Αποκαλύψεις που άργησαν 3 κλικ

Κάποια sites και blogs έγραψαν οτί η εταιρεία που διευθύνω ανέλαβε ένα εργο αναβάθμισης της  ψηφιακής παρουσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος στο υπερβολικό ποσόν των 15.000 ευρώ (18.500 με ΦΠΑ). Έρχονται τέταρτοι στη σειρά, όσων είχαν σημειώσει την αδυναμία ανάληψης αυτού του έργου ως κατέληξε να διατυπωθεί.

Πρώτοι σημείωσαν οτί η συγκεκριμένη σύμβαση , θα μπορούσε να εκτελεστεί κατά ένα μικρό μέρος, σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν θέση ευθύνης ως προς τη συγκεκριμένη σύμβαση.  Τα τελευταία 5-6 χρονια έχω βρεθεί πολλές φορές ανάμεσα σε υπηρεσίες ενός υπουργείου, Οργανισμού και ενός πολιτικο'υ προϊσταμένου. Αυτή η εμπειρία έχει ενισχύσει την πεποίθησή μου, να σέβομαι απολύτως τις θέσεις των υπαλλήλων καριέρας, ακόμα και όταν θεωρώ οτι η εφαρμογή κατά γράμμα των κανόνων αδικεί την εργασία μου.

Οι δεύτεροι κατά σειρά, που επισήμαναν οτί η συγκεκριμένη σύμβαση μπορούσε να υλοποιηθεί, ως  είναι διατυπωμένη, μόνο κατά ένα μικρό μέρος , είναι οι συνεργάτες μου. Νεαροί professionals, που με τιμούν με τη συνεργασία τους και το στοιχειωδέστερο που οφείλω να πράττω είναι να σέβομαι τη προσωπικότητά τους και τις αρχές  τους για το ηθικό και το νόμιμο. Αφότου επέλεξα να έχω συνεργάτες και όχι υπαλλήλους, ακολουθώ το εύχαριστο ‘τίμημα’ να ακολουθώ επιλογές που περνούν από την αυστηρή κρίση τους ως πολιτών και εκπροσώπων μιας γενιάς νέων Ελλήνων, που δεν συγχωρούν αυτά που γινόντουσαν ‘εθιμικά’ πριν 5-10 χρόνια.

Οι τρίτοι κατά σειράν,  που σημείωσαν οτι τέτοιες συμβάσεις  έχουν αντικειμενική  δυσκολία να υλοποιηθούν, είναι οι δεκάδες επαγγελματίες ή ενεργοί πολίτες, με τους οποίους καθημερινά συμπορευόμαστε ή συνεργαζόμαστε διαφωνώντας. Λίγο-λίγο, πες-πες, έχουν διαμορφώσει ένα δίκτυ διαφάνειας, που εκ των πραγμάτων δεσμεύει ακόμα και όσους είχαμε ζήσει τις απίθανες εποχές του ’80 και του ‘ 90.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν δικαιολογία στα χαρτιά, αλλά εξηγούν μια πραγματικότητα που εκτείνεται πολύ περισσότερο από ότι αποτυπώνεται σε αυτά.

Χωρίς περιστροφές, η φιλοσοφία και οι αρχές μου επιβάλλουν να πω ότι η υπογραφή αυτής της σύμβασης ήταν διπλό λάθος γιατί και το έργο που επρόκειτο να παρασχεθεί ήταν διπλάσιο, και η διατύπωση επιτρέπει ερμηνείες. Ως προς το «σκάνδαλο», αυτό θα υπάρξει ή θα τεκμηριωθεί όταν τιμολογηθούν οι υπηρεσίες.

Καθώς έχω επιλέξει να ασκώ επιχειρηματική δραστηριότητα, στόχος μου είναι (σε συνθήκες εξαιρετικά ιδιάζουσες και δύσκολες για κάθε δραστηριότητα αυτήν την περίοδο σε αυτή τη χώρα) οι σωστές αποφάσεις να είναι περισσότερες από τις λάθος. Και να επιβεβαιώνω την εμπιστοσύνη των τριών πρώτων κύκλων που ανέφερα παραπάνω, εμπιστοσύνη που προκύπτει μέσα απο κριτική, διάλογο και δημιουργική αντίληψη για τη δουλειά και τη ζωή..

Μια μερίδα facebook με ολίγη από twitter

To σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 07/03/12

Σε αυτή την απρόβλεπτη χώρα πρέπει στο εξής να συνδυάσουμε τη μόνιμη κοινωνική Σαρακοστή με την ψηφιακή αφθονία. Γύρω μας άνεργοι με iPhone 4 και αργόσχολοι με iPad2. Το 2012 είναι δύσκολο ν' αγνοήσεις ότι το facebook είναι μια πραγματικότητα. Από την άλλη, όμως, είναι ακροβασία να θεωρείς ότι με 2-3 λογαριασμούς σε social networks θα λύσεις επαγγελματικά, πολιτικά ή κοινωνικά θέματα.

Το 2012 θα είναι σκληρό για τους μονόπλευρους... Στην Ελλάδα της κρίσης δεν έχουμε πολύ χρόνο για τους αναγκαίους πειραματισμούς. Με συνοπτικές διαδικασίες, ελάχιστα χρήματα και στενεμένη υπομονή, οφείλουμε να στήσουμε τα δίκτυα επικοινωνίας που έχουμε ανάγκη για επαγγελματικούς ή κοινωνικούς λογους. Λίγα λόγια για όσους θέλουν να προβληματιστουν:

Ανθρώπινα δίκτυα ή facebook, twitter κ.λπ.; Το 2012 εκδικείται την προσκόλληση στην οθόνη και την υποτίμηση της ανθρώπινης επαφής. Κινήσεις ή και εταιρικές καμπάνιες που δεν έχουν τη δυνατότητα να συγκινήσουν μια μαγιά ανθρώπων που βρίσκονται σε μια πλατεία είναι πολύ δύσκολο να έχουν αποτέλεσμα μόνο από το facebook.

Κάθε μέρα έρχονται στο e-mail σας 2-3 causes, συμπαθείς συνήθως απόπειρες για την υποστήριξη ενός σκοπού. Γνωρίζετε πολύ καλά τα αποτελέσματα της συντριπτικής τους πλειονότητας...

Όλα στα πόδια του facebook; Σχεδόν όλες οι καμπάνιες (εμπορικές, πολιτικές κ.λπ.) τα δίνουν όλα στο facebook και στο YouTube. Άντε και λίγο twitter, αλλά χωρίς να το πιστεύουμε. Σπάνια θα δείτε μια δημιουργική σύνθεση που, ανάλογα με τις ανάγκες θα αξιοποιεί ενα μπλογκ, το twitter και κάποιες πιο ειδικές, αλλά δυναμικές πλατφόρμες (Pinterest, Tumblr, Slideshare κ.ά). Η κυριαρχία επί τόσα χρονια της λογικής γηπέδων, μπαλκονιών, lifestyle, δίνει προβάδισμα σε μαζικές προσεγγίσεις και συνοπτικές διαδικασίες.

Στα ψηφιακά μπαλκόνια

                                               

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 01/03/12

Η πολιτική επικοινωνία τις επόμενες εθνικές εκλογές θα γίνει με πρωτόγνωρο τρόπο. Αυτό αφορά και τους επαγγελματίες (πολιτικούς, συμβούλους) αλλά και τους πολίτες. Τέσσερα σημαντικά θέματα που αλλάζουν το σκηνικό είναι η έλλειψη χρημάτων για καμπάνιες, η οργή των πολιτών κατά αρκετών πολιτικών που εμποδίζει τους τελευταίους να κάνουν περιοδείες, η κρίση των media και η εξάπλωση του ίντερνετ.

Όλα αυτά συρρικνώνουν τον ρόλο του προσωπικού μηχανισμού των πολιτικών. Το μοντέλο Γκρούεζας είναι σε απόσυρση. Σε συνθήκες βαθιάς κρίσης είναι αναμενόμενο να επικρατεί σύγχυση και ανασφάλεια. Οι υποψήφιοι θα έχουν δυσκολία να επισκεφτούν λαϊκές, ΙΚΑ, μαγαζιά. Οι εκλογές θα γίνουν με πολλή τηλεόραση, πολλά «σπίτια» και πολύ περισσότερο ίντερνετ.

Οι πολιτικοί και τα κόμματα που έχουν, παρ’ όλα αυτά, τη διάθεση και τους πόρους να αξιοποιήσουν ευκαιρίες για νεωτεριστική/αποτελεσματική καμπάνια, μπορούν να εξετάσουν τις παρακάτω δυνατότητες: να δουν τι γίνεται σε ΗΠΑ και Γαλλία που βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο. Μια-δυο απλές ιδέες μπορούν να δώσουν λίγη φρεσκάδα στην εγχώρια ξηρασία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αντιληφθούν τις τάσεις και τα καινούργια εργαλεία. Να αναβαθμίσουν τη φιλοσοφία και τις πρακτικές αξιοποίησης του ίντερνετ. Αρκετοί πολιτικοί και κόμματα έχουν παραμείνει σε αντιλήψεις του 2008 και χάνουν οφέλη από τη δυναμική και τη διείσδυση των social networks. Επιδίδονται σε broadcasting (λένε μόνο τα «δικά» τους, δεν κάνουν διάλογο), δηλαδή τα χρησιμοποιούν ως ντουντούκα. Αφήνουν την παρουσία τους αποκλειστικά σε συμβούλους, κάτι που κάνει μπαμ. Χρησιμοποιούν μπόλικο facebook και ολίγη από twitter, ενώ πλέον είναι αναγκαία μια σφαιρική διαχείριση. Δεν έχουν αξία τα επιμέρους «γήπεδα», αλλά η ικανότητα να είσαι στην «πλατεία», εκεί που είναι η κοινωνία.

Όλα τα λεφτά είναι το ταξίδι από το μπαλκόνι στην πλατεία. Αν δεν δουν οι πολιτικοί τα social networks όχι ως ένα ακόμα μαραφέτι αλλά ως διαδικασία συνολικής αλλαγής, τότε θα έχουν μικρο όφελος. Για τον λόγο αυτό είναι απολύτως απαραίτητη μια φάση εκπαίδευσης. Ακόμα και οι πολιτικοί/κόμματα που διαθέτουν (ειλικρινώς) λίγα ή καθόλου χρήματα, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μια πρωτότυπη, αποτελεσματική καμπάνια. Τα παραπάνω είναι κάποιες ατάκες. Η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Στο koinwnikokefalaio.tumblr.com θα βρείτε εισηγήσεις του Κυριάκου Πιερρακάκη (για καμπάνιες σε ΗΠΑ) και της Λίνας Σάρι (τι αλλαγές φέρνει το ίντερνετ), μεταξύ άλλων.

Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι οι επόμενες καμπάνιες θα αλλάξουν κυρίως από τη στάση των πολιτών (bottom-up), παρά από τις πρακτικές των κομμάτων/πολιτικών. H κατάρρευση του πελατειακού κράτους και η διάρρηξη των ιδεολογικών δεσμών δημιουργεί μεγάλη κινητικότητα και νέες συνθήκες. Ανεμοδείκτες για το νέο σκηνικό θα είναι οι ανάγκες των πολιτών που αναζητούν νέες συλλογικότητες και η βαθύτατη ανάγκη της Δημοκρατίας για ανανέωση. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, εκ των οποίων πολλά πρέπει να είναι νεανικά πρόσωπα.

Εσκασαν 4 φούσκες μα δεν αρκει..

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 23/02/12

Οι περισσότεροι Έλληνες και οι (συντριπτικά) περισσότεροι Ευρωπαίοι συμφωνούν στο οτί η Ελλάδα αλλάζει πολύ αργά. Να δούμε ορισμένους τομείς, οπου μέσα στην οχλοβοή της κρίσης έχουν γίνει βαθύτατες αλλαγές, με το ερώτημα να παραμένει μετέωρο μήπως ειναι too little, too late.

Κληρονομική δημοκρατία: μάλλον τελείωσε οριστικά η παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελλάδας, όπου επί 60 χρόνια οι πολίτες ψηφίζαμε και καθιστούσαμε παντοδύναμες 3 πολιτικές οικογένειες. Ούτε στην Ινδία δεν συνέβαινε αυτο. Η δραματική κρίση που μας βρήκε μετά το  2009 φαίνεται να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την πολιτική ισχύ  των 3  οικογενειών (και 3-4 δεύτερης γραμμής).
Λόγω της παντοδυναμίας τους (brand, μηχανισμός προσώπων κλπ) είχαν κάψει σχεδόν κάθε αλλο πρόσωπο που θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ηγετική φιγούρα.

Οι 4  φούσκες: το ‘99 είχαμε τη φούσκα του Χρηματιστήριου (τι τρελά πάρτυ!), το 2004 γλεντήσαμε την Ολυμπιάδα. Η φούσκα των ακινήτων κράτησε απο το 2005 μέχρι το 2009. Η φούσκα του ΚΠΣ και του ΕΣΠΑ απο το 1990 έως το 2010. Σε όλες αυτές τις φούσκες δημιουργήθηαν απίστευτα εισοδήματα, που δεν περιορίστηκαν σε μια μικρή ελίτ.

Πελατειακό κράτος, δημόσιο: γύρω από τη λεηλασία του κράτους και τον εκμαυλισμό ευρέων στρωμάτων στήθηκε το μεγαλο πανηγύρι μετά το 1974. Το χρεωκοπημένο κράτος δεν μπορεί να στηρίξει αυτό το μηχανισμό. Το μόνο που του απομένει είναι να γίνει ένας μίζερος μηχανισμός καταμερισμού της αδικίας, οπού θα μοιράζει ξεροκόμματα από κάποιο νέο σχέδιο Μάρσαλ και την ‘ωραία ατμόσφαιρα’ των (υποχρεωτικών,  κατά τα άλλα) ιδωτικοποιήσεων.

Εξωστρέφεια: η χώρα της Αργοναυτικής εκστρατείας είχε απορροφηθεί μετά το 1990 στην απόλαυση των 4 φουσκών. Πάρα πολλοί  Έλληνες, δεν είχαν κανένα λόγο να ταλαιπωρηθούν στο εξωτερικό (που δεν έχει και τη ‘νύχτα’ της Αθήνας), αφού μια σχέση με το κράτος ήταν πολύ πιο αποδοτική από το να τρέχουν στο Λονδίνο ή στο Βουκουρέστι, στο Ντουμπάι ή στο Γιοχάνεσμπουργκ. Στο εξής , είτε με ευρώ είτε με δραχμή, όλοι πρέπει να κυτάμε το παγκόσμιο χάρτη. Είτε παίρνοντας τη βαλίτσα μας για το Βελιγράδι ή το Βίλνιους, είτε παράγοντας κάτι στην Ελλάδα που μπορεί να το πληρώσει ένας ξένος.

Πολιτισμός/τουρισμός: αισθάνομαι οργή κάθε φορά που ένα διεθνές Μέσον κάνει αναφορά σε θέματα της ελληνικής αρχαίας ιστορίας, ενώ βαρύγδουποι έλληνες σχολιαστές ανατρέχουν μονίμως σε ιστορίες απο τους χούλιγκαν των γηπέδων για να ενισχύσουν τα ‘επιχειρήματά’ τους. Τώρα πια αλλάζει το παιγνίδι: αν θέλουμε να μειώσουμε τη κατρακύλα, θα πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την Ιστορία αυτής της χώρας, να προστατεύσουμε το τουρισμό μας που είχε γίνει πασαρέλα της αρπαχτής.
Δεν ξέρω πόσα μπορούν να σωθούν. Νοιώθω όμως οτί υπάρχουν αξίες αυτής της χώρας που μπορούν να σταθούν, γιατί εχω τη τύχη να εισπράτω κάθε μέρα την επιμονή απλών ανθρώπων που θέλουν να στρατευθούν σε ενα μικρό ή Μεγάλο σκοπό. Είμαι ευγνώμων...

5 σημεία του Joe Trippi που αδυνατεί να υιοθετήσει η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών

Ο Joe Trippi είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο στο χώρο της επικοινωνίας. Οι ιδέες του που εφάρμοσε για πρώτη φορά ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Howard Dean το 2003 ανέτρεψαν τον τρόπο που γίνονταν οι πολιτικές καμπάνιες μέχρι τότε, καθώς τοποθέτησε στην εικόνα τη συμμετοχή των πολιτών μέσα απο την αξιοποίηση του Ιnternet. Αυτή η ριζοσπαστική προσέγγιση, όπως λέει και ο Joe Trippi, έδωσε στον Obama την πλατφόρμα να κερδίσει την πανίσχυρη Hillary Clinton, που είχε απόλυτη υπεροχή στους μηχανισμούς του Δημοκρατικού κόμματος και στα αμερικανικά media.

Κάποιοι που  ασχολούνται με τις εξελίξεις στην επικοινωνία, θα σημειώσουν ότι οι ιδέες του Trippi δεν είναι πλέον πρωτοποριακές... Ακόμα κι αν ισχύει αυτό, οι τεχνικές του Trippi και οι πρακτικές του Obama ειναι εξαιρετικά πρωτοποριακές σε σχέση με τις αντίστοιχες που χρησιμοποιούν τα  ελληνικά κόμματα και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών.

Είχα την τύχη να συζητήσω με τον Joe Trippi επί 90’ κατ’ ιδίαν. Παρόλα αυτά  δεν έχασα την ευκαιρία να ακούσω με προσοχή τη παρουσία του στο TEDxAthens , που ήταν χρονικά μετά τη συνάντησή μας.

H συνάντηση με τις απόψεις του ήλθε λίγο καιρό αφότου είχα γράψει (26 Ιουλιου)  εδώ, τη δυσκολία που θα έχουν πολλοί ελληνες πολιτικοί να επισκεφτούν στις επόμενες εκλογές ΚΑΠΗ, Λαϊκές Αγορές κλπ και την ανάγκη να αλλάξουν τις καμπάνιες τους.
Στη συνέχεια συγκεντρώνω πέντε σημεία από τις θέσεις του, που αξίζει να μελετήσουν τα ελληνικά κόμματα, οι πολιτικοί, αλλά πολύ περισσότερο οι νέοι άνθρωποι που είναι χρήσιμο να μπουν στην ελληνική πολιτική σκηνή:

1. ‘Η TV και ο κομματικός μηχανισμός έχουν χάσει τη μονοκρατορία’.
Το γεύτηκε η Hillary Clinton  το 2007. Στην Ελλάδα δεν έχει φανεί πάντως μέχρι στιγμής ποιοι  θα πάρουν το ρίσκο που πήρε ο Trippi το 2003 και ο Obama το 2007. Αν θ ακολουθήσουν αυτό που λέει ο Trippi ‘It’s the network, stupid’.
Διστάζουν ή φοβούνται ή δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί, πώς να αξιοποιήσουν τη δύναμη που έχει μεταφερθεί στην Κοινωνία των Πολιτών . Στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να το κάνουν, επειδή το πολιτικό DNA τους έχει διαμορφωθεί μέσα από τη σχέση με τη TV και την εξάρτηση από το κομματικό/προσωπικό μηχανισμό.
Μια ισχυρή μειοψηφία πολιτικών έχει τις ικανότητες και την ευφυία να κάνει το επόμενο βήμα, αλλά είναι ψυχολογικά δέσμια από το παραδοσιακό τρόπο που επιβεβαίωνε την εξουσία της (σχέση με media και με ένα επιτελείο συνεργατών). Κάποιοι από αυτούς τους πολιτκούς  θα σπάσουν τους δεσμούς, γιατί όπως τονίζει ο Trippi, αυτό είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης. Αν δεν το κάνουν, τότε θα εξαφανιστούν.
Οι έλληνες πολιτικοί που έχουν πλέον δυσκολίες  να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, θα πρέπει αναγκαστικά να επιχειρήσουν μια καινούργια αρχή: να βρουν τρόπο απευθείας επανασύνδεσης με τους πολίτες. Αυτό, όπως σημειώνει ο Joe Trippi, δεν μπορεί να γίνει ούτε μέσα απο τις σχέσεις με τα media, ούτε με τη διαμεσολάβηση του προσωπικού μηχανισμού συνεργατών.

2. ‘Ξεχάστε τα λεφτά, φτιάξτε το δίκτυο πολιτών’:
Πολλοί έλληνες πολιτικοί είναι όμηροι της σκληρής πραγματικότητας οτί για να πολιτευτούν πχ στη Β’  Αθηνών, χρειάζονται πάνω από ένα εκατομμύρια ευρώ (και την εύνοια των media). Για να εξασφαλίσουν αυτά τα χρήματα, θα πρέπει να προχωρήσουν σε ισχυρούς συμβιβασμούς, καθώς  ειναι αδύνατον να συγκεντρωθεί αυτό το ποσόν (και η εύνοια) μέσα απο διαφανείς διαδικασίες.
Αυτές όμως οι ‘υποχρεώσεις’,  ειναι ακριβώς εκείνες που έχουν φέρει την Ελλάδα και το πολιτικό σύστημα στη σημερινή του κατάσταση.
Οι πρώτοι που θα τολμήσουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, θα είναι εκείνοι που θα κερδίσουν μια θέση στο νέο χάρτη, που σε κάθε περίπτωση θα δημιουργηθεί στη πολιτική σκηνή.  Είναι η μόνη ευκαιρία όσων νέων θέλουν να μπουν στη πολιτική (και , ταπεινή μου άποψη, πρέπει να τις/τους παροτρύνουμε να το επιχειρήσουν). Επίσης, είναι μια απο τις μοναδικές ευκαιρίες που θα έχουν οι υφιστάμενοι πολιτικοί, να ξανακερδίσουν ουσιαστική σχέση με Πολίτες.

3. ‘Οι πολιτικοι πρέπει να εμπιστευτούν τους Πολίτες, πριν οι Πολίτες εμπιστευτούν τους πολιτικους’

Ακούγεται ως κοινή λογική... Ας αναρωτηθούμε όμως: ποιες, πόσες είναι οι πράξεις των ελληνικών κομμάτων και των πολιτικών, που δείχνουν ότι ακολουθούν στην πράξη αυτήν την ‘κοινοτυπία’;


4. ‘Ηρθε η ώρα που η σφεντόνα των ελλήνων Πολιτών θα πλήξει το Γολιάθ του ελληνικού πολιτικού συστήματος’.
‘Εδώ και τώρα, είναι η στιγμή Napster της Ελλάδας’ είπε για την ακρίβεια ο Trippi, εννοώντας ότι όπως ο Napster σάρωσε τη πανίσχυρη και με αδιανόητα κέρδη, μουσική βιομηχανία , έτσι και οι έλληνες πολίτες μπορούν να αλλάξουν δραματικά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

5. ‘Δεν πρόκειται για αλλαγή του μοντέλου επικοινωνίας, πρόκειται για μεταφορά εξουσίας’.
Όποια κόμματα και όποιοι έλληνες πολιτικοί κάνουν ‘επένδυση’ στο Internet, ας το σκεφτούν δύο φορές. Αν συνειδητοποιήσουν αυτή τη φράση του Joe Trippi, τότε δεν αρκεί να προσλάβουν κάποιους συμβούλους για την online επικοινωνία τους. Θα κερδίσουν λίγα στην επικοινωνία, αλλά θα χάσουν πολλά στην πολιτική.
Για να κερδίσουν το χαμένο έδαφος, ας ξεκινήσουν με το να αφιερώνουν οι ίδιοι , καθημερινά 30’ του προσωπικού τους χρόνου για την απευθείας επικοινωνία με πολίτες, που γίνεται πιο εύκολη μέσω του Internet (αλλά δεν αρκεί το Internet).

Οι 100 ώρες για την Επανεκκίνηση

Ο Matt Webb στο πρόσφατο TEDxAthens ξεσήκωσε το κοινό, με την ιδέα του, να βρίσκει ο καθένας μας 100 ώρες, για να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή του.
Το 98% των ελλήνων πολιτικών δεν μπορούν να προχωρήσουν σε επανεκκίνηση, γιατί δεν μπορούν να βρουν αυτές τις 100 ώρες, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον να αλλάξουν ρότα, Εικόνα, σκέψη. Ένας βουλευτής της Β’ Αθηνών, είναι εγκλωβισμένος στη ψυχολογική ανάγκη να δαπανά χρόνο σε μια τοπική εφημερίδα του Αιγάλεω αμφίβολης κυκλοφορίας και στο συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ που υποτίθεται του φέρνει 3.000 ψήφους (κάτι που ο συνδικαλιστής -βάζω στοίχημα- το έχει επίσης υποσχεθεί σε άλλους 5 βουλευτές της Β’ Αθηνών, όχι κατ ανάγκη του ιδίου κόμμματος).

Ποιοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε..
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έχουν ήδη αναπτύξει παρουσία στα Κοινωνικά Δίκτυα και -λόγω ιδεολογίας και κουλτούρας- το κάνουν με άνεση. Νέοι σχηματισμοί όπως ο Κοινωνικός Σύνδεσμος έχουν φιλοσοφία που τους επιτρέπει να αξιοποιήσουν τα Κοινωνικά Δίκτυα, ενώ η ‘Δημιουργία Ξανά’ στηρίζεται μέχρι στιγμής κυρίως στο Internet.
H Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη έχει κάνει ισχυρή επένδυση, η οποία όμως δεν θα αποδώσει εάν τα κορυφαία στελέχη της δεν δείξουν οτί το πιστεύουν και ασχολούνται προσωπικά. Για τα υπόλοιπα κόμματα, θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα πούμε πιο αναλυτικά...


Η δύναμη του μακροσκοπικού

Ο Joe Trippi που διατηρεί κάποια επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, από τη συνεργασία του στις ελληνικές εκλογές του 1993, προφανώς βλέπει τα πράγματα από κάποια απόσταση.
Η αξία στις παρατηρήσεις του δεν έγκειται στο να τις θεωρήσουμε ως θέσφατα και χρησμούς που θα εφαρμοσθούν στους επόμενους 3 μήνες. Η μεγάλη αξία της ανάλυσης τέτοιων προσωπικοτήτων, εντοπίζεται στο οτί μας επισημαίνουν μερικά αυτονόητα, που πολλοί στην εσωτερική σκηνή αρνούνται να τα δουν.
Όσοι πολιτικοί μείνουν προσκολημένοι στο  ‘κλειστό σύστημα’ παραγωγής πολιτικής, παίρνουν το ρίσκο  της υποτίμησης αναλύσεων όπως αυτές του Trippi... Όπως  είπαμε δεν είναι πλέον από τις πιο πρωτοποριακές στη παγκόσμια σκηνή πολιτικής επικοινωνίας, αφού επιχείρησαν να τις  εφαρμόσουν  οργανισμοί όπως το Συντηρητικό κόμμα της Βρεττανίας απο το 2009.
Η Ελλάδα, ως συνήθως αργεί. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ένα πραγματικό πεδίο δοκιμής της αντοχής όσων πολιτικών οργανισμών συνεχίζουν να τις αγνοούν και άλλων που -ενδεχομένως επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή , όπως ομολόγησε ο Trippi για το πειραματισμό του το 2003-, που θα το τολμήσουν...

It’s the network, stupid! όπως είπε με έμφαση ο Joe Trippi.



ΥΓ. Προσοχή, ο Trippi δεν έβαλε στο κέντρο της εικόνας το Internet, αλλά τη συμμετοχή των πολιτών. Τη δραστηριοποίηση της Κοινωνίας των Πολιτών,  είτε στο φυσικό κόσμο, είτε στο ψηφιακό. Απλώς το Μέσον (Internet) προσφέρει τη δυνατότητα  ταχείας/άμεσης επικοινωνίας, δεν αποτελεί από μόνο του την επανάσταση στις σχέσεις πολιτών-πολιτικής.

Ανατροπές και Αυτοθυσία ή Rebranding;

To παρακάτω σημείωμα δημοσιεύθηκε στη στήλη #changingGreece της LIFO 16/02/12

Η παρουσίαση ‘Rebranding Greece’ του Πήτερ Οικονομίδη ήταν μια εντυπωσιακή επιτυχία και μπράβο στον Πήτερ. Χωρίς περιστροφές πρέπει να πω οτι συντάσσομαι με μια άλλη οπτική γωνία που λέει οτι η Ελλάδα εχει ανάγκη απο Τομές και Ανατροπές, πριν γίνει το Rebranding, γιατί με τα σημερινά δεδομένα θα προσφέρει ελάχιστα.

Βαράτε με γιατί είμαι ορθολογιστής, αλλά για να μιλήσουμε για Ανατροπές στην Ελλάδα, καλό είναι να μελετήσουμε λίγο αυτό που λέγεται Change Management. Το κλασσικο βιβλίο του John Kotter , αλλά και την περυσινή επιτυχία Switch του Chip Heath. Χρειαζόμαστε θεωρία, δεν αλλάζει μια χώρα με βαλκανικές μαγκιές.

Στο χώρο της οικονομίας ένα μεγάλο μέρος της χώρας βρίσκεται στο άστρο του εμποράκου: κάποιου που παίρνει κέρδος από ένα προϊόν και δε νοιάζεται μετά για τον πελάτη. Οι σοβαρές χώρες, οι καλές επιχειρήσεις , έχουν περάσει προ πολλού στη σφαίρα του παρόχου υπηρεσιών: δείχνουν φροντίδα για να είναι ευχαριστημένος ο πελάτης, γιατι έτσι θα ξαναέλθει, θα φέρει κι άλλους.

Ο καθ Δημ. Μπούχαλης απαντά με ευγένεια, αλλά και σαφήνεια, γιατί ο ίδιος δε συμφωνεί με την έννοια του Rebranding. Μελετείστε την τοποθέτησή του. Σε αυτό το άρθρο-τηλεγράφημα, θα ξεχωρίσω μόνο μια φράση του που ενισχύει την άποψη οτι το δράμα της Ελλάδας δεν έχει τεχνοκρατική λύση, δηλ δημοσιονομική πειθαρχία ή Rebranding. Ο καθ Μπούχαλης επιμένει σ' αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας , που οφείλει να συμβάλει στη Κάθαρση. Επαναλαμβάνει δύο φορές τη λέξη ‘Αυτοθυσία’.

Η εμπειρία λέει οτι η Ανατροπή και το Change Management, δε γίνονται τσάμπα. Έχουν κόστος και τίμημα. Το 60-70% των πολιτών αυτής της χώρας, που δεν είμαστε σε δεινή θέση, αν θέλουμε να συμβάλουμε στη δική μας Επανατοποθέτηση και στην Επανεκκίνηση της χώρας, θα πρέπει να ανοίξουμε την τσέπη μας και την καρδιά μας.

Τη λέξη ‘Αυτοθυσία’ την άκουσα άλλη μια φορά. Ένας χαμηλών τόνων, νεαρός δικηγόρος σε μια συνάντηση 50 ατόμων με ισχυρό πολιτικό του οποίου ειναι συνεργάτης, πέταξε μια ‘χειροβομβίδα’ που ‘πάγωσε’ τη συνάντηση: ‘Εσείς οι πολιτικοί, πρέπει να παραδεχτείτε ρητά την Απώλεια. Πείτε σταράτα και δημόσια οτί η χώρα έχασε κάτι σημαντικό και εσείς οι πολιτικοί έχετε την κύρια ευθύνη’.

Μπορούμε ακόμα και τώρα να υπερασπιστούμε τη χώρα μας, δηλ εκείνο το κομμάτι της που είναι ζωντανό και δεν είναι δίκαιο να βασανίζεται . Ό,τι και να γίνει η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει στο χάρτη. Το κράτος έκανε τόσα χρόνια μπίζνες με την εικόνα της χώρας, πρέπει να καταλάβει οτι τώρα πλέον αυτή η τακτική έχει μεγάλο ρίσκο. Εμείς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι: να μην κοροϊδεύουμε τον τουρίστα, να είμαστε ντόμπροι όταν συνεργαζόμαστε με ξένους, να χωνέψουμε οτί για τη βρωμιά στις παραλίες έχουμε όλοι κάποια ευθύνη.

Ο Σάιμον Ανχολτ, ο παγκόσμιος πατέρας της έννοιας και ‘μάδας’ του national brand τα λέει στο ΒΗΜΑ μέσα από τη δική του εμπειρία. Τα λεει αναλυτικά και δεν αφήνει –απο τη σκοπιά του- καμιά αμφιβολία, για το αν κινείται στη πλευρά του καθ Δ. Μπούχαλη ή στις θέσεις του Πήτερ Οικονομίδη.

Κλείνοντας, επειδή μπορεί να μην έχετε χρόνο να κάνετε κλικ στην ανάρτηση του Δ. Μπούχαλη, δείτε πώς καταλήγει (και παραθέτω την αγγλική εκδοχή, παρότι υπάρχει και ελληνική μετάφραση):

..’GINETAI: it can/should happen only if people realise that THEY should do, and are keen that they do what it takes to make it happen! The journey will be long and will involve lots of challenges and most importantly it starts here, now, from you. Not from the government, Mrs Merkel, those who have taken the money before, the neighbour, the competitor. YOU! Everything starts here! From you! And it involves change, more work, innovation and taking you out of the comfort zone. And yes, it involves a certain degree of self sacrifice. Until we sort out the self evident that we have been discussing for years there is no point in engaging in branding – we waste our money, energy and we promise things that we cannot deliver. Live your myth in Greece ! [do you remember that ?]

Branding is not magic – it is a rational process that requires professionalism, budgets, self sacrifice and self control, as part of a comprehensive strategic marketing plan. We desperately need all this in Greece and we need it now !’


ΥΓ. Αν έχετε λίγο χρόνο και θέλετε να ευθυμύσετε δείτε τα 8 βήματα του Change Management και αναρωτηθείτε πόσα απ' αυτά πέτυχαν οι Έλληνες Ηγέτες των τελευταίων ετών

Πώς μπορείτε να υποστηρίξετε το Up Greek Tourism και τον ελληνικό τουρισμό

Αυτές οι γραμμές έχουν στοχο να βοηθήσουν σε μια στοιχειώδη ενημέρωση φίλων που ρωτούν επίμονα με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την εθελοντική κίνηση Up Greek Tourism . Είναι πρωτοβουλία πολιτών, ανεξάρτητη απο το κράτος ή επιχειρηματικούς ομίλους, όπως έγραψε και το ενθαρρυντικό άρθρο της Καθημερινής. Αναφέρω κάποιες κινήσεις όπως μου έρχονται στο μυαλό:

1. Αν σας ενδιαφέρει κάντε ένα like εδώ ή ενα follow εκεί 

2.Πείτε το σε φίλους σας, γνωστούς, συνεργάτες 

3. Ενημερώστε κυρίως γνωστούς σας στις ΗΠΑ , αλλά και γενικότερα έλληνες της διασποράς

4. Μη διστάσετε να το αναφέρετε σε αλλοδαπούς φίλους της Ελλάδας, συνήθως ειναι οι καλύτεροι υποστηρικτές

Ο Γιώργος Κλειβοκιώτης που είχε την αρχική ιδέα, ο 'πιο έλληνας απο πολλούς έλληνες' Ονικ Παλατζιάν και εγώ, εμείς οι τρεις που το ξεκινήσαμε, έχουμε μια σημαντική αρχή: το Up Greek Tourism ειναι μια πρωτοβουλία που δεν έχει καμμιά διάθεση να κινηθεί μοναχικά... Ειναι όρος να συναντηθούμε με όλες τις προσπάθειες που εχουν αντίστοιχους στόχους, να ζητήσουμε υποστήριξη και γι αυτές, να μοιραστούμε αγωνίες και ανθρώπινη συνδρομή.. Η κρίση της χώρας, κοινωνική και οικονομική, ειναι τόσο μεγάλη και η Ελλάδα τόσο μικρή, που είναι μικρόχαρο να δημιουργούνται 'αυτόνομες' κινήσεις, που η κάθε μια πορεύεται το μικρό της, μοναχικό δρόμο...  Σε δύο χρόνια Μνημονίου και Τρόικας, είδαμε δεκάδες φιλόδοξες κινήσεις, που δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν μεγάλα κοινά ή να ενώσουν επιμέρους πρωτοβουλίες.. To UP Greek Tourism έχει εξ αρχής στόχο να υποστηρίξει κάθε άλλη ρεαλιστική πρωτοβουλία πολιτών, που έχει ως επιδίωξη να συμβάλει με συγκεκριμένο τρόπο (και οχι καταγγελίες) στο να ενισχυθεί η εικόνα της χώρας, η συνοχή της κοινωνίας και η οικονομική δραστηριότητα...


ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΜΑΧΗ: ΕΣΤΙΑΣΗ...

Το βασικό 'γήπεδο'  της μάχης είναι η συγκέντρωση 10-15.000 δολλαρίων, από 700 άτομα που θα βάλει περίπου 20 δολ τα καθένα (μέσα απο ηλεκτρονική πλατφόρμα, τα λεφτά δεν περνάνε απο κανένα χέρι ή προσωπικό λογαριασμό).
To πιο σημαντικό όφελος για τον ελληνικό τουρισμό δεν ειναι το να μπει μια αφίσσα επι ένα μήνα σε ένα καλό σημείο της Νέας Υόρκης..Το πιο κρίσιμο είναι μέσα από αυτή τη διαδικασία, να γίνει κινητοποίηση ώστε (ελληνο)αμερικανοί να λένε σε φίλους, γνωστούς 'δεν πάτε φετος για διακοπές στην Ελλάδα'; Γι αυτο χρειαζόμαστε κουβέντα 'απο στόμα σε στόμα', αλλά και δημοσιότητα σε αμερικανικά (και διεθνή) Μέσα Ενημέρωσης...
Η δυναμική που έχει μέχρι στιγμής το εγχείρημα, δείχνει οτι όλα αυτά δεν είναι όνειρα θερινής αγαιοπελαγίτικης νυχτός. Όσοι ασχολούμαστε με τα ανθρώπινα δίκτυα και τα Social Networks, εχουμε εμπειρία που λέει οτι ειναι ρεαλιστικές επιδιώξεις...Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι εξασφαλισμένο...Έχουμε δρόμο μπροστά μας...
Το σχέδιο άλλωστε δεν μπορεί να σταματά στο να βάλουμε μια αφίσσα στη Νέα Υόρκη ή να πούμε φέτος μια κουβέντα σε 2-3 Αμερικάνους φίλους... Σε τούτη τη φάση όμως εστιαζόμαστε σε αυτό....


ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑΣ

Δεν έχουμε αυταπάτες ως προς διάφορες δυσκολίες που έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, πχ τί θα βρουν μπροστά τους οι 50-60.000 τουρίστες που θα έλθουν στη χώρα μας, από πλευράς ποιότητας υπηρεσιών και συνέπειας... Αυτή όμως είναι μια μάχη, που θα δώσουμε εσωτερικά στη χώρα, με άλλους τρόπους και 'πολεμοφόδια''...
Η καμπάνια UP Greek Tourism είναι κάτι σαν μια μπαμπούσκα φτιαγμένη απο διάφανο γυαλί..Η πρώτη 'κούκλα' αφορά το να φέρουμε φέτος περισσότερους τουρίστες στην Ελλάδα, αλλά και να κινητοποιήσουμε όσους ανά την υφήλιο θέλουν κάτι απλό, ρεαλιστικό για να βοηθήσουν τη χώρα.. Αν αυτό παει καλά, τότε θα βγάλουμε τη δεύτερη 'κούκλα' μέσα απο το σύμπλεγμα της 'μπαμπούσκας' και μετά τη τρίτη κλπ. Δεν υπάρχει τίποτε το 'μαγικό', ούτε το αδιαφανές, απλώς σχέδιο που εξελίσσεται σε φάσεις... Η δύναμη του ειναι η αγάπη των άλλων, ελλήνων της διασποράς και φίλων της Ελλάδας... Εννοείται οτι είναι πολύτιμη η συμβολή όσων ζουν στη χώρα μας, καθώς αρκετοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες που ανήκουν στη διασπορά ή είναι αλλοδαποί που αγαπούν τη χώρα μας και δεν 'τσιμπάνε' στην ισοπεδωτική θεωρία οτι είμαστε ολοι διεφθαρμένοι ή ρέμπελοι.. 

4 γκρίζες ζώνες στα social media. Μια «συλλογή» από το Στ. Χαϊκάλη

Στην Ελλάδα , ως συνήθως, θα χωνέψουμε αυτές τις τάσεις μετά 1-1,5 χρόνο. Παρότι οι αναρτήσεις που αναφέρονται παρακάτω είναι «αμερικάνικες», εντούτοις τα επιχειρήματα έχουν αυτόνομη βαρύτητα. Έτσι ο καθένας μας είναι σε θέση να αντιληφθεί  πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να  εφαρμόσει κάποια από αυτά, όχι μόνο στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του...

1.       ΒΑΛΤΕ ΦΡΕΝA ΚΑΙ ΦΙΛΤΡA  ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ  ΤΑ SOCIAL MEDIA:  Τελείωσε η εποχή της αθωότητας  και του ενθουσιασμού , λέει ο Economist εδω.  Υπάρχει τόσος θόρυβος στο οικοσύστημα των social media, αλλά και τόσο μεγάλη παρουσία της «εξουσίας», του κατεστημένου, ώστε η (αναγκαστική) παρουσία μας , απαιτεί να έχουμε πολλά φρένα, αλλά και πολλά (επαγγελματικά, μάλλον) φίλτρα.

2.       ΓΙΑΤΙ ΤΑ SOCIAL MEDIA ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ: Διαβάστε  λέξη προς λέξη τούτη την ανάλυση. Μην μείνετε μόνο στον τίτλο. Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύεται σε ένα site το οποίο ανήκει (ή χορηγείται αποκλειστικά) από την American Express και όχι από κάποιους ακτιβιστές της Occupy Wall Street.

3.       ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ, ΑΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ I-PHONE:  Η «ζημιά» την οποία κάνει το παρατεταμένο ή διαρκές  «κόλλημα» στα social media, μας σπρώχνει να (ξανά) μάθουμε πώς λειτουργεί  ο εγκέφαλος... Το λιγότερο που εισφέρει αυτή εδώ η ανάλυση , είναι που μας παροτρύνει να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα, χωρίς να το φωτογραφίσουμε με το i-Phone.

4.       ΤΡΥΠΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΤΡΥΠΕΣ ΠΑΝΤΟΥ...

Το post αυτο κάνει μια λεπτομερέστερη καταγραφή των κινδύνων που αφορούν σε πρόσωπα, Οργανισμούς, εταιρείες προϊόντα.

Influentials 2011: Μια φωτεινή "τρύπα" στο αφιέρωμα της Lifo

Το αφιέρωμα της Lifo ‘The Influentials 2011’, ήταν μια ευφυής σύλληψη και μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή της, σε μια στιγμή που τα περισσότερα ελληνικά media ούτεν καν σκέφτηκαν ποτέ να επιχειρήσουν κάτι παρόμοιο (εκτός απο μαρκετίστικες, υποτίθεται, προσεγγίσεις του τύπου ‘οι bartenders της χρονιάς’, πατέντες που φθίνουν γιατί δεν υπάρχουν διαφημιστικά κονδύλια να τις χρηματοδοτήσουν).

Όπως σε όλα τα αφιερώματα, ο καθένας μας που έχει άποψη (κατά το ρηθέν από τον Κλιντ Ήστγουντ), θα είπε ποιοι από τους influentials που επιλέχτηκαν ήταν δήθεν, ποιοι δυνατοί, και ποιοι θετικές εκπλήξεις... Από το αφιέρωμα αυτό έλειπε μια περίπτωση, που ήταν φυσικό να μην την περιλάβει οποιος σχεδίασε το εγχείρημα: η ίδια η Lifo. Η εφημερίδα δεν έχει την ανάγκη να την κολακεύσω, ούτε και εγώ το συνηθίζω, -είναι απο τα ελαττώματα μου που προστατεύω καλά και για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει βγει σε κακό.

Η Lifo θα έπρεπε κατ’ αρχάς να μπει σε αυτήν την κατηγορία, μόνο και μόνο για το σκληρό editorial που είχε γράψει παλιότερα ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, σχετικά με την επέκταση του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη στα media.

Η Lifo αξίζει να μπει στο κύκλο των Influentials , για έναν επιπλέον λόγο: βιώνει τη κατάρρευση του κλάδου των ελληνικών media, αλλά παραμένει ζωντανή και διαθέτει νεύρο. Δεν βουλιάζει στη μιζέρια του να τα βλέπει όλα μαύρα, ούτε υπερβάλει με χαζοχαρούμενα άρθρα στο ποσο καλό κάνει να είμαστε αισιόδοξοι. Το ξεπέρασμα της κρίσης δεν θα γίνει ούτε με συνεχή αυτομαστίγωση, ούτε με επιπόλαιες ενέσεις ‘θετικού πνεύματος’. Ο ρεαλισμός απαιτεί να καταγράφονται οι καθιζήσεις και να προβάλονται τα δημιουργικά παραδείγματα, γιατί μονο η σύνθεση τους μπορεί να περιορίσει το γκρίζο και να ενισχύσει τις εστίες της ανάτασης.

Η αξία εγχειρημάτων όπως της Lifo, δεν βρίσκεται στο να τα ξεφυλλίζουμε σελίδα-σελίδα με το μάτι του απηνή κριτή. Η ομορφιά τους εντοπίζεται στις 10 σελίδες που αρέσουν στον καθένα μας, ενώ προσπερνούμε τις υπόλοιπες 50, είτε γιατί έχουν διαφορετική αισθητική από αυτή που μας ταιριάζει, είτε γιατι φιλοξενούν πρόσωπα, που σ’ αυτό το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, έχουμε μάθει πώς να βρίσκουμε ένα κουσούρι για το καθένα... ‘Είναι κακό χωριό τα λίγα σπίτια’, λεει μια παροιμία και η Αθήνα το επιβεβαιώνει. Εγχειρήματα όπως η Lifo είναι μια εμπειρία και όχι ‘γήπεδα’ για να δείξουμε πόσο μας έμαθαν τα τηλεοπτικά παράθυρα να γκρινιάζουμε με τα πάντα και να επιβιώνουμε με βάση το βαθμό έκκρισης χολής.

Στις σελίδες (και στο site) της Lifo έχουν θέση πολλά νέα παιδιά, όχι με τη λογική που βλέπουμε σχεδόν παντού στη χώρα, ως μαϊντανοί δηλαδή, για να δικαιολογήσουν οι γενιές του 114 και του Πολυτεχνείου, τον ασφυκτικό τους έλεγχο πάνω στη ζωή και την εξέλιξη.
Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, δεν έχει ανάγκη η Lifo κοπλιμέντα τη στιγμή που περνάει μέσα από το καμίνι όπου γίνονται στάχτη πολλά ελληνικά media και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας. Έχει μειονεκτήματα και έχει και πλευρές που μπορούν να βελτιωθούν, αλλά σε κάποιους θα μας άρεσε να τη βλέπουμε , έτσι ‘αγενή’ και ‘επηρμένη’, τις σκληρές χρονιές που έρχονται, ακόμα κι αν δεν θα 'χει την πολυτέλεια να μειώσει τις αδυναμίες της.

Κάτι τελευταίο, που για λίγους σαν και μένα , είναι πρώτο... H Lifo είναι από τα ελάχιστα media στη χώρα, που συνειδητοποίησαν ότι η διαδικτυακή της ανάπτυξη δεν ειναι αναγκαίο κακό, ούτε ένα έντυπο σε ψηφιακή μορφή. ‘Πρώτα το Internet’ λενε οι μιντιάδες στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα ανέκδοτο.


Influentials και η Ανθρωπογεωγραφία της Επιρροής

Μιας που δόθηκε η ευκαιρία, να πούμε δύο λογια για το χάρτη της Επιρροής. Χρήσιμα ισως σε μια χώρα, που εκτός από τη φούσκα του χρέους, έζησε τη πομφόλυγα των ‘σπουδαίων’, που κατέληξαν να είναι ένας κύκλος ανθρώπων που έκαναν λεφτά (όπως τα έκαναν), κάποιων celebrities της TV και ορισμένων σαν αυτούς της ομάδας του ‘Κλικ’.

Πέρα από τη γενική κατηγορία των influentials , μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους idea starters και τους amplifiers. Αν γενικεύσουμε αυτήν την ανάλυση , αν σκεφτούμε πέρα από την περιοχή των brands που ασχολείται και περιλάβουμε τις ιδέες, τα causes, το Κοινωνικό Κεφάλαιο, τότε μπορούμε να ξεχωρίσουμε γύρω μας πρόσωπα με σημαντική συμβολή, με καταθέσεις σκέψης που κάνουν τη διαφορά.

Επειδή τείνει να γίνει πολύ trendy να θεωρούνται influentials κάποιοι που εχουν υπερβολική δραστηριότητα στα social media, είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη μας και αυτήν την τοποθέτηση.
H Lifo πήρε την ευθύνη να επιλέξει κάποιες/κάποιους που ασκούν επιρροή και συγκέντρωσε ένα ενδιαφέρον ‘οικοσύστημα’. Όσο βαθαίνει η κρίση , τόσο θα νοιώθουμε μεγαλύτερη την ανάγκη να ξεχωρίζουμε τους ideas starters, τους amplifiers και τους influentials.

Δύο πρώην συμμαθητές στην ίδια πόλη

Με το Στάθη Τσαγκαρουσιάνο δεν μας συνδέει μονο το μικρό μας όνομα, αλλά και 12 χρόνια στην ίδια τάξη. Είχαμε πάντα ένα λόγο να διαφωνούμε, ενα προοίμιο της διαφορετικής πορείας που ακολουθήσαμε και της διαφορετικής προσέγγισης που, μάλλον, εξακολουθούμε να έχουμε. ΄Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, από τότε που βρεθήκαμε για τελευταία φορά, αλλά το βρίσκω θετικό γιατί περιμένω συνεχώς να με εκπλήξει.

Είχε κάνει μια ενθαρρυντική αναφορά για το blog μου στην Ελευθεροτυπία (17-07-2009), μια ένδειξη οτί η επικοινωνία συνεχίζει σε ράγες που διατηρούν τη συνέχεια και αυγατίζουν την ενέργεια.
Είμαστε σε χρονιάρες μέρες, που συνηθίζονται οι ευχές και τα resolutions. Η ευχή αφορά τη Lifo: να ξεχωρίσει απο αυτό που θα περάσει η πλειοψηφία των ελληνικών media τη χρονιά που μόλις μπήκε. Η Lifo να υπερβεί το τσουνάμι του 2012 και να βγει πιο δυνατή. Και το ‘αίτημα’ αφορά το Στ. Τσαγκαρουσιάνο: να οργανώσει ένα μίνι-πλάνο για να βγουν από τη Lifo 4-5 νέα παιδιά που θα σπάνε κόκκαλα με τη γραφίδα τους (ή το πληκτρολόγιό τους). Πέρασα 20 χρονια στα media, όπου η ‘καλλιέργεια’ ταλέντων ήταν άγνωστη (όπως σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας), κάτι που φαίνεται στις μέρες μας. Ο Στάθης ειναι ο ίδιος, μια απο τις εκπληκτικές πέννες της χώρας και είναι από τους λίγους που μπορούν να περάσουν λίγη φλόγα, αρκετή τέχνη και επαρκή τεχνική σε νεώτερους.

Η επίκληση ‘για το καλό της χώρας’ ακούγεται αρκετά κούφια και ενοχλητικά κοινότυπη. Με τόσα αποκαΐδια όμως γύρω μας, η ιδέα να περάσουν όσοι μπορούν κάτι σε νεότερες/ους είναι λυτρωτική για τους ίδους και την τέχνη τους.

Η Ελλάδα, η οποία έχει πλέον ανάγκη τα ταλέντα της…

Μια από τις μεγάλες σπατάλες που έγιναν στη ζοφερή περίοδο 1974-2009 ήταν αυτή των ταλέντων της χώρας. Κάθε λογής ταλέντων... Τους συμπεριφερόμασταν χειρότερα απ’  ότι οι ποδοσφαιροπαράγοντες  και η κερκίδα, που εκμαύλιζαν και κατέστρεφαν κάθε 17χρονο με καλή ποδοσφαιρική στόφα. Η Ελλάδα έχει περάσει πλέον σε μια άλλη φάση, που πρέπει να κάνει στροφή 180 μοιρών. Να αντιμετωπίζει με σέβας τα νέα παιδιά, να δείχνει υπομονή, να τα συμβουλεύει και να τα βοηθάει ώστε να κρατήσουν αυτό το διαφορετικό, το πολύτιμο που διαθέτουν. Η Lifo μου έδωσε τη δυνατότητα να πω μερικά λόγια για μια τέτοια περίπτωση, καθώς είχα την τύχη να έρχομαι σχετικά συχνά σ΄ επαφή μαζί του, τους τελευταίους 16 μήνες.

Απόστολος Παπαδόπουλος

Ο 17χρόνος προγραμματιστής που εφηύρε ένα από τα πιο έξυπνα applications της χρονιάς.

Τον Απόστολο τον συνάντησα πρώτη φορά στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2010, στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε, αφού ήδη τον παρακολουθούσα στο twitter και το μπλογκ του. Στη συνέχεια έγινε πρόταση στους οργανωτές τεσσάρων εκδηλώσεων της Αθήνας να καλέσουν έναν 17χρονο μαθητή ως ομιλητή, αλλά μόνο μία το έκανε. Ο Απόστολος κέρδιζε όποιον είχε ειλικρινή διάθεση, επειδή ήταν πολύ καλός μαθητής, πολύ καλός σε θέματα πληροφορικής, πολύ καλός στις επιδόσεις στο άθλημα του σκι. Ευτυχώς έφυγε. Λέω ευτυχώς, γιατί έχει την Ελλάδα στην καρδιά του και μπορεί να βοηθά περισσότερο μια καλή πορεία στο εξωτερικό απ’ το να μπει στο λούκι ενός ελληνικού πανεπιστημίου. Πριν από λίγες εβδομάδες έκανε μπαμ με την επιτυχία της εφαρμογής για iPhone.
Πρόκειται για το 4sqwifi που, χρησιμοποιώντας τη γνωστή εφαρμογή «εντοπισμού τοποθεσίας» foursquare, εντοπίζει τα γύρω ασύρματα δίκτυα από καφετέριες, εστιατόρια, ίντερνετ καφέ, καθώς και τους κωδικούς τους, επιτρέποντας την εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Δεν «σπάει» κωδικούς, αντίθετα χρησιμοποιεί τα σχετικά tips που έχουν αφήσει οι χρήστες του 4sq. Η εφαρμογή (που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Γιάννη Πούλακα) διατίθεται δωρεάν και ήδη μετράει πάνω από 100.000 χρήστες (downloads), συγκεντρώνοντας θερμά σχόλια από αυτούς. Ο Απόστολος σπουδάζει στη Βιέννη, αλλά ήδη ταξίδεψε στη Silicon Valley και στο Παρίσι για τα επιχειρηματικά του σχέδια. Η ευημερία μιας χώρας εξαρτάται (και) από το πόσο δεν ρίχνει υπερβολικό βάρος στα ταλέντα. Τα αναγνωρίζει, τους δίνει ευκαιρίες, αλλά τους αφήνει χώρο για να κάνουν και τις στάσεις που χρειάζεται ένα ανθρώπινο ον. Ο Απόστολος έχει τα φόντα να κάνει μια «γεμάτη», δημιουργική καριέρα κάπου μεταξύ Μονάχου, Λονδίνου, Νέας Υόρκης και Silicon Valley.
«Γιατί θα με παρακολουθείς;», με ρώτησε κάπως έντονα σε μια τελευταία επικοινωνία. Από ενδιαφέρον για κάποιον που, είτε πατήσει γκάζι είτε περάσει στο φρένο, θα μπορούσε να είναι πρότυπο για χιλιάδες νέα παιδιά στη χώρα μας, τα οποία βολοδέρνουν μεταξύ βαρεμάρας, απογοήτευσης και αμηχανίας.

To TEDx ειναι ΄φάση΄, είναι μόδα ή μήπως είναι...

Μου ζήτησαν απο την εφημερίδα Real News να γράψω ένα σημείωμα για το τι ακριβώς ειναι το TEdxAthens, για το οποίο έγινε φέτος τοσος θόρυβος. Σε αυτον περιλαμβάνεται και η κριτική, καθώς και οι τοποθετήσεις απόρριψης, πέρα απο θετικά σχόλια ή εκδηλώσεις ενθουσιασμου..

Δεν θελει πολλή σκέψη για να πει κάποιος οτι τo TEDxAthens είναι μια εμπειρία.. Αυτο περικλείει πολλά.. Χωρίς αμφιβολία κάποιοι πήγαν εκεί γιατι το θεώρησαν ‘μόδα’, ορισμένοι αλλοι γιατι πιστεύουν οτι έχει ‘φάση’, ειναι cool.. Αυτο συμβαίνει σε κάθε event της πόλης, που μαζευει πολύ κοσμο..
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία προσώπων που ασχολήθηκαν πολύ.. Αυτών που ψάχνουν νεες ιδέες και ειναι πορωμένοι με τη Γνωση και τη Μάθηση. Μη ρωτάτε ποσοστά, κανείς δεν τα ξέρει... Αν όμως ειστε γονιός και θελετε να δείτε προς τα πού πάει η Εκπαίδευση, τότε ο καλύτερος τρόπος να το ψάξετε ειναι να δείτε ομιλίες απο το TED, πχ του φημισμένου σερ Kin Robinson, αλλά και του 19χρονου Souza που μίλησε στο TEDxAthens 2011.
Αν σας ενδιαφέρουν οι ριζικές αλλαγές που συμβαινουν στις υπηρεσίες Υγείας και πώς ο χρήστης αυτών των υπηρεσιών ή ο ασθενής έχουν αρχίσει να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια του, τότε παλι ψάξτε (και) στο TED. Δεν ειναι σύμπτωση οτι ένας απο τους κορυφαίους εκφραστές αυτής της αντίληψης, ειναι ο Lucien Engelen, οργανωτής (curator) του TEDxMaastriht.
Είναι ελιτίστικο το TED; Είναι προτεσταντικό και νεοφιλελεύθερο; Αφορά μονο μανιακούς της τεχνολογίας; Είναι μια υπόθεση των επαγγελματιων της επικοινωνίας; Δεν ισχύει τιποτε απο αυτά, παρότι ένα μέρος του αφορα και όλους τους παραπάνω, που συμβαινει να εχουν τη πολυτέλεια ή την ανάγκη να ειναι ‘μέσα’ σε τέτοια events.  Καλύτερα ομως να το διαπιστώσετε οι ίδοι, μελετώντας με καποια  προσοχή το πρόγραμμα του ΤEDxAthens 2011. Φέτος μάλιστα ανέλαβε και πρωτοβουλίες που αφορουν την κοινωνία, πέρα απο τη διασπορά καλών ιδεών. Πχ υλοποιησε τη πρωτοβουλία Challenge με πρωτοπόρες ενέργειες απο το χώρο της Εκπαίδευσης και της Μάθησης, στηρίζοντας εμπρακτα τη δράση.
Κάποιοι θα επιμείνουν οτι ειναι ελιτίστικο.. Η απάντηση ειναι πως είναι τοσο ελιτίστικο οσο -περιπου- το να πηγαίνεις σε μια παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο  ή σε έναν αγώνα της Εθνικής μπάσκετ ή σε έναν περίπατο με ομάδα ποδηλατών στη περιοχη του Παπαγου (μολις ειδα μια τέτοια παρέα 80 ατόμων και τη θαύμασα. Ανάμεσά τους 20-15 ατομα ανω των 50 ετων και 10-15 παιδιά).   Δεν θα κατηγορήσουμε κανεναν ελληνα που δεν εχει διάθεση να παει σε μια τέτοια παράσταση ή εκδήλωση, αλλά μια τέτοια συμμετοχή παραμένει προσιτή στο 90% των Ελλήνων και των φιλων μας μεταναστών που ζουν στη χώρα μας.  

Δεν υπαρχουν μυστικές συνταγές...

Πριν 2 χρονια, ο Δημ. Καλαβρός ένα 22χρονο παιδί τοτε, ξεκίνησε με θράσσος και επιμονη το πρώτο TEDxAthens. Πριν εναμισυ χρονο ήλθε ως δεύτερος επιμελητής (curator) ο Α. Τσουκαλίδης. Οι δύο curators, μια στενή ομάδα περίπου 10 εθελοντών και μια ευρύτερη ομάδα επιπλέον 30 εθελοντών, όλοι αυτοι συνεργάζονται εισφέροντας τις δημιουργικές τους ιδέες, πολλή δουλειά και –ορισμένοι- οικονομική συμβολή. Οι 30 απο τους 40 εθελοντές ειναι κάτω των 32 ετών.

Το brand του TED ειναι ισχυρό,αλλά δεν αρκεί.. Αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη ‘συνταγή’ σε σχέση με τα συνηθισμένα στην Ελλάδα, αυτο  ειναι

-ομαδικη δουλειά, οπου 10-15 ατομα προσφέρονται να ‘χτισουν τα κορμιά τους στο γεφύρι’ για να πετύχει το εγχείρημα. Εξ αυτών 4-5 ειναι κολώνες απο γρανίτη, καθως εχουν όραμα, ειναι doers, επενδύουν στη γνώση, εχουν διάθεση προσφοράς.

-εθελοντική συμβολη, κατά τροπο που δεν συναντιέται συχνά στη χώρα

-συνθέσεις απόψεων και εμπειριών, που μειώνουν τα λάθη και αυξάνουν το δημιουργικο αποτέλεσμα

Οποια αλλη ομάδα επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο με τα παραπάνω, τότε ειναι βέβαιο ότι θα έχει επιτυχία, ακόμα και αν ξεκινήσει με μηδέν οικονομικούς πόρους. Ειμαστε στη διάθεσή τους να βοηθήσουμε...

Υπάρχει ζωή μετά το TEDxAthens;

Ολοι εχουμε αγαπημένους φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, που για κάποιο λογο δεν σκέφτηκαν να έλθουν στο TEdxAthens. Δεν τους πιέσαμε, ούτε θεωρούμε ότι έχασαν κάποιο τραίνο. Δεν του ρωτήσαμε καν γιατι δεν ήλθαν και παραμένουν καλοί μας φίλοι. Αυτα που εμείς οι υπόλοιποι ‘πήραμε’ απο το TED, αυτές/αυτοι μπορουν να τα βρουν με άλλο τρόπο, σε άλλες εκδηλώσεις ή αλλες εμπειρίες.
Το σημαντικό στη ζωή ειναι να έχουμε επιλογές, να ρουφάμε αβίαστα δημιουργικές εμπειρίες και όχι να θεωρούμε οτι καποιος μας επιβαλει να τις ζήσουμε μέσα απο κάτι trendy, οπως πιθανόν ειναι το TED.

Αξιοποιείστε το δυναμικό 6.000 ανθρώπων

Με πολλούς τροπους 6.000 ατομα έδειξαν πολύ έντονη επιθυμία να παρακολουθησουν την εκδήλωση και την εμπειρία, περί τις 3.500 αναζήτησαν εισητήριο και 3.500-4.000 το είδαν απο τη ζωντανή μετάδοση (live streaming). Η ισχυρη διάθεση συμμετοχής έφτασε σε κάποιες περιπτώσεις το βαθμο της υπερβολικής πίεσης και του spamming. Να δούμε τη θετική πλευρά: 6.000 πρόσωπα, για διάφορους λογους, απο μανία για μάθηση μέχρι επιθυμία να ειναι κοντά σε κάτι trendy, εχουν διάθεση να αφιερώσουν χρονο και ένα στοιχειώδες ποσόν για να παρακολουθήσουν ‘κάτι’ που συνδυάζεται με Γνώση, διερεύνηση τάσεων στις ιδέες, συμμετοχή σε εμπειρίες. Πρόκειται για ένα δυναμικό ανθρώπων, που μπορουν να αξιοποιήσουν παρεμφερή με το TEDx εγχειρήματα. Τα μέλη της ομάδας του TEDxAthens, οπως έχουνε αποδείξει μέχρι στιγμής σε αρκετές περιπτώσεις, ειναι ανοικτή να υποστηρίξει τα εγχειρήματα εκείνα που διατηρουν υψηλή ποιότητα, σέβονται το Πολίτη και δεν αποτελουν αμεση ή έμμεση προώθηση καποιου προϊόντος ή καποιας ιδεολογίας..
Υπάρχει συμπυκνωμένη ενέργεια στην Αθήνα και την Ελλάδα, ας αναληφθουν πρωτοβουλίες ώστε να μετασχηματισθεί σε δράση, που ταιριάζει στην αισθητική και στους διαφανεις στόχους επιμέρους ομάδων. Η κοινωνία πηγαίνει μπροστά μέσα απο τη σύνθεση διαφορετικών δημιουργικών προσπαθειών, καθώς πέρασε η εποχη των κεντρικών σχεδιασμών και της ακλονητης ‘αλήθειας’.

Η αμιλλα δεν ειναι πρόβλημα, αλλά ισχυρή ανάγκη. Ενίοτε δεν μας πολυαρέσει η ιδέα του ανταγωνισμου στη πρώτη ματιά, αλλά η εμπειρία μας λεει, πως ειναι βασικός παράγοντας επιτυχίας και ψυχολογικής ισορροπίας.



Η ζωή ειναι εμπειρίες..

Η εμπειρία ειναι κάτι πολύ προσωπικό...Το είπε πολύ χαρακτηριστικά εδώ  ο (άγνωστός μου) Ντάνος Τσάκαλος, που αφου παραθέτει το τι δεν του άρεσε  στο φετινό TEdxAthens, στο τέλος, μέσα απο τη μαγεία ενός (άσχετου) τραγουδιού καταλήγει στο οτι κέρδισε την εμπειρία.
Το TEDxAthens, ένας αγώνας μπάσκετ, μια γευσιγνωσία, μια ποδηλατική εκδρομή, δεν ειναι ένα αθροισμα απο καλά ή κακά μέρη. Δεν ειναι πρόσθεση, ειναι ολοκλήρωμα. Δεν ειναι το λάστιχο που σούσκασε, ο διπλανός που έκανε θόρυβο τρώγοντας γαριδάκια, ούτε καν οι business cards που αντάλλαξες. Πέρα απολα αυτά ειναι  η βεβαιωμένη αίσθηση  πως ανήκεις σε ένα ανθρωπινο δίκτυο, που δεν ζητάει λεφτά, δεν πιέζει για τροπολογίες, δεν ψάχνει (συνεχώς και μανιωδώς) μπίζνες. Τέλος, πάνω απολα τούτα ειναι  οι χορδές που χτύπησαν μέσα σου, οι σκηνές που κράτησες στο μυαλό σου, οι χαρές της ανθρωπινης επικοινωνίας, οι καινούργιοι φίλοι που κέρδισες σε εποχές και –ενδεχομένως- σε ηλικίες που δύσκολα τολμάς καινούργιες φιλίες...

ΥΓ. Ηταν ελάχιστοι οι πολιτικοι που πέρασαν απο το TEdxAthens. Ακόμα λιγότεροι ήταν οι  επιχειρηματίες, που έχουν ευρεία οικονομική δύναμη.  Πρόκειται για διαπίστωση, το TEDxAthens ούτε επιδίωξε να εχουν μεγαλύτερη παρουσία, ούτε απέτρεψε οποιους ήθελαν να παρευρεθουν. Η μειωμένη παρουσία των θεωρουμένων ως ηγετικών ομάδων της χώρας, ειναι –κατά τη ταπεινή μου γνώμη- μια ακόμα ένδειξη για την αδυναμία των ελίτ της χώρας να παρακολουθήσουν τις νέες ιδέες. Μια ακόμα επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει οδεύει προς  καινούργιες ηγεσίες, νεότερες σε ηλικία και περισσότερο ανοικτές στις κυοφορουμενες αλλαγές...