Goodbye Greece Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει.

Η εβδομαδιαία μου συμβολή στη στήλη #changingGreece της Lifo

Η Λίνα φεύγει από την Ελλάδα και κλαίει. Έστειλε τρία μηνύματα για να πει πόσο έκλαψε πριν καταλήξει στην απόφαση να φύγει από την Ελλάδα. Η Λίνα έχει καταγωγή από μια άλλη χώρα της Μεσογείου, έζησε τα παιδικά της χρόνια με παραστάσεις από την Αίγινα και είχε ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, επικεφαλής μιας πολυεθνικής. Τα τελευταία δύο χρόνια της έδωσαν θέσεις σε άλλες χώρες, αλλά αντιστεκόταν. Στην εξίσωσή της ήταν και τα δύο παιδιά της, 16 και 17 ετών.
Η Λίνα γλύκαινε παγερά συνέδρια και χάριζε ομορφιά στις γλυκανάλατες χρονοσειρές του facebook και του twitter. Είναι μια από αυτές/αυτούς που οι γνώσεις τους και οι θέσεις τους ήταν πάντα κέρδος για εμάς τους υπόλοιπους (μόλις έμαθα και για την Ελένη, που βάζει πλώρη για Ντουμπάι). Θ’ αποχαιρετήσουμε πολλούς σαν τη Λίνα και την Ελένη τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Να δούμε όμως και τη θετική πλευρά, αφού δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους ζητήσουμε να μείνουν σε μια Ελλάδα και μια Αθήνα που θα βιώσουν πολλές σκηνές ακόμα μιας οικονομίας που έχει ήδη πτωχεύσει και μιας κοινωνίας σε κατηφόρα.
Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας, έχουμε τη δυνατότητα να τους ζητήσουμε να μας σκέφτονται. Εμπράκτως... Στους μήνες που θα έλθουν η Ελλάδα θα χρειαστεί στο εξωτερικό ένα πλέγμα αλληλεγγύης. Μια ασπίδα κόντρα σε όσους ψυχρούς τραπεζίτες, συνειδητούς προτεστάντες ή ευκαιριακούς πολιτικούς ζητούν να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα του πώς πληρώνει ο πιο αφελής/ρέμπελος τα σπασμένα της Lehman Brothers και της διάλυσης του ευρώ.
Βιώνουμε κάθε μέρα την καταρράκωση της εικόνας της Ελλάδας, όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο για ν’ απαντήσει σε δεκάδες ανακριβή δημοσιεύματα που θέλουν να είμαστε όλοι οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου η μέγιστη αλληλεγγύη προς την Ελλάδα είναι ρεπορτάζ για τα συσσίτια ή κάποιες ομάδες νεαρών που κάνουν τη τάδε ή τη δείνα δουλειά για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Η συμπόνια της διεθνούς κοινότητας δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση όπου το 30% θα είναι άνεργοι και 2 στους 3 νέους χωρίς δουλειά (επιμένω ότι η ανεργία των νέων δεν είναι 50%, όπως λένε τα επίσημα στοιχεία, αλλά πάνω από 65%). Πέρα από τη συμπόνια και τη φιλανθρωπία, η ελληνική κοινωνία θα χρειαστεί αλληλεγγύη. Ούτε οι γενικόλογες αναφορές σε αναπτυξιακά κεφάλαια θα μας σώσουν, αφού ακόμα και αν μας προσφερθούν κεφάλαια, η ιστορία λέει ότι θα τα ξεκοκαλίσουν οι εγχώριες ελίτ, σε συνεργασία με πρόθυμους ξένους που έχουν δει την Ελλάδα ως παράθυρο ξεπλύματος. Η Λίνα, η Ελένη και εκατοντάδες άλλοι που θα αφήσουν την Ελλάδα μπορούν να ενταχθούν στους χιλιάδες πρεσβευτές που χρειαζόμαστε σε κάθε γωνιά της Γης για να χτίσουμε μικρά ή μεγάλα δίκτυα αλληλεγγύης. Άνθρωποι με ψυχή που θα δώσουν ένα μικρό ή μεγάλο οβολό για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας για τους τουρίστες ή την ενίσχυση μιας οργάνωσης αστέγων. Μην κλαις Λίνα, κάνε τα δάκρυά σου μικρές χούφτες πηλό και δώσ’ τες όπου κρίνεις ό,τι μπορείς να βοηθήσεις, π.χ. διάδωσε την ομορφιά της Αίγινας.

“Υπάρχει αύριο” λέει μια ομάδα 20χρονων φοιτητών & ένας 16χρονος μαθητής, γιος μεταναστών

Είναι δικαιολογημένο που αρκετοί Έλληνες ψάχνουν ελπίδα από το πουθενά ή από το ελάχιστο. Έχει πολύ μεγαλύτερη αξία όμως όταν εντοπίζουμε πράξεις και δράσεις, που δείχνουν τις χαραμάδες για μια ρεαλιστική προσέγγιση στη θέση “Υπάρχει αύριο”. Αρκετοί διαβάσαμε το άρθρο της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου “Σα να μην υπάρχει αύριο”, αλλά είμαστε πολύ λίγοι σε σχέση με όσους γύρω μας ειναι “παγωμένοι” και ψάχνουν κέντρισμα για να αναλάβουν δράση, να γίνουν παραγωγικότεροι. Μια πεντάδα δευτεροετών του Μετσοβίου και ένα 16χρονος γιος μεταναστών από την Αλβανία, δίνουν τους λόγους για τους οποίους αξίζει να μην παρασυρθούμε από το περιρρέον ναυάγιο και να κάνουμε το καλύτερο από το εφικτό.


5 sophomore Technical University innovators and a starving high-school student
"We Greeks, have to reconcile that our kids will have to be more competitive than our state-supported generation for a benefit which will probably be minor to what we used to.  Moreover, we have to admit that it is not late to face the opportunity of cooperation with immigrants.  Their advantages are more than shrinked salaries and neglected insurance costs".  Αναλυτικά >>

Πέντε καμπάνιες που δεν κάναμε εμείς οι νάρκισσοι των social media για την κρίση της Ελλάδας

"Κυριαρχούμε" στο Twitter, "λυώνουμε" το Facebook, γράφουμε πανέξυπνα post στα blog μας, αλλά είμαστε περίπου ο καθένας μόνος του... Έχουμε κάνει, πολλοί από εμάς, εκατοντάδες παρεμβάσεις για την κρίση, που σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν, τουλάχιστον ως προς το πνεύμα... Πάνω από 500 εξ ημών έχουμε γράψει για την κατασπατάληση/διαφθορά στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μπορεί να είμαστε πάνω από 1.000 που έχουμε γράψει για το "φαινόμενο" των 1.800 υπαλλήλων της Βουλής με τους 16 μισθούς και τα λοιπά προνόμια. Κάπου τόσοι έχω αντιληφθεί να γράφουν για την άρνηση επαγγελματιών να δώσουν αποδείξεις (parking, γιατροί, κλπ). Πολλοί περισσότεροι έχουν (έχουμε) γράψει για θέματα της εκπαίδευσης...

Κι όμως, ο τρόπος που έχουμε ασχοληθεί με όλα τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι δικαιώνει όσους υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι των social media είναι κατά βάθος, μοναχικές προσωπικότητες, που εμφορούνται και από κάποιου είδους ναρκισσισμο (η υπόθεση αυτή ανοίγει μεγάλο θέμα, αλλά ας το συζητήσουμε άλλη φορά).

Επειδή ερχεται μπόρα μεγάλη, ας σκεφτούμε μήπως μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτη τη μεγάλη δύναμη των social media, που σε άλλες χώρες έχει γίνει εφικτό να επιστρατευθεί προς όφελος συλλογικών στόχων και κοινωνικών αναγκών. Γιατί έχει πολύ μεγαλύτερη αξία να συντονιστούν 500 ευαίσθητοι πολίτες κάτω από μια μετριοπαθή, αλλά ενιαία καμπάνια για την καταπολέμηση της σπατάλης στα νοσοκομεία, από το να γράφουν πύρινα posts δεκαπλασιοι bloggers ή tweetεράδες, ο καθένας μόνος του.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Είναι δικαιολογημένο να αναδεικνύουμε τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, π.χ. για την κατάρρευση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ή για την αχρήστευση 60 έργων e-government που κόστισαν 200 εκατιμμύρια ευρώ στο Γ' ΚΠΣ, αλλά δεν λειτουργούν. Κι όμως, αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολιτικοί σε αυτή τη χώρα, λίγοι έστω, που επιχειρούν να βάλουν φρένο σε αυτά τα φαινόμενα. Αν δε υπάρξει, όμως, έμπρακτη και οργανωμένη συμπαράσταση από κοινότητες πολιτών, είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι πολιτικοί να κάνουν πίσω, λόγω της αφόρητης πίεσης από συναδέλφους τους ή/και συντεχνίες.

Η μάχη κατά της κρίσης δεν είναι ηθικολογική. Είναι μια μάχη συσχετισμών... Τα έξυπνα (ή εξυπνακίστικα) posts που γράφω, είναι ένα καλό εργαλείο για εκτόνωση, άντε και για ζύμωση 1.000, 5.000, το πολύ 20.000 ανθρώπων. Ναι, είμαστε, σύμφωνα με τα εγχειρίδια της επικοινωνίας, influencers και opinion leaders και έχουμε επαφή με τους decision makers. Αρκεί αυτό; Μάλλον όχι, όταν είναι έτοιμοι 100.000 έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους για να σταματήσει το απίστευτο πάρτυ στα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.

ΟΙ 5 ΚΑΜΠΑΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ... ΑΚΟΜΑ!
Η συμπόρευση μέσα από τα social media είχε δώσει δύναμη στην καμπάνια για την κατάργηση του αφορολόγητου 2% των media. Φαίνεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον ακόμα 5 θέματα, που εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις πολιτών, που ανεξάρτητα άλλων προτιμήσεων, θα μπορούσαν να βάλουν την υπογραφή τους και 10 posts ο καθένας για να κινητοποιήσουν εκείνους που παίρνουν αποφάσεις, αλλά και πολίτες που έχουν απογοητευτεί από τις συλλογικές διαδικασίες. Οι πέντε παρακάτω ιδέες είναι απλώς παραδείγματα:

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ, ΤΩΡΑ: για να μην τρέχουμε για 4-5 υπεύθυνες δηλώσεις κάθε εβδομάδα ή να ψάχνουμε επί 30 λεπτά θέση παρκιγκ γύρω από το δημαρχείο.
2. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΜΕΙΩΝ: όλες οι ελληνικές οικογένειες γνωρίζουν πού οδηγεί η σημερινή κατάσταση.
3. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: αφορά στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας που δουλεύουν στον τομέα αυτό, αλλά και όσους από εμάς περνάμε ένα μέρος ή όλες τις διακοπές μας σε εγχώριους προορισμούς.
4. ΦΡΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσαν να προσελκύουν ξένους φοιτητές, όπως κάνει η Τσεχία και η Ουγγαρία, κάτι που θα ήταν από τις λίγες παραγωγικές δραστηριότητες μιας χώρας που έχε ξεμείνει από τομείς δημουργίας πλούτου.
5. ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: σε μια χώρα και μια οικονομία που πολλά είναι γερασμένα, η καινοτομία είναι μονόδρομος για την αναγέννηση.

Είναι βέβαιο ότι μπορουν να κατατεθούν καλύτερες ιδέες από λαμπρά μυαλά που αφιερώνουν κάθε μέρα χρόνο στη σκέψη και στη δημιουργία, άξιοι πολίτες, που χωρίς -ενδεχομένως- να είναι πρόσκοποι, θέλουν να αφήσουν κάτι στέρεο στις επόμενες γενιές. Προσωπικά, αυτο που μπορώ να πω για να είμαστε πρακτικοί, είναι ότι θα επιχειρήσω να ξεκινήσουν δύο από τις παραπάνω και να συμμετάσχω -με κάτι παραπάνω από την υπογραφή μου- σε όσες κινητοποιήσεις κινούνται στο παραπάνω πνεύμα.

*photo via flickr*

Διαγωνισμός κατά της διαφθοράς!

Δεν είναι ανέκδοτο, ούτε φάρσα. Η Παγκόσμια Τράπεζα οργανώνει έναν διαγωνισμό κατά της διαφθοράς! Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να υποβάλουν τις συμμετοχές τους μέχρι τις 30 Απριλίου.

Το ερώτημα είναι πόσοι θα συμμετάσχουν από την Ελλάδα… Η εμπειρία είναι πλούσια. Επιπλέον, οργανώνονται στη χώρα μας καταπληκτικά συνέδρια κατά της διαφθοράς, όπου συμμετέχουν (και) πρόσωπα του δημοσίου βίου, που γνωρίζουν το θέμα από «πρώτο χέρι»…

*photo via flickr*

Η κρίση, ποια κρίση; Δύο σκηνές από τον πραγματικό κόσμο γύρω μας...

Χθες οι πολιτικοί αρχηγοί μίλησαν για την οικονομική κρίση και αυτή τη φορά απέφυγαν τη διατύπωση της άποψης ότι "δεν έχει έλθει ακόμα στην Ελλάδα". Η πολιτική ατζέντα στην Ελλάδα διαμορφώνεται απ' όσους μπορούν να βγουν στο δρόμο. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά της χώρας. Ας δούμε δύο σκηνές...

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ: εκδότης από την Αθήνα έλεγε προσφατα ότι επιχειρήσεις παίρνουν τηλέφωνο για να ζητήσουν αλλαγή ημερομηνίας για την κατάθεση της επιταγης περίπου 400 ευρω, με την οποία πληρώνουν κάποια συνδρομή. Διευθυντής τράπεζας, από θεωρούμενο ως "πλούσιο" νομό της περιφέρειας, σημείωνε ότι στο τοπικό κατάστημα σφραγιζονται καθημερινά επιταγές των 500 ευρώ.

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: να πάρουν πληροφορίες τα δύο μεγάλα κόμματα για τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Τι γίνεται αυτή τη στιγμή, σε μικρές εταιρείες των 10 ατόμων, σε λίγο μεγαλύτερες των 30 ατόμων και σε ακόμα μεγαλύτερες των 200 ατόμων. Δεν θα βγει κανένας από αυτούς να κλείσει το Σύνταγμα, όπως οι εργαζόμενοι στον πολλαπλώς και σκανδαλωδώς ευνοηθέντα Λαναρά...

Το ζήτημα για τα κόμματα εξουσίας είναι ότι όλοι αυτοί, που δεν μπορούν να βγουν στους δρόμους, ούτε έχουν τρόπο να ενταχθούν σε κάποια επιδότηση, εκπροσωπούνται στο δείγμα των (περισσοτέρων) δημοσκοπήσεων και -ασφαλώς- θα έχουν ψήφο στις ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές.

Η σπουδή των κομμάτων να ευνοήσουν με επιδοτήσεις τις λίγες κατηγορίες που κάνουν διαδηλώσεις δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της κρίσης, που καθημερινά εντείνονται. Από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, μέχρι τις μεσαίες επιχειρήσεις της περιφέρειας και τις μεγάλες της Αθήνας, συσσωρεύονται "εισφορές" στην ανεργία.

Με βάση όσους βγαίνουν στους δρόμους, πράγματι η κρίση άργησε να έλθει. Με κριτήριο τα όσα συμβαίνουν στους πραγματικούς ανθρώπους γύρω μας, ίσως τα πράγματα να είναι διαφορετικά απόσο υπολογίζουν τα κόμματα...

Για τους εγχώριους «Obama», δεν φθάνει η γοητεία. Να γιατί...

Πολλοί στη χώρα μας βλέπουν στον Obama μόνο το «λούστρο»… Ο φίλος Αχιλλέας Πεκλάρης, που συνάντησα πρόσφατα στη Νέα Υόρκη, μου επισήμανε μια από τις πρώτες κινήσεις του νέου Προέδρου που έχουν σχέση με την ουσία και όχι το περιτύλιγμα. Η ιδέα του Αχιλλέα, που οφείλω να μεταφέρω, είναι ότι κάποιοι στην Ελλάδα θα πρέπει να βρουν τέτοια μέτρα πολιτικής, που θα δείξουν ότι η ελίτ αυτοδεσμεύεται να περιορίσει τις απολαβές της, ως ένα δείγμα συμμετοχής στο κόστος της κρίσης.

Σε προηγούμενο post, έριξα μια ιδέα να προσφερθούν τα κόμματα να μειώσουν με δική τους πρωτοβουλία, την επιχορήγηση που παίρνουν από το κράτος. Κάποιος τακτικός αναγνώστης σχολίασε ότι αυτό είναι μια λαϊκίστικη προσέγγιση. Οι εκατοντάδες Έλληνες που χάνουν κάθε μέρα της δουλειά τους, περιμένουν κάποια δείγματα έμπρακτης συμπαράστασης από τις ηγεσίες. Πιθανόν να βρεθούν κάποιες ιδέες λιγότερο «λαϊκίστικες», αλλά περισσότερο συμβολικές και ουσιαστικές.

Όσο για το lobbying στη χώρα μας, αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Το μοντέλο των «κουμπάρων» έχει φάει τα ψωμιά του και όσοι το συνεχίζουν, απλώς εξαγριώνουν περισσότερο τα ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα που νοιώθουν την παράκαμψη των νόμων και της αξιοκρατίας. Οποίοι ψάχνουν οδοντόκρεμες για να γίνουν Obama, θα πάθουν πλάκα. Αν κάποιος θέλει να δει ορισμένες σημειώσεις –γιατί οι περισσότεροι που θέλουν να αντιγράψουν τον Αμερικάνο πρόεδρο στη χώρα μας πλάθουν αυταπάτες-, ας δει αυτό εδώ το post.

*photo via flickr*

Μ. Δαμανάκη υπουργός Δημοσίας Τάξεως αντί Χρ. Μαρκογιαννάκη

Ο Αχ. Πεκλάρης, με την αποστασιοποίηση που του παρέχει το ότι ζει στη Νέα Υόρκη, προτείνει ως λύση στη διάλυση της Αστυνομίας, να γίνει υπουργός κάποιος όπως η Μ. Δαμανάκη ή ο Μ. Ανδρουλάκης… Είναι μάλλον υπερβολή να μπει ένα πρόσωπο προερχόμενο από την Αριστερά. Ωστόσο, η μόνη περίπτωση να γίνει αναστροφή της κατηφόρας, που έχουν πάρει τα θέματα της ευνομίας στη χώρα και η κατάσταση της αστυνομίας, είναι να θέσει το θέμα αυτό ως πρώτο στην ατζέντα της η κεντροαριστερά.

Η επιλογή της σημερινής κυβέρνησης στο πρόσωπο του Χρ. Μαρκογιαννάκη, θα φέρει τα πράγματα σε πολύ χειρότερη μοίρα απ’ ό,τι ήταν το Δεκέμβρη, στην περίοδο Χηνοφώτη. Η κατάσταση της αστυνομίας και η σχέση της με την κοινωνία, δεν είναι επιμέρους θέμα… Αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα που δεν επιτρέπει να λειτουργήσει η οικονομία, η κοινωνία, το (κουτσό, έστω) κράτος δικαίου…

*η φωτο είναι από το flickr*

Θετικές εξελίξεις και εκπλήξεις μέσα στο 2009

Δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς το 2009, ωστόσο έχουμε χρόνο μπροστά μας για να προγραμματισθούν ενέργειες μέσα στη χρονιά, που μπορούν να συμβάλουν στην αποτροπή αρνητικών εξελίξεων. Μερικές από τις δράσεις, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντίδοτο στην μουντή ατμόσφαιρα και στη διάσπαρτη απογοήτευση:

1. Η κυβέρνηση παίρνει έγκαιρα μέτρα, όπως στις περισσότερες χώρες του κόσμου, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η πολιτική θα είναι ξεκάθαρη, θα κερδηθεί ο χαμένος χρόνος και θα ανασχεθεί το κύμα της ανεργίας.

2. Τα κόμματα, και όχι μόνο η κυβέρνηση, συμβάλουν ώστε να σταματήσει η συνεχιζόμενη διάλυση των θεσμών που έχουν ρόλο στη διατήρηση της έννομης τάξης.

3. Υπουργείο Παιδείας, γονείς και εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουν η κάθε πλευρά πρωτοβουλίες για την ανάσχεση της αρνητικής πορείας της εκπαίδευσης.

4. Οι φορείς του τουρισμού πραγματοποιούν καμπάνιες για την βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχουν οι ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις, ώστε να γίνει πιο ελκυστική η χώρα μας.

5. Για την αντιμετώπιση της ύφεσης στην αγορά, διευθετούνται οι διαφορές μεταξύ ορισμένων υπουργείων, που καθυστερούν την υλοποίηση του ΕΣΠΑ.

6. Με συντονισμένες ενέργειες, η Ελλάδα απομακρύνεται από την πολύ χαμηλή θέση που διατηρεί στην Ε.Ε. σχετικά με την αξιοποίηση της πληροφορικής στα σχολεία.

Ο κατάλογος των εκπλήξεων μπορεί να γίνει αρκετά μεγαλύτερος. Οι δύσκολες συνθήκες θα οδηγήσουν τις ηγεσίες και τους πολίτες προς έναν ανασχεδιασμό κινήσεων, έγκαιρο προγραμματισμό και περισσότερες συναινέσεις.

*η φωτο είναι από το flickr*

Παράδειγμα για τις δυνατότητες του Internet διεθνώς οι ελληνικές διαδηλώσεις

Παρ’ όλο που η ελληνική τηλεόραση και το ραδιόφωνο είχαν συνεχείς συνδέσεις με τα επεισόδια, πολλοί διεθνείς αναλυτές θεωρούν πως τα γεγονότα επιβεβαίωσαν πανηγυρικά τις δυνατότητες του Internet (και των social media) να υποστηρίξουν ένα νέο «διεθνισμό».

Η ανάλυση του Economist, παρότι περιέχει αρκετή δόση από τα αντικομμουνιστικά του αντανακλαστικά, δίνει μια ευρεία διάσταση αυτής της νέας πραγματικότητας. Να κάνω την αυτοκριτική μου, ότι δεν είχα αντιληφθεί πόσο σημαντική ήταν η συμβολή των social media και μέσα στην Ελλάδα, όπως περιγράφει άρθρο του Κ. Δεληγιάννη στην Καθημερινή.

*η φωτο είναι από το flickr*

Τα παλιόπαιδα, οι μαθητές! Μας χάλασαν κάποια κοντράτα και μερικές μπίζνες…

Κάποιος να τα μαζέψει τα παλιόπαιδα, τους εξεγερμένους μαθητές! Πάνω που είχα στρώσει τα κονέ με τον κ. Ταδόπουλο, Πρόεδρο του ΧιΨι Οργανισμού, σκόρπησαν την αναρχία και πάγωσε η δουλειά…

Είχα καλλιεργήσει το έδαφος για μια διευθέτηση με την πολεοδομία και το δήμο, αλλά μετά τα γεγονότα η άλλη πλευρά τρόμαξε...

Και ο φίλος μου ο Μήτσος, την ψιλοπάτησε. Είχε κάνει τις συνεννοήσεις, για να ανοίξει το μπαρ, παρόλο που του έλειπαν τρεις άδειες, δεν μπορούσαν να βγουν ήταν -λέει- παράνομες… Είχε βρει, όμως, τις άκρες, αλλά τώρα με το μπάχαλο που έγινε, η κατάσταση στράβωσε…

Η μεγάλη ζημιά όμως έγινε με τις υπεργολαβίες που θα έπαιρνα από το Λάκη. Ο Λάκης είχε φτιάξει ένα «σύστημα» με τοπικούς παράγοντες σε όλη την Ελλάδα, απ’ όπου έπαιρνε αναθέσεις, χωρίς πολλά-πολλά στους διαγωνισμούς. Του κόστιζε κάτι παραπάνω, αλλά έβρισκε τον τρόπο να ρεφάρει το πολύ υψηλό κόστος υπέρ τρίτων. Τις τελευταίες βδομάδες, όμως, με τις φασαρίες των μαθητών, το πράγμα μπερδεύτηκε, οι διαγωνισμοί κόλλησαν.

Να τα μαζέψουν γρήγορα τα παιδιά, γιατί όλοι οι γύρω πιέζουν. Οι μεσάζοντες θέλουν τα ποσοστά τους, οι τοπικοί παράγοντες «κλωτσάνε» και τα στελέχη βιάζονται, γιατί -λένε- ανησυχούν πως θα γίνουν αλλαγές και θα χαλάσουν οι ισορροπίες.

Η φαντασία και η ουσία
Τα παραπάνω –προφανώς- είναι φανταστικά ονόματα, αλλά οι καταστάσεις πραγματικές. Τις ξέρουμε όλοι μας. Τα παιδιά, όμως, δεν «μασάνε». Χαλάσανε τη «σούπα».

Δεν είμαι από εκείνους που παροτρύνουν τα παιδιά σε εκδηλώσεις δίχως προοπτική, σε κινητοποιήσεις που θα κάνουν το πρόβλημά τους χειρότερο. Στην οικογένειά μας μιλάμε με τα δύο παιδιά μας (15 και 14 ετών) κάθε μέρα, και διαφωνούμε για την καθημερινή ρουτίνα των κινητοποιήσεών τους…

Ωστόσο, πίσω από την τυφλή τους αντίδραση, υπάρχει το δίκιο για την τόση υποκρισία και τον τόσο μεγάλο παραλογισμό. Τη διαφθορά. Τα παιδιά αντιδρούν τυφλά, «γαία πυρί μυχθίτω». «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Θα χαλάσουν τις δουλειές, όσων νόμιζαν ότι τα είχαν σχεδιάσει τέλεια, παραβιάζοντας την όποια νομιμότητα και την κοινή λογική. Δεν έχουν να φοβούνται όσοι δεν συντάσσονται με τις εύκολες λύσεις που θα ήθελαν τα παιδιά. Ο φόβος αφορά εκείνους που -είτε τα χτυπάνε, είτε τα κανακεύουν- είναι υποκριτές και χρησιμοποιούν τους νέους για να λύσουν άλλες υποθέσεις τους…

*η φωτο είναι από τo flickr*

Τα χάλια της ΕΛ.ΑΣ. δεν μπορεί να τα κρύψει ένας εγκληματίας αστυνομικός…

Κάθε Κυριακή στα γήπεδα, οι αστυνομικοί αποτελούν το άλλοθι για την ασυλία του στρατού των χούλιγκαν που καίνε, βρίζουν, δέρνουν… Κάθε χρόνο η εκάστοτε κυβέρνησης διορίζει μια στρατιά αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς με κριτήρια, που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά… Εκατοντάδες αστυνομικοί – συνδικαλιστές μας δίνουν μια ιδέα, για το πώς λειτουργεί η ΕΛ.ΑΣ.… Μερικές χιλιάδες αστυνομικοί «φρουρούν» επώνυμους, όπως κάποιοι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι ή η κυρία Δήμητρα Λιάνη.

Και έρχεται η στιγμή που γίνεται το κακό, όπως η δολοφονία του 16χρονου, για να πέσουν όλες οι κατάρες στον προφανώς ένοχο αστυνομικό… Η ΕΛ.ΑΣ. δεν λειτουργεί σωστά και θα ήταν παράλογο να περιμένουμε να οδηγηθεί η ίδια σε αναδιοργάνωση. Τα κόμματα της Βουλής, το καθένα στο βαθμό που του αναλογεί, έχουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης να θέσουν τις βάσεις για να επανέλθει η ΕΛΑΣ στα πλαίσια της δημοκρατικής νομιμότητας και του επιχειρησιακού ορθολογισμού.

Όσο θα εξαντλούμαστε οι πάντες σε δάκρυα για τους φόνους και τα στιγμιαία εγκλήματα, θα συνεχίζεται το διαρκές έγκλημα μιας χώρας, που έχει καταστήσει την Αστυνομία «λάστιχο» στην υπηρεσία του πελατειακού κράτους. Και ο Λάκης Λαζόπουλος έριξε πολλά δάκρυα στο δελτίο του Alpha για τη δολοφονία του 16χρονου, με φόντο το θέατρο όπου αρχίζει η καινούργια του παράσταση. Παράσταση…

Ο καθένας μας οφείλει να κρατήσει τη συγκίνησή του, για να αφιερώσει την ενέργειά του ώστε να γίνει αναστροφή στην κατάσταση μιας ΕΛ.ΑΣ. ανεκπαίδευτων αστυνομικών, που διοικούνται από αξιωματικούς που ενδεχομένως έχουν επιλέξει την ήσσονα προσπάθεια. Η εφαρμογή των νόμων στη χώρα (και από τους αστυνομικούς και από εμάς του πολίτες) δεν πάσχει από έλλειμμα θεάματος, αλλά από παντελή απουσία σχεδίου, δεσμεύσεων, συνείδησης και ειλικρίνειας.

Η καλύτερη υπόσχεση που μπορούμε να δώσουμε στον αδικοχαμένο 16χρονο είναι ότι θα γίνει συγκροτημένη προσπάθεια ώστε να σταματήσει η αποθέωση της ανομίας.

*η φωτο είναι από το BBC*

Διόδια, ακτιβιστές, ένταση και ορθολογισμός

Η υπόθεση των διοδίων έχει ανέβει στην ατζέντα τον τελευταίο καιρό, είτε λόγω αντιδράσεων ακτιβιστών (όπως φαίνεται στα δημοσιεύματα του press-gr και του antinews), είτε επειδή ευρωβουλευτές, όπως ο Δημήτρης Παπαδημούλης, το ψάχνουν στο Ευρωκοινοβούλιο…

Το θέμα είναι πιθανόν να μην ξεφουσκώσει τόσο γρήγορα, καθώς υπάρχουν αρκετά ζητήματα που αφορούν τα διόδια και θα βγουν μπροστά μας στους επόμενους μήνες. Ενημερώθηκα για λόγους επαγγελματικούς για κάποιες πλευρές του θέματος, που δεν φαίνεται να είναι γνωστές στο ευρύ κοινό.

Θα ήταν χρήσιμο για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, αλλά και για τους πολίτες που πρέπει να είναι ενημερωμένοι, να ανοίξει ένας διάλογος, που θα έφερνε στην επιφάνεια κάποιες ενδιαφέρουσες παραμέτρους, όπως:

-Ο σημερινός τρόπος υπολογισμού διοδίων στην Ελλάδα διαφέρει ριζικά από τον αντίστοιχο που χρησιμοποιούν οι περισσότερες χώρες.
-Στο εξωτερικό χρεώνουν με κύριο στοιχείο τα χιλιόμετρα που διανύει ένα όχημα, ενώ στην Ελλάδα η χρέωση είναι μάλλον άδικη γι’ αυτούς που κάνουν μικρές αποστάσεις (π.χ., για να πάνε από την Αθήνα στη Χαλκίδα ή στην Κόρινθο).
-Μέσα στις συμβάσεις παραχώρησης, που έχουν γίνει με κοινοπραξίες που έχουν αναλάβει την κατασκευή/λειτουργία μεγάλων αρτηριών της χώρας (π.χ., Κορίνθου-Πατρών, Ιονία Οδός), προβλέπονται αλλαγές στα διόδια, που δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές…

Ήδη, οι απόψεις πολιτών, που αντιδρούν σε αυτά που έχουν δει μέχρι στιγμής. έχουν μεγάλη παρουσία στο Διαδίκτυο, σε blogs, κλπ (π.χ., www.pesoxi.gr).

Οι πολιτικές εντάσεις, όπως αυτή για την υπόθεση του Βατοπεδίου, και η –πολύ σοβαρότερη- διεθνής οικονομική κρίση δεν έχουν αφήσει πολλά περιθώρια για συζήτηση θεμάτων που αφορούν την καθημερινή ζωή χιλιάδων πολιτών. Η δυνατότητα, όμως, των πολιτών να εκφράζονται δυναμικά, είτε με ακτιβισμό, είτε μέσα από το Διαδίκτυο, δείχνει ότι και οι υπόλοιποι κοινωνικοί εταίροι (stakeholders) είναι χρήσιμο να βρουν χρόνο και ενέργεια για να ανταποκριθούν σε αυτό το διάλογο...

*η φωτο είναι από το flickr*

Δαϊλάκης «σκεπάζει» τη Wall Street

H ελληνική εσωστρέφεια σε όλο το μεγαλείο... Την ώρα που όλος ο κόσμος συνταρασσόταν από την καταψήφιση του σχεδίου «διάσωσης» στην αμερικανική βουλή των αντιπροσώπων, το πολιτικό σύστημα της χώρας και αρκετά media ασχολούνταν με τις δηλώσεις Δαϊλάκη.

Ένας συμπαθής βουλευτής, με πολύ φτωχά ελληνικά και φρασεολογία που δεν αντέχει ούτε σε ξεχασμένο καφενείο, έθετε τη σειρά στην ατζέντα της χώρας. Ο Στ. Δαϊλάκης είναι πάντως απολαυστικός για όσους αναζητούν στην τηλεόραση διασκεδαστικό θέαμα, για να ξεχάσουν τα θέματα της μέρας: παρομοιάζει τον εαυτό του με νίντζα και θεωρεί τους συνεργάτες του Πρωθυπουργού (Ρουσόπουλος, Αγγέλου) αναποτελεσματικούς σταυλάρχες. Από πλευράς έκφρασης, είναι στην κατηγορία Γιακουμάτου, οπότε διατηρείται το επίπεδο των δημοσίων θεαμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια χθες το βράδυ συνέχιζαν κανονικά το πρόγραμμά τους, με σήριαλ και ταινίες. Τα σχόλια για τις διαιτησίες στους αγώνες ποδοσφαίρου της περασμένης Κυριακής, κατέλαβαν πολύ περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο, από την ανάλυση του πώς έρχεται η κρίση από την Αμερική στην Ευρώπη.

Γενικώς, η χώρα βαδίζει στο δικό της χώρο, με την πολύχρονη συνήθεια, ότι στο τέλος το Κράτος θα «καθαρίσει» και πως οι κοινοτικές επιδοτήσεις ή τα δάνεια επαρκούν για να καλύψουν όλες τις «τρύπες»…

Άντε, τώρα, να δούμε τι θα κάνουμε με τον αυριανό αγώνα Ανόρθωσης-Παναθηναϊκού, που θα μεταδοθεί χωρίς εκφωνητή, λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων. Μέχρι τότε, το φιλοθέαμον κοινό θα συνεχίζει να ακούει τις δηλώσεις Δαϊλάκη. Αυτό βοηθάει να παίρνουν θάρρος, όσοι διαπιστώσουν πως ο κ. Δαϊλάκης, με τόσο φτωχές δυνατότητες ανάλυσης, έφτασε τόσο ψηλά: έγινε βουλευτής για δύο τετραετίες και κατάφερε –για λίγες, έστω, μέρες- να γίνει τόσο διάσημος. Άρα, δεν χρειάζονται και πολλά προσόντα για να πάρει κάποιος τις ευκαιρίες του βουλευτή Δράμας…

Ένα ενδιαφέρον πείραμα με το γονείς.gr

Το πρόγραμμα γονείς.gr είναι πολύ φιλόδοξο, αλλά θα δοκιμάσει τη διάθεση των γονιών και τη δυνατότητα του σημερινού γυμνασίου να «περάσει» στοιχειώδη μηνύματα. Η ιδέα είναι απλή: όλοι οι γονείς της χώρας που έχουν παιδιά στο γυμνάσιο μπορούν να ενταχθούν σε ένα πρόγραμμα, όπου θα πάει εκπαιδευτής στο σπίτι, ώστε να τους ενημερώσει για το Internet και πώς θα επιβλέψουν το παιδί τους.

Οι δικαιούχοι είναι περί τις 300.000, ενώ το πρόγραμμα θα εντάξει περί τους 40.000 γονείς. Η αναλογία είναι καλή, ωστόσο το ερώτημα είναι αν θα επιδειχθεί το απαιτούμενο ενδιαφέρον. Μια πρώτη δυσκολία οφείλεται στο ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς θα το μάθουν από ένα χαρτί που θα τους στείλει το σχολείο με το παιδί τους, Λίγο-πολύ, γνωρίζετε ότι τα χαρτιά αυτά φθάνουν στα χέρια των γονέων κατά ένα ποσοστό που δεν είναι υψηλό.

Μια δεύτερη δυσκολία εντοπίζεται στην κινητοποίηση και στην εγρήγορση των σχολείων. Ήδη, οι φορείς που έχουν αναλάβει την υλοποίηση του προγράμματος έχουν κάνει μια πρώτη έρευνα και έχουν διαπιστώσει ότι τα μισά περίπου γυμνάσια δηλώνουν άγνοια: «ναι, κάπου πήραμε ένα χαρτί, δεν θυμόμαστε ακριβώς, κάπου το βάλαμε» και ούτω καθεξής…

Όλα αυτά συμπυκνώνονται στο εξής: το ελληνικό σχολείο παρουσιάζει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πρόσβασης στο Internet. Αυτό αφορά το ίδιο το σχολείο, αλλά και τους διδάσκοντες. Σε δεύτερο επίπεδο αφορά και τα σπίτια των μαθητών –το ποσοστό των γονέων που έχουν σύνδεση στο σπίτι είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Τα σχετικά στοιχεία μας τα είπε η αρμόδια Επίτροπος Viviane Reding, τα έχουμε δει και σε αρκετές στατιστικές.

Αυτά συμβαίνουν, παρόλο που τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί από την Κοινωνία της Πληροφορίας είναι σημαντικά και τα αντίστοιχα προγράμματα πολύχρονα. Η «τρύπα» είναι μεγάλη, γιατί το Internet είναι βασικότατος πυλώνας γνώσης και, ίσως, το πιο βασικό κανάλι για την ενίσχυση των αδυναμιών της εκπαίδευσης.

Η πιο εύκολη ιδέα είναι να τα βάλουμε με κάποια κυβέρνηση ή κάποιον υπουργό… Η πιο ρεαλιστική αποστολή είναι να επιχειρήσουμε όλοι να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω: οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς. Ασφαλώς τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει η Πολιτεία, που θα πρέπει να καταρτίσει σχέδιο και να επιχειρήσει τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των διαθέσιμων κονδυλίων. Για να δούμε πώς θα πάει το goneis.gr…

*η φωτο είναι από το flickr*

Κυβερνο-εθνικισμος – ρατσισμός, μια τάση στα social media

Τα social media δίνουν άφθονο «γήπεδο». Η αντίληψη ότι αυτό θα αξιοποιόταν απ’ όσους θέλουν να διευρύνουν τη γνώση, το διάλογο, την αμφίδρομη επικοινωνία, είχε ισχυρή βάση, αλλά και ένα στοιχείο αφέλειας.

Η ανάλυση του Economist υποστηρίζει ότι ο ελεύθερος, άφθονος χώρος του Διαδικτύου και η δυναμική των social media αποτελούν προνομιακό χώρο και για άλλες ομάδες κοινού: εκπρόσωποι εθνικιστικών τάσεων, θρησκευτικών ομάδων, φανατικοί κάθε είδους, μικρές ομάδες ζηλωτών, όλοι αυτοί έχουν διαθέσιμη ενέργεια, να «χτίσουν» τις υποθέσεις τους στα social media.

Είναι ένα «γήπεδο» στο οποίο δεν μετράει μόνο πόσο καλές προθέσεις έχει κάποιος να διαδώσει τις ιδέες του ή πόσο ελκυστικές ιδέες έχει… Έχει μεγάλη αξία, επίσης, η ένταση, το πάθος, το μίσος με το οποίο κάποιες ομάδες αναζητούν ευκαιρία να κάνουν καμπάνιες. Το Internet προσφέρει σε τέτοιες ομάδες το μεγάλο πλεονέκτημα ότι μπορούν με μια αναζήτηση να βρουν τους ομοϊδεάτες τους, να νοιώσουν πολλοί, να ενισχύει ο ένας το blog του άλλου, να θεωρήσουν ότι έχουν μεγάλη προωθητική δύναμη, καθώς η πλειοψηφία παραμένει σιωπηρή, παθητική ή αδιάφορη.

Η αναλυση του Economist είναι περιεκτική και προσφέρεται για όσους επιθυμούν ειλικρινή συζήτηση για τα μελλούμενα. Από αυτές τις γραμμές έχει διατυπωθεί και άλλες φορές: το ζητούμενο είναι πότε οι θεσμοί της κοινωνίας, οι οργανισμοί, οι επιχειρήσεις, αρκετά πρόσωπα που έχουν δημόσια παρουσία, θα παραμερίσουν τους ενδοιασμούς τους, ώστε να ενισχύσουν την παρουσία τους στα social media. Τότε τα τελευταία θα γίνουν πιο αντιπροσωπευτικά και θα «ισορροπήσει» η εντύπωση ότι κάποιες μικρές ομάδες –λόγω της έντονης και δυναμικής παρουσίας τους στα «πελάγη» του Internet- έχουν ισχυρότερη δύναμη από αυτήν που πράγματι διαθέτουν.

*η φωτο είναι από το flickr*

Η σύγκρουση συμφερόντων, μια άγνωστη έννοια στην Ελλάδα

Τον κατηγορούν για πολλά τον Πέτρο Τατούλη και, πάνω απ’ όλα, ότι δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί, επειδή έχει διαπράξει ο ίδιος όλα αυτά που καταγγέλλει. Πιθανόν να είναι έτσι, αλλά φαίνεται ότι, παρά τα συζητήσιμα κίνητρά του, θέτει με ξεκάθαρο τρόπο το ζήτημα του conflict of interest. Ένα πεδίο τσαλαπατημένο στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και στο τελευταίο χωριό, παραβιάζονται οι στοιχειώδεις αρχές οποιασδήποτε δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας και βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου. Ο εφοριακός που είναι υποψήφιος βουλευτής, ο αστυνομικός που είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και άλλες μικρές, «σκληρές» πλευρές ενός πελατειακού κράτους. Μέσα από τη συλλογή ψήφων, έχουν καθαγιαστεί πρακτικές που έχουν ξεπεράσει την πολύ «αριστοκρατική» για την Ελλάδα έννοια του conflict of interest και χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά: έχουν αναδειχθεί σε εστίες συνεχούς και ολοένα πιο έντονης παραβίασης βασικών νόμων του κράτους.

Ο διευθυντής εκπαίδευσης ενός νομού, που είναι και πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης κυβερνητικού κόμματος, ο δασάρχης που είναι και κομματάρχης υπουργού, όλα αυτά έχουν διαλύσει τις τοπικές κοινωνίες. Προτρέπουν και τον τελευταίο πολίτη, να μπει στο κυνήγι της παρανομίας, για να κερδίσει περισσότερα από το διπλανό του. Στην περιφέρεια η κατάσταση έχει γίνει ζούγκλα: πολίτες μπαίνουν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν την εύνοια του δημοτικού συμβούλου τάδε (που πήρε ψήφους επειδή είναι εφοριακός), για να καταπατήσουν την περιουσία του γείτονα, του δημοσίου, κλπ.

Σε αυτό το σημείο, να υπογραμμισθεί ότι δεν θα πάει μακριά η λογική του Π. Τατούλη, δηλαδή, της επίθεσης κατά 2-3 κορυφαίων προσώπων. Όλα τα κόμματα εξουσίας, έχουν ευθύνες για το φαινόμενο -το θυμόμαστε πολύ καλά. Η κατάσταση δεν πρόκειται να αντιστραφεί, εάν δεν πάρει την πρωτοβουλία ένα κόμμα να προτείνει 10 απλούς κανόνες, που θα διορθώσουν τις απίστευτες διαπλοκές του conflict of interest που έχουν διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικού ιστού και κοινής λογικής… Οποίος πει ότι αυτό είναι ουτοπικό, απλώς βαριέται ή φοβάται να τα βάλει με τα μικροσυμφέροντα, που τον παρασύρουν προς τα χαμηλότερα επίπεδα των δημοσκοπήσεων…

Θα ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για τον περιορισμό της διαφθοράς;

Αυτό που ήλθε στην επιφάνεια με την περίπτωση Siemens, το περιγράφουν εδώ και αρκετά χρόνια διεθνείς οργανισμοί (π.χ., δείκτες διαφάνειας). Το πολιτικό σύστημα ασχολείται αυτή τη στιγμή με την περιπτωσιολογία. Θα ήταν χρήσιμο τις επόμενες εβδομάδες να υπάρξουν αναλυτικές και δεσμευτικές τοποθετήσεις, που αφορούν –μεταξύ των άλλων, τα παρακάτω θέματα:

ΕΣΟΔΑ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ: υπάρχουν στοιχεία ότι τα κόμματα έπαιρναν έσοδα κατά τρόπο παράνομο (στο ύψος και τον τρόπο). Δεύτερον, αποδέχονταν έσοδα χωρίς παραστατικά, δηλαδή, «μαύρο χρήμα». Οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, χωρίς να είναι «άγγελοι», έχουν επί χρόνια θεσμοθετημένες διαδικασίες, που επιτρέπουν ένα επίπεδο νομιμότητας. Να δεσμευτούν τα κόμματα, ότι θα ψηφίσουν την υιοθέτηση των δοκιμασμένων δομών άλλων χωρών με ώριμη δημοκρατία και θα τις εφαρμόσουν. Όχι άλλες ελληνικές «πατέντες». Τέρμα στις εξαγγελίες «νέων, αυστηρών νόμων», που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν θα εφαρμοσθούν.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ: μετά την εμφάνιση της υπόθεσης Siemens, ενισχύθηκαν οι φωνές που λένε ότι τα κόμματα πρέπει να παίρνουν μεγαλύτερη επιχορήγηση από το Κράτος. Το αντίθετο πρέπει να γίνει. Η τεράστια επιχορήγηση που παίρνουν ήδη από το κράτος,
-πρώτον, δεν είναι διαφανές πώς την διαχειρίζονται και
-δεύτερον, όσο μεγάλη και να γίνει, δεν αποτρέπει την αναζήτηση πόρων από ιδιώτες.
Η κατεύθυνση είναι αναζήτηση πόρων από την κοινωνία, αλλά με διαφανή τρόπο. Ακόμα και η Google έχει δημιουργήσει σύστημα, ώστε οι απλοί Αμερικάνοι πολίτες να στέλνουν με αυτόματο τρόπο ένα ποσόν σε υποψήφιο (π.χ., στον Obama).

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ: αυτές και κυρίως η Β’ Αθηνών, είναι «εργαστήρια παραγωγής διαφθοράς». Όταν το ελάχιστο budget ενός υποψηφίου βουλευτή για να έχει πιθανότητες εκλογής είναι 500.000 ευρώ, τότε η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Ο υποψήφιος θα αναζητήσει με αγωνία έσοδα. Δεν αρκούν σοβαροί επιχειρηματίες για να φθάσει το ταμείο του υποψηφίου βουλευτή. Θα πρέπει να καταφύγει και σε «επιχειρηματίες» με μη νόμιμες δραστηριότητες. Να γιατί δεν πρέπει να απορούμε, για ποιο λόγο το λαθρεμπόριο πετρελαίου αυξάνεται, για ποιο λόγο τα νυχτερινά κέντρα έχουν τα περισσότερα παρανομίες…

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ: όλες οι κυβερνήσεις πχ μετά το 1974, έβρισκαν αιτιολογίες για να μην εφαρμόζουν το νόμο, ή –πονηρά- να ψηφίζουν καινούργιους νόμους, που θολώνουν το πνεύμα και γράμμα των προηγουμένων.

ΕΦΟΡΙΕΣ, ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΕΣ: όλοι οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν αυτό που Έλληνες πολιτικοί δεν αγγίζουν, από το οποίο ορισμένοι (πολιτικοί) επωφελούνται…

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ: με άλλοθι την οικονομική δυσπραγία των δήμων, έχει αναπτυχθεί ένα αυξανόμενο κύμα παρανομιών, που είναι εκκολαπτήριο διαφθοράς, απολύτως ορατής στις τοπικές κοινωνίες. Η κεντρική διοίκηση αποδέχεται αυτό το κλίμα, έως ότου συμβαίνουν «κραχ» σε δήμους, οπότε δημιουργείται μέγα αδιέξοδο. Μετά τα «κανόνια» μερικών δήμων της περιφέρειας, ήλθε η ώρα του δήμου Πειραιά…

ΕΙΔΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ: σε αυτό το σημείο η σημερινή κυβέρνηση έκανε ένα βήμα μπροστά και προωθεί την κατάργηση των ειδικών λογαριασμών. Έχει χυθεί πολύ μελάνι, για την περιγραφή των πρακτικών που κρύβουν αυτοί οι λογαριασμοί. Πρέπει να επισπευσθεί η κατάργησή τους.

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: ο σημερινός πρόεδρος του ΑΣΕΠ μπορεί να πει πολλά γι’ αυτά που πρέπει να αλλάξουν ή να διορθωθούν. Οι «διορισμοί από το παράθυρο» είναι η «ηρωίνη» του σημερινού πολιτικού συστήματος και ο μεγαλύτερος αρμός διαφθοράς της κοινωνίας.

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Δώστε και άλλα λεφτά στα κόμματα από τον προϋπολογισμό!

Αυτή είναι η ιδέα, που επανέλαβαν αρκετές φορές δημοσιογράφοι της κρατικής και ζημιογόνας ΕΡΤ. Με αφορμή την υπόθεση Siemens, έχουν κατατεθεί διάφορες απόψεις, μεταξύ των οποίων και η παραπάνω. Η μόνη αιτιολογία για την κατανόηση ως προς την υποστήριξη τέτοιων απόψεων, είναι η κυρίαρχη θέση του κρατισμού στην Ελλάδα.

Η εξυγιαντική λύση είναι προς την αντίθεση κατεύθυνση. Τα κόμματα και οι πολιτικοί να βγουν στην κοινωνία και να ζητήσουν οικονομική ενίσχυση. Να ανταγωνιστούν στην ιδιωτική αγορά, με την υποχρέωσή τους να καταγράφουν λογιστικά την παραμικρή οικονομική υποστήριξη. Η πρακτική στις προηγμένες δημοκρατίες, η περίπτωση του Obama, μπορούν να δώσουν ιδέες, ώστε να αποφύγουμε το συνήθη πειρασμό: να κάνουμε βήματα εμπρός και όχι να ψηφίσουμε νόμους, που μας πάνε ακόμα πιο πίσω (βλέπε και το ασυμβίβαστο των βουλευτών).

Ωστόσο, καμία λύση δεν πρόκειται να πιάσει τόπο, εάν δεν βρεθεί λύση σε ορισμένες τεράστιες παθογένειες του συστήματος:

1) Όσο υπάρχει μια τεράστια περιφέρεια όπως η Β’ Αθηνών, όπου ο μέσος βουλευτής χρειάζεται πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ ως προεκλογικό budget, τότε είναι αδύνατον να μπει φρένο στο επίπεδο διαφθοράς της χώρας.

2) Η λειτουργία της οικονομίας, σε τόσο μεγάλο βαθμό, με ρευστό χρήμα διευκολύνει τη διεύρυνση της γκρίζας και της μαύρης ζώνης της οικονομίας.

3) Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, τα όσα έχουν αποκαλυφθεί κατά τους τελευταίους 8-10 μήνες θα είχαν οδηγήσει 10-15 πρόσωπα στη φυλακή για διακίνηση μη φορολογημένου χρήματος.

4) Η οικοδομή, η πολιτική (και τα Ζωνιανά), έχουν καταγραφεί στο δημόσιο βίο ότι είναι τομείς, όπου όλα γίνονται χωρίς παραστατικά. Σε ποια άλλη περιοχή της Ευρώπης γίνεται κάτι τέτοιο, πλην της Σικελίας;

Η διαφθορά έχει ξεφύγει σε τέτοιο βαθμό, που το κόστος της έχει γίνει ασήκωτο για την ελληνική οικονομία. Ως συνήθως, έτσι και στην υπόθεση Siemens, οι προσπάθειες για συγκάλυψη είναι πολύ πιο έντονες από τις προσπάθειες για την κάθαρση. Ωστόσο, το θέμα έχει ξεφύγει. Θα «καούν» πολύ λιγότερα πρόσωπα, απ’ ότι συνέβη στην υπόθεση «καθαρά χέρια» της Ιταλίας, αλλά πάντως θα «καεί» κόσμος.

Τρεις υποθέσεις διαφθοράς

«Έσκασαν» και οι τρεις χθες. Μπορεί να μην είναι σύμπτωση, αλλά ισχυρή ένδειξη ότι ισχύει ο Πίνακας της Επιτροπής Διεθνούς Διαφάνειας. Εκεί η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει υψηλή θέση στο δείκτη διαφθοράς. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει ολοένα και σε υψηλότερη θέση, ένδειξη ότι εντείνονται τα φαινόμενα διαφθοράς.

Οι τρεις υποθέσεις που αναδείχθηκαν χθες, είναι οι παρακάτω:
1) Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκηση Λέανδρος Ρακιντζής ανακοίνωσε στοιχεία, όπου μεταξύ των άλλων, το 90-95% των υποθέσεων υπαλλήλων που παραπέμπει παραμένουν ατιμώρητοι.

2) Συνελήφθησαν στην Ήπειρο ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί. Αστυνομικοί και τελωνειακός. Έκαναν, μεταξύ των άλλων, διακίνηση λαθρομεταναστών. Στο λογαριασμό ενός ανώτατου αξιωματικού της αστυνομίας, που είναι μεταξύ των συλληφθέντων, βρέθηκαν περισσότερα από 600.000 ευρώ.

3) Ήλθε στην επιφάνεια η υπόθεση Τσουκάτου. Δεν έγινε με βάση πρωτοβουλία των ελληνικών αρχών, αλλά εξαιτίας των όσων αποκαλύφθηκαν στα γερμανικά δικαστήρια. Όσοι γνωρίζουν τα της υπόθεσης Siemens, υποστηρίζουν ότι θα έχουμε συνέχεια με πιο ηχηρά ονόματα.

Τρεις διαπιστώσεις:
Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι τα συμπτώματα εντοπίζονται και στο πολιτικό σύστημα και στην Αστυνομία και στη δημόσια διοίκηση. Η δεύτερη διαπίστωση είναι ότι η ίδια η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα ατιμωρησίας, στην ουσία οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι το έχουν φιλοτεχνήσει. Η τρίτη διαπίστωση είναι ότι η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και η διεθνοποίηση των οικονομιών δεν είναι βέβαιο ότι θα κρατήσουν αρραγές το πλέγμα της ατιμωρησίας.

Τα μεσαία στρώματα υφίστανται έντονη οικονομική πίεση. Αυτό προκύπτει από τη δραματική πίεση της οικοδομής, από το πρωτοφανές κλίμα κατά της ακρίβειας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι βέβαιο ότι οι «Ηρακληδείς» που διαφύλασσαν το πλέγμα της ατιμωρησίας, έχουν τη δυνατότητα να μένουν εκτός ελέγχου.

Είναι ενδεικτικό ότι, τόσο ο Κ. Καραμανλής, όσο και ο Γ. Παπανδρέου αισθάνονται την πίεση για να βγουν μπροστά και να εκφράσουν τη λαϊκή απαίτηση της εκκαθάρισης. Βλέπουν τα φαινόμενα να πλησιάζουν τους ίδιους και σπεύδουν να δηλώσουν την αποστασιοποίησή τους.

Οι πολίτες συνήθως απαθείς, αλλά...
Ο μέσος πολίτης προτιμά να συμβιβασθεί με ένα φαινόμενο διαφθοράς που θα αντιμετωπίσει για υπόθεσή του, παρά να διεκδικήσει την εφαρμογή των νόμων, τη τήρηση αρχών. Ωστόσο το κόστος της διαφθοράς έχει γίνει ασήκωτο για τα στρώματα εκείνα, που δεν θέλουν να έχουν συμμετοχή.

Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία αποτελεί η λειτουργία ενός blog που ασχολείται με προτάσεις κατά της διαφθοράς. Αξιόλογη προσπάθεια, κινείται με χαμηλούς τόνους και αξιοποιεί τη συμμετοχική λογική. Η αξία της είναι μεγάλη, καθώς, χωρίς να πιέζει, «τεστάρει» τη διάθεση περισσοτέρων πολιτών , να εισφέρουν ο καθένας έναν «οβολό», για να αντιμετωπισθεί κάτι που πνίγει τη χώρα. Να το παρακολουθούμε το blog αυτό και να το στηρίζουμε...

(η φωτο είναι από το flickr.com)

Σεισμολόγοι ή Γιώργος Μυλωνάς;

Συνειδητά δεν έγραψα κάτι για την ευτελισμό της επιστήμης και του ορθού λόγου, που καλπάζει μέσα από τις εμφανίσεις στα κανάλια σεισμολόγων και προβλέψεων για δονήσεις. Αντίθετα έχει έννοια η αναφορά στο γεγονός της απαγωγής του Γιώργου Μυλωνά, προέδρου του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) και διευθύνοντος συμβούλου της Alumil.

Αν δεν είναι απαγωγή τύπου Χαϊτογλου (Μακεδονικός Χαλβάς), που είχε γίνει πριν αρκετά χρόνια για λύτρα, και είναι κίνηση με «πολιτικά» κίνητρα, τότε μπαίνουμε σε νέα φάση στην πολιτική και κοινωνική σκηνή της χώρας. Ο Γ. Μυλωνάς δεν είχε τη «γυαλιστερή βιτρίνα» των προέδρων της Αθήνας, του Οδυσσέα. Κυριακόπουλου ή του Δημήτρη. Δασκαλόπουλου. Πρακτικά, είναι ο ιδρυτής της Alumil, -πήρε από τον πατέρα του την τέχνη και κάτι από μια μικρή οικογενειακή εταιρεία, αλλά ο Γ. Μυλωνάς έκανε άλλο «μαγαζί» και το απογείωσε.

Έχω 2-3 χρόνια να παρακολουθήσω από κοντά τη δουλειά του, αλλά τα βασικά χαρακτηριστικά δεν πρέπει να άλλαξαν: η Alumil είναι μεγάλη επιχείρηση, με διεθνείς δραστηριότητες, ο ίδιος ασχολείται πολύ με τη διοίκηση, έχει τη βοήθεια στενών συγγενικών του προσώπων, αλλά το τελευταίο διάστημα επιχείρησε να εισαγάγει μεγάλες δόσεις από επαγγελματικό management.

Eίχε υποστεί την κριτική των media γιατί έθιγε με «αθυροστομία» θέματα, που οι ισχυροί επιχειρηματίες της Αθήνας τα έλεγαν συνήθως κατ’ ιδίαν, αλλά δεν τα υποστήριζαν δημοσίως: το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργεί στις επιχειρήσεις το υπερβολικό κόστος της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, κλπ. Επειδή ταξίδευε ο ίδιος για δουλειές στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, είχε σχηματίσει προσωπική άποψη για θέματα, που μετά τα υποστήριζε δημοσίως: μου είχε κάνει εντύπωση η τοποθέτησή του ότι «η μαζική είσοδος οικονομικών μεταναστών, αποτελεί ευκαιρία για την Ελλάδα», την οποία είχε καταθέσει πριν 4-5 χρόνια και είχε μεγάλο ενδιαφέρον η τεκμηρίωσή της.

Είναι βέβαιο ότι οποιαδήποτε ομάδα της «ένοπλης αντίστασης κατά του καπιταλισμού» μπορεί να βρει λόγια για να γράψει μια τρισέλιδη προκήρυξη εναντίον κάποιου με επιχειρηματική δραστηριότητα , όπως ο Γ. Μυλωνάς. Μόνο οι «συντηρητικές» δηλώσεις του ως προέδρου του ΣΒΒΕ, δίνουν αρκετό τέτοιο υλικό στους πρεσβευτές της «ιδεολογικής καθαρότητας». H Alumil, πάντως, δίνει ψωμί (ίσως και παντεσπάνι) και σε 250-300 μικρές επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα προϊόντα της σε κάθε πόλη και περιοχή και είναι αυτοί που εγκαθιστούν τα κουφώματα στις οικοδομές. Αν, λοιπόν, φθάσαμε στο σημείο, που ο Γ. Μυλωνάς θεωρείται ως εκπρόσωπος του «σκληρού καπιταλισμού» της χώρας, τότε μπήκαμε σε μια καινούργια, πολύ σκληρή σελίδα.

Η πίεση που ασκείται αυτό τον καιρό στα εισοδήματα μεγάλων στρωμάτων της χώρας, μπορεί να γεννήσει τυφλή βία. Η ανεύθυνη, από την άλλη πλευρά, ρητορεία πολιτικών φορέων κατά των επιχειρήσεων και η κάλυψη των όσων ανομιών συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, ενδέχεται να οπλίσουν χέρια που θα ψάχνουν «εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης και της κεφαλαιοκρατίας»’. Η ιστορία της –απίστευτα αφελούς και άκρως επικίνδυνης- «17 Νοέμβρη» θα μπορούσε να έχει δώσει κάποια διδάγματα παραπάνω σε όλους μας...

Υ.Γ.: το ζήτημα δεν είναι μόνο τι ανοησίες λένε οι σεισμολόγοι-μαϊντανοί των παραθύρων. Ποιος φορέας ή πρόσωπο προστατεύει το κάθε σεισμολόγο και του έχει φτιάξει ένα «μαγαζάκι» με επιδοτήσεις και εγκληματική αυτονομία; Πώς ζουν τόσα πολλά «μαγαζάκια», με τόσο γελοία πραμάτεια; Η καταγωγή μου είναι από την πιο σεισμογενή περιοχή της χώρας και λέω τα παραπάνω με πλήρη επίγνωση…