Θα "κουκουλώσουμε" με επιδόματα το 75% της ανεργίας των νέων;

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Ένα νεανικό γυναικείο πρόσωπο πλησιάζει διστακτικά σε μια εκδήλωση και με πολύ συστολή βρίσκει μια ευκαιρία να αναφέρει διακριτικά ότι ψάχνει για δουλειά. Σε άλλη σκηνή κάποιος νέος ‘παρεισφρύει’ σε μια συζήτηση στο Facebook, για να ζητήσει διακριτικά συμβουλές για τα σχέδια που έχει ως διαφυγή από τη κατάσταση ανεργίας.

Influentials 2011: Μια φωτεινή "τρύπα" στο αφιέρωμα της Lifo

Το αφιέρωμα της Lifo ‘The Influentials 2011’, ήταν μια ευφυής σύλληψη και μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή της, σε μια στιγμή που τα περισσότερα ελληνικά media ούτεν καν σκέφτηκαν ποτέ να επιχειρήσουν κάτι παρόμοιο (εκτός απο μαρκετίστικες, υποτίθεται, προσεγγίσεις του τύπου ‘οι bartenders της χρονιάς’, πατέντες που φθίνουν γιατί δεν υπάρχουν διαφημιστικά κονδύλια να τις χρηματοδοτήσουν).

Όπως σε όλα τα αφιερώματα, ο καθένας μας που έχει άποψη (κατά το ρηθέν από τον Κλιντ Ήστγουντ), θα είπε ποιοι από τους influentials που επιλέχτηκαν ήταν δήθεν, ποιοι δυνατοί, και ποιοι θετικές εκπλήξεις... Από το αφιέρωμα αυτό έλειπε μια περίπτωση, που ήταν φυσικό να μην την περιλάβει οποιος σχεδίασε το εγχείρημα: η ίδια η Lifo. Η εφημερίδα δεν έχει την ανάγκη να την κολακεύσω, ούτε και εγώ το συνηθίζω, -είναι απο τα ελαττώματα μου που προστατεύω καλά και για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει βγει σε κακό.

Η Lifo θα έπρεπε κατ’ αρχάς να μπει σε αυτήν την κατηγορία, μόνο και μόνο για το σκληρό editorial που είχε γράψει παλιότερα ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, σχετικά με την επέκταση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη στα media.

Η Lifo αξίζει να μπει στο κύκλο των Influentials , για έναν επιπλέον λόγο: βιώνει τη κατάρρευση του κλάδου των ελληνικών media, αλλά παραμένει ζωντανή και διαθέτει νεύρο. Δεν βουλιάζει στη μιζέρια του να τα βλέπει όλα μαύρα, ούτε υπερβάλει με χαζοχαρούμενα άρθρα στο ποσο καλό κάνει να είμαστε αισιόδοξοι. Το ξεπέρασμα της κρίσης δεν θα γίνει ούτε με συνεχή αυτομαστίγωση, ούτε με επιπόλαιες ενέσεις ‘θετικού πνεύματος’. Ο ρεαλισμός απαιτεί να καταγράφονται οι καθιζήσεις και να προβάλονται τα δημιουργικά παραδείγματα, γιατί μονο η σύνθεση τους μπορεί να περιορίσει το γκρίζο και να ενισχύσει τις εστίες της ανάτασης.

Η αξία εγχειρημάτων όπως της Lifo, δεν βρίσκεται στο να τα ξεφυλλίζουμε σελίδα-σελίδα με το μάτι του απηνή κριτή. Η ομορφιά τους εντοπίζεται στις 10 σελίδες που αρέσουν στον καθένα μας, ενώ προσπερνούμε τις υπόλοιπες 50, είτε γιατί έχουν διαφορετική αισθητική από αυτή που μας ταιριάζει, είτε γιατι φιλοξενούν πρόσωπα, που σ’ αυτό το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, έχουμε μάθει πώς να βρίσκουμε ένα κουσούρι για το καθένα... ‘Είναι κακό χωριό τα λίγα σπίτια’, λεει μια παροιμία και η Αθήνα το επιβεβαιώνει. Εγχειρήματα όπως η Lifo είναι μια εμπειρία και όχι ‘γήπεδα’ για να δείξουμε πόσο μας έμαθαν τα τηλεοπτικά παράθυρα να γκρινιάζουμε με τα πάντα και να επιβιώνουμε με βάση το βαθμό έκκρισης χολής.

