας επιπεδο θα βυθιστει κατω απο την σταθμη εκεινη που οριζεται απο την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες (π.χ να μην οδηγεις Cayenne,  αλλα να μπορεις να οδηγησεις ενα αυτοκινητο 1400 κ.ε. τετρατετιας). Συντομα λοιπον η χωρα θα βυθιστει στην «αβυσσο της απογοητευσης» (ρηξη του κοινωνικου ιστου, ανεργεια +20%, επαγγελματικη στασιμοτητα κλπ.), τελικά όμως το επιπεδο ζωης μας θα αναδυθει σ’ ενα πλατω ανακαμψης το οποιο θα ειναι αναλογο με τις παραγωγικες δυνατοτητες της χωρας. Τελικα... Τελικά ομως ολοι θα ειμαστε νεκροι...

Δυστυχως τιποτα σημέρα δεν μας επιτρεπει να υπολογισουμε ουτε το βαθος, αλλα ουτε το ευρος (χρονικο) της αβυσσου. Βάθος για εμένα ειναι ο λογος του βιοτικου επιπεδου σε μια δεδομενη χρονικη στιγμη (πχ. το χειμωνα του 2012) με την επιφάνεια δηλ. την δυνατοτητα των Ελληνων να απολαμβανουν αγαθά και υπηρεσίες αναλογα με τις παραγωγικες τους δυνατοτητες. Ανεξαρτητα με το αν ο πυθμενας εχει τη μορφη χρεωκοπιας (σχημ. #1 depression) ή παρατεταμένης ύφεσης (σχημ. #2 prolonged recession),  τιποτα δεν μπορει να μας προετοιμασει για τις πιεσεις που ασκουνται σε τετοιο βαθος, ουτε για τα πλασματα (ανεργία, κοινωνική αποξένωση, ανομία κλπ.) που παρανομευουν εκει κάτω. Κάποιοι ισως φορουν σωσιβια (περιουσια, διασφαλισμενη απασχόληση κλπ) που θα τους επιτρεψουν να διατηριθουν στην επιφανεια, εγω ομως οχι...

Το ερωτημα λοιπον ειναι: Τι προτιμας;  Μια βουτια στην άβυσσο ή ενα αλμα στο αγνωστο; ‘Αλμα στο αγνωστο’ για εμενα ειναι η μεταναστευση, να παρεις των οματιων σου και να φυγεις στο εξωτερικο. Οπώς σε καθε άλμα χρειαζέται φόρα, μια κεκτημένη ταχύτητα, που οι Έλληνες επαγγελματίες δεν ειναι ευκολο να αποκτήσουν μια και κουβαλάνε στις πλάτες τους το βάρος του ελείματος αξιοπιστίας της χωράς μας. Χρειάζεται χρονίσμος, να υπολογίσεις δηλαδή τα βηματά σου και να πηδήξεις ακριβώς την στιγμή που πρέπει, χρειάζεται δύναμη, γερά πόδια (επαγγελματικες δεξιότητες και ικανότητες) για να φτάσεις μακριά. Τέλος χρειάζεται ενα σκάμα, ένας κατάληλλος τόπος να προσγειωθείς για να μην σπάσεις τα πόδια σου.

Έχω διαλέξει να πηδήξω, στις βουτιές δεν ήμουνα ποτέ καλός, ευχηθειτε μου καλή τύχη...

Αντώνης Κόχειλας

Antonis.kocheilas@me.com

*Ο Αντώνης ειναι τα τελευταία χρόνια υψηλόβαθμο στέλεχος διαφημιστικών εταιρειών.  Αξίζει να δείτε την εξαιρετική του παρουσίαση ‘Don Draper goes Digital and beyond’

Αθήνα : 45% πληθυσμού, 40% αυθαιρέτων, 40% γκρίζας οικονομίας

Το φαινόμενο θα επαναλαμβάνεται, όσο δεν τίθεται το πρόβλημα στη ρίζα του: η Αθήνα είναι ίσως η πιο τριτοκοσμική πόλη της Ευρώπης (με εξαίρεση την Κωνσταντινούπολη). Με βεβαιότητα, έχει την πιο αρνητική σχέση του πληθυσμού σε σύγκριση με τον πληθυσμό της χώρας.

Ας το πάρουμε απόφαση: μια πόλη με τα χαρακτηριστικά της Αθήνας, έχει μειωμένες αντιστάσεις απέναντι στις φυσικές καταστροφές. Αν συμπληρώσουμε και το βαθμό οργάνωσης του κρατικού μηχανισμού, τότε το μίγμα είναι εκρηκτικό.

Η Ελλάδα, άρα και η Αθήνα, έχει τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή παραγωγή σκουπιδιών και το χειρότερο -στη Δυτική Ευρώπη- σύστημα επεξεργασίας. Ο μεγάλος αριθμός αυθαιρέτων, των οποίων ένα μεγάλο ποσοστό είναι βίλες και όχι χαμόσπιτα, δίνει μια επιπλέον "ποιοτική" παράμετρο της πρωτεύουσας του κράτους μας. Τα όσα λέει ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λ. Ρακιντζής για την διαφθορά σχετικών υπηρεσιών (π.χ., δασαρχείων) "βοηθούν" τη συνολική εικόνα...

Εν κατακλείδι: το μέγεθος και τα χαρακτηριστικά της Αθήνας, αποτελούν ένα μεγάλο βαρίδι για τη χώρα... Οι περισσότεροι "κλείσαμε τα μάτια" στο ότι οι πανάκριβοι, αλλά "επιτυχημένοι" Ολυμπιακοί του 2004, μας κληροδότησαν μια μεγαλύτερη Αθήνα, όπου αυξήθηκε το ποσοστό των αλλοδαπών μεταναστών.

Κάποιος θα πει ότι για τα αποτελέσματα των πυρκαιών της Ηλείας δεν έφταιγε το μέγεθος της Αθήνας. Αν το δει κανείς από μια άλλη οπτική γωνία, το διοικητικό εκτόπισμα της Αθήνας, είχε και τότε μεγάλη ευθύνη.

Τη δεκαετία του '70 και του '80 γινόταν συζήτηση για την ανάσχεση της μεγέθυνσης της Αθήνας, με τις περίφημες αντίπαλες πόλεις κλπ. Στην συνέχεια το θέμα αφέθηκε στην τύχη του, μέχρι να φθάσει στο ακρότατο σημείο, στους Αγώνες του 2004.

Η συνήθης πολιτική πρόταση που ακούγεται είναι να αυξηθούν οι προσλήψεις πυροσβεστών, νοσηλευτών, αστυνομικών, οδοκαθαριστών για να εξυπηρετηθεί το μέγεθος της Αθήνας. Η πρωτεύουσα (και η χώρα) χρειάζονται "φρένο" και συστήματα, επιπλέον προσωπικό χρειάζεται σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις (π.χ., η Ελλάδα διαθέτει τους περισσότερους κατά κεφαλήν αστυνομικούς στην Ε.Ε.).

*photo via flickr*

Του… Αβραμόπουλου θα γίνει με τη γρίπη, σε διάλυση τα νοσοκομεία

Επισκέφτηκα πριν λίγες μέρες επαρχιακό νοσοκομείο και σοκαρίστηκα από την τριτοκοσμική κατάσταση. Οι περισσότεροι επισκέπτες των εξωτερικών ιατρείων ήταν αλλοδαποί τουρίστες, που ασφαλώς θα μεταφέρουν στις χώρες τους τις «εντυπώσεις» τους. Δεν συνηθίζω να κάνω επιθέσεις σε πρόσωπα της πολιτικής, αλλά στην περίπτωση αυτή μεταφέρω και την (ιδιωτική) απόγνωση δύο τουλάχιστον υπουργών της σημερινής κυβέρνησης, που τους έχω δει να μιλούν για τη διάλυση των νοσοκομείων και την αδιαφορία του Δ. Αβραμόπουλου.

Ο υπουργός Υγείας είναι αδιάφορος για τον τομέα που εποπτεύει, απλώς ενδιαφέρεται για 2-3 συγκεκριμένα θέματα εικόνας και budget, που διαχειρίζεται στενός του συνεργάτης. Τα media και οι πολιτικοί είναι πάρα πολύ ευγενικοί στην κριτική τους. Ορισμένες έρευνες κοινής γνώμης εμφανίζονται απλόχερα κολακευτικές για τον άνθρωπο, που λέει πολλά και δεν κάνει τίποτε.

Στην περίπτωση της γρίπης, αμόλησε τους ανέμους της κινδυνολογίας, προκειμένου να επωφεληθεί και τώρα θα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα: τα νοσοκομεία, που τα άφησε να διαλυθούν μέσα στην ανοργανωσιά και τη διαφθορά, είναι πολύ δύσκολο να κάνουν τα στοιχειώδη, όπως φάνηκε ήδη σε τρεις περιπτώσεις. «Ύποπτοι» ασθενείς επισκέπτονται τα νοσοκομεία και αυτά αδυνατούν να κάνουν σωστά τις εξετάσεις.

Η αβρότητα που επικρατεί στην πολιτική και την κοινωνική ζωή της χώρας, στην περίπτωση του Δ. Αβραμόπουλου έχει πολύ μεγάλο κόστος. Για τη γρίπη θα συστήσει 10 επιτροπές, για να μην μείνει κάποιος καθηγητής που θα γκρινιάζει, αλλά τα νοσοκομεία της Τρίπολης, της Κέρκυρας, της Μυτιλήνης κλπ θα μείνουν με κάποια χαρτιά που τα λένε «σχέδιο». Χαρτιά που έγιναν για να διαρρεύσουν στα Μέσα. Στο τέλος-τέλος ο ίδιος ο Αβραμόπουλος έχει μικρότερη ευθύνη από όλους εμάς τους υπόλοιπους που τον χαϊδεύουμε, από υστεροβουλία, συνενοχή, οκνηρία ή ωχαδερφισμό.

Στην περίπτωση της γρίπης, το τίμημα αυτών των «αρετών» θα είναι μεγάλο. Όχι τόσο από την έκταση της πανδημίας, που πιθανόν να είναι μικρότερη απ’ όσο διαδίδουν οι κινδυνολόγοι, αλλά από την ανικανότητα διαχείρισης στοιχειωδώς σύνθετων καταστάσεων, που βρέθηκαν στα χέρια ανίκανων, υστερόβουλων ή διεφθαρμένων. Υπάρχουν ευσυνείδητοι γιατροί και νοσηλευτές, και είναι και αρκετοί... Όσο και να παλέψουν, όμως, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα εγκληματικά λάθη και τις μεθοδευμένες παραλείψεις κάποιων «ηγεσιών».

Υπηρεσίες υγείας πνιγμένες στη χαρτούρα και στο «χαρτί»…

Δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα, απλώς στην Ελλάδα συνδυάζεται με πολύ υψηλό κόστος και με διαφθορά. Η μηχανογράφηση των υπηρεσιών υγείας, θα δώσει δύναμη στους πολίτες και θα ενισχύσει τη διαφάνεια.

Το e-healthgr.com το μεταφέρει με ένα βίντεο που έχει και καταπληκτική μουσική…

Κατάργηση 255 φορέων δημοσίου και το ανέκδοτο με τον Τοτό…

Από τις εξαγγελίες, ανακάλυψα ότι υπάρχει ακόμα η ΔΕΠΟΣ (Δημόσια Εταιρεία Πολεοδομίας και Στέγασης). Την είχα γνωρίσει αρχές της δεκαετίας του ‘80 και ήδη είχε φανεί ότι ήταν χωρίς χρησιμότητα. Τα περισσότερα «κουφάρια» που περιλαμβάνονται στους 255 φορείς, τα έχω συναντήσει στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Έκτοτε έχει ανακοινωθεί ότι θα καταργηθούν ή θα απορροφηθούν, από διάφορες κυβερνήσεις.

Παρέμειναν όλες «ζωντανές» στα χαρτιά, γιατί, απλούστατα, είναι χώροι όπου οι κυβερνήσεις διορίζουν κομματικά στελέχη ως διοικήσεις, με οδηγό, γραμματέα και πλούσιο μισθό. Παρότι αυτοί οι 255 φορείς δεν έχουν δραστηριότητα, το πελατειακό κράτος, τους φόρτωνε όλα αυτά τα χρόνια με νέες προσλήψεις. Θα καταργηθούν αυτή τη φορά; Ποιος ξέρει. Γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρο το αίτημα, να γίνει υποχρεωτική η δημοσιοποίηση στο Internet των στοιχείων όλων αυτών των φορέων του δημοσίου.

Υπηρεσίες Υγείας στην εποχή του Internet, μερος III

Έχει γραφτεί πολλές φορές σε αυτό το ιστολόγιο, η μεσαιωνική κατάσταση των υπηρεσιών υγείας, σε μια εποχή όπου η εξάπλωση του Internet επιτρέπει στον πολίτη να παρέμβει ως καταναλωτής.

Σε συνέχεια του διαδικτυακού «πινγκ-πονγκ» που έχουμε ανοίξει με τον πολύ ορεξάτο (ζει στη Θεσσαλονίκη, γαρ!) Ginko, παραπέμπω στη νέα του ανάρτηση, που είναι μια ανάλυση για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση στον πολύπαθο αυτό χώρο και στις δυνατότητες παρέμβασης του πολίτη (που τώρα υφίσταται τα διαλυμένα νοσοκομεία ή το πολύ μεγάλο κόστος των ιδιωτικών υπηρεσιών, αμφίβολης ποιότητας).

Υπηρεσίες υγείας και η δύναμη των ασθενών & πολιτών

Το ελληνικό σύστημα υγείας έχει «ξεφύγει». Μόνο αν οργανωθούν οι πολίτες και οι ασθενείς και πιέσουν το σύστημα πολιτικών/γιατρών/εταιρειών, υπάρχει κάποια πιθανότητα να σπάσει ο σημερινός φαύλος κύκλος. Και ο μόνος τρόπος οργάνωσης είναι η αξιοποίηση των social media, όπως προέκυπτε και από μια παλιότερη ανάρτηση.

Οι υπηρεσίες υγείας στην Ελλάδα είναι πανάκριβες, δεν υπάρχει εγγύηση για την ποιότητά τους, ενώ συνδέονται με προκλητικά φαινόμενα διαφθοράς. Η κινητοποίηση των ασθενών, των συγγενών τους, ευαίσθητων πολιτών μπορεί να δημιουργήσει δίκτυα όπως το βρετανικό Patient Opinion.

Το δραστήριο e-Health.gr, με το οποίο ανοίξαμε αλληλογραφία έχει να κάνει κάποιες πιο συγκεκριμένες προτάσεις για τον ελληνικό χώρο.

Πέρα από την υπηρεσία του βρετανικού NHS, στο εξωτερικό (Αμερική κυρίως) υπάρχουν πάρα πολλά communities, υπηρεσίες ασθενών ή ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικές υπηρεσίες υγείας (π.χ.. υπάρχουν ακόμα και υπηρεσίες του τύπου rate my doctor). Νομίζω ότι ανάμεσα σε αυτά αξίζει να αναφερθεί το PatientsLikeMe.

Και στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες κοινότητες υποστήριξης, ενημέρωσης ασθενών με καλύτερο παράδειγμα το Sugarfree.

Από το να τα περιμένουμε όλα από το κράτος νομίζω ότι ίσως πρέπει σιγά – σιγά να καταφεύγουμε και εμείς σε λύσεις αυτοοργάνωσης και δράσεων. Όχι για να υποκαταστήσουμε το Κράτος, αλλά για γίνουμε όσο το δυνατόν καλύτεροι συμ-πολίτες, αν μη τι άλλο.

Στο παράδειγμα, π.χ,. με τον υγειονομικό χάρτη της Ελλάδος, γιατί να μην τον προωθήσουμε εμείς οι ενεργοί online Έλληνες πολίτες, αντί να περιμένουμε το κράτος?

(Χαίρομαι που αναφέρατε την αείμνηστη Αμαλία Καλυβινού, μιας και εγώ θεωρώ πώς αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για να προωθήσουμε τις υπηρεσίες social media στο Εθνικό και όχι μόνο Σύστημα Υγείας)…

Αυτά λέει ο φίλος του eHealth.gr, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα δαπανά 50 εκατομμύρια ευρώ για πληροφοριακά συστήματα υγείας, τα οποία θα πληρωθούν, αλλά θα δουλέψουν ελάχιστα ή καθόλου. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στον τομέα της υγείας, δοκιμάζεται σκληρά.

*photo via flickr*

40 μάστορες και 60 χαλαστάδες για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση

(η ανάρτηση αυτή είχε πρωτοκάνει την εμφάνισή της στο blog στις 1/7/2008)

Περίπου σαράντα (40) επιτροπές της κυβέρνησης ασχολούνται με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, όπως φαίνεται κι από το διπλανό σχήμα. «Δεν είναι έκπληξη που φαίνεται κάποια σύγχυση», σημειώνει στέλεχος της κυβέρνησης που παρακολουθεί το θέμα.

Μια ανάσα πριν τελειώσει το Γ’ ΚΠΣ και λίγο πριν ξεκινήσει το ΕΣΠΑ, όπως λέγεται το Δ’ ΚΠΣ, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι μια πολύ δύσκολη άσκηση. Τα αντικειμενικά στοιχεία είναι εύγλωττα: η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όποιον τρόπο και αν εξετασθούν οι επιδόσεις, στο πεδίο του e-government.

Η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει ένα διπλό πρόσωπο, ως ένας άλλος Ιανός: το «πρόσωπο» της διακίνησης χαρτιού παραμένει ισχυρό και αμετακίνητο, ενώ αναπτύσσεται παράλληλα –με δυσκολίες και εμπόδια- το «πρόσωπο» μιας σειράς έργων e-government.Παρόλο που η χώρα επενδύσει τεράστια κονδύλια, τα περισσότερα από αυτά τα έργα είναι ημιτελή ή παραμένουν ανενεργά.

Ακραία περίπτωση αποτελεί η μηχανογράφηση των νοσοκομείων, η δημιουργία ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου, η υποστήριξη των υπηρεσιών υγείας προς τον πολίτη. Η χώρα έχει προχωρήσει σε μια επένδυση περίπου 50 εκατομμυρίων ευρώ για τη μηχανογράφηση των Περιφερειακών μονάδων υγείας. Όπως αναφέρουν κυβερνητικά στελέχη με ανησυχία, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η επένδυση οδηγείται σε αδιέξοδο.

Αν εξαιρέσει κάποιος το Taxis, η παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη μέσω έργων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης δεν είναι ορατή. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το e-government αποτελεί τον κύριο μοχλό για την ανάπτυξη σε μια κοινωνία ψηφιακής κουλτούρας. Οι υπηρεσίες του δημοσίου, δηλαδή, είναι ο βασικός δρόμος για να ωριμάσει μια χώρα στην αξιοποίηση του Internet.

Αυτό εξηγεί και την υστέρηση της Ελλάδας σε όλους τους δείκτες που μετρούν την αξιοποίηση του Διαδικτύου: οι έρευνες του Παγκόσμιου Φόρουμ (WEF), του ΟΟΣΑ, της Ε.Ε., αλλά και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι εύγλωττες...

Πέντε πολιτικές για το Internet και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση

Το πιο σημαντικό θέμα που πρέπει να εξετάσει μια κυβέρνηση (ή μια μελλοντική κυβέρνηση) στο Internet, δεν είναι η παιδοφιλία ή το ηλεκτρονικό έγκλημα ή οι ιοί… Όπως λέει ο συγγραφέας του σημειώματος που παραθέτουμε πιο κάτω, το πιο σημαντικό ζήτημα είναι το γεγονός ότι οι προσδοκίες που δημιουργεί το Internet στον πολίτη, για υπηρεσίες, κλπ, μπορούν να ξεπεράσουν κατά πολύ την αξιοποίηση του Διαδικτύου που θα επιτύχει μια κυβέρνηση και η διοίκηση…

Αξίζει να δούμε τις πέντε πολιτικές που μπορεί να βοηθήσουν μια κυβέρνηση ή μια μελλοντική κυβέρνηση να αποφύγουν την έκθεση στα μάτια των πολιτών και την κρίση των ψηφοφόρων. Η Ελλάδα ξεκινάει από χαμηλό επίπεδο: η ηλεκτρονική διακυβέρνηση βρίσκεται σε ορατή καθυστέρηση, παρόλο που έχουν γίνει δεκάδες έργα και έχουν κοστίσει πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Το μεγάλο μυστικό είναι να μπουν οι πολίτες στο «παιγνίδι», να «γλυκαθούν» με το e-government και να πιέσουν τις κυβερνήσεις και τη διοίκηση να δώσουν υπηρεσίες.

*photo via flickr*

«Πιάτσα εμποράκων» ή αγορά υπηρεσιών…

Κάποτε, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του marketing εταιρείας τηλεπικοινωνιών, μου είπε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με νοοτροπία εμπόρων. Δεν έχουμε κουλτούρα υπηρεσιών… Τι λέει ένας εμποράκος; «Πάρε αυτό το προϊόν, φύγε, κι εγώ θα βγάλω ένα 100%, ένα 200%. Δε με νοιάζει αν ξαναπατήσεις στο μαγαζί μου ή αν δεν ξαναπατήσεις».

Στις υπηρεσίες τα πράγματα είναι διαφορετικά: ο επαγγελματίας πρέπει να χτίσει τη σχέση με τον πελάτη, γιατί το κέρδος / όφελος προκύπτει από το πόσες φορές θα γυρίσει ο πελάτης να πάρει υπηρεσίες, τι θα πει στον κύκλο του ως word of mouth, κλπ.

Σερφάροντας στην μπλογκόσφαιρα, βρήκα δύο πολύ ωραία post για τα θέματα αυτά, που δεν θα τα βρείτε σε κλασσικά βιβλία ούτε στον Τύπο. Στο πρώτο μπορείτε να δείτε πώς οδηγούνται να συμπεριφέρονται οι διάφοροι πάροχοι συμβουλευτικής, λόγω της αντιμετώπισης που έχουν από τους πελάτες του, ενώ στο δεύτερο μπορεί κανείς να βρει μερικές χρήσιμες συμβουλές για το πώς μπορεί να κάνει το consulting, χωρίς να βρεθεί να παρέχει «δωρεάν υπηρεσίες». Τα δύο κείμενα, εκτός από καλογραμμένα, είναι και αρκετά χρήσιμα, διότι είναι βιωματικά…

*photo via flickr*

Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, σε «σταυροδρόμι» με 40 επιτροπές

Περίπου σαράντα (40) επιτροπές της κυβέρνησης ασχολούνται με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, όπως φαίνεται κι από το διπλανό σχήμα. «Δεν είναι έκπληξη που φαίνεται κάποια σύγχυση», σημειώνει στέλεχος της κυβέρνησης που παρακολουθεί το θέμα.

Μια ανάσα πριν τελειώσει το Γ’ ΚΠΣ και λίγο πριν ξεκινήσει το ΕΣΠΑ, όπως λέγεται το Δ’ ΚΠΣ, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι μια πολύ δύσκολη άσκηση. Τα αντικειμενικά στοιχεία είναι εύγλωττα: η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όποιον τρόπο και αν εξετασθούν οι επιδόσεις, στο πεδίο του e-government.

Η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει ένα διπλό πρόσωπο, ως ένας άλλος Ιανός: το «πρόσωπο» της διακίνησης χαρτιού παραμένει ισχυρό και αμετακίνητο, ενώ αναπτύσσεται παράλληλα –με δυσκολίες και εμπόδια- το «πρόσωπο» μιας σειράς έργων e-government.Παρόλο που η χώρα επενδύσει τεράστια κονδύλια, τα περισσότερα από αυτά τα έργα είναι ημιτελή ή παραμένουν ανενεργά.

Ακραία περίπτωση αποτελεί η μηχανογράφηση των νοσοκομείων, η δημιουργία ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου, η υποστήριξη των υπηρεσιών υγείας προς τον πολίτη. Η χώρα έχει προχωρήσει σε μια επένδυση περίπου 50 εκατομμυρίων ευρώ για τη μηχανογράφηση των Περιφερειακών μονάδων υγείας. Όπως αναφέρουν κυβερνητικά στελέχη με ανησυχία, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η επένδυση οδηγείται σε αδιέξοδο.

Αν εξαιρέσει κάποιος το Taxis, η παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη μέσω έργων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης δεν είναι ορατή. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το e-government αποτελεί τον κύριο μοχλό για την ανάπτυξη σε μια κοινωνία ψηφιακής κουλτούρας. Οι υπηρεσίες του δημοσίου, δηλαδή, είναι ο βασικός δρόμος για να ωριμάσει μια χώρα στην αξιοποίηση του Internet.

Αυτό εξηγεί και την υστέρηση της Ελλάδας σε όλους τους δείκτες που μετρούν την αξιοποίηση του Διαδικτύου: οι έρευνες του Παγκόσμιου Φόρουμ (WEF), του ΟΟΣΑ, της Ε.Ε., αλλά και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι εύγλωττες...

Οι ντελιβεράδες Caballeros κάνουν απεργία / διαδήλωση

Με αφορμή ένα μήνυμα που πήρα για απεργία/διαδήλωση των "ντελιβεράδων", μπήκα στον πειρασμό να κάνω κάποιες σκέψεις. Είχα πάντοτε ένα ερώτημα: πώς γίνεται και τα παιδιά που δουλεύουν σε delivery είναι σε πολύ μεγάλο ποσοστό άτομα με καθαρό πρόσωπο και καλή προαίρεση... Είναι wishful thinking; Τους συγκρίνω με άτομα που δουλεύουν, π.χ., στην οικοδομή ή σε συνεργεία αυτοκινήτων και επιβεβαιώνω ότι δεν είμαι τόσο ρομαντικός...

Μπορεί να πέφτω έξω... Ίσως τους βλέπω πιο θετικά, από μια διάθεση ανέξοδης επίδειξης αισθημάτων συμπάθειας προς μια ομάδα κοινωνικά αδυνάτων. Σκεφθείτε το και εσείς λίγο παραπάνω, από το να θεωρήσετε αυτονόητο ότι τα περισσότερα προϊόντα delivery μπορεί να είναι τόσο προκλητικά φθηνά. Μια εξήγηση είναι ότι η τροφή που μας φέρνουν, έχει πολύ χαμηλή ποιότητα. Μια συμπληρωματική ερμηνεία είναι ότι τα παιδιά που μας τα φέρνουν, αμείβονται με ψίχουλα και εργάζονται υπό απαράδεκτες συνθήκες (ασφαλιστικής κάλυψης, ασφάλειας οδήγησης κλπ).

Ζήτω, «σκίσαμε» την Τουρκία στο κόστος του Internet!...

Η διαφάνεια δείχνει ότι το κόστος του Internet στην Ελλάδα ανά Mbps είναι περίπου διπλάσιο από το αντίστοιχο κόστος σε Σλοβακία, Πολωνία και πολλαπλάσιο σε σχέση με Πορτογαλία, Ισπανία. Μπορούμε να παρηγορηθούμε ότι η Τουρκία στο σχετικό πίνακα είναι πιο ακριβή από την Ελλάδα...

Πέρα απ’ όλα αυτά, που προέρχονται από εισήγηση του καθηγητή του ΕΜΠ Βασίλη Μάγκλαρη, το μεγάλο θέμα για την αύξηση της διείσδυσης του Internet στην Ελλάδα είναι το περιεχόμενο. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι η έμμεση πίεση προς τους Έλληνες πολίτες από τις δημόσιες υπηρεσίες να μπαίνουν στο Internet, προκειμένου να εξυπηρετούνται (για πιστοποιητικά, κλπ), επειδή αυτό τους «γλυτώνει» από μετακινήσεις, έξοδα, κλπ.

Παρότι το Δημόσιο πραγματοποιεί τεράστιες επενδύσεις για έργα υποδομής πληροφοριακής οργάνωσης (εφορίες, πολεοδομίες, Δήμοι, κλπ), η απόδοση του συστήματος (πλην εφοριών) είναι ακόμα μικρή, επειδή:
1. Τα έργα αυτά, όπως τα περισσότερα έργα Πληροφορικής στην Ελλάδα, παραδίδονται με πολύ αργό ρυθμό, ενίοτε και με «ελαττώματα»,
2. Οι φορείς στους οποίους ανήκουν αυτές οι υποδομές, δεν «επικοινωνούν» στους πολίτες τη δυνατότητα να εξυπηρετηθούν καλύτερα μέσα από τα καινούργια συστήματα και
3. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν έχουν ιδιαίτερη προθυμία να στρέψουν τους πολίτες προς τις αυτοματοποιημένες διαδικασίες…

Παρά τα εμπόδια, όμως, και τις καθυστερήσεις, η μάχη θα κριθεί υπέρ της εξυπηρέτησης του πολίτη από το Internet. Οι συνθήκες μετακίνησης και συμπεριφοράς μέσα στις δημόσιες υπηρεσίες χειροτερεύουν τόσο πολύ, ώστε ακόμα και άνθρωποι αμόρφωτοι θα ζητούν από τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους να τους κάνουν τον «ενδιάμεσο», ώστε να «παίρνουν το χαρτί» από το κομπιούτερ…

Το αδιέξοδο κάποιων ΔΕΚΟ –και του πελάτη τους, του πολίτη!

Από ορισμένες συζητήσεις με κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων που ελέγχονται από το Κράτος, διαπιστώνω ένα αδιέξοδο, που μας αφορά. Μας αφορά ως πελάτες τους, σε μερικές περιπτώσεις εξαρτόμαστε αποκλειστικά από αυτές. Μας αφορά ως πολίτες, που πληρώνουμε τα ελλείμματα στο ταμείο...

Κάποιοι από τους συνομιλητές μου είναι καταξιωμένοι επαγγελματίες, σοβαροί άνθρωποι και ευκατάστατοι, άρα δεν διορίστηκαν για να κάνουν λεφτά, ούτε γιατί δεν είχαν δουλειά. Σας προλαβαίνω και σημειώνω ότι είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις, αλλά είναι υπαρκτές και δεν είναι ελάχιστες. Το αδιέξοδο δημιουργείται και ενισχύεται από τα εξής στοιχεία:
1. Ο κύριος μέτοχος, που είναι το Κράτος, ελέγχει την διοίκηση και την κουμαντάρει με βάση την agenda της εκάστοτε κυβέρνησης.
2. Τα συνδικάτα, παίρνοντας αφορμή από το ότι οι πολιτικοί δεν τηρούν τους θεσμοθετημένους κανόνες, κάνουν υπερβολές, διεκδικούν συνδιοίκηση και, συνήθως, το έχουν επιτύχει.
3. Ορισμένοι εργαζόμενοι αυτών των ΔΕΚΟ επικαλούνται πολλούς λόγους, οι οποίοι τους φέρνουν στο σημείο να δίνουν χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες στους πελάτες, δηλαδή στους πολίτες.

Δείτε τι υπηρεσίες παίρνετε, για παράδειγμα, από την ΕΥΔΑΠ ή τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, για να αναφερθώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, που ίσως δεν είναι οι πιο σημαντικές. Για να μην μακρυγορούμε, η κατάσταση αυτή είναι μια από τις αιτίες που επηρεάζεται η ποιότητα ζωής των πολιτών, η τσέπη τους, αλλά και αυξάνουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, που δεν επιτρέπουν να γίνουν σχολεία ή νοσοκομεία.

Η κατάσταση αυτή θα γίνεται χειρότερη, στο βαθμό που συνεχιστεί ο λαϊκισμός. Έχουν πολλαπλασιαστεί τα φαινόμενα τύπου Γιάννη Μανώλη, που ζητούν αυξήσεις για τους εργαζόμενους, μη αύξηση των τιμών των υπηρεσιών ΔΕΚΟ, αποτροπή κάθε μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό σύστημα… Υπουργοί έδιναν μέχρι πρόσφατα αυξήσεις κάτω από το τραπέζι για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και σύσσωμη η αντιπολίτευση αγκαλιάζει κάθε παράλογο αίτημα. Αυτός που μένει τελευταίος είναι ο πελάτης των ΔΕΚΟ, ο πολίτης. Και πιο πολύ μένουν «στην απέξω» τα χαμηλότερα εισοδήματα και οι συνταξιούχοι της πείνας.

Η διχασμένη εικόνα της Ελλάδας το καλοκαίρι...

Πολλοί από εμάς θα περάσουμε καλά στις διακοπές που άρχισαν ή αρχίζουν σε λίγο. Θα συνυπάρξουμε, πάντως, με στιγμές και επεισόδια που δεν είναι τιμητικές για την εικόνα της χώρας... Η μιζέρια και η γκρίνια δεν θα βοηθήσουν ιδιαίτερα αφού, κατά κανόνα, δεν συνοδεύονται από διάθεση για δράση, ούτε από απλές ιδέες, οι οποίες θα άλλαζαν τα πράγματα.

Μια ιδέα είναι να αποφεύγουμε τους προορισμούς που παρέχουν υπηρεσίες κατώτερες των αναμενομένων. Μέτρια ελληνικά μέρη έχουν γίνει πιο ακριβά από ωραίες εκδρομές στην Ευρώπη. Μια άλλη σκέψη είναι να βασιζόμαστε στις εμπειρίες γνωστών και φίλων, καθώς είναι πολύ πιο ασφαλείς από τις υποδείξεις διαφόρων οδηγών -εντύπων και μη.

Οποιοδήποτε μέρος και αν είναι ο προορισμός μας, μπορεί να γίνει καλύτερο αν έχουμε μαζί μας τα βιβλία που δεν διαβάσαμε το χειμώνα. Ακόμα καλύτερα, εάν βρούμε την ευκαιρία να ζεστάνουμε τις ανθρώπινες επαφές, τις συναντήσεις που δεν έχουν καμμιά υστεροβουλία ή στόχο, πέρα από το χαθείς στον ήχο των λέξεων και στην αίσθηση ότι έχεις αχρηστέψει τα ρολόγια...

Κλέβουν στην Αθήνα τα ταξί, αλλά όχι σε Βουδαπέστη, Βουκουρέστι…

Ο Ανέστης και το Mega μας θύμισαν την αθλιότητα ενός μεγάλου αριθμού ταξιτζήδων. Σκέφτομαι θετικά, άρα, για να δούμε αν υπάρχει τρόπος να μπει φρένο σε αυτή την ασυδοσία... Τους περασμένους μήνες, λοιπόν, ταξίδεψα σε πόλεις που δεν ανήκουν σε χώρες με έντονο κράτος δικαίου... Στο Βουκουρέστι και στη Βουδαπέστη οι τοπικές Αρχές χρησιμοποιούν απλές "πατέντες", για να προφυλάξουν τους επισκέπτες από τυχόν αρπακτική διάθεση των ταξιτζήδων.

Οι μέθοδοι είναι απλές. Το ερώτημα είναι, γιατί στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες έχουν γίνει κράτος εν κράτει... Μια εξήγηση, νομίζω, είναι ότι οι πολιτικοί (υπουργοί, κλπ), που θα έπρεπε να βάλουν φρένο με απλούς, εφαρμόσιμους νόμους σε αυτή την τριτοκοσμική και "μαφιόζικη" κατάσταση, λόγω του άγχους της ψήφου έχουν αφήσει απροστάτευτη την καθημερινή ζωή της πόλης, καθώς και την εικόνα της χώρας.

Μέτρα υπάρχουν, λοιπόν, για να μην ακούμε αυτά τα απίθανα από τους ταξιτζήδες και τον Μπαντουράκη (...υπήρξε και αριστερός). Το ζητούμενο είναι να νοιώσουν οι πολιτικοί ότι το κόστος, όταν χαϊδεύουν τους ταξιτζήδες, είναι μεγαλύτερο από το να βάλουν κάποια στοιχειώδη τάξη.