Στις σελίδες (και στο site) της Lifo έχουν θέση πολλά νέα παιδιά, όχι με τη λογική που βλέπουμε σχεδόν παντού στη χώρα, ως μαϊντανοί δηλαδή, για να δικαιολογήσουν οι γενιές του 114 και του Πολυτεχνείου, τον ασφυκτικό τους έλεγχο πάνω στη ζωή και την εξέλιξη.
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, δεν έχει ανάγκη η Lifo κοπλιμέντα τη στιγμή που περνάει μέσα από το καμίνι όπου γίνονται στάχτη πολλά ελληνικά media και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας. Έχει μειονεκτήματα και έχει και πλευρές που μπορούν να βελτιωθούν, αλλά σε κάποιους θα μας άρεσε να τη βλέπουμε , έτσι ‘αγενή’ και ‘επηρμένη’, τις σκληρές χρονιές που έρχονται, ακόμα κι αν δεν θα 'χει την πολυτέλεια να μειώσει τις αδυναμίες της.

Κάτι τελευταίο, που για λίγους σαν και μένα , είναι πρώτο... H Lifo είναι από τα ελάχιστα media στη χώρα, που συνειδητοποίησαν ότι η διαδικτυακή της ανάπτυξη δεν ειναι αναγκαίο κακό, ούτε ένα έντυπο σε ψηφιακή μορφή. ‘Πρώτα το Internet’ λενε οι μιντιάδες στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα ανέκδοτο.


Influentials και η Ανθρωπογεωγραφία της Επιρροής

Μιας που δόθηκε η ευκαιρία, να πούμε δύο λογια για το χάρτη της Επιρροής. Χρήσιμα ισως σε μια χώρα, που εκτός από τη φούσκα του χρέους, έζησε τη πομφόλυγα των ‘σπουδαίων’, που κατέληξαν να είναι ένας κύκλος ανθρώπων που έκαναν λεφτά (όπως τα έκαναν), κάποιων celebrities της TV και ορισμένων σαν αυτούς της ομάδας του ‘Κλικ’.

Πέρα από τη γενική κατηγορία των influentials , μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους idea starters και τους amplifiers. Αν γενικεύσουμε αυτήν την ανάλυση , αν σκεφτούμε πέρα από την περιοχή των brands που ασχολείται και περιλάβουμε τις ιδέες, τα causes, το Κοινωνικό Κεφάλαιο, τότε μπορούμε να ξεχωρίσουμε γύρω μας πρόσωπα με σημαντική συμβολή, με καταθέσεις σκέψης που κάνουν τη διαφορά.

Επειδή τείνει να γίνει πολύ trendy να θεωρούνται influentials κάποιοι που εχουν υπερβολική δραστηριότητα στα social media, είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη μας και αυτήν την τοποθέτηση.
H Lifo πήρε την ευθύνη να επιλέξει κάποιες/κάποιους που ασκούν επιρροή και συγκέντρωσε ένα ενδιαφέρον ‘οικοσύστημα’. Όσο βαθαίνει η κρίση , τόσο θα νοιώθουμε μεγαλύτερη την ανάγκη να ξεχωρίζουμε τους ideas starters, τους amplifiers και τους influentials.

Δύο πρώην συμμαθητές στην ίδια πόλη

Με το Στάθη Τσαγκαρουσιάνο δεν μας συνδέει μονο το μικρό μας όνομα, αλλά και 12 χρόνια στην ίδια τάξη. Είχαμε πάντα ένα λόγο να διαφωνούμε, ενα προοίμιο της διαφορετικής πορείας που ακολουθήσαμε και της διαφορετικής προσέγγισης που, μάλλον, εξακολουθούμε να έχουμε. ΄Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, από τότε που βρεθήκαμε για τελευταία φορά, αλλά το βρίσκω θετικό γιατί περιμένω συνεχώς να με εκπλήξει.

Είχε κάνει μια ενθαρρυντική αναφορά για το blog μου στην Ελευθεροτυπία (17-07-2009), μια ένδειξη οτί η επικοινωνία συνεχίζει σε ράγες που διατηρούν τη συνέχεια και αυγατίζουν την ενέργεια.
Είμαστε σε χρονιάρες μέρες, που συνηθίζονται οι ευχές και τα resolutions. Η ευχή αφορά τη Lifo: να ξεχωρίσει απο αυτό που θα περάσει η πλειοψηφία των ελληνικών media τη χρονιά που μόλις μπήκε. Η Lifo να υπερβεί το τσουνάμι του 2012 και να βγει πιο δυνατή. Και το ‘αίτημα’ αφορά το Στ. Τσαγκαρουσιάνο: να οργανώσει ένα μίνι-πλάνο για να βγουν από τη Lifo 4-5 νέα παιδιά που θα σπάνε κόκκαλα με τη γραφίδα τους (ή το πληκτρολόγιό τους). Πέρασα 20 χρονια στα media, όπου η ‘καλλιέργεια’ ταλέντων ήταν άγνωστη (όπως σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας), κάτι που φαίνεται στις μέρες μας. Ο Στάθης ειναι ο ίδιος, μια απο τις εκπληκτικές πέννες της χώρας και είναι από τους λίγους που μπορούν να περάσουν λίγη φλόγα, αρκετή τέχνη και επαρκή τεχνική σε νεώτερους.

Η επίκληση ‘για το καλό της χώρας’ ακούγεται αρκετά κούφια και ενοχλητικά κοινότυπη. Με τόσα αποκαΐδια όμως γύρω μας, η ιδέα να περάσουν όσοι μπορούν κάτι σε νεότερες/ους είναι λυτρωτική για τους ίδους και την τέχνη τους.

13 κινήσεις για να ξεφεύγετε απο τις επιθέσεις καταθλιπτικών κακών ειδήσεων

O Πρόεδρος της Royal Art Society και επικεφαλής μιας εταιρείας που ασχολείται με start-ups, έγραψε κάποιες ιδέες (σε άρθρο στους Financial Times) για το πώς μπορούμε να αντιστεκόμαστε στη καθημερινή πλειάδα ειδήσεων που είναι αντιπαραγωγικές και «κατατρώγουν» τη διάθεσή μας. Μερικές απο αυτές:

• ·         διαβάζετε ιστορικά βιβλία

• ·         αποφεύγετε τις ειδήσεις

• ·         αφιερώνετε χρόνο σε νέους ανθρώπους, κάντε συζητήσεις μαζί τους

• ·         να είστε δραστήριοι για να μην έχετε χρόνο να σκέφτεστε τα μίζερα

• ·         επικεντρωθείτε σε μικρές νίκες

Απολαύστε το σύνολο των προτάσεων του συγγραφέα στη παρακάτω παράθεση του άρθρου του.

A guide to shaking off the doom and gloom

By Luke Johnson
Almost everyone I know in business is sick of this downturn. The task is to restore confidence, despite various challenges. We need a sense of optimism to revive growth, and to reverse the recent decline in living standards. This can be done with sufficient willpower.
I have, therefore, assembled a brief list of suggestions that might boost morale among those entrepreneurs who are finding it tough.
● Study history: it helps to put present difficulties into context. Life for almost everyone on earth is better than it ever has been. Societies have always suffered from periodic upheavals, yet in the long run the trend is one of relentless material improvement, mainly thanks to technological advances. Depressions always end, and our collective ingenuity has solved all the challenges of the ages. Our current, temporary adversities will be no different.
● Avoid the news: read and watch the minimum. Editors believe bad news sells better than good, and in an era of intense media competition, many stories exaggerate and dramatise so as to catch the public’s attention. Brush off the screaming headlines, and your mood will lift.
● Spend time with young people: humans are born with a sense of wonder. But age and experience make too many older people cynical, while rising considerations of mortality can make even hardy souls melancholy. The answer is to surround yourself with friends and colleagues from across the generations to cancel out the gloom.
● Remain rational: the worst almost never happens – the vast majority of dire forecasts by commentators and supposed experts are simply nonsense. Humankind developed a capacity to imagine terrible outcomes as an insurance policy so that we could avoid them. But being constantly in dread of fresh catastrophes is impractical and taints our judgment.
● Avoid pessimists: most of us have a bias towards either a negative or positive outlook. You should keep the company of these latter, sunny characters. Seek out those with an upbeat disposition – you’ll find it is infectious.
● Read the stoics: classical writers like Marcus Aurelius have provided readers with uplifting advice about preserving equanimity amid awful circumstances for hundreds of years. I recommend his Meditations.
● Admit mistakes and then move on: all of us make bad decisions, suffer setbacks and endure failures. It is important to recognise these but once you have accepted the error – and apologised where necessary – start afresh and don’t stay mired in regret.
● Keep busy: dynamic individuals don’t have time to become depressed. They are too busy striving to make progress. The world is full of more opportunities than ever before – what is needed is entrepreneurial zest and self-discipline.
● Get fit: doctors have understood for centuries that physical exercise is an excellent antidote to stress and gloom. Endorphins released when you exercise help banish the blues.
● Focus on small wins: every day each of us experiences little victories that can act as encouragement. Note these modest achievements and it will generate a sense of momentum that can propel you.
● Ignore events over which you have no control: worrying about what will happen to the euro or Wall Street is a waste of intellectual effort. Put exertion instead into your own business and life. Expend energies on aspects of your career that you can genuinely influence.
● Concentrate on your micro economy: forget the macroeconomic climate. What matters is how you take share in your local market, or whether you can enhance your products to better serve customers.
● Laugh: psychologists know that humour is healthy. So seek out comedy when you can, listen to jokes – and don’t take yourself too seriously. As they say, a day without laughter is a day wasted.
Of course, there is no magic formula – resilience is hard won, and the path is never smooth. Moreover, delusional optimism can surely be dangerous. But having witnessed brilliant turnrounds of companies left for dead, I know that the power of indomitable leadership in business should never be underestimated. And above all, great generals inspire a belief in a hopeful future. We need some of that inspiration right now.
lukej@riskcapitalpartners.co.uk
The writer runs Risk Capital Partners, a private equity firm, and is chairman of the Royal Society of Arts. He is the author of ‘Start it up’

Σκιερές πλευρές και φωτεινές χαραμάδες στο ελληνικό Web

Ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος περιγράφει κάποιες δύσκολες πλευρές του ελληνικoύ Online Environment. Ενδεχομένως να ειναι ακόμα πιο ζόρικες, αν προσθέσει κανείς ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων εκπαιδευτικών δεν έχουν Internet, ενώ το 90-95% των μαθητών λυκείου δεν γράφει κανένα μάθημα σε υπολογιστή. Το ό,τι ασχολούνται πολλοί μαθητές με MSN ή Facebook, δεν αλλάζει σχεδόν καθόλου τον γνωσιακό ψηφιακό αναλφαβητισμό που τους καταδικάζει η ελληνική εκπαίδευση.

Κι όμως μπορούμε να διακρίνουμε μια θετική πλευρά του ελληνικού ψηφιακού σύμπαντος: δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι αυτοί της χώρας (Ελληνες, αλλά και μετανάστες συμπολίτες μας) έχουν χτίσει μέσα από τον Online Ecosystem μια άλλη κοινωνικότητα. Βλέπουν λιγότερη τηλεόραση, έχουν περισσότερες πηγές ενημέρωσης (ακόμα και αν κάποιες είναι κίτρινες). Το πιο σημαντικό είναι πάντως ότι συμμετέχουν σε παρέες, Κοινότητες, κινήματα. Δεν έχουν ανάγκη να πάνε στα θλιβερά ελληνικά γήπεδα για να νοιώσουν ότι ανήκουν μέσα σε μεγάλο πλήθος. Ούτε περιμένουν έναν ολόκληρο χρονο για να συναντήσουν τους κοινής καταγωγής φίλους τους από τον Προυσσό Ευρυτανίας ή τα απομονωμένα ορεινά χωρία της Αρκαδίας.

Θεωρίες; Οχι... Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω στην αναζήτηση νέων δραστήριων ανθρώπων από μια περιοχή της χώρας, μακριά από την Αθήνα... Θα επανέλθω σε αυτό , ωστόσο αυτή τη στιγμή μπορώ να σημειώσω οτι υπάρχουν αρκετές νεες/νέοι που δεν έχουν ανάγκη τα κυκλώματα της Αθήνας ή τις παρέες του δανειακού Χρέους (της χώρας) για να διαθέσουν τη δουλειά τους στο εξωτερικό και να δημιουργούν χωρίς να δωσουν διαπιστευτήρια σε εκείνους που θα τους αφομοιώσουν. Μήπως ειναι περιφερειακές και περιθωριακές καταστάσεις; Αν κάποια υποσύνολα της ελληνικής κοινωνίας βρουν τον τρόπο να διασυνδεθούν με την διεθνή πραγματικότητα και αυτό ειναι μια ευκαιρία για την αισθητική τους και την καρριέρα τους, τότε δεν έχει τόσο σημασία αν θα αριθμούν 100.000 ή ένα εκατομμύριο. Εχει πολύ μεγαλύτερη αξία ότι αυτές οι 'μειονότητες' μπορουν να πάρουν οξυγόνο, να επιβιώνουν και να δημιουργούν χωρίς να υποβάλονται στην ισοπέδωση της πλειοψηφίας που θέλει να χτίζει αυθαίρετα κολλητά στον Τύμβο του Μαραθώνα (και να γιορτάζει, τάχα , τα 2.500 χρόνια από την ομωνυμη μάχη).

Πρακτικά, εκτός από εκείνες/εκείνους που θα τα καταφέρουν να μεταναστεύσουν, να εγκατασταθούν στο εξωτερικό, να υπολογίζουμε και τους άλλους, που θα συνεχίσουν να κατοικούν στην Ελλάδα, μα δεν τους καίει αν θα ψηφισθεί δήμαρχος κάποιος Ψωμιάδης, αφού θα έχουν χτίσει τις παρέες και τις Κοινότητές τους έξω από γεωγραφικούς περιορισμούς. Αγαπούν τα Μαθηματικά και παρόλο που το σχολείο μαθαίνει τα παιδιά να τα μισούν, αυτοί βρίσκουν μέσα από το Web, Facebook κάποιους άλλους μύστες, πέντε άτομα στην Πάτρα, δύο στην Πρέβεζα, 10 στα Γιάννενα , 15 στο Σαντιάγκο της Χιλής, 12 στην Αγία Πετρούπολη και 23 στο Χογκ-Κογκ κλπ).

H φωτεινή πλευρά μιας δύσκολης κατάστασης

Η Σοφια Γκιούσου βρήκε αρκετές περιπτώσεις που μέσα από τη δράση τους στο Web μπορούν να μας κάνουν να σκεφτόμαστε την πλευρά της ελπίδας και τη δημιουργίας. Κάποιοι, που δεν έχει σημασία αν δεν ξέρουμε το όνομά τους ακόμα ξεκίνησαν ένα εγχείρημα που παρέχει υποστήριξη σε όσους ψάχνουν δουλειά. Το site τους και ο λογαριασμός τους στο Twitter δείχνουν να παίρνουν φωτιά, κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη για κάποιους από εμάς, που συμβαίνει να διαβάζουμε μερικές 10δες ή 100δες βιογραφικά σε ένα μήνα.

Ακούστηκαν κάποια ερωτηματικά για ορισμένες από τις περιπτώσεις που ανέφερε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ ως παραδείγματα πολύ επιτυχημένων επιχειρηματικών προσπαθειών, ωστόσο δεν χωρούν ερωτηματικά για τον Δημήτρη Γλέζο και την Indifex. Δείτε καλύτερα πώς υποδέχθηκε ο ίδιος μια τέτοια προβολή, καθώς γνωρίζει ότι το εγχειρημα του ειναι στην αρχή και ζει σε μια χώρα, που πολλές φορές δίνει υπερβολική προβολή στα ταλέντα για να τα κάψει στη συνέχεια. Το ερώτημα για την δικιά του ταλαντούχα δουλειά, ειναι αν αυτη η χώρα θα καταφέρει να τον κρατήσει ή αν θα του δείξει το δρόμο για κάπου αλλού, όπου δεν θα έχουν ανάγκη ούτε να του ανάβουν υπερβολικά (και πρόωρα ίσως) φώτα, ούτε να τον βάζουν στις ουρές με αυτούς που ζητούν την χαρά της αρπαχτης επιδότησης.

Τα φωτεινά σημεία ειναι πιο πολλά απ’ όσα βλέπει ο καθένας μας, αλλά ο δρόμος ειναι πιο μακρύς απ’ όσο νομίζουν όσοι ζητούν μια σύντομη έξοδο από την πολύ δύσκολη θέση που έχει έλθει η χώρα.

Θα έχω τη χαρά αυτή την εβδομάδα να βρεθω εκτός Αθηνών με μια ομάδα νέων δημιουργών, που είναι πιο ζωντανές/ζωντανοί απʼ όσο μπορεί να αντιληφθεί η τύρβη της Πρωτεύουσας. Το Web αυξάνει την πιθανότητα να παραμείνουν δημιουργικοί χωρίς να αφομοιωθούν από το χωνευτήρι της Αθήνας, με τους πειρασμούς της διαπλοκής και τις κλίκες. Το Web παρέχει σε αυτούς τη δυνατότητα να διασυνδεθούν με την παγκόσμια αγορά χωρίς να δώσουν τα διαπιστεύτήρια τους στους 'κύκλους' της πρωτεύουσας